॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 41

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

மாரீசன் ராவணனுக்கு அழிவின் அச்சத்தைக் காட்டுதல்

அரசனைப்போல் ஆணையிடப்பட்ட மாரீசனின் அச்சமற்ற கடுஞ்சொல், தீய அமைச்சர்களைப் பழித்தல், அரசனைக் காப்பது பற்றிய அறிவுரை, ராமன் கையால் தன் மரணம் உறுதி என்ற முடிவு

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராவணன் அரசனைப்போல ‘மாய மானாகி சீதையை மயக்கு’ என்று ஆணையிட்டான். அந்த ஆணை மாரீசனுக்கு முற்றிலும் வெறுப்பானதாக இருந்தது. இந்தச் சர்க்கத்தில் அவன் அச்சமின்றி ராக்ஷசர் தலைவனிடம் கடுஞ்சொல்லைத் தொடங்குகிறான்; இருபுறமும் மரணம் உறுதியாகும்போது அஞ்சுவதில் பயனில்லை என்பது அவன் முடிவு. அவன் கேட்கிறான்: ‘மகனோடும் அரசோடும் அமைச்சர்களோடும் கூடிய உனக்கு இந்த அழிவை எந்தப் பாவி உபதேசித்தான்? நீ சுகமாக இருப்பதைக் கண்டு மகிழாத அந்தப் பாவி யார்? இந்த மரண வாயிலை உபாயமாக உனக்குக் காட்டியவன் யார்? இரவுலாவியே, இது மிகத் தெளிவு — உன் பகைவர்கள் தாமே வலிமை குறைந்தவர்களாய், வலியவனால் நீ தடுக்கப்பட்டு அழிவதைக் காண விரும்புகிறார்கள். உன் சொந்தச் செயலாலேயே நீ அழிவதைக் காண விரும்பும் எந்த இழிந்த, தீய எண்ணமுடையவனால் இது உபதேசிக்கப்பட்டது?’ நான்கு கேள்விகளும் ஒரே பொருளைச் சுமக்கின்றன — ராமனை எதிர்க்க உன்னை ஏவுபவன் நண்பன் அல்லன், பகைவனே. இங்கே ‘அச்சமின்றி’ என்ற சொல் சிந்திக்கத்தக்கது — முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமனின் பெயரைக் கேட்டதுமே நடுங்கியவன் இப்போது மரணம் உறுதி என்பதாலேயே அச்சமற்றவனாகிவிட்டான். ‘அரசனைப்போல்’ என்பது ராவணனின் ஆணையின் இயல்பைக் குறிக்கிறது — அது நண்பனின் வேண்டுகோள் அன்று, தலைவனின் கட்டளை; அதனாலேயே மாரீசனின் பதிலும் எதிர்ப்பானதாகவும் கடுமையானதாகவும் ஆனது.

பிறகு மாரீசன் அமைச்சர்களின் குற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்: ‘ராவணா, உன் அமைச்சர்கள் உண்மையில் கொல்லப்பட வேண்டியவர்கள், ஆனால் கொல்லப்படுவதில்லை; தீய வழியில் ஏறிய உன்னை எல்லா வகையிலும் தடுக்காத அவர்களே அரசனுக்குத் தீங்கு செய்பவர்கள். காமத்தின்படி நடந்து தீய வழியைப் பற்றிய அரசனை நல்ல அமைச்சர்கள் எல்லா வகையிலும் தடுக்க வேண்டும்; நீயோ தடுக்கப்பட வேண்டியவனாக இருந்தும் தடுக்கப்படவில்லை.’ அடுத்து அவன் அரசனுக்கும் அமைச்சருக்கும் உள்ள உறவின் பொது தர்மத்தை அறிவுறுத்துகிறான்: ‘வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவனே, அமைச்சர்கள் தர்மம், பொருள், இன்பம், புகழ் ஆகியவற்றைத் தலைவனின் அருளாலேயே பெறுகின்றனர். அது தலைகீழானால் அவை அனைத்தும் பயனற்றுப் போகின்றன; தலைவனின் குறையால் மற்ற மக்கள் துன்பத்தையே அடைகின்றனர். தர்மமும் புகழும் அரசனையே வேராகக் கொண்டவை; ஆகவே எல்லா நிலைகளிலும் அரசர்கள் காக்கப்பட வேண்டும்.’ இங்கே மாரீசன் தன்னை அமைச்சன் இடத்தில் வைத்தே பேசுகிறான் — அவன் பழிப்பு வெறுப்பால் அல்ல, அரசனைக் காக்கும் விருப்பத்தால் எழுந்தது. ‘கொல்லப்பட வேண்டியவர்கள் கொல்லப்படுவதில்லை’ என்ற சொல்லில் உள்ள முரண் அழகானது — உண்மையில் தண்டிக்கப்பட வேண்டியவர்கள் தண்டனையின்றி இருக்கின்றனர்; காக்கப்பட வேண்டிய அரசனோ அழிவை நோக்கி நடத்தப்படுகிறான். ‘வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவனே’ என்ற விளியும் இருவிதமாகத் தோன்றுகிறது — ஒருபுறம் புகழ்ச்சி, மறுபுறம் நையாண்டி; ஏனெனில் வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவனே இப்போது தன் கையாலேயே தோல்வியை நோக்கி ஓடுகிறான்.

