॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 43

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

சீதை பொன்மானை விரும்புதல்

சீதை மானைக் காட்ட அழைத்தல், லக்ஷ்மணனின் மாய ஐயம், ராமன் மானைப் புகழ்தல், வாதாபியின் கதை, மானைப் பின்தொடரும் முடிவு

முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் சீதை மாய மானைக் கண்டு வியப்படைந்தாள்; இந்தச் சர்க்கத்தில் அவள் வியப்பு விருப்பமாக மாறுகிறது. பூக்களைப் பறித்துக்கொண்டிருந்த அழகிய இடையுடைய அவள், பொன்னும் வெள்ளியும் கலந்த நிறமுடைய விலாப்பக்கங்களால் அழகுபெற்ற அந்த மானை உற்றுநோக்கி மகிழ்ந்தாள். குறையற்ற அங்கங்களும் மெருகேற்றிய பொன் நிறமும் உடைய அவள், ஆயுதமேந்திய தன் கணவனையும் லக்ஷ்மணனையும் உரக்க அழைக்கிறாள். மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தபடி அவள் அந்த மானை நன்கு பார்க்கிறாள்: ‘வாருங்கள், விரைந்து வாருங்கள், ஆர்யபுத்திரரே, தம்பியுடன்.’ ‘அழைத்து அழைத்து’ என்ற இரட்டிப்பால் அவள் ஆவலும், ‘வாருங்கள், வாருங்கள்’ என்பதால் அவசரமும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. வைதேகியால் அழைக்கப்பட்ட மனிதருள் புலிகளான ராம லக்ஷ்மணர்கள் அந்த இடத்தைப் பார்த்தபடி மானைக் கண்டனர். இங்கே கவி நுட்பமாகக் காட்டுகிறார் — சீதை எதையும் கேட்கவில்லை, காட்டுகிறாள் மட்டுமே; வேண்டுகோள் பின்னர் வரும். மூன்றாம் சுலோகம் கீதா பிரஸ் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. சீதையின் வர்ணனையில் கவி இரண்டு அடைமொழிகளை மட்டுமே சேர்க்கிறார் — ‘குறையற்ற அங்கங்களுடையவள்’, ‘மெருகேற்றிய பொன் நிறமுடையவள்’; அவற்றில் இரண்டாவது மானின் பொன் நிறத்தோடு இணைகிறது; இதனால் காண்பவரின் மனத்தில் ஒரே பொன்னொளி எழுகிறது. இந்த இணைவு தற்செயலானதன்று — தானே பொன் நிறமுடையவள் பொன்மானாலேயே கவரப்பட இருக்கிறாள்.

அதைக் கண்டவுடனேயே லக்ஷ்மணன் ஐயுற்றுச் சொன்னான்: ‘இந்த மான் அதே மாரீசன் என்ற ராக்ஷசன் என்று நான் கருதுகிறேன். ராமா, முன்பும் விருப்பப்படி உருவெடுக்கும் இந்தப் பாவி இந்த வேடத்தால், காட்டில் மகிழ்ச்சியாக வேட்டையாடிய அரசர்களைக் கொன்றான். மாயையில் வல்ல இவனுடைய மாயையே இந்த மான் உருவம்; மனிதருள் புலியே, ஒளிவீசும் இந்த உருவம் கந்தர்வ நகரம்போன்றது. ராகவா, ரத்தினங்களால் பல வண்ணமான இத்தகைய மான் உலகில் இல்லை; உலகின் தலைவனே, இது மாயையே, இதில் எந்த ஐயமும் இல்லை.’ லக்ஷ்மணனின் சொல்லில் மூன்று சான்றுகள் உள்ளன — முந்தைய நிகழ்வுகள், உருவத்தின் இயற்கைக்கு மாறான தன்மை, கந்தர்வ நகர உவமை. ‘கந்தர்வ நகரம்’ என்ற உவமையே எல்லாவற்றையும் சொல்கிறது — காணப்படுவது வானில் தோன்றும் ஓவியம்போன்றது, உண்மைப் பொருள் அன்று. ஆனால் உண்மையைச் சொல்பவன் செவிமடுக்கப்படுவதில்லை என்பதே இந்தச் சர்க்கத்தின் முரண்நகை. கவனிக்க வேண்டியது — லக்ஷ்மணன் மாரீசனின் பெயரையே குறிப்பிடுகிறான்; பால காண்டத்தில் விசுவாமித்திரரின் யாகத்தைக் காத்தபோது அவனைக் கண்டிருந்தான்; ஆகவே அவன் ஐயம் கற்பனையன்று, நினைவை அடிப்படையாகக் கொண்டதே.

இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த காகுத்ஸ்தனைத் தடுத்து, தூய புன்னகையுடைய சீதை சொன்னாள்; வஞ்சகத்தால் மனம் கவரப்பட்டிருந்தும் அவள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனேயே இருந்தாள். ‘ஆர்யபுத்திரரே, அந்த அழகிய மான் என் மனத்தைக் கவர்கிறது; பெருங்கைகளையுடையவரே, அதைக் கொண்டு வாருங்கள் — நமக்கு விளையாட்டுக்காக இருக்கும். நம்முடைய இந்த ஆசிரம இடத்தில் காணப் புனிதமான பல மான்கள் திரிகின்றன — சமரங்களும் ஸ்ருமரங்களும்; கரடிகள், புள்ளிமான் கூட்டங்கள், வானரங்கள், அழகில் சிறந்த பெருவலிமையுடைய கின்னரர்கள் உலவுகின்றனர். ஆனால் அரசே, ஒளியிலும் அமைதியிலும் பொலிவிலும் மான்களில் சிறந்த இதைப்போன்ற வேறொரு மானை நான் இதற்கு முன் கண்டதில்லை.’ இங்கே ‘விளையாட்டுக்காக’ என்ற சொல் முக்கியமானது — அவள் கொல்வதையும் விரும்பவில்லை, தோலையும் விரும்பவில்லை; விளையாட்டுக்காக உயிருள்ள மானை மட்டுமே. அவள் வேண்டுகோள் குற்றமற்றது, குழந்தைத்தனமானது; அங்கேயே மாயையின் வெற்றி உள்ளது. ‘வஞ்சகத்தால் மனம் கவரப்பட்டவள்’ என்று கவியே நியாயம் வழங்குகிறார் — குற்றம் அவளுடையதன்று, வஞ்சகத்துடையதே. பதினொன்றாம், பன்னிரண்டாம் சுலோகங்களில் அவள் ஆசிரமத்தின் விலங்கு வளத்தையே எண்ணுகிறாள் — சமரங்கள், ஸ்ருமரங்கள், கரடிகள், புள்ளிமான்கள், வானரங்கள், கின்னரர்கள்; இதனால் அவள் விலங்குகளைக் காண்பதில் புதியவள் அல்லள் என்பதும், ஆயினும் இத்தகைய மானை அவள் ஒருபோதும் கண்டதில்லை என்பதும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. இந்த ஒப்பீடே அவள் விருப்பத்துக்குச் சான்று.

சீதை மானை மீண்டும் வர்ணிக்கிறாள்: ‘பல நிறங்களால் விசித்திரமான அங்கங்களுடைய, ரத்தினம்போன்ற அது என் முன்னே நிற்கிறது; அமைதியான காட்டை ஒளிரச் செய்தபடி நிலவுபோல் விளங்குகிறது. ஆகா, என்ன உருவம்! ஆகா, என்ன பொலிவு! ஆகா, என்ன இனிய குரல்வளம்! அற்புதமான, விசித்திர அங்கங்களுடைய அந்த மான் என் இதயத்தையே கவர்வதுபோல் உள்ளது. அந்த மான் உயிரோடேயே உங்கள் கையில் சிக்கினால், அது ஓர் அதிசயமாக இருக்கும், வியப்பையும் உண்டாக்கும். வனவாசம் முடிந்து மீண்டும் அரசில் அமர்ந்திருக்கும் நமக்கு இந்த மான் அந்தப்புரத்தில் அலங்காரமாக இருக்கும்; பரதருக்கும், ஆர்யபுத்திரருக்கும், மாமியார்களுக்கும், எனக்கும், தலைவரே, இந்தத் தெய்வீக மான் உருவம் வியப்பை உண்டாக்கும். உயிரோடு அது சிக்காவிட்டால், இதன் அழகிய தோலாவது கிடைக்கும்.’ இங்கே சீதையின் விருப்பம் படிப்படியாக மாறுகிறது — முதலில் விளையாட்டு, பிறகு அந்தப்புர அலங்காரம், இறுதியில் தோல்; ஒரே விருப்பம் மூன்று வடிவங்களை எடுக்கிறது. ‘வனவாசம் முடிந்து அரசில் அமர்ந்திருக்கும் நமக்கு’ என்ற சொல்லால் அவளுடைய எதிர்கால நம்பிக்கையும் வெளிப்படுகிறது — அயோத்திக்குத் திரும்பும் கனவே இங்கு மறைந்துள்ளது. மேலும் அவள் பரதனையும் மாமியார்களையும் நினைக்கிறாள் — காட்டில் வாழ்ந்தாலும் அவள் குடும்பத்தையே நினைக்கிறாள்; இது அவள் பண்பின் இனிமையைக் காட்டுகிறது. ‘நிலவுபோன்றது’ என்ற உவமையும் பொருத்தமானது — சந்திரன் குளிர்ச்சியாகவும் அழகாகவும் விளங்குவதுபோல இந்த மானும்; ஆனால் சந்திரனிலும் களங்கம் உண்டு என்ற குறிப்பு இங்கு மறைந்துள்ளது. இவ்வாறு கவி ஒவ்வோர் உவமையிலும் மாயையின் குறிப்பை வைத்தும், பாத்திரங்களின் கண்களிலிருந்து அதை மறைக்கிறார்.

