சர்க்கம்
ராவணன் மாரீசனிடம் உதவி கேட்டல்
ஜனஸ்தான அழிவைச் சொல்லுதல், ராமனைப் பழித்தல், மாய மான் உபாயம், மாரீசனின் அச்சம்
முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் மாரீசன் ‘