சர்க்கம்
மாரீசன் ராவணனுக்கு அறிவுறுத்துதல்
இனிய சொல் எளிதில் கிடைப்பது, ராமனின் குணங்களை வர்ணித்தல், சீதையைக் கவரும் முயற்சியைத் தடுத்தல், அமைச்சர்களுடன் ஆலோசிக்க அறிவுரை
ராக்ஷசர் தலைவனான ராவணனின் சீதையைக் கவர்வது பற்றிய சொல்லைக் கேட்டு, சொல்வன்மையில் வல்லவனும் பேரொளி மிக்கவனுமான மாரீசன் பதில் சொல்லத் தொடங்குகிறான். அவன் நேரடியாக மறுப்பதிலிருந்து தொடங்கவில்லை; முதலில் ஒரு நீதி மொழியையே முன்வைக்கிறான் — அரசே, எப்போதும் இனியதைப் பேசும் மனிதர்கள் எங்கும் எளிதில் கிடைப்பார்கள்; ஆனால் இனிமையற்றதாயினும் நலம் பயக்கும் நன்மையான சொல்லைச் சொல்பவனும் கேட்பவனும் இருவருமே அரியவர்கள். இதனால் அவன் தான் இனிச் சொல்லப்போகும் கசப்பான ஆனால் நன்மையான சொல்லுக்கு முன்னுரை அமைக்கிறான் — நான் இனியதைச் சொல்லப்போவதில்லை, நன்மையானதையே சொல்வேன்; நீயும் அதைக் கேட்க ஆயத்தமாக இரு என்பது குறிப்பு. சொல்பவனின் அருமையும் கேட்பவனின் அருமையும் — இரண்டுமே சமமாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன; இதனால் வரப்போகும் வாக்குவாதம் முன்னதாகவே சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.
மாரீசன் ராவணனின் அடிப்படைக் குறையை வெளிப்படுத்துகிறான் — நீ சபலமானவன், ஒற்றர்களை முறையாக நியமிக்காதவன்; ஒற்றர்கள் சரியாக அமர்த்தப்படவில்லை, மனமும் நிலையற்றது; ஆகவே பெரும் வீரத்தாலும் குணங்களாலும் உயர்ந்த, மகேந்திரனுக்கும் வருணனுக்கும் இணையான ராமனை நீ நிச்சயமாக அறியவில்லை. அறியாமையே எல்லாக் கேட்டுக்கும் வேர் என்பது அவன் கருத்து. பிறகு ஐயங்களின் வரிசையால் அவன் தன் அச்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறான் — ராக்ஷசர்கள் அனைவருக்கும் நலம் உண்டாகட்டும்; கோபம் கொண்ட ராமன் எல்லா உலகங்களையும் ராக்ஷசர்கள் அற்றவையாகச் செய்யாமல் இருக்கட்டும்; ஜனகனின் மகள் உன் உயிருக்கு முடிவு கட்டுவதற்காகப் பிறந்தவளாக இல்லாமல் இருக்கட்டும்; சீதையின் காரணமாகப் பெரும் துன்பம் நேராமல் இருக்கட்டும். மேலும் — காமத்தின்படி நடக்கும், கட்டுப்பாடற்ற உன்னைத் தலைவனாகப் பெற்ற இலங்கை நகரம் ராக்ஷசர்களுடன் உன்னோடு சேர்ந்து அழியாமல் இருக்கட்டும். இவை அனைத்தும் ‘அபி’ என்ற சொல்லால் தொடங்கும் வேண்டுதல் வடிவிலான ஐயங்களே; வடிவத்தில் அவை நல்வாழ்த்துகள், பொருளிலோ எதிர்காலத்தைச் சொல்லும் தீர்க்கதரிசனங்கள். இறுதியில் அவன் ஒரு பொதுவான நீதிச் சூத்திரத்தைச் சொல்கிறான் — உன்னைப்போன்ற, காமத்தின்படி நடக்கும், தீய ஒழுக்கமுடைய, தீய ஆலோசனை பெற்ற, தீய அறிவுடைய அரசன் தன்னை மட்டும் அழித்துக்கொள்வதில்லை; தன் மக்களையும் முழு நாட்டையும் சேர்த்து அழிக்கிறான். இதனால் ஒரே அரசனின் குற்றம் ராக்ஷசர்கள் அனைவரின் அழிவிலும் முடிகிறது என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது.
