॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 46

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

ராவணன் துறவி வேடத்தில் சீதையை அணுகுதல்

லக்ஷ்மணன் புறப்படுதல், ராவணனின் பிக்ஷு வேடம், இயற்கை ஸ்தம்பித்தல், சீதையின் அழகைப் புகழ்தல், விருந்தோம்பல், கவர்ந்து செல்லும் எண்ணம்

சீதையால் கடுஞ்சொல் சொல்லப்பட்ட ராகவனின் தம்பி கோபம் கொண்டு, ராமனைக் காண மிகவும் விரும்பி, சற்றும் தாமதிக்காமல் புறப்பட்டான். அவன் புறப்பட்டதால் பர்ணசாலை காப்பற்றதாயிற்று; அதே வாய்ப்புக்காகவே பத்துத் தலையன் காத்திருந்தான். அவன் விரைவிலேயே அந்த இடைவெளியைப் பற்றிக்கொண்டு, பரிவ்ராஜக (துறவி) உருவம் தரித்து வைதேகியை நெருங்கினான். கவி அவன் வேடத்தை நுட்பமாக வர்ணிக்கிறார் — மெல்லிய காவி ஆடை போர்த்தியவன், குடுமி தரித்தவன், குடை ஏந்தியவன், பாதக்குறடுகள் அணிந்தவன்; இடது தோளில் கைத்தடியையும் கமண்டலத்தையும் தொங்கவிட்டவன். இவை அனைத்தும் சாஸ்திரம் கூறும் சந்நியாசியின் அடையாளங்கள்; ஆகவே யாராலும் அவனை அலட்சியம் செய்ய முடியாது. இவ்வாறு துறவி உருவில் அவன் வைதேகியைப் பின்தொடர்ந்தான்; சகோதரர்கள் இருவரும் இல்லாத அவளை அந்தக் காட்டில் பெருவலிமையுடைய அவன் அணுகினான். ‘சகோதரர்கள் இருவரும் இல்லாத’ என்ற சொல்லால் கவி அந்த வாய்ப்பின் வேரைத் தெளிவுபடுத்துகிறார் — வலிமையால் அல்ல, அவள் தனிமையாலேயே அவள் வெல்லப்பட வேண்டியிருந்தது. ‘சற்றும் தாமதிக்காமல்’ என்ற சொல்லும் குறிப்புடையது — தாமதம் செய்யப்படவில்லை, ஆயினும் அதற்குள்ளேயே எல்லாம் அழிந்தது. கவி இங்கே கோபத்தையும் கடமையையும் ஒன்றாக இணைக்கிறார் — லக்ஷ்மணன் கோபம் கொண்டிருக்கிறான், ஆயினும் ராமனையே காண விரும்புகிறான்; பழிக்கப்பட்டும் அவன் சகோதரனின் நலனையே நினைக்கிறான்.

சூரியனும் சந்திரனும் இல்லாத, பெரும் இருள் சூழும் அந்திப்பொழுதுபோல, தனியாக இருந்த அந்த இளம், புகழ்பெற்ற அரசகுமாரியை அவன் கண்டான். சந்திரனைப் பிரிந்த ரோகிணியை மிகக் கொடிய தீக்கோள் ஆட்கொள்வதுபோல அவன் அவளை நெருங்கினான் — இரண்டு உவமைகளும் ஜோதிடத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை; இரண்டிலும் ஒளி விலகிப்போனதே அடிப்படை. கொடியவனும் பாவச் செயலனுமான அவனைக் கண்டு ஜனஸ்தானத்து மரங்கள் அசையவில்லை; காற்றும் வீசவில்லை. சிவந்த கண்களால் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவனைக் கண்டு, விரைந்தோடும் கோதாவரி நதியும் அச்சத்தால் ஸ்தம்பித்து மெதுவாக ஓடத் தொடங்கியது. இவ்வாறு மரங்கள், காற்று, நதி — மூன்று உயிரற்றவையும் ஸ்தம்பித்தன; இதனால் கவி வரப்போகும் கேட்டைச் சொல்லாமலேயே குறிப்பிடுகிறார். ராமன் இல்லாத இடைவெளியைத் தேடிய பத்துத் தலையன் அதே இடைவெளியில் நுழைந்தான். ‘காற்றும் வீசவில்லை’ போன்ற மறுப்பு வாக்கியங்களாலேயே கவி அச்சத்தை வர்ணிக்கிறார்; செயல் வர்ணிக்கப்படவில்லை, செயலின்மையே வர்ணிக்கப்படுகிறது. கோதாவரி ஸ்தம்பித்ததே எல்லாவற்றிலும் சிறந்த சகுனம் — எப்போதும் விரைந்தோடுபவளும் அச்சத்தால் மெதுவானாள். இவ்வாறு ஜடமான உலகமும் ஆபத்தை அறிகிறது; மனிதர்கள் இருவருமோ அறியவில்லை.

