॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 38

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

மாரீசன் தன் முந்தைய வரலாற்றைச் சொல்லுதல்

விசுவாமித்திரரின் யாகத்தைக் காப்பதில் சிறுவன் ராமனின் வீரம், மாரீசன் கடலில் வீழ்தல், இலங்கையின் அழிவு பற்றிய முன்னுரைப்பு

நேரடிச் சான்றால் ராவணன் புரிந்துகொள்ளட்டும் என்று மாரீசன் தன் முந்தைய வரலாற்றைச் சொல்லத் தொடங்குகிறான். ஒருகாலத்தில் நான் வீரச் செருக்கோடு இந்தப் பூமியெங்கும் திரிந்தேன்; ஆயிரம் யானைகளின் வலிமை கொண்டவனாக, மலைபோன்றவனாக இருந்தேன். கருநீல மேகம்போன்ற உடல், காதுகளில் உருக்கிய பொன் குண்டலங்கள், தலையில் கிரீடம், கையில் இரும்புத் தண்டாயுதம்; உலகுக்கு அச்சமூட்டியபடி, ரிஷிகளின் இறைச்சியை உண்டபடி நான் தண்டகாரண்யத்தில் திரிந்தேன். அதனால் மதம் கொண்டு நான் முனிவர்களின் யாகங்களுக்கு இடையூறு செய்தேன். பிறகு என்னால் அச்சுறுத்தப்பட்ட தர்மாத்மாவான மாமுனிவர் விசுவாமித்திரர் தானே தசரத மன்னனிடம் சென்று இவ்வாறு சொன்னார்: ‘பர்வ காலத்தில் இந்த ராமன் கவனத்துடன் என்னைக் காக்கட்டும்; மனிதர் தலைவனே, மாரீசனால் எனக்குக் கொடிய அச்சம் உண்டாகியுள்ளது.’ முனிவரின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, தர்மாத்மாவான தசரத மன்னன் அப்போது பதில் சொல்ல முனைந்தான். இவ்வாறு மாரீசனின் கதையில் ராமனின் பெயர் முதன்முதலில் முனிவரின் வாயிலிருந்தே வெளிப்படுகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் மாரீசன் நீதி மொழிகளால் அறிவுரை கூறினான்; இங்கே அவன் தன் சொந்த அனுபவத்தையே சான்றாக முன்வைக்கிறான்; ஏனெனில் மறைமுகமான அறிவுரை ராவணனைத் தொடவில்லை. இந்தச் சர்க்கத்தில் கதையின் காலம் பின்னோக்கிச் செல்கிறது — பால காண்டத்தில் விசுவாமித்திரரின் யாகத்தைக் காத்த சம்பவம் இங்கே மாரீசனின் நினைவாக மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது. அப்போது என் வலிமையைத் தேவர்களாலும் தடுக்க முடியவில்லை; வரம் பெற்றதால் நான் செருக்குற்றிருந்தேன்.

தசரதன் பெரும்பேறு பெற்ற மாமுனிவர் விசுவாமித்திரருக்குப் பதில் சொன்னான்: ‘இந்த ராகவனுக்குப் பன்னிரண்டு வயது நிறையவில்லை; அஸ்திரப் பயிற்சியும் பெறவில்லை; இவன் வயது சிறிது, அஸ்திரப் பயிற்சியும் முழுமையடையவில்லை. வேண்டுமானால் என் படை முழுவதும் என்னுடன் வரும்; நால்வகைப் படையுடன் நானே வந்து அந்த இரவுலாவியைக் கொல்வேன்; முனிவர்களில் சிறந்தவரே, உம் பகைவனை உம் விருப்பப்படி கொல்வேன்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட முனிவர் அரசனிடம் சொன்னார்: ‘அந்த ராக்ஷசனுக்கு எதிராக ராமனைத் தவிர வேறு எந்த வலிமையும் உலகில் போதாது.’ அரசனையும் புகழ்கிறார்: ‘போர்களில் நீ தேவர்களுக்கும் காவலனாக இருந்தாய்; நீ செய்த செயல் மூவுலகும் அறிந்தது.’ ஆனால் — ‘பகைவரை வாட்டுபவனே, உன் பெரும் படை இருக்கட்டும், அது இங்கேயே நிற்கட்டும்; சிறுவனாயினும் பேரொளி மிக்க இவன் அவனை அடக்க வல்லவன்; நான் ராமனை அழைத்துச் செல்வேன்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்.’ முனிவரின் உறுதி அரசனின் தயக்கத்தைவிட வலியதாயிற்று. இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, மிகவும் மகிழ்ந்த விசுவாமித்திரர் அந்த அரசகுமாரனை அழைத்துக்கொண்டு தம் ஆசிரமத்துக்குச் சென்றார். இங்கே அச்சுப் பதிப்பில் அரசனின் சொல்லில் ‘பன்னிரண்டு வயது நிறையாதவன்’ என்ற பாடம் உள்ளது; பால காண்டத்திலோ ‘பதினாறு வயது நிறையாதவன்’ என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது என்று கீதா பிரஸ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பே சுட்டிக்காட்டுகிறது; திறனாய்வுப் பதிப்பும் அங்கே ‘பதினாறு நிறையாத’ என்றே படிக்கிறது. மாரீசனின் கருத்தோ ஒன்றே — சிறுவயதிலேயே அத்தகையவன் இப்போது எப்படிப்பட்டவனாக இருப்பான் என்பதே. முனிவரின் சொல்லில் இரண்டு உணர்வுகள் கலந்துள்ளன — அரசனுக்கான மரியாதை, சிறுவனின்மீதான நம்பிக்கை; புகழ்ச்சியால் அவர் அரசனின் தயக்கத்தைத் தணிக்கிறார்; ‘சிறுவனாயினும் வல்லவன்’ என்ற சொல்லால் தம் அறிவை வெளிப்படுத்துகிறார்.