‘கொல்லப்பட்ட இந்த விலங்கின் பொன்மயமான தோலைப் புல்லாசனத்தின்மீது விரித்து அதில் அமர நான் விரும்புகிறேன்’ என்று அவள் சொல்கிறாள். பிறகு அவளே தன்னைப் பழித்துக்கொள்கிறாள்: ‘ஆசையின்படி நடக்கும் இந்தச் செயல் கொடியது, பெண்களுக்குத் தகாதது என்று கருதப்படுகிறது; ஆயினும் இந்த விலங்கின் உடலழகால் எனக்கு வியப்பு உண்டாகிவிட்டது.’ இந்தத் தன்பழிப்பே அவள் பண்பைக் காட்டுகிறது — இந்த விருப்பம் தகாதது என்று அவள் அறிவாள், ஆயினும் தடுக்க முடியவில்லை. அடுத்து கவி வியப்பூட்டும் ஒன்றைச் சொல்கிறார் — பொன் மயிரும், சிறந்த மணிகள் பதித்த கொம்புகளும், இளஞ்சூரியனின் நிறமும், நட்சத்திர வழியின் ஒளியும் உடைய அந்த மானால் ராகவனின் மனமும் வியப்படைந்தது. இவ்வாறு சீதையின் சொல்லைக் கேட்டு, அற்புதமான மானைக் கண்டு, அந்த உருவத்தால் ஆசை தூண்டப்பட்டு, சீதையால் உந்தப்பட்டு, மகிழ்ந்த ராமன் தன் சகோதரன் லக்ஷ்மணனிடம் பேசினான். ‘ராகவனின் மனமும்’ என்பதிலுள்ள ‘உம்’ என்ற சொல் இங்கு எடை மிக்கது — மனத்திண்மைக்கு உறைவிடமானவனும் இங்கே வியப்படைந்தான்; ஆகவே சீதையின் குற்றம் சிறியதே. இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் நான்கு அடைமொழிகள் வரிசையாக ஒளியையே பெருக்குகின்றன — பொன் மயிர், சிறந்த மணிக் கொம்புகள், இளஞ்சூரிய நிறம், நட்சத்திர வழி ஒளி; பூமியின் பொன்னிலிருந்து தொடங்கி வானின் நட்சத்திரங்கள் வரை உவமைகள் நகர்கின்றன. ‘ஆசை தூண்டப்பட்டு’, ‘உந்தப்பட்டு’ என்ற இரு சொற்கள் ராமனின் செயலுக்கான இரண்டு காரணங்களைத் தனித்தனியே காட்டுகின்றன — ஒன்று உருவத்தால், மற்றொன்று மனைவியின் சொல்லால்.