பிக்ஷுவின் உருவில் ராவணன் வைதேகியின் முன் வந்து நின்றான். நல்லவனல்லாதவன் நல்ல உருவுடன், கணவனை நினைத்து வருந்திக்கொண்டிருந்த அவளை, சித்திரை நட்சத்திரத்தைச் சனி நெருங்குவதுபோல நெருங்கினான். புற்களால் மூடப்பட்ட கிணறுபோல நல்ல உருவால் மறைக்கப்பட்ட அவன், ராமனின் புகழ்பெற்ற மனைவியான வைதேகியைப் பார்த்தபடி நின்றான். ‘புற்களால் மூடப்பட்ட கிணறு’ என்ற உவமையே சர்க்கத்தின் மையம் — வெளி உருவம் நல்லது, உள்ளேயோ வீழ்ச்சி. நின்றபடி ராமனின் மனைவியை உற்றுநோக்கிய அவன், மங்களமானவளும், அழகிய பற்களும் உதடுகளும் உடையவளும், முழுநிலவுபோன்ற முகமுடையவளும், பர்ணசாலையில் அமர்ந்திருந்தவளும், கண்ணீராலும் துயரத்தாலும் வாடியவளுமான அவளைக் கண்டான். பிறகு தாமரை இதழ்போன்ற கண்களும் மஞ்சள் பட்டாடையும் உடைய அந்த வைதேகியை, மனம் மகிழ்ந்த அந்த இரவுலாவி நெருங்கினான். அவளைக் கண்டவுடனேயே காம அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட அவன், வேதம் ஓதுவதுபோல பிரம்மகோஷம் எழுப்பியபடி, ஆளில்லாத இடத்தில் பணிவான சொல்லைச் சொன்னான். தாமரையைப் பிரிந்த திருமகள்போல, மூவுலகிலும் சிறந்தவளாய், உடலழகால் ஒளிர்ந்த அவளை ராவணன் புகழ்ந்தான். ‘நல்லவனல்லாதவன் நல்ல உருவுடன்’ என்ற முரண் அணியால் கவி ராவணனின் இருமையைத் தெளிவுபடுத்துகிறார் — உருவம் மங்களமானது, செயலோ அமங்களமானது. சனி சித்திரை நட்சத்திரத்தை நெருங்கும் உவமையும் ஜோதிட சாஸ்திரத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டது; சித்திரை நட்சத்திரம் கொடிய கோளால் பார்க்கப்படும்போது தீங்கு நேரும் என்று அஞ்சப்படுகிறது. அந்த நேரத்தில் சீதையின் நிலையும் வர்ணிக்கப்படுகிறது — அவள் கணவனையே நினைத்து வருந்தியபடி, கண்ணீராலும் துயரத்தாலும் வாடி, பர்ணசாலையில் தனியாக அமர்ந்திருந்தாள். இந்த நிலையிலேயே அவன் நெருங்குகிறான்; காப்பின்மையும் துயரமும் — இரண்டுமே அவனுக்குக் கருவிகள். ‘மனம் மகிழ்ந்த’ என்ற சொல்லால் அவன் உள்மகிழ்ச்சியும், ‘பணிவான சொல்’ என்பதால் வெளிப் பணிவும் வெளிப்படுகின்றன. ‘ஆளில்லாத இடத்தில்’ என்ற சொல்லால் இடத்தின் தனிமையும் குறிப்பிடப்படுகிறது; சாட்சி யாருமில்லை என்று அறிந்தே அவன் பேசத் தொடங்குகிறான்.