தண்டகாரண்யத்தில் யாகத்துக்காகத் தீக்ஷை பெற்றிருந்த அந்த முனிவரைக் காப்பதற்காக, ராமன் தன் அழகிய வில்லின் நாணை ஒலித்தபடி வந்து நின்றான். மாரீசன் அப்போதைய ராமனின் உருவத்தை வியப்புடன் நினைவுகூர்கிறான் — மீசை அரும்பாதவன், அதாவது இளமையின் அடையாளங்கள் இன்னும் தோன்றாதவன்; அழகன், சிறுவன், கருநிறத்தவன், மங்களமான கண்கள் உடையவன்; ஒரே ஆடை அணிந்தவன், வில்லேந்தியவன், குடுமி தரித்தவன், பொன் மாலையால் அழகுபெற்றவன். தன் ஒளிரும் தேஜஸால் தண்டகாரண்யத்தைப் பொலிவுறச் செய்தபடி, அவன் அப்போது உதித்த பிறைச் சந்திரன்போல் தோன்றினான். இந்த உவமை மாரீசனின் நினைவில் நிலைத்துவிட்டது — பிறைச் சந்திரன்போல் சாந்தமாகக் காணப்பட்டவனே கணத்தில் ஊழித்தீயைப்போல் ஆனான். இந்த வர்ணனை ராவணனுக்காகவே — சிறுவனே இப்படியென்றால், இப்போது முதிர்ந்தவன் எப்படியிருப்பான் என்பது சொல்லப்படாமலேயே ஒலிக்கிறது. மாரீசனின் வர்ணனையில் முரணே சாரம் — ஒரே உடலில் சிறுபிள்ளைத்தனமும் தெய்வீக ஒளியும் ஒருசேர உள்ளன. ஒரே ஆடை, குடுமி, பொன் மாலை என்பவை அனைத்தும் பிரம்மசாரியின் உருவம்; வில்லேந்தியவன் என்பதோ க்ஷத்திரியனுடையது. ஆகவே அவன் அப்போது தவசிபோல் காணப்பட்டான்; ஆனால் உண்மையில் யாகத்தின் காவலனாக இருந்தான்.