பிறகு அவன் அரசாட்சி முறையை அறிவுறுத்துகிறான்: ‘இரவுலாவியே, கொடிய அரசனால் அரசைக் காக்க முடியாது; மிகவும் எதிர்ப்பானவனாலும் முடியாது, அடக்கமற்றவனாலும் முடியாது. கடுமையான ஆலோசனை கூறும் அமைச்சர்கள் அந்த அரசனுடனேயே துன்பத்தை அனுபவிக்கின்றனர் — கரடுமுரடான வழிகளில் திறமையற்ற தேரோட்டிகளுடைய தேர்கள் விரைவில் அழிவதுபோல.’ எடுத்துக்காட்டு தெளிவானது — தேரோட்டியின் குற்றத்தால் தேர் அழிகிறது, அரசனின் குற்றத்தால் நாடு. ‘உலகில் தகுந்த தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்த சான்றோர் பலரும் பிறர் குற்றத்தால் தம் சுற்றத்தோடு அழிந்துள்ளனர். எதிர்ப்பானவனும் கொடியவனுமான தலைவனால் காக்கப்படும் மக்கள் வளர்வதில்லை — நரியால் காக்கப்படும் ஆடுகள்போல.’ நரியால் பேணப்படும் ஆடுகள் என்ற உவமை ராக்ஷச அரசின் தற்போதைய நிலையையே வெளிப்படுத்துகிறது. ‘கடுமையான ஆலோசனை கூறும் அமைச்சர்கள்’ என்ற சொல்லால் மாரீசன் ராவணனின் அரசவையின் இயல்பையே குறிப்பிடுகிறான் — கடுமையாக ஆலோசனை சொல்பவர்கள் தலைவனோடேயே அழிவை அடைகின்றனர். மூன்று எடுத்துக்காட்டுகள் வரிசையாக விரிகின்றன — தேர், சான்றோர், ஆடுகள்; மூன்றிலும் குற்றம் பின்செல்பவர்களுடையதன்று, தலைவனுடையதே.

பிறகு மாரீசன் நேரடியாகவே கடுமையான உண்மையைச் சொல்கிறான்: ‘கடுமையானவனும், தீய அறிவுடையவனும், புலன்களை வெல்லாதவனுமான நீ எவர்களுக்கு அரசனோ, அந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் நிச்சயமாக அழிவார்கள்.’ அடுத்து அவன் தன் நிலையை வர்ணிக்கிறான்: ‘காகம் அமர பனம்பழம் விழுந்ததுபோல் தற்செயலாக இந்தக் கொடிய நிலை எனக்கு நேர்ந்தது; இதில் நீயே இரங்கத்தக்கவன், ஏனெனில் படையோடு சேர்ந்து நீ அழிவாய். ராமன் இன்று என்னைக் கொன்றபின் விரைவில் உன்னையும் கொல்வான். இதனால் நான் கடமையை நிறைவேற்றியவனாவேன் — பகைவனால் கொல்லப்பட்டு இறப்பதே எனக்கு நல்லது.’ ராவணனின் ஆணையை நிறைவேற்றுவதைவிடப் பகைவன் கையால் இறப்பதே மேல் என்பது அவன் முடிவு; இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் கருணை. ‘காகதாலீயம்’ (காகம் அமர பனம்பழம் விழுந்ததுபோல்) என்ற சொல்லால் விதியின் இணைவு குறிப்பிடப்படுகிறது — மாரீசனின் விருப்பத்தாலும் அல்ல, ராவணனின் அறிவாலும் அல்ல, தற்செயலான நிகழ்வாலேயே இவை அனைத்தும் வந்து சேர்ந்தன.

இறுதியில் அவன் ராவணனுக்குக் கடைசி உண்மையைச் சொல்கிறான்: ‘ராமனைக் கண்டவுடனேயே நான் கொல்லப்பட்டேன் என்று உறுதியாகக் கொள்; சீதையைக் கவர்ந்தால் நீயும் உறவினரோடு கொல்லப்பட்டவனே என்று அறி. என்னுடன் சேர்ந்து நீ சீதையை ஆசிரமத்திலிருந்து கொண்டு வந்தால், நீயும் எஞ்சமாட்டாய், நானும் எஞ்சமாட்டேன், இலங்கையும் எஞ்சாது, ராக்ஷசர்களும் எஞ்சமாட்டார்கள்.’ கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் சொல்லப்படுகிறது: ‘நலம் நாடும் என்னால் தடுக்கப்பட்டும் நீ இந்தச் சொல்லைப் பொறுத்துக்கொள்வதில்லை. ஆயுள் தீர்ந்து செத்தவர்களுக்கு நிகரான மனிதர்கள் நண்பர்கள் சொல்லும் நன்மையை ஏற்பதில்லை.’ இதோடு மாரீசனின் அறிவுரை முடிகிறது; ராவணனின் பதில் அடுத்த சர்க்கத்தில் கேட்கப்படுகிறது. ‘செத்தவர்களுக்கு நிகரான’ என்ற உவமை மிகக் கூர்மையானது — உயிரோடிருந்தாலும் ராவணன் ஏறக்குறைய இறந்தவனே என்பது மாரீசனின் முடிவு; ஏனெனில் நன்மையான சொல்லை ஏற்கும் ஆற்றல் அவனிடம் அழிந்துவிட்டது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे एकचत्वारिंशः सर्गः॥ ४१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க