॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 40

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

ராவணன் மாரீசனை மிரட்டுதல்

நல்லுரையை மறுத்தல், ராஜநீதி அறிவுரை, பொன்மான் உபாயம், பாதி அரசு என்ற ஆசைகாட்டலும் மரண மிரட்டலும்

மாரீசனின் அந்தச் சொல் தகுந்ததும் பொருத்தமானதுமாக இருந்தது; ஆயினும் சாக விரும்பும் நோயாளி மருந்தை ஏற்காததுபோல ராவணன் அதை ஏற்கவில்லை. இந்த உவமை சர்க்கத்தின் முழு உணர்வையும் குறிப்பிடுகிறது; விதியால் தூண்டப்பட்டவனுக்கு நன்மையானதே வெறுப்பாகிறது. பிறகு விதியால் உந்தப்பட்ட அவன், நலம் பயக்கும் நன்மையான சொல்லைச் சொன்ன மாரீசனிடம் கடுமையான, தகாத சொல்லைச் சொன்னான்: ‘இழிகுலத்தவனே, பொருளற்ற இந்தச் சொல் என்னிடம் சொல்லப்படுகிறது; அது உவர்நிலத்தில் விதைத்த விதைபோல முற்றிலும் பயனற்றது.’ மேலும் அவன் சொல்கிறான்: ‘உன் சொற்களால் ராமனுடனான போரிலிருந்து என்னைப் பிரிக்க முடியாது; அதிலும் மூடனும் பாவ ஒழுக்கமுடையவனும் மனிதனுமானவனைப் பொறுத்தவரை முற்றிலும் முடியாது.’ இவ்வாறு மாரீசன் தர்மத்தின் வடிவாக வர்ணித்தவனையே ராவணன் மூடன், மனிதன் என்கிறான்; இவ்விருவரின் சொற்களுக்கிடையிலான முரணே இந்தச் சர்க்கத்தின் மையம். அச்சுப் பதிப்பில் முதல் சுலோகத்தில் ‘மாரீசஸ்ய து தத்வாக்யம்’ (மாரீசனுடைய அந்தச் சொல்) என்று ஆறாம் வேற்றுமைப் பாடம் உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘மாரீசேன’ (மாரீசனால்) என்று மூன்றாம் வேற்றுமைப் பாடம். ‘இழிகுலத்தவனே’ (துஷ்குல) என்ற விளியும் அச்சுப் பதிப்பின் தனிச்சிறப்பு — இந்தி உரையும் இதைக் ‘கெட்ட குலத்தில் பிறந்த மாரீசனே’ என்று விளக்குகிறது.

ராவணன் ராமனின் வனவாசத்தையே ஏளனத்துக்குரியதாக்குகிறான் — நண்பர்களையும் அரசையும் தாயையும் தந்தையையும் துறந்து, ஒரு சாதாரணப் பெண்ணின் சொல்லைக் கேட்டு ஒரே அடியில் காட்டுக்குச் சென்றவனும், கரனைக் கொன்றவனுமான அவனுக்கு உயிரினும் இனியவளான சீதையை, உன் முன்னிலையிலேயே போரில், நான் நிச்சயமாகக் கவர்ந்து செல்வேன். ‘உன் முன்னிலையிலேயே’ என்ற சொல்லால் அவன் மாரீசனின் உதவி தவிர்க்க முடியாதது என்று குறிப்பிடுகிறான். பிறகு அவன் தன் முடிவை அறிவிக்கிறான் — மாரீசா, என் இதயத்தில் இவ்வாறு உறுதியான முடிவு உள்ளது; இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும்கூட அதை மாற்ற முடியாது. இதனால் அவன் மாரீசனின் நீதிச் சொற்கள் அனைத்தையும் வேரோடு மறுக்கிறான். ராவணனின் பார்வையில் ராமனின் துறவு பலவீனமே; மாரீசனின் பார்வையிலோ அது தர்மம்; ஒரே நிகழ்வு இரண்டு எதிரெதிர்ப் பார்வைகளால் விளக்கப்படுவதே இங்குக் காவிய அழகு. கரன் வதமும் ராவணனுக்குப் பகைக் காரணம்; மாரீசனுக்கோ அது கரனின் குற்றமே. ‘ஒரே அடியில்’ என்ற சொல்லால் யோசிக்காமல் உடனே என்பது ஒலிக்கிறது; ராமன் தந்தையின் சொல்லைக் காத்ததையும் ராவணன் சபலமாகவே கருதுகிறான்.

