சர்க்கம்
மாரீசன் மாய மான் உருவம் தரித்தல்
அச்சத்தால் துயருற்ற மாரீசன் ஒப்புக்கொள்ளுதல், ராவணனின் மகிழ்ச்சி, வான்வழித் தேரில் தண்டகாரண்யத்துக்குச் செல்லுதல், ரத்தினமயமான மான் உருவம், சீதையின் வியப்பு
முந்தைய சர்க்கத்தில் மாரீசன் கடுஞ்சொற்களால் ராவணனைத் தடுத்தான்; ஆனால் அவன் அறிவுரை பயனற்றுப் போனது. இந்தச் சர்க்கத்தில் இரவுலாவிகளின் தலைவனுக்கு அஞ்சித் துயருற்ற அவன் ‘போவோம்’ என்று மட்டுமே சொல்கிறான் — அறிவுரையின் தோல்வி, அச்சத்தின் வெற்றி. ஆயினும் அவன் தன் உறுதியான மரணத்தை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறான்: ‘அம்பும் வில்லும் வாளும் ஏந்திய அவனால் நான் முன்பே காணப்பட்டேன்; என்னைக் கொல்ல ஆயுதத்தை உயர்த்திய அவனால் என் உயிர் அப்போதே கொல்லப்பட்டுவிட்டது. ராமனை எதிர்த்து யாரும் உயிரோடு திரும்புவதில்லை; இந்த மான், யமனின் தண்டத்தால் அடிக்கப்பட்ட உன் பிரதிபிம்பமே. தீய மனத்தவனே, நீ இவ்வாறு இருக்கும்போது என்னால் என்ன செய்ய முடியும்? இதோ நான் போகிறேன், அப்பா; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், இரவுலாவியே.’ ‘அப்பா’ என்ற விளி நெஞ்சை உருக்குவது — பகைவனும் இறுதிக் கணத்தில் அன்போடு அழைக்கப்படுகிறான். உண்மையில் இது சம்மதம் அன்று, இணக்கமும் அன்று; தன்னையே பலியிடுவதை ஏற்பதே; இந்த வழி மரணத்துக்கே என்று மாரீசன் அறிவான். மூன்றாம் சுலோகம் — ‘ராமனை எதிர்த்து யாரும் உயிரோடு திரும்புவதில்லை’ என்பது — கீதா பிரஸ் பாடத்தில் மட்டுமே காணப்படுகிறது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; இந்தி உரையும் அதே பொருளைப் பின்பற்றுகிறது.
அந்தச் சொல்லால் அந்த ராக்ஷசன் மகிழ்ந்தான்; இறுகத் தழுவிக்கொண்டு இவ்வாறு சொன்னான்: ‘உன் இந்தச் சொல் வீரம் நிறைந்தது, என் விருப்பத்துக்கு உட்பட்டவனுடையதுபோல் பேசப்பட்டது; இப்போதுதான் நீ மாரீசன்; முன்பு வேறொரு ராக்ஷசனாக இருந்தாய்.’ இந்தப் புகழ்ச்சி குணத்துக்கானதன்று, ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிந்ததற்கே — ராவணனின் பார்வையில் கீழ்ப்படிபவனே மாரீசன். பிறகு அவன் ஆணையிடுகிறான்: ‘ரத்தினங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட, வானில் செல்லும் இந்தத் தேரில் விரைந்து ஏறு; பிசாச முகக் கழுதைகள் பூட்டிய அந்தத் தேர் என்னிடம் உள்ளது. வைதேகியை மயக்கிவிட்டு நீ விரும்பியபடி செல்லலாம்; வெறிச்சோடிய ஆசிரமத்தில் நானோ அந்த மைதிலியைப் பலவந்தமாகக் கொண்டு வருவேன்.’ பிறகு தாடகையின் மகனான மாரீசன் ‘அப்படியே’ என்று மட்டுமே சொன்னான் — மறுத்துப் பேசுவதற்கான வாய்ப்பு முடிந்துவிட்டது. இங்கே ராவணனின் சொல்லில் வஞ்சகம் தெளிவாக உள்ளது — முன்பு கடுமையாகப் பேசியவனே இப்போது ‘இப்போதுதான் நீ மாரீசன்’ என்று புகழப்படுகிறான்; ஏனெனில் அவன் இப்போது ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிகிறான். இதனால் கவி குறிப்பிடுகிறார் — அதர்மத்தில் ஊறிய அரசனின் பார்வையில் குணம் என்பது ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிதலே, உண்மை பேசுதல் அன்று. ‘பலவந்தமாக’ என்ற சொல்லால் ராவணனின் நோக்கமும் வெளிப்படுகிறது — வேண்டுகோளாலும் அல்ல, அன்பாலும் அல்ல, பலவந்தத்தாலேயே கவர்தல். மேலும் அவன் மாரீசனுக்கு ‘விரும்பியபடி செல்’ என்று அபயம் அளிக்கிறான்; உண்மையில் அது இயலாதது, ஏனெனில் மாரீசன் ராமனின் அம்பிலிருந்து தப்பமாட்டான். தேரின் வர்ணனையும் ராக்ஷசத் தன்மையுடையது — கழுதைகள் பிசாச முகமுடையவை, தேரோ ரத்தினங்களால் அணிசெய்யப்பட்டது; கொடூரமும் அழகும் சேர்ந்து ராக்ஷசச் செல்வத்தின் இயல்பைக் காட்டுகின்றன.
அடுத்து ராவணனும் மாரீசனும் விமானம்போன்ற அந்தத் தேரில் ஏறி ஆசிரமப் பகுதியிலிருந்து விரைந்து புறப்பட்டனர். வழியில் அவர்கள் மேலிருந்து பட்டினங்களையும், காடுகளையும், மலைகளையும், எல்லா நதிகளையும், நாடுகளையும், நகரங்களையும் பார்த்தபடி சென்றனர் — கவி வான்வழியின் காட்சியை ஒரே சுலோகத்தில் விரிக்கிறார். பிறகு தண்டகாரண்யத்தை அடைந்து, மாரீசனுடன் வந்த ராக்ஷசர் தலைவன் ராவணன் ராகவனின் ஆசிரமத்தைக் கண்டான். பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட அந்தத் தேரிலிருந்து இறங்கி, அவன் மாரீசனின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு சொன்னான்: ‘வாழை மரங்கள் சூழ்ந்த இந்த ராமனின் ஆசிரம இடம் தெரிகிறது; நண்பா, எதற்காக நாம் வந்தோமோ அந்தக் காரியம் விரைவில் செய்யப்படட்டும்.’ ‘கையைப் பிடித்துக்கொண்டு’ என்ற சொல்லால் கவி ராவணனின் பதற்றத்தைக் குறிப்பிடுகிறார் — தப்பியோடிவிடுவானோ என்ற ஐயத்தால்போல அவன் மாரீசனைப் பிடித்துக்கொள்கிறான். ‘நண்பா’ என்ற விளியும் அவன் வஞ்சகத்தையே வெளிப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் நண்பனே மரணத்தின் வாய்க்குள் அனுப்பப்படுகிறான். பத்தாம், பதினொன்றாம் சுலோகங்கள் வான்வழியின் நீண்ட காட்சியைச் சுருக்கமாகத் தாங்குகின்றன — பட்டினங்கள், காடுகள், மலைகள், நதிகள், நாடுகள், நகரங்கள் என்ற ஆறு சொற்களே முழு பாரத நாட்டையும் காட்டுவதுபோல் உள்ளன. இங்கே வல்கேட் பாடத்தின் சுலோகப் பிரிவு திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து அரைச் சுலோகம் அளவே வேறுபடுகிறது — அச்சுப் பதிப்பில் ‘ததோ ராவணமாரீசௌ’ என்பது ஒன்பதாம் சுலோகத்தின் பிற்பாதி; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ஏழாம் சுலோகத்தின் முற்பாதி. ‘வாழை மரங்கள் சூழ்ந்த’ என்ற அடைமொழியால் ஆசிரமத்தின் அமைதியான, இனிய உருவம் குறிப்பிடப்படுகிறது — அத்தகைய இடத்திலேயே வஞ்சகம் நுழைய முனைகிறது.
