சர்க்கம்
மாரீசன் ராமனிடம் கொண்ட அச்சத்தை வர்ணித்தல்
மான் உருவில் மீண்டும் தாக்குதல், மூன்று அம்புகளால் இரு துணைவர்கள் கொல்லப்படுதல், எங்கும் ராமனைக் காணுதல், உதவ மறுத்தல்
மாரீசன் கதையைத் தொடர்கிறான் — இவ்வாறு அப்போது போரில் அவனால் நான் எப்படியோ விடுவிக்கப்பட்டேன்; இப்போது அதன் பின் நடந்ததையும் கேள். முதல் தோல்வியாலும் சோர்வடையாமல் அவன் மீண்டும் தன் செருக்கைக் கைவிடவில்லை. மான் உருவம் கொண்ட இரண்டு ராக்ஷசர்களுடன் அவன் தண்டகக் காட்டுக்குள் நுழைந்தான். அப்போது அவன் உருவம் அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது — ஒளிரும் நாக்கு, பெரிய கோரைப்பற்கள், கூரிய கொம்புகள், பெரும் வலிமை உடைய, இறைச்சி உண்ணும் பெரிய விலங்காக அவன் தண்டகாரண்யத்தில் திரிந்தான். அவன் வெறுமனே காட்டில் அலையவில்லை; தர்மத் தலங்களையே குறிவைத்தான் — அக்னிஹோத்திரங்களிலும், புண்ணியத் துறைகளிலும், புனித மரங்களிலும், ராவணா, மிகக் கொடியவனாக அந்தத் தவசிகளைத் தாக்கியபடி திரிந்தான். தண்டகாரண்யத்தில் தர்மம் நடத்தும் தவசிகளைக் கொன்று, அவர்கள் இரத்தத்தைக் குடித்து, அவர்கள் இறைச்சியை உண்டு, ரிஷிகளின் இறைச்சியை உண்ணும் கொடியவனாய், காட்டில் திரியும் உயிர்களை அச்சுறுத்தியபடி, இரத்தவெறி கொண்டு அவன் தண்டகக் காட்டில் திரிந்தான். இந்த வர்ணனையை மாரீசன் தன்னைத் தானே பழிக்கும் வகையிலேயே சொல்கிறான்; கடந்தகாலத்தின் தன் கொடுமையை இன்று அவனே குற்றமாகக் காண்கிறான். இந்தத் தன்பழிப்பே அவன் மாற்றத்துக்குச் சான்று. முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமனின் சிறுவயது மட்டுமே வர்ணிக்கப்பட்டது; இங்கேயோ முதிர்ந்த ராமனின் வனவாசக் காலம் தொடங்குகிறது; இதனால் ராவணன் இரண்டு காலங்களையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முடியும். இரண்டு துணைவர்களும் மான் உருவம் தரித்தவர்களே; இதுவே அடுத்த சர்க்கத்தில் ராவணனின் வேண்டுகோளுக்கும் வித்தாகிறது.
அப்போது தண்டகாரண்யத்தில் தர்மத்தைக் கெடுப்பவனாகத் திரிந்தபோது, தவசியாக தர்மத்தைப் பற்றியிருந்த ராமனை நான் அணுகினேன்; அவ்வாறே பெரும்பேறு பெற்ற வைதேகியையும், மகாரதனும் கட்டுப்பாடான உணவுடையவனும் எல்லா உயிர்களின் நலனிலும் ஈடுபட்டவனுமான தவசி லக்ஷ்மணனையும் கண்டேன். மூவருமே தவசிகளின் வேடத்தில் இருந்தனர்; ஆகவே அவர்களின் உண்மையான வலிமையை நான் அறியவில்லை. அத்தகைய நான், காட்டில் இருந்த பெருவலிமையுடைய ராமனை அலட்சியம் செய்து, ‘இவன் வெறும் தவசியே’ என்று எண்ணி, பழைய பகையை நினைத்து, கடுங்கோபத்துடன், கூரிய கொம்புகளுடைய மான் வடிவில் அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தேன். கொல்ல விரும்பியவனும் அறிவு முதிராதவனுமான நான், முன்பு பெற்ற அந்த அடியை நினைத்துக்கொண்டே மீண்டும் அவனையே தாக்க முனைந்தேன். ‘அறிவு முதிராதவன்’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் அறிவின் குறையையே ஒப்புக்கொள்கிறான் — முந்தைய அடியை நினைத்துக்கொண்டே மீண்டும் அதே துணிச்சலைச் செய்தான் என்ற முரண் இங்குத் தெளிவாக உள்ளது. தவசியின் வேடமே ராமனின் வலிமையை மறைத்த திரையாக இருந்தது; மாரீசன் அந்தத் திரையையே உண்மை என்று நம்பித் தவறு செய்தான். சீதையையும் லக்ஷ்மணனையும் குறிப்பிடுவதால் அவன் சுட்டுகிறான் — அங்கே மூவரும் இருந்தனர்; நானோ ஒருவனை மட்டுமே பார்த்து ஓடினேன்.