பிறகு மாரீசனின் சொல் வரம்பு மீறியது என்று காட்டுவதற்காக ராவணன் ராஜநீதியையே அறிவுறுத்துகிறான். குற்றத்தையோ குணத்தையோ கேட்கப்பட்டால்தான் நீ இவ்வாறு பேசத் தகும்; இந்தக் காரியத்தைத் தீர்மானிப்பதில் கேடு என்ன, உபாயம் என்ன என்று கேட்கப்பட்டால்தான் சொல்ல வேண்டும். தன் நலனை விரும்பும் அறிவுள்ள அமைச்சன் அரசனின் முன் கைகூப்பி நின்று, கேட்கப்பட்டால்தான் பேச வேண்டும். அரசனை எதிர்ப்பில்லாத, மென்மையோடு தொடங்கும், மங்களமான, நன்மையான, பொருத்தமான சொல்லால், மரியாதையுடனேயே விளிக்க வேண்டும். அவமதிப்பு கலந்த சொல் நன்மையானதாக இருந்தாலும், மானத்தை நாடும் அரசன் அதை வரவேற்க மாட்டான் — மரியாதையற்ற சொல் அரசனுக்குத் தாங்க முடியாததே. பிறகு அவன் அரசனின் பெருமையை வர்ணிக்கிறான் — அளவற்ற ஆற்றலுடைய அரசர்கள் ஐந்து உருவங்களைத் தாங்குகிறார்கள், அதாவது அக்னி, இந்திரன், சோமன், யமன், வருணன் ஆகியோரின் உருவங்களை; அவ்வாறே, இரவுலாவியே, மகாத்மாக்களான அரசர்கள் வெம்மை, வீரம், சாந்தம், தண்டனை, அருள் ஆகியவற்றைத் தாங்குகிறார்கள். புகழ்பெற்ற இந்த ராஜநீதிச் சொல்லை ராவணன் தன் கோபத்தை நியாயப்படுத்தவே பயன்படுத்துகிறான். ஐந்து உருவங்களின் வர்ணனை இரண்டு சுலோகங்களில் பகிரப்பட்டுள்ளது — முதலாவதில் ஐந்து தெய்வங்கள், இரண்டாவதில் அவர்களின் ஐந்து குணங்கள்; அக்னியின் வெம்மை, இந்திரனின் வீரம், சோமனின் சாந்தம், யமனின் தண்டனை, வருணனின் அருள் என்று வரிசையாகப் பொருத்த வேண்டும். இந்தி உரையும் அவ்வாறே பொருத்துகிறது.

ஆகவே எல்லா நிலைகளிலும் அரசர்கள் எப்போதும் மதிக்கப்படவும் போற்றப்படவும் வேண்டியவர்கள் — என்ற கொள்கையை நிறுவிவிட்டு அவன் மாரீசனைக் குற்றம் சாட்டுகிறான் — நீயோ தர்மத்தை அறியாமல் மயக்கத்தையே பற்றிக்கொண்டு, தீய மனத்தாலேயே உன்னிடம் வந்த என்னிடம் இப்படிக் கடுமையாகப் பேசுகிறாய். பிறகு அவன் தெளிவாகச் சொல்கிறான் — ராக்ஷசனே, நான் குணத்தையும் குற்றத்தையும் கேட்கவில்லை; எனக்கு நலம் உண்டா என்றும் கேட்கவில்லை; அளவற்ற வீரமுடையவனே, உன் முன் நான் சொன்னது இவ்வளவே — இந்தக் காரியத்தில் நீ உதவி செய்ய வேண்டும். இதனால் உரையாடலின் இயல்பே மாறுகிறது — வேண்டுகோள் கட்டளையை நோக்கிச் செல்கிறது; ஆலோசனை ஆணையாக மாறுகிறது. ‘உன்னிடம் வந்தவன்’ என்ற சொல்லால் ராவணன் விருந்தோம்பல் தர்மத்தையும் நினைவூட்டுகிறான் — நான் விருந்தினன், நீ இல்லறத்தான்; விருந்தினனிடம் கடுஞ்சொல் தகாது என்று. ஆனால் அதே கணத்தில் அவனே இன்னும் கடுமையாகப் பேசுகிறான் என்ற முரண் சொல்லப்படாவிட்டாலும் தெளிவாக உள்ளது. ‘இவ்வளவே சொன்னேன்’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் பேச்சின் சுருக்கத்தைக் காட்டுகிறான் — ஆராய்ச்சி முடிந்தது, ஆணை மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது.