ராவணனின் சொல்லைக் கேட்ட மாரீசன் உடனே மானாக மாறி ராமனின் ஆசிரம வாயிலில் திரிந்தான். அவன் பெரிய, அற்புதமாகக் காட்சியளிக்கும் உருவத்தை எடுத்தான்; அதன் வர்ணனையைக் கவி அங்கம் அங்கமாகச் செய்கிறார் — கொம்புகளின் நுனிகளில் சிறந்த மணிகள், வெண்மையும் கருமையும் கலந்த முகம், செந்தாமரைக்கும் செவ்வல்லிக்கும் இணையான முக வடிவம், இந்திரநீல நெய்தல் மலர்போன்ற நிறமுடைய காதுகள், சற்றே உயர்ந்த கழுத்து, இந்திரநீல மணிபோன்ற வயிறு, இலுப்பைப் பூவின் நிறமுடைய விலாப்பக்கங்கள், தாமரைத் தாதுபோன்ற ஒளி, வைடூரியம்போன்ற குளம்புகள், மெல்லிய கால்கள், கட்டமைந்த உடல், இந்திரவில்லின் நிறமுடைய, மேல்நோக்கி விளங்கும் வால். நிறம் மனத்தைக் கவர்வதும் பளபளப்பானதும், பலவகை ரத்தினங்களால் சூழப்பட்டதுமாக இருந்தது. இவ்வாறு கணப்பொழுதில் அந்த ராக்ஷசன் மிக அழகிய மானானான். எல்லா உவமைகளும் ரத்தினங்களிலிருந்தும் மலர்களிலிருந்தும் எடுக்கப்பட்டவை — மாயையின் அழகு அதன் வஞ்சகம் எவ்வளவு மறைந்துள்ளதோ அவ்வளவு மிகுதியானது. கவி இங்கே மானின் இயல்பான நிறம் எதையும் சொல்லவில்லை; எங்கும் மணிகள், நீல நெய்தல் மலர்கள், வைடூரியம், இந்திரவில் என்பவையே. இதனாலேயே குறிப்பிடப்படுகிறது — இந்த மான் காட்டைச் சேர்ந்ததன்று, கருவூலத்தைச் சேர்ந்தது; கண்டவுடனேயே ‘பிடியுங்கள்’ என்ற ஆசையைத் தூண்டுவது. ‘கணப்பொழுதில் ராக்ஷசன் மானானான்’ என்ற சொல்லால் உருமாற்றத்தின் விரைவு காட்டப்படுகிறது — மாயைக்குக் காலம் தேவையில்லை. ‘அவன் பெரிய, அற்புதமாகக் காட்சியளிக்கும் உருவத்தை எடுத்து’ என்ற அரைச் சுலோகமும் கீதா பிரஸ் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை.