பிறகு மேகம்போன்றவனும், உருக்கிய பொன் குண்டலங்கள் அணிந்தவனும், வலிமைமிக்கவனும், வரம் பெற்றவனுமான நான் செருக்கோடு ஆசிரமத்துக்குள் வந்தேன். ஆயுதத்தை உயர்த்தியபடி நான் நுழைந்ததை அவன் கண்டான்; என்னைக் கண்டு அவன் பதற்றமின்றியே வில்லில் நாணேற்றினான் — அச்சமுமில்லை, பதற்றமுமில்லை. நானோ மயக்கத்தால் ‘இவன் சிறுவன்’ என்று ராகவனை அலட்சியம் செய்து, விரைந்து விசுவாமித்திரரின் அந்த வேதிகையை நோக்கி ஓடினேன். அப்போது அவன் பகைவரை அழிக்கும் கூரிய அம்பை எய்தான்; அதனால் தாக்கப்பட்டு வீசியெறியப்பட்ட நான் நூறு யோஜனை தொலைவிலுள்ள கடலில் விழுந்தேன். ஆனால் — அப்பா, அந்த வீரன் என்னைக் கொல்ல விரும்பவில்லை; அதனாலேயே நான் காப்பாற்றப்பட்டேன்; ராமனின் அம்பின் வேகத்தால் தூக்கியெறியப்பட்டு நான் நினைவிழந்தேன். அப்போது அவனால் நான் ஆழமான கடல் நீரில் வீழ்த்தப்பட்டேன்; நெடுநேரம் கழித்து நினைவு திரும்பி இலங்கை நகரை நோக்கிச் சென்றேன். இந்த ஒரே எடுத்துக்காட்டால் மாரீசன் காட்டுகிறான் — ராமனின் அம்பு கொல்லவும் வல்லது, காக்கவும் வல்லது; கொல்லாமல் விட்டது அவன் அருளே. இங்கே மாரீசன் மூன்று படிகளைக் காட்டுகிறான் — செருக்கோடு நுழைதல், அலட்சியத்தோடு தாக்குதல், அம்பால் தொலைவில் வீசப்படுதல். ‘பதற்றமின்றி’ என்ற சொல்லால் சிறுவனின் மனத்திண்மை குறிப்பிடப்படுகிறது; ‘மயக்கத்தால் அலட்சியம் செய்து’ என்ற சொல்லால் தன் சொந்தக் குற்றம் ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறது. ராவணன் இப்போது செய்வதையே மாரீசன் அப்போது செய்தான் என்ற ஒப்பீடு சொல்லப்படாவிட்டாலும் தெளிவாக உள்ளது. நூறு யோஜனை தொலைவில் கடலில் விழுந்தும் நான் சாகவில்லை என்பதே ராமனின் கட்டுப்பாட்டுக்குச் சான்று; அவன் கொல்ல விரும்பியிருந்தால் அக்கணமே நான் அழிந்திருப்பேன்.

இவ்வாறு அப்போது நான் விடுவிக்கப்பட்டேன்; ஆனால் என் துணைவர்கள் வீழ்த்தப்பட்டனர் — அதுவும் அஸ்திரப் பயிற்சி பெறாத, எளிதாகச் செயல்களை முடிக்கும் சிறுவனான ராமனாலேயே. அதை நினைத்து மாரீசன் எச்சரிக்கிறான் — என்னால் தடுக்கப்பட்டும் நீ ராமனோடு பகை கொண்டால், விரைவில் கொடிய ஆபத்தை அடைந்து எஞ்சமாட்டாய்; அழிவையே அடைவாய். பிறகு அவன் இலங்கையின் வரப்போகும் அழிவைச் சித்திரிக்கிறான் — விளையாட்டு, இன்பம் ஆகியவற்றின் நெறிகளை அறிந்தவர்கள், கூட்டங்களையும் விழாக்களையும் கண்டு மகிழ்பவர்கள், சுகத்தையே நாடுபவர்கள் அந்த ராக்ஷசர்கள்; அவர்களுக்கு நீ துயரத்தையும் கேட்டையும் கொண்டு வருவாய். மாளிகைகளும் உப்பரிகைகளும் நெருங்கிய, பலவகை ரத்தினங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட இலங்கை நகரம் மைதிலியின் பொருட்டு அழிக்கப்படுவதை நீ காண்பாய். ஒரு நீதி மொழியையும் சொல்கிறான் — பாவம் செய்யாத தூயவர்களும் பாவியைச் சார்ந்திருப்பதால் பிறர் பாவங்களால் அழிகின்றனர், நாகங்கள் வாழும் மடுவிலுள்ள மீன்களைப்போல. தெய்வீகச் சந்தனம் பூசிய அங்கங்களும் தெய்வீக அணிகலன்களும் உடைய ராக்ஷசர்கள் உன் குற்றத்தாலேயே தரையில் வீழ்த்தப்படுவதை நீ காண்பாய்; மனைவியரைப் பறிகொடுத்தவர்களும், மனைவியருடன் இருப்பவர்களும், கொல்லப்பட்டவர்கள் போக எஞ்சியவர்களும், புகலிடமற்றவர்களுமான இரவுலாவிகள் பத்துத் திசைகளிலும் ஓடுவதை நீ காண்பாய். அம்பு வலைகளால் சூழப்பட்ட, நெருப்புச் சுவாலைகளால் மூடப்பட்ட, மாளிகைகள் எரிந்துபோன இலங்கையை ஐயமின்றி நீ காண்பாய். இந்த முன்னுரைப்பு யுத்த காண்டத்தில் எழுத்துக்கு எழுத்து உண்மையாகிறது. ‘காண்பாய்’ என்ற வினைச்சொல் மீண்டும் மீண்டும் — ஏறக்குறைய ஏழு முறை — வருகிறது; இதனால் எதிர்காலம் கண்முன் நிகழ்வதுபோல் சித்திரிக்கப்படுகிறது. மீன் உவமையும் நெஞ்சைத் தொடுவது — நாகங்கள் வாழும் மடுவில் வாழும் குற்றமற்ற மீன்கள் பாம்புகளுக்காகவே கொல்லப்படுகின்றன; அவ்வாறே ராவணன் ஒருவனின் குற்றத்தால் முழு ராக்ஷச இனமும் அழியும். இங்கே மாரீசன் ராக்ஷசர்களின் இயல்பையும் குறிப்பிடுகிறான் — அவர்கள் போரை விரும்புபவர்கள் அல்லர், விளையாட்டையும் இன்பத்தையும் களியாட்டத்தையும் விரும்புபவர்கள்; அத்தகைய குற்றமற்றவர்களும் ஓர் அரசனின் காமத்தால் கொல்லப்படுகிறார்கள் என்பதே கருணை. மனைவியரைப் பறிகொடுத்தவர்கள், மனைவியருடன் இருப்பவர்கள், கொல்லப்பட்டவர்கள் போக எஞ்சியவர்கள், புகலிடமற்றவர்கள் என்ற நான்கு சொற்களால் தோற்ற நகரத்தின் முழுச் சித்திரமும் உருவாக்கப்படுகிறது. நெருப்புச் சுவாலைகளால் மூடப்பட்டது, அம்பு வலையால் சூழப்பட்டது, மாளிகைகள் எரிந்துபோனது — இலங்கையின் இந்த மூன்று நிலைகளையும் மாரீசன் ‘ஐயமின்றி’ என்று உறுதியாகச் சொல்கிறான்.