ராமன் சொல்கிறான்: ‘லக்ஷ்மணா, பார், வைதேகியின் இந்தப் பொங்கும் ஆசையை; அழகில் சிறந்ததால் இந்த மான் இன்று உயிரோடிருக்காது. நந்தன வனத்திலும் இல்லை, சைத்ரரத வனத்திலும் இல்லை — சௌமித்ரியே, பூமியில் இதற்கு நிகரான மான் எங்கே இருக்கும்? எதிர்த்திசையிலும் ஒத்த திசையிலும் படிந்த அழகிய மயிர் வரிசைகள் பொன் புள்ளிகளால் பல வண்ணமாக மானின் உடலில் விளங்குகின்றன. கொட்டாவி விடும் இதன் வாயிலிருந்து வெளிவரும் நாக்கைப் பார் — ஒளிரும், நெருப்புச் சுடர்போன்றது, மேகத்திலிருந்து வெளிப்படும் மின்னல்போன்றது. நீலமணியும் கோமேதகமும் போன்ற முகமும், சங்கும் முத்தும் போன்ற வயிறும் உடைய இது வர்ணிக்க முடியாதது — யார் மனத்தைத்தான் கவராது? பொன் ஒளியுடைய, பலவகை ரத்தினங்களாலான இந்தத் தெய்வீக உருவத்தைக் கண்டு யார் மனம்தான் வியப்படையாது?’ பிறகு அவன் வேட்டையின் நோக்கத்தையும் சொல்கிறான்: ‘இறைச்சிக்காகவும் விளையாட்டுக்காகவும் வில்லேந்திய அரசர்கள் பெருங்காட்டில் வேட்டையில் மான்களைக் கொல்கின்றனர். பெருங்காட்டில் முயற்சியால் செல்வங்கள் சேர்க்கப்படுகின்றன — பலவகைத் தாதுக்களும், மணிகளும், ரத்தினங்களும், பொன்னும். அவை அனைத்தும் மனிதர்களுக்குச் சாரமான செல்வம், கருவூலத்தைப் பெருக்குவது; சுக்கிராச்சாரியார் மனத்தால் நினைத்தது அனைத்தும் கைகூடுவதுபோல இதுவும்.’ இவ்வாறு ராமன் தன் முடிவுக்கு மூன்று காரணங்களை நிறுவுகிறான் — மனைவியின் விருப்பம், மானின் இணையற்ற தன்மை, ராஜதர்மத்தில் வேட்டைக்குள்ள இடம். இந்தப் பகுதியில் வர்ணனையின் வரிசையும் கவனிக்கத்தக்கது — முதலில் பொதுவான உருவம், பின் மயிர் வரிசைகள், பின் கொட்டாவி விடும்போது நாக்கு, பின் முகமும் வயிறும்; கவி தொலைவிலிருந்து தொடங்கி அருகே செல்கிறார்; காண்பவரின் பார்வை தானே ஈர்க்கப்படுவதுபோல. ‘வாயிலிருந்து வெளிவரும் நாக்கு’ என்ற சித்திரம் மட்டுமே அச்சத்தைக் குறிப்பது — நெருப்புச் சுடர், மேகத்திலிருந்து வெளிப்படும் மின்னல் — இவ்விரண்டு உவமைகளும் அழகைக் குறிப்பவை அல்ல, அழிவைக் குறிப்பவை. இதனால் வால்மீகி குறிப்பிடுகிறார் — ராமனின் கண்களுக்கும் உண்மை தென்பட்டது; ஆனால் அறிவு அதைப் பற்றிக்கொள்ளவில்லை. ‘நந்தன வனம்’, ‘சைத்ரரத வனம்’ என்ற இரண்டு தேவ உத்தியானங்களை நினைவூட்டி அவன் மானின் அமானுஷ்யத் தன்மையையே நிறுவுகிறான் — சுவர்க்கத்திலும் இல்லாதது இங்கே எப்படி? இந்தக் கேள்வியை மேலும் தொடர்ந்திருந்தால், விடை ‘மாயை’ என்றே ஆகியிருக்கும்; ஆனால் அவன் அங்கே செல்லவில்லை. இறுதியில் அவன் வேட்டைக்கு அர்த்தசாஸ்திர நியாயத்தைக் கொண்டு வருகிறான் — காட்டில் செல்வங்களும் தாதுக்களும் மணிகளும் பொன்னும் கிடைக்கின்றன, அதுவே மனிதர்களுக்குச் சாரமான செல்வம்; சுக்கிரனின் உவமையும் நீதிசாஸ்திரத்தின் ஆசிரியரை நினைவூட்டுகிறது.