‘வெள்ளியும் பொன்னும் போன்ற நிறமுடையவளே, மஞ்சள் பட்டாடை அணிந்தவளே! தாமரைக் கொடிபோல நீ தாமரை மலர்களின் மங்களமான மாலையை அணிந்திருக்கிறாய். அழகிய முகமுடையவளே, நீ நாணமா, திருவா, புகழா, மங்களமான லக்ஷ்மியா, அல்லது அப்ஸரஸா? அழகியவளே, நீ செழிப்பா, அல்லது விருப்பம்போல் திரியும் ரதியா?’ என்று அவன் தெய்வங்களோடேயே அவளை ஒப்பிடுகிறான். பிறகு அங்க வர்ணனை தொடங்குகிறது — ‘உன் பற்கள் சமமானவை, கூர்முனையுடையவை, பளபளப்பானவை, வெண்மையானவை; கண்கள் அகன்றவை, தெளிந்தவை, சிவந்த ஓரங்களும் கருவிழிகளும் உடையவை; இடை அகன்றது, தொடைகள் பருத்து யானையின் துதிக்கைபோன்றவை; மார்பகங்கள் திரண்டவை, உருண்டவை, நெருங்கியவை, முதிர்ந்தவை, பருத்து உயர்ந்த நுனிகளுடையவை, அழகியவை, பளபளக்கும் பனம்பழம்போன்றவை, சிறந்த மணிகளால் அணிசெய்யப்பட்டவை, கவர்ச்சியானவை. அழகிய புன்னகையுடையவளே, அழகிய பற்களுடையவளே, அழகிய கண்களுடையவளே, விலாசமுடையவளே! நீர் ஆற்றங்கரையை அரித்துச் செல்வதுபோல நீ என் மனத்தைக் கவர்கிறாய். கையால் அளக்கக்கூடிய இடையுடையவள் நீ, அழகிய கூந்தலுடையவள், நெருங்கிய மார்பகங்களுடையவள். நீ தேவப் பெண்ணும் அல்லள், கந்தர்வப் பெண்ணும் அல்லள், யக்ஷப் பெண்ணும் அல்லள், கின்னரப் பெண்ணும் அல்லள்.’ இவை அனைத்தும் புகழுரை வடிவில் இருந்தாலும், கவி அதைப் பிக்ஷு வேடத்துக்கு முரணானதாகக் காட்டுகிறார் — பிரம்மகோஷம் எழுப்புபவனே அங்கங்களை வர்ணிக்கிறான்; வேடம் தர்மத்துடையது, சொல்லோ காமத்துடையது. ‘தேவப் பெண்ணும் அல்லள், கந்தர்வப் பெண்ணும் அல்லள்’ என்ற மறுப்பு வாக்கியத்தால் அவன் தன் முந்தைய கேள்விக்குத் தானே பதில் சொல்கிறான் — தெய்வம் என்று சொன்னதும் போதாது; இத்தகைய மனிதப் பெண்ணை இதற்கு முன் கண்டதில்லை என்பது அவன் கருத்து. வர்ணனையின் வரிசையும் குறிப்புடையது — முதலில் ஆடையும் மாலையும், பிறகு முகம், கண்கள், பற்கள், இறுதியில் உடல்; பார்வை படிப்படியாகக் கீழே இறங்குகிறது, பணிவு படிப்படியாகக் குறைகிறது. ‘என் மனத்தைக் கவர்கிறாய்’ என்ற வாக்கியத்திலோ ‘கவர்தல்’ என்ற சொல் முதன்முதலில் வருகிறது; பின்னர் அவன் செய்யப்போகும் செயலின் பெயரே இங்கு உவமை வடிவில் பயன்படுத்தப்படுகிறது — இது கவியின் திறமை.