பிறகு மாரீசன் ராமனைப் பற்றிய ராவணனின் தவறான எண்ணத்தை ஒவ்வொன்றாகத் தகர்க்கிறான். முந்தைய சர்க்கத்தில் ராவணன் ராமனை க்ஷத்திரிய குலக் களங்கம், கொடியவன், புலன்களை வெல்லாதவன், பேராசைக்காரன் என்று சொன்னான்; அவை அனைத்தையும் மாரீசன் சொல்லுக்குச் சொல் மறுக்கிறான். ராமன் தந்தையால் கைவிடப்பட்டவன் அல்லன், எவ்விதத்திலும் வரம்பு மீறியவன் அல்லன், பேராசைக்காரன் அல்லன், தீய ஒழுக்கமுடையவன் அல்லன், க்ஷத்திரிய குலத்தின் களங்கமும் அல்லன். அவன் தர்மக் குணங்கள் குறைந்தவன் அல்லன்; மாறாகக் கௌசல்யையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவன்; உயிர்களிடம் கொடியவன் அல்லன்; மாறாக எப்போதும் எல்லா உயிர்களின் நலனிலும் ஈடுபட்டவன். காட்டுக்கு வந்ததன் உண்மைக் காரணத்தையும் அவன் தெளிவுபடுத்துகிறான் — கைகேயியால் ஏமாற்றப்பட்ட, சத்தியம் பேசும் தந்தையைக் கண்டு, ‘அவரைச் சத்தியவானாக்குவேன்’ என்று தீர்மானித்து, தர்மாத்மாவான ராமன் தானாகவே காட்டுக்குப் புறப்பட்டான். கைகேயிக்கும் தசரதனுக்கும் விருப்பமானதைச் செய்வதற்காகவே அவன் அரசையும் இன்பங்களையும் துறந்து தண்டகக் காட்டுக்குள் நுழைந்தான்; அவன் நாடு கடத்தப்படவுமில்லை, தோற்கடிக்கப்படவுமில்லை. ஆகவே அவன் கடுமையானவன் அல்லன், அறிவில்லாதவன் அல்லன், புலன்களை வெல்லாதவன் அல்லன்; அவனிடம் பொய் என்பதை எப்போதும் யாரும் கேட்டதில்லை; ஆகவே அப்படிச் சொல்ல நீ எவ்விதத்திலும் தகுதியற்றவன். இறுதியில் மாரீசன் மிக உயர்ந்த புகழுரையைச் சொல்கிறான் — ராமன் உருவெடுத்த தர்மமே, அதாவது உடல் தாங்கிய தர்மம்; அவன் சான்றோன், சத்தியமே வீரமாக உடையவன், தேவர்களுக்கு இந்திரன்போல் உலகம் முழுவதற்கும் அரசன். இவ்வாறு மாரீசனின் வர்ணனை மறுப்பில் தொடங்கி உடன்பாட்டில் முடிகிறது — முதலில் ‘இல்லை, இல்லை’ என்று பதினாறு முறை மறுப்பு; பின் ‘தர்மம், சான்றோன், சத்தியமே வீரமாக உடையவன், அரசன்’ என்ற நான்கு உடன்பாட்டுக் கூற்றுகள். ராவணன் ராமனைப் பலவீனனாகக் கருதுகிறான்; மாரீசனோ அவனை தர்மத்தின் வடிவாகவே காண்கிறான்; இதுவே இருவரின் பார்வை வேறுபாட்டுக்கு வேர்.