ராமன் அர்த்தசாஸ்திரத்தின் சொல்லை மேற்கோள் காட்டுகிறான்: ‘நல்ல லக்ஷ்மணா, பொருளை நாடுபவன் எந்தப் பொருள் தரும் செயலுக்காகத் தயங்காமல் செல்கிறானோ, அந்தப் பொருளையே அர்த்தசாஸ்திரம் அறிந்தவர்கள் பயனுள்ளது என்கின்றனர்.’ பிறகு அவன் தன் விருப்பத்தைத் தெளிவாகச் சொல்கிறான்: ‘இந்த மான் ரத்தினத்தின் விலைமதிப்பற்ற பொன் தோலில் அழகிய இடையுடைய வைதேகி என்னுடன் அமர்வாள். கதலி மான் தோலோ, பிரியகி மான் தோலோ, பிரவேணி மான் தோலோ, ஆட்டுத் தோலோ — இவற்றில் எதுவும் தொடுகையில் இதற்கு இணையாகாது என்பது என் கருத்து. இந்த அழகிய மானும், வானில் திரியும் தெய்வீக மானும் — இவை இரண்டும் தெய்வீக மான்கள்: நட்சத்திர மான், பூமி மான்.’ பிறகு அவன் லக்ஷ்மணனின் ஐயத்தையும் ஏற்கிறான்: ‘நீ சொல்வதுபோலவே இது இருந்தால், இது ராக்ஷசனின் மாயையானால், இதைக் கொல்வது என் கடமையே. கொடியவனும் மனம் பண்படாதவனுமான இந்த மாரீசன் முன்பு காட்டில் திரிந்தபோது சிறந்த முனிவர்களைத் துன்புறுத்தினான்; இவன் எழுந்து வந்து வேட்டையில் சிறந்த வில்லாளிகளான பல அரசர்களைக் கொன்றான். ஆகவே இந்த மான் கொல்லப்பட வேண்டியதே.’ இவ்வாறு ராமன் இருவழியிலும் தன் செயலை நியாயப்படுத்துகிறான் — மானானால் தோல், ராக்ஷசனானால் வதம். இந்த இருமுனை வாதமே அவன் முடிவின் உறுதியைக் காட்டுகிறது; ஆனால் அங்கேயே குறையும் மறைந்துள்ளது — இருவழியிலும் செல்ல ஆயத்தமானவன் ஐயத்தைச் சோதிக்க நிற்பதில்லை. ‘கதலி அல்ல, பிரியகி அல்ல, பிரவேணி அல்ல, ஆட்டுத் தோல் அல்ல’ என்ற நான்கு மறுப்புகளால் கவி சீதையின் சுகம் பற்றிய நுட்பமான அக்கறையைக் காட்டுகிறார் — ராமன் மனைவியின் ஆசனத்தின் மென்மையையும் நினைக்கிறான். ‘தாராமிருகம், மஹீமிருகம்’ என்ற தொகைச் சொல்லால் வானின் மிருகசீரிஷ நட்சத்திரமும் பூமியின் இந்த மானும் ஒருசேர நிறுத்தப்படுகின்றன; அச்சுப் பதிப்பில் இங்கே அடிக்குறிப்பும் உள்ளது.