அந்த ராக்ஷசன் மனத்தைக் கவரும், காணத்தக்க உருவத்தை எடுத்து, அழகிய காட்டையும் ராமனின் ஆசிரம இடத்தையும் ஒளிரச் செய்பவன்போலத் திரிந்தான். வைதேகியை மயக்குவதற்காகவே, பலவகைத் தாதுக்களால் பல வண்ணமாகத் தோன்றிய அவன் எல்லாப் பக்கங்களிலும் புல்வெளிகளில் நன்கு நடமாடினான். நூற்றுக்கணக்கான வெள்ளிப் புள்ளிகளால் பல வண்ணமும் காண்பதற்கு இனிமையும் உடையவனாகி, அவன் மரங்களின் தளிர்களைத் தின்றபடி திரிந்தான். வாழைப் பந்தலுக்குச் சென்று, அங்குமிங்கும் கொன்றை மரங்களை அடைந்து, மெதுவாக நடந்தபடி அவன் சீதையின் பார்வையில் படுவதையே விரும்பினான். தாமரைபோன்ற பல வண்ண முதுகுடைய அந்தப் பெரிய மான் விளங்கியது; ராமனின் ஆசிரம இடத்தின் அருகே விருப்பம்போல் திரிந்தது. ‘ஒளிரச் செய்பவன்போல்’ என்ற உவமை இருபொருள் உடையது — ஒருபுறம் அதன் ஒளி காட்டை ஒளிர்விக்கிறது; மறுபுறம் அதே ஒளி காட்டை எரிக்க வந்துள்ளது. கவி அடிக்கடி ‘போல்’ என்று சேர்ப்பதன் மூலம் மாயையின் பொய்மையையே நினைவூட்டுகிறார். இந்தப் பகுதியில் மானின் அசைவுகள் அனைத்தும் காட்சிக்காகவே — புல்வெளிகளில் நடத்தல், தளிர்களைத் தின்னுதல், வாழைப் பந்தலை அடைதல், கொன்றையின் நிழலில் நிற்றல், மெல்ல நடத்தல். உண்மையில் அவன் திரியவில்லை, நடிக்கிறான்; ‘சீதையின் பார்வையில் படுவதே’ அவனுடைய ஒரே நோக்கம். ‘நூற்றுக்கணக்கான வெள்ளிப் புள்ளிகள்’ என்ற அடைமொழி வீட்டில் வளர்க்கும் மானின் மென்மையைக் குறிப்பிடுகிறது; இதனால் அச்சம் எழாது. இவ்வாறு கவி படிப்படியாகச் சீதையின் மனத்துக்குள் நுழையும் வழியை ஆயத்தப்படுத்துகிறார்.
மான்களில் சிறந்த அது மீண்டும் சென்று திரும்பித் திரிந்தது; சிறிது நேரம் விரைந்து சென்று மீண்டும் திரும்பி வந்தது. ஓரிடத்தில் தரையில் விளையாடி மீண்டும் அமர்கிறது; ஆசிரம வாயிலுக்கு வந்து மான் கூட்டங்களை நோக்கிச் செல்கிறது; மான் கூட்டங்கள் பின்தொடர மீண்டும் திரும்புகிறது — இவை அனைத்தும் சீதையின் பார்வையை விரும்பும் ராக்ஷசனின் போலியான அசைவுகள். துள்ளிப் பாய்ந்து அது அழகிய வட்டங்களில் சுற்றுகிறது. ஆனால் காட்டில் திரியும் மற்ற மான்கள் அதைக் கண்டு, அருகே வந்து முகர்ந்து பார்த்துப் பத்துத் திசைகளிலும் ஓடுகின்றன — விலங்குகள் மோப்பத்தாலேயே ராக்ஷசனை அறிந்தன; மனிதர்களோ கண்ணாலும் அறியவில்லை. மான்களைக் கொல்வதில் விருப்பமுடையவனாயினும், அவன் காட்டு மான்களைத் தொட்டும் தின்னவில்லை; தன் இயல்பை மறைப்பதற்காகவே. அதே நேரத்தில் மங்களமான கண்களுடைய வைதேகி அங்கே வந்தாள். இந்தப் பகுதியில் வால்மீகியின் நுட்பமான பார்வை வெளிப்படுகிறது — காட்டு மான்கள் தம் இனத்தைச் சேர வந்தன; ஆனால் அருகே வந்து முகர்ந்ததும் திடீரென்று ஓடுகின்றன; அவற்றின் மோப்பமே ராக்ஷசனின் வாடையை அறிந்தது. ‘பத்துத் திசைகளிலும்’ என்ற சொல்லால் அவற்றின் அச்சத்தின் தீவிரம் குறிப்பிடப்படுகிறது. மேலும் மான்களைக் கொல்வதில் விருப்பமுடையவனாயினும் அவன் அவற்றைத் தின்னவில்லை — தின்றால் அவன் இயல்பு வெளிப்பட்டுவிடும்; ஆகவே ‘இயல்பை மறைப்பதற்காக’ என்று கவியே காரணத்தைச் சொல்கிறார். இதனால் நிறுவப்படுகிறது — மாய மான் தன் மாயையிலேயே தானும் கட்டுண்டது; ஏனெனில் அது தன் இயல்பையே கைவிட வேண்டியதாயிற்று. ‘அதே நேரத்தில்’ என்ற சொல்லால் கவி இரண்டு செயல்களின் இணைவைக் காட்டுகிறார் — ஒருபுறம் ராக்ஷசனின் ஆயத்தம், மறுபுறம் சீதையின் பூப்பறித்தல்; விதியே அவ்விரண்டையும் இணைக்கிறது.