‘இத்தகைய பெண்ணை நான் இதற்கு முன் பூமியில் கண்டதில்லை. உலகங்களில் முதன்மையான உன் அழகு, மென்மை, இளமை — அத்துடன் இந்தக் காட்டில் உன் வாசம்; இவை அனைத்தும் என் மனத்தைக் கலக்குகின்றன. ஆகவே நீ இங்கிருந்து திரும்பிச் செல், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; இங்கே வாழ நீ தகாதவள். இது விருப்பப்படி உருவெடுக்கும் கொடிய ராக்ஷசர்களின் வாழிடம். அழகிய மாளிகை உப்பரிகைகளும், நகரத் தோட்டங்களும், வளமும் நறுமணமும் நிறைந்த இடங்களுமே நீ உலவுவதற்குத் தகுந்தவை.’ பிறகு அவன் சிறந்ததன் இலக்கணத்தையே மாற்றுகிறான்: ‘அழகியவளே, எந்த மாலை உன்னோடு சேர்கிறதோ அதுவே சிறந்த மாலை, அதுவே சிறந்த மணம், அதுவே சிறந்த ஆடை; கருங்கண்ணியே, உனக்கு ஏற்றவன் எவனோ அவனையே சிறந்த கணவன் என்று நான் கருதுகிறேன்.’ மீண்டும் அவன் கேட்கிறான்: ‘தூய புன்னகையுடையவளே, ருத்திரர்களிலோ மருத்துக்களிலோ நீ யார்? அழகியவளே, வசுக்களில் ஏதோ ஒரு தெய்வம்போல் எனக்குத் தோன்றுகிறாய். இங்கே கந்தர்வர்களும் வருவதில்லை, தேவர்களும் வருவதில்லை, கின்னரர்களும் வருவதில்லை.’ கேள்வி என்ற சாக்கில் அவன் அழைப்பையே சொல்கிறான். ‘திரும்பிச் செல்’ என்ற கட்டளையால் அவன் அவளை வேறிடம் செல்லத் தூண்டுகிறான்; ஆனால் ‘எங்கே செல்வது’ என்று சொல்லவில்லை — சொல்லப்படாத அந்த இடமே அவனுடைய இலங்கை. ‘உனக்கு ஏற்றவனையே சிறந்த கணவன் என்று கருதுகிறேன்’ என்ற வாக்கியத்தில் அவன் நோக்கம் ஏறக்குறைய வெளிப்பட்டுவிட்டது; ஆயினும் அவன் மீண்டும் தெய்வங்களைப் பற்றிய கேள்வியைக் கேட்டு அதை மறைக்கிறான். அச்சமூட்டுவதற்காக அவன் சொல்லும் ‘ராக்ஷசர்களின் வாழிடம்’ என்பதே அவனுடைய சொந்த அறிமுகம்; உண்மையைச் சொல்லியும் அவன் ஏமாற்றுகிறான்.