எடுத்துக்காட்டுக்காக ராமன் வாதாபியின் கதையைச் சொல்கிறான்: ‘முன்பு இங்கே வாதாபி தவசிகளை அவமதித்து, வயிற்றுக்குள் இருந்தபடி அந்தணர்களைக் கொன்று வந்தான் — கோவேறு கழுதையைத் தன் கருவே கொல்வதுபோல. நெடுங்காலத்துக்குப் பின் ஒருமுறை அவன் பேராசையால் ஒளி நிறைந்த மாமுனிவர் அகஸ்தியரை அணுகி, அவருக்கு உணவானான். வெளியே எழும்போது தன் உருவத்தை எடுக்க விரும்பிய அவனைக் கண்டு, பகவான் புன்னகைத்து வாதாபியிடம் இவ்வாறு சொன்னார்: “வாதாபியே, என் ஒளியை மதிக்காமல் நீ உயிருலகில் அந்தணர்களில் சிறந்தவர்களை அவமதித்தாய்; ஆகவே நீ செரித்துப்போனாய்.” லக்ஷ்மணா, அந்த ராக்ஷசன் வாதாபியைப்போல் ஆகாமல் இருக்கட்டும் — எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவனும் புலன்களை வென்றவனுமான என்னைப் போன்றவனை அலட்சியம் செய்பவன், அகஸ்தியரால்போல என்னாலும் கொல்லப்பட்ட வாதாபியாகவே ஆவான்.’ கதையின் சாரம் தெளிவானது — யோகியை விழுங்க விரும்புபவன் தானே செரித்துப் போகிறான். ‘நீ இங்கே ஆயத்தமாகவும் கட்டுப்பாடாகவும் இருந்து மைதிலியைக் காப்பாற்று’ என்றும் அவன் ஆணையிடுகிறான் — கதையின் பயன் எச்சரிக்கையே. வாதாபி இல்வலனின் சகோதரன்; அவன் ஆட்டின் உருவம் எடுத்து அந்தணர்களால் உண்ணப்படுவான்; பிறகு வயிற்றிலிருந்தே எழுந்து அவர்களைக் கிழித்துவிடுவான். அகஸ்தியரோ அவனை உண்டு செரித்துவிட்டார் — ‘செரித்துப்போ’ என்பதே அவரது புகழ்பெற்ற சொல்; அதுவே இங்கே ‘ஆகவே நீ செரித்துப்போனாய்’ என்ற வடிவில் வந்துள்ளது. ‘கோவேறு கழுதையைத் தன் கருவேபோல’ என்ற உவமையும் கூர்மையானது — கோவேறு கழுதையின் கரு பிரசவ காலத்தில் தாயையே கொல்கிறது; அவ்வாறே வயிற்றிலிருக்கும் வாதாபி உண்டவனைக் கொல்கிறான். ராமன் இங்கே தன்னை அகஸ்தியரோடு ஒப்பிடுகிறான் — ‘எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவனும் புலன்களை வென்றவனுமான என்னைப் போன்றவனை அலட்சியம் செய்பவன்’ என்று; இதனால் அவன் தன் வில்வலிமையை மட்டுமல்ல, தவ ஆற்றலையும் குறிப்பிடுகிறான்.

ராமன் தன் முடிவை நிறைவு செய்கிறான்: ‘ரகுநந்தனா, நாம் செய்ய வேண்டியவை அனைத்தும் இந்தச் சீதையையே சார்ந்துள்ளன. நான் இந்த மானைக் கொல்வேன், அல்லது உயிரோடேயே பிடிப்பேன். மானைக் கொண்டு வர நான் விரைந்து செல்லும் வரை — பார் லக்ஷ்மணா, வைதேகியின் ஆசை மான் தோலின்மீது சென்றுவிட்டது. சிறந்த தோலின் காரணமாக இந்த மான் இன்று உயிரோடிருக்காது. சீதையுடன் ஆசிரமத்தில் இருக்கும் நீ விழிப்போடு இருக்க வேண்டும். ஒரே அம்பால் இந்தப் புள்ளிமானைக் கொன்று, கொன்றதும் இந்தத் தோலை எடுத்துக்கொண்டு விரைவில் வருவேன், லக்ஷ்மணா.’ கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் சொல்லப்படுகிறது: ‘லக்ஷ்மணா, வலம் வந்து பணியும், பெருவலிமையுடைய, அறிவுள்ள பறவையான ஜடாயுவுடன் சேர்ந்து விழிப்போடு இரு; மைதிலியைப் பொறுப்பேற்று, ஒவ்வொரு கணமும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஐயத்துடன் இரு.’ ராமனின் இந்தக் கடைசிச் சொல் கருணை ததும்புவதாகத் தோன்றுகிறது — எல்லா எச்சரிக்கைகளும் சொல்லப்பட்டன; ஆயினும் விதியின் போக்கு வேறாகவே உள்ளது; நாற்பத்தைந்தாம் சர்க்கத்தில் இதே பாதுகாப்பு உடைக்கப்படும். ‘நாம் செய்ய வேண்டியவை அனைத்தும் இவளையே சார்ந்துள்ளன’ என்ற சொல்லால் எல்லாவற்றுக்கும் வேர் சீதையைக் காப்பதே என்று ராமனே ஒப்புக்கொள்கிறான்; ஆயினும் அவனே அவளை விட்டுச் செல்கிறான் — இந்த முரண்நகையே காவியத்தின் இதயம். ‘ஆயத்தமாக’, ‘கட்டுப்பாடாக’, ‘விழிப்போடு’, ‘ஐயத்துடன்’ என்ற நான்கு சொற்களும் ஒரே பொருளை மீண்டும் மீண்டும் சொல்கின்றன; இதனால் ராமனின் உள்ளக் கவலை வெளிப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे त्रिचत्वारिंशः सर्गः॥ ४३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க