மயக்கும் கண்களுடைய சீதை பூப்பறிப்பதில் ஈடுபட்டு, கொன்றை, அசோகம், மா ஆகிய மரங்களைக் கடந்து சென்றாள். பூக்களைப் பறித்துக்கொண்டிருந்த, அழகிய முகமுடைய, காட்டு வாழ்க்கைக்குத் தகாதவளான அவள், முத்துகளாலும் மணிகளாலும் பல வண்ணமான அங்கங்களுடைய அந்த ரத்தினமயமான மானைக் கண்டாள். அழகிய பற்களும் உதடுகளும், வெள்ளித் தாதுபோன்ற மயிரும் உடைய அதைக் கண்டு, வியப்பால் மலர்ந்த கண்களுடன் அவள் அன்போடு உற்று நோக்கினாள். அந்த மாய மானும் ராமனின் அன்புக்குரியவளான அவளைப் பார்த்தபடி, அந்தக் காட்டை ஒளிரச் செய்வதுபோல அங்கே திரிந்தது. இதற்கு முன் கண்டிராத, பலவகை ரத்தினங்களாலான அந்த மானைக் கண்டு ஜனகனின் மகளான சீதை பெருவியப்பை அடைந்தாள் — இந்தக் காட்சியோடு சர்க்கம் முடிகிறது. ‘காட்டு வாழ்க்கைக்குத் தகாதவள்’ என்ற அடைமொழி இங்குக் கருணையின் வித்து — அரச குலத்தில் ரத்தினங்களைக் கண்டவள் காட்டில் ரத்தினமயமான மானைக் கண்டு மயங்குகிறாள்; மாயையின் வெற்றி இங்கேயே தொடங்குகிறது. ‘பூப்பறிப்பதில் ஈடுபட்டு’ என்ற சொல்லால் அவள் குற்றமின்மை குறிப்பிடப்படுகிறது — அவள் வேறு எதையும் நினைக்கவில்லை, பூக்களைப் பறிப்பது மட்டுமே; அத்தகையவளின் மனத்திலேயே வஞ்சகம் எளிதாக நுழைகிறது. ‘அன்போடு உற்று நோக்கினாள்’ — பேராசையால் அல்ல, அன்பாலேயே, ஒரு குழந்தையைப் பார்ப்பதுபோல அவள் அதைப் பார்க்கிறாள். ‘வியப்பால் மலர்ந்த கண்களுடையவள்’ என்ற அடைமொழியோ முழுக் காண்டத்தின் மையப்புள்ளி — இங்கே பிறந்த வியப்பே பின்னர் சீதை கவரப்படுதலுக்கும், ராக்ஷச வதத்துக்கும், இலங்கை எரிப்புக்கும் வேராகிறது. இதோடு சர்க்கம் நிறைவுபெறுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அவள் கணவனையும் லக்ஷ்மணனையும் அழைக்கிறாள்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे द्विचत्वारिंशः सर्गः॥ ४२॥