அவன் தன் மிகப் பெரிய வில்லை இழுத்து மூன்று அம்புகளை எய்தான் — கூரியவை, பகைவரை அழிப்பவை, சுபர்ணனுக்கும் காற்றுக்கும் இணையாகச் செல்பவை, அதாவது கருடனுக்கும் காற்றுக்கும் சமமான வேகமுடையவை. வஜ்ராயுதம்போன்ற, மிகக் கொடிய, இரத்தத்தை உணவாகக் கொள்ளும், நன்கு படிந்த கணுக்கள் உடைய அந்த மூன்று அம்புகளும் ஒருசேரவே வந்தன. ஆனால் நான் ராமனின் வீரத்தை அறிந்தவன், முன்பே அச்சத்தை அனுபவித்தவன்; ஆகவே தந்திரமாக விலகித் தப்பினேன்; அவனால் விடுவிக்கப்பட்டேன். என் துணைவர்களான அந்த இரண்டு ராக்ஷசர்களும் கொல்லப்பட்டனர். இவ்வாறு ராமனின் அம்பிலிருந்து தப்பி, எப்படியோ உயிர்பெற்று, நான் இங்கே துறவியாக, யோகத்தில் ஈடுபட்டவனாக, ஒருமுகப்பட்ட மனமுடைய தவசியாக ஆனேன். இருமுறை மரணத்திலிருந்து தப்பியதே மாரீசனின் தவத்துக்கு வேர்; அச்சத்தாலேயே அவன் தவசியானான், வைராக்கியத்தால் அல்ல என்பதே இங்குள்ள மறைபொருள். மூன்று அம்புகளின் வர்ணனையில் மூன்று அடைமொழிகள் வரிசையாகக் கூர்மையையும் வேகத்தையும் கொடூரத்தையும் காட்டுகின்றன. ‘நன்கு படிந்த கணுக்கள்’ என்ற சொல்லால் அம்புகளின் கணுக்கள் சீராக அமைந்திருப்பது, அதாவது குறையற்ற உருவாக்கம், சொல்லப்படுகிறது. இரண்டு ராக்ஷசர்கள் கொல்லப்பட்டனர், நான் ஒருவன் மட்டும் தந்திரத்தால் தப்பியோடினேன் — இதை நினைத்து அவன் இன்றும் வெட்கப்படுகிறான்.
பிறகு மாரீசன் தன் தற்போதைய நிலையை வர்ணிக்கிறான்; அது இரக்கத்தையும் சிரிப்பையும் ஒருசேரத் தூண்டுகிறது. ஒவ்வொரு மரத்திலும் மரவுரியும் கருமான் தோலும் அணிந்து, வில்லேந்திய ராமனை நான் காண்கிறேன் — பாசக்கயிற்றைக் கையில் ஏந்திய யமனைப்போல. ராவணா, அஞ்சிய நான் ஆயிரக்கணக்கான ராமர்களைக் காண்கிறேன்; இந்தக் காடு முழுவதுமே எனக்கு ராமமயமாகத் தோன்றுகிறது. ராக்ஷசர் தலைவனே, ஆளில்லாத தனியிடத்திலும் நான் ராமனையே காண்கிறேன்; கனவில் வரும் ராமனைக் கண்டு நினைவிழந்து திடுக்கிட்டு எழுகிறேன். ராமனுக்கு அஞ்சிய எனக்கு ‘ர’ என்ற எழுத்தில் தொடங்கும் பெயர்களும் — ரத்தினங்கள், ரதங்கள் — பெரும் அச்சத்தை உண்டாக்குகின்றன. இந்த வர்ணனை வெறும் மிகைப்படுத்தல் அன்று; அச்சத்தின் மனநிலையே இங்குச் சித்திரிக்கப்படுகிறது; அச்சமூட்டுபவனின் பெயரின் எழுத்தே அச்சத்தைப் பெருக்குகிறது. ‘ஒவ்வொரு மரத்திலும்’ என்ற அடுக்குத் தொடரால் எங்கும் பரவிய அச்சம் குறிப்பிடப்படுகிறது. மரவுரியும் கருமான் தோலும் தவசியின் அடையாளங்கள், வில்லோ க்ஷத்திரியனுடையது; இரண்டையும் ஒருசேரத் தாங்கிய ராமன் மாரீசனின் பார்வையில் பாசக்கயிறு ஏந்திய யமனைப்போல் தோன்றுகிறான். ‘ராமமயமான காடு’ என்ற உருவகம் மிகவும் நெஞ்சைத் தொடுவது — எங்கெங்கு பார்க்கிறானோ அங்கெல்லாம் ராமனே.