‘இது ராக்ஷசர்களின் வாழிடம்; நீயோ எப்படி இங்கே வந்தாய்? இங்கே குரங்குகள், சிங்கங்கள், சிறுத்தைகள், புலிகள், மான்கள், ஓநாய்கள், கரடிகள், கழுதைப்புலிகள், கங்கப் பறவைகள் வாழ்கின்றன; அவற்றுக்கு நீ ஏன் அஞ்சவில்லை? மதம் கொண்ட, கொடிய, வேகமுடைய யானைகளின் நடுவே பெருங்காட்டில் தனியாக இருந்தும், அழகிய முகமுடையவளே, நீ ஏன் அஞ்சவில்லை? மங்களமானவளே, நீ யார், யாருடையவள், எங்கிருந்து வந்தாய், எதற்காக ராக்ஷசர்கள் வாழும் கொடிய தண்டகக் காடுகளில் தனியாகத் திரிகிறாய்?’ — இவ்வாறு அவன் படிப்படியாகப் புகழ்ச்சியிலிருந்து கேள்விக்குச் செல்கிறான். மகாத்மாபோல் நின்ற ராவணனால் இவ்வாறு புகழப்பட்ட வைதேகி, அந்தண வேடத்தில் வந்த அவனைக் கண்டு, எல்லா விருந்தோம்பல் உபசாரங்களாலும் அவனைப் பூஜித்தாள். அவள் முதலில் ஆசனம் கொண்டு வந்து, கால் கழுவ நீர் தந்து அழைத்து, பிறகு இனிய தோற்றமுடைய அவனிடம் ‘உணவு ஆயத்தமாக உள்ளது’ என்றாள். விருந்தோம்பல் தர்மமே இங்கே சீதைக்குக் கட்டாக ஆயிற்று — ஏமாற்ற வந்தவனே பூஜிக்கப்பட்டான். கேள்விகள் மூவகையானவை — அச்சம் பற்றியது, அறிமுகம் பற்றியது, நோக்கம் பற்றியது; அனைத்தும் அவள் தனிமையையே மீண்டும் மீண்டும் தொடுகின்றன. சீதையோ அவற்றில் எதையும் ஐயுறவில்லை; அந்தணன், விருந்தினன் என்பதே அவளுக்குப் போதுமான சான்று. ‘ஆயத்தமாக உள்ளது’ என்ற ஒரே சொல்லால் செய்யப்பட்ட அழைப்போ இல்லற தர்மத்தின் உச்சம் — இருப்பது எதுவோ அது விருந்தினனுக்குப் படைக்கப்பட்டது. கவி இங்கே எந்தக் குற்றத்தையும் சொல்லவில்லை; தர்மப்படி செய்ததே கேட்டுக்கு வாயிலாயிற்று என்பதை மட்டுமே காட்டுகிறார்.

அந்தண வேடத்தில் வந்து, பிக்ஷாபாத்திரமும் காவி ஆடையும் தாங்கிய அவனை உற்றுநோக்கி, அவன் தாங்கிய அடையாளங்களைக் கண்டு அவனை அலட்சியம் செய்ய இயலாது என்று கருதி, மைதிலி அவ்வாறு வந்த அவனை அந்தணனாகவே மதித்து அழைத்தாள். ‘அந்தணரே, இதோ புல்லாசனம்; விருப்பம்போல் அமருங்கள். இந்தக் கால் கழுவும் நீரையும் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். காட்டில் விளைந்த இந்தச் சிறந்த உணவு உமக்காகவே ஆயத்தம் செய்யப்பட்டது; இங்கே நிம்மதியாக உண்ணுங்கள்’ என்று அவள் சொன்னாள். இவ்வாறு அழைக்கப்பட்ட அவன், முழுமையான சொற்களால் உபசரிக்கும் அரசனின் மனைவியான மைதிலியை உற்றுநோக்கி, பலவந்தமாக அவளைக் கவர்ந்து செல்வதில் தன் மனத்தை உறுதியாகச் செலுத்தினான் — கவியோ ‘தன் அழிவுக்காக’ என்ற சொல்லைச் சேர்க்கிறார்; ஏனெனில் அதே செயலே அவன் மரணத்துக்கு வேர். இறுதியில், லக்ஷ்மணனுடன் வேட்டைக்குச் சென்ற அழகிய கணவனை எதிர்பார்த்தபடி நான்கு திசைகளிலும் பார்த்த சீதை பசுமையான பெருங்காட்டை மட்டுமே கண்டாள்; ராம லக்ஷ்மணர்களைக் காணவில்லை. இந்த வெறுமையான காட்சியோடு சர்க்கம் முடிகிறது. ‘அலட்சியம் செய்ய இயலாது’ என்ற சொல்லால் கவி சீதையின் குற்றமின்மையைக் காக்கிறார் — அவள் விவேகமின்மையால் பூஜிக்கவில்லை, அவன் தாங்கிய அடையாளங்களைக் கண்டதாலேயே. ‘பசுமையான பெருங்காடு’ என்ற காட்சியோ வெறுமையையே சொல்கிறது — கணவனும் மைத்துனனும் தென்பட வேண்டிய இடத்தில் காடு மட்டுமே.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे षट्चत्वारिंशः सर्गः॥ ४६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க