இறுதியில் மாரீசன் அடிப்படைக் குற்றத்தையே தொடுகிறான் — பிறன் மனைவியைத் தீண்டுவதைவிடப் பெரிய பாவம் வேறில்லை. உன் அந்தப்புரத்தில் ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் இருக்கின்றனர்; ஆகவே உன் மனைவியரிடமே அன்புகொள்; உன் குலத்தைக் காப்பாற்று, ராக்ஷசர்களைக் காப்பாற்று; அவ்வாறே உன் மானத்தையும் வளர்ச்சியையும் அரசையும் உனக்கு விருப்பமான உயிரையும் காப்பாற்று. இனிய மனைவியரையும் நண்பர் கூட்டத்தையும் நெடுங்காலம் அனுபவிக்க விரும்பினால், ராமனுக்கு விருப்பமில்லாததைச் செய்யாதே. கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் கம்பீரமாக ஒலிக்கிறது — நண்பனான என்னால் வலுவாகத் தடுக்கப்பட்டும் நீ பலவந்தமாகச் சீதையை அவமதித்தால், வலிமை இழந்து, உறவினருடன் சேர்ந்து, ராமனின் அம்புகளால் உயிர் பறிக்கப்பட்டு யமனுலகுக்குச் செல்வாய். இந்தத் தெளிவான சொல்லோடு சர்க்கம் முடிகிறது; மாரீசனின் நல்லுரையோ ராவணனின் காதில் நுழையவில்லை. ‘பிறன் மனைவியைத் தீண்டுவதைவிடப் பெரிய பாவம் வேறில்லை’ என்ற வாக்கியமே சர்க்கத்தின் அறநெறி மையம். மாரீசன் அச்சத்தை மட்டும் காட்டவில்லை, தர்மத்தையும் நினைவூட்டுகிறான்; அச்சம், தர்மம் இரண்டாலும் அவன் ராவணனைத் தடுக்க விரும்புகிறான். ஆனால் விதியால் தூண்டப்பட்ட ராவணனுக்கு இரண்டுமே பயனற்றுப் போகின்றன என்பதை அடுத்த சர்க்கம் காட்டும்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डेऽष्टात्रिंशः सर्गः॥ ३८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க