பிறகு மாரீசன் சீதையைக் கவர்வது இயலாதது என்பதைக் காட்டுகிறான். அவன் கேட்கிறான் — தன் ஒளியாலேயே காக்கப்படும் அவனுடைய வைதேகியை, சூரியனின் ஒளியைப்போல, பலவந்தமாகக் கவர்ந்து செல்ல நீ எப்படி விரும்புகிறாய்? ஒளியைச் சூரியனிடமிருந்து பிரிக்க முடியாததுபோல, சீதையையும் ராமனிடமிருந்து பிரிக்க முடியாது. அடுத்து அவன் புகழ்பெற்ற அக்னி உவமையை முன்வைக்கிறான் — ராமன் கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பு; அவன் அம்புகளே தீப்பிழம்புகள், வில்லும் வாளுமே விறகு; அணுக முடியாத அந்த ராம நெருப்பில் போரில் திடீரென்று நுழைய நீ தகாது. உவமை மேலும் விரிகிறது — நாணேற்றி வளைத்த வில்லால் திறந்த, ஒளிரும் வாய்; அம்புகளே சுவாலைகள்; இயல்பாகவே பொறுமையற்றவன், வில்லும் அம்பும் ஏந்தியவன், கொடியவன், பகைவர் படையை அழிப்பவன் — அத்தகைய யமனுக்கு நிகரான ராமனை, அரசையும் சுகத்தையும் அன்புக்குரிய உயிரையும் துறந்து நெருங்க நீ தகாது. பதினாறாம், பதினேழாம் சுலோகங்கள் ஒரே வாக்கியத்தால் இணைக்கப்பட்டுள்ளன; இந்தி உரையும் அவற்றை ஒன்றாகவே விளக்குகிறது. இறுதியில் அவன் காரணத்தைச் சொல்கிறான் — ஜனகனின் மகள் எவனுக்கு மனைவியோ, அவன் ஒளி அளவிட முடியாதது, அளக்க இயலாதது; ராமனின் வில்லையே புகலிடமாகக் கொண்ட அவளைக் காட்டில் கவர்ந்து செல்ல நீ வல்லவன் அல்லன். இங்கே மனைவியின் பாதுகாப்பு மதில்களாலோ படையாலோ அல்ல, கணவனின் ஒளியாலேயே என்பது மாரீசனின் கொள்கை.
அடுத்து மாரீசன் சீதையின் பெருமையை வர்ணிக்கிறான். சிங்கம்போன்ற மார்புடைய அந்த மனிதருள் சிங்கத்துக்கு அந்த அழகி உயிரினும் இனியவள், எப்போதும் அவனையே பின்பற்றும் மனைவி; கணவனின் அன்பாலேயே அவள் காக்கப்படுகிறாள் என்பது குறிப்பு. ஆற்றல்மிக்க ராமனின் அன்புக்குரிய அந்த மைதிலியை யாராலும் தீண்டி அவமதிக்க முடியாது — கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பின் சுடர்போல, அழகிய இடையுடைய அவளைத் தொடவும் முடியாது; அவளைத் தொட விரும்புபவன் எரிந்தே போவான் என்பது மறைபொருள். பிறகு அவன் நேரடியாகக் கேட்கிறான் — ராக்ஷசர் தலைவனே, இந்த வீண் முயற்சியைச் செய்வதால் உனக்கு என்ன நோக்கம், என்ன ஆதாயம்? எந்த நாளில் போரில் அவன் உன்னைக் காண்கிறானோ, அந்த நாளிலேயே உன் உயிருக்கு முடிவு என்று உறுதியாக அறி. இறுதியில் அவன் அன்புடன் நிறைவு செய்கிறான் — உயிரையும் சுகத்தையும் மிக அரிதான அரசையும் நெடுங்காலம் அனுபவிக்க விரும்பினால், ராமனுக்கு விருப்பமில்லாததைச் செய்யாதே.
இறுதியில் மாரீசன் கோபம் கொள்ளாமல், நலம் நாடும் அமைச்சனைப்போலச் செய்ய வேண்டிய வழியைக் காட்டுகிறான். விபீஷணனை முன்னிறுத்தி, தர்மத்தில் நிலைத்த எல்லா அமைச்சர்களுடனும் சேர்ந்து ஆலோசித்து, உன் முடிவைச் செய்து, குற்றங்கள், குணங்கள் ஆகியவற்றின் வலிமையையும் வலிமையின்மையையும் நன்கு சீர்தூக்கிப் பார்த்து, உன் வலிமையையும் ராகவனின் வலிமையையும் உள்ளபடி அறிந்து, உனக்கு எது நன்மையோ அதைத் தீர்மானித்து, எது தகுந்ததும் இயலக்கூடியதுமோ அதையே செய்ய வேண்டும் — என்று அவன் ராஜநீதியின் முழு வரிசையையும் காட்டுகிறான். தன் கருத்தையும் தெளிவாகச் சொல்கிறான் — கோசல அரசனின் மகனோடு போரில் மோதுவது உனக்குத் தகாது என்பதே என் எண்ணம். பிறகு மீண்டும் வேண்டுகிறான் — இரவுலாவிகளின் தலைவனே, சிறந்ததும் தகுந்ததும் பொருத்தமானதுமான இந்தச் சொல்லை மீண்டும் கேள். இந்தச் சொல்லோடு சர்க்கம் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் மாரீசன் தன் முந்தைய வரலாற்றைச் சொல்லத் தொடங்குகிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे सप्तत्रिंशः सर्गः॥ ३७॥