‘நான் அவன் ஆற்றலை அறிந்தவன்; ஆகவே அவனோடு போரிடுவது உனக்குத் தகாது; ரகுநந்தனன் பலியையோ நமுசியையோகூடக் கொல்வான்’ என்று அவன் உறுதியாகச் சொல்கிறான். பிறகு இரண்டு வழிகளைத் தந்தபோதும் தன் எல்லையை நிறுவுகிறான் — ராவணா, போரில் ராமனோடு போரிடு, அல்லது பொறுத்துக்கொள்; ஆனால் என்னைக் காண விரும்பினால், என் முன் ராமனைப் பற்றிப் பேசாதே. பிறகு அவன் ஒரு நீதி மொழியைச் சொல்கிறான் — உலகில் யோகத்தில் ஈடுபட்டு தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்த சான்றோர் பலரும் பிறர் குற்றத்தால் தம் சுற்றத்தோடு அழிந்துள்ளனர். இரவுலாவியே, அத்தகைய நானும் பிறர் குற்றத்தால் அழிந்துவிடலாம்; ஆகவே உனக்கு எது தகுமோ அதைச் செய்; நானோ உன்னைப் பின்தொடர மாட்டேன். காரணமும் சொல்கிறான் — ராமன் பேரொளி மிக்கவன், பெரும் மனவலிமை உடையவன், பெருவலிமையுடையவன்; அவன் முழு ராக்ஷச உலகத்துக்கும் முடிவு கட்டுபவனாவான். இந்த மறுப்பு தெளிவானதே — மாரீசன் உதவி செய்ய மாட்டேன் என்று அச்சமின்றிச் சொல்கிறான். இங்கே மாரீசன் அரச விசுவாசத்துக்கும் தர்மத்துக்கும் உள்ள எல்லையைத் தெளிவாக வரையறுக்கிறான் — முடிந்த வரை ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிதல்; தன்னைத் தானே அழித்துக்கொள்வதோ ஏற்கத்தக்கதன்று. ‘பின்தொடர மாட்டேன்’ என்ற வினைச்சொல்லால் அவன் ராவணனின் தலைமையை ஏற்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது.
இறுதியில் மாரீசன் ராவணனின் சொந்த வாதத்தையே தகர்க்கிறான். சூர்ப்பணகையின் பொருட்டு ஜனஸ்தானத்துக்குச் சென்ற கரன் வரம்பு மீறியதால் எளிதாகச் செயல்களை முடிக்கும் ராமனால் முன்னரே கொல்லப்பட்டான் என்றால், இங்கே உள்ளபடி சொல் — ராமனின் குற்றம் என்ன? தாக்குதல் கரனால் நடத்தப்பட்டது, ராமனோ தடுத்து நின்றான், அவ்வளவே; ஆகவே பகையின் வேர் ராமனிடம் இல்லை. இந்தச் சுலோகம் ஆறு பாதங்களுடையது; மூன்று பாதி வரிகளாக ஒரே எண்ணின் கீழ் அமைந்துள்ளது. கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் — உறவினர் நலனை நாடும் என்னால் சொல்லப்படும் இந்தச் சொல்லை நீ ஏற்காவிட்டால், உறவினருடன் சேர்ந்து, இன்றே ராமனின் நேராகப் பாயும் அம்புகளால் கொல்லப்பட்டுப் போரில் உயிரைத் துறப்பாய். இதோடு சர்க்கம் முடிகிறது. மாரீசனின் முழுச் சொல்லும் தர்மம், நீதி, அச்சம் ஆகிய மூன்றாலும் வலுப்பெற்றது; ஆனால் அடுத்த சர்க்கத்தில் விதியால் தூண்டப்பட்ட ராவணன் அனைத்தையும் மறுத்துவிடுவான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे एकोनचत्वारिंशः सर्गः॥ ३९॥