பிறகு ராவணன் முழு உபாயத்தையும் வரிசையாக வர்ணிக்கிறான். என் சொல்லின்படி நீ செய்ய வேண்டிய உதவிச் செயலைக் கேள் — நீ வெள்ளிப் புள்ளிகளால் பல வண்ணமாகத் தோன்றும் பொன்மானாக மாறி, அந்த ராமனின் ஆசிரமத்தில் சீதையின் கண்முன் திரிவாய்; வைதேகியை மயக்கிவிட்டு பின் நீ விரும்பியபடி செல்லலாம். மாயையாலான பொன்னிறமான உன்னைக் கண்டு வியப்படைந்த மைதிலி விரைவிலேயே ராமனிடம் ‘இதைக் கொண்டு வா’ என்று சொல்வாள். காகுத்ஸ்தன் விலகிச் சென்றதும், தொலைவு சென்று நீ ராமனின் குரலுக்கு ஏற்றபடியே ‘ஹா சீதே, ஹா லக்ஷ்மணா’ என்று கூவு. அதைக் கேட்டு சீதையால் தூண்டப்பட்ட சௌமித்ரியும் அன்பின் காரணமாகப் பதறி ராமனின் வழியைப் பின்தொடர்வான். இவ்வாறு காகுத்ஸ்தனும் லக்ஷ்மணனும் விலகிச் சென்றதும், ஆயிரம் கண்ணுடைய இந்திரன் சசியைக் கவர்ந்ததுபோல நான் வைதேகியை எளிதாகக் கவர்ந்து செல்வேன். இந்த முழு வியூகமும் நான்கு படிகளில் அமைந்துள்ளது — மயக்குதல், ராமன் வெளியேறுதல், போலிக் கதறலால் லக்ஷ்மணன் வெளியேறுதல், வெறிச்சோடிய ஆசிரமத்தில் கவர்தல். ‘ராமனின் குரலுக்கு ஏற்றபடி’ என்ற சொல்லால் ராமனின் குரலையே போலியாக ஒலிக்க வேண்டும் என்பது எதிர்பார்க்கப்படுகிறது; இதுவே நாற்பத்தைந்தாம் சர்க்கத்தில் சீதை ஏமாறுவதற்குக் காரணமாகும். ‘ஆயிரம் கண்ணன் சசியைப்போல’ என்ற உவமையால் ராவணன் தன் செயலை இந்திரனின் செயலோடு ஒப்பிடுகிறான்; அதுவே இதன் இழிவைக் குறிக்கிறது. ‘நீ விரும்பியபடி செல்லலாம்’ என்ற அபய வாக்கும் இங்கே அளிக்கப்படுகிறது; இதனால் காரியம் முடிந்ததும் மாரீசன் விடுபடலாம்.

உபாயத்தைச் சொன்னபின் ராவணன் பரிசையும் ஆசையையும் காட்டுகிறான் — ராக்ஷசனே, இவ்வாறு இந்தக் காரியத்தைச் செய்துவிட்டு நீ விரும்பியபடி செல்; நல்ல விரதமுடைய மாரீசா, நான் உனக்கு என் அரசில் பாதியைத் தருவேன். இனியவனே, இந்தக் காரியம் வெற்றிபெற மங்களமான வழியில் செல்; நானும் தேருடன் உன்னைத் தண்டகக் காட்டுக்குப் பின்தொடர்வேன். போரின்றியே சீதையை அடைந்து, ராகவனை ஏமாற்றி, காரியம் நிறைவேறியவனாக நான் உன்னுடன் இலங்கைக்குச் செல்வேன். ஆனால் பிறகு அவன் குரல் மாறுகிறது — மாரீசா, நீ இதைச் செய்யாவிட்டால் இன்றே உன்னைக் கொல்வேன்; என் இந்தக் காரியத்தைப் பலவந்தமாகவேனும் நீ நிச்சயம் செய்வாய்; அரசனுக்கு எதிராக நிற்பவன் ஒருபோதும் சுகமாக வளர்வதில்லை. கடைசிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் — அந்த ராமனை நெருங்கினால் உன் உயிருக்கு ஐயம்; என்னோடு முரண்பட்டாலோ இன்றே மரணம் உறுதி; இதை உள்ளபடி அறிவால் கணக்கிட்டு, இங்கே எது நன்மையோ அதையே செய். இவ்வாறு வெகுமதியாலும் மரண அச்சத்தாலும் அவன் மாரீசனை வசப்படுத்துகிறான்; அடுத்த சர்க்கத்தில் மாரீசன் வேறு வழியின்றி அதை ஏற்பான். இங்கே ராவணனின் சொல்லில் மூன்று உணர்வுகள் வரிசையாகக் கலந்துள்ளன — ஆசைகாட்டல் (பாதி அரசு), உறுதியளித்தல் (நானும் பின்தொடர்வேன்), மிரட்டல் (இல்லையேல் கொல்வேன்). இருபத்தாறாம் சுலோகம் ஆறு பாதங்களுடையது; இருபத்தேழாம் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் நான்கு பாதங்களுடையது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे चत्वारिंशः सर्गः॥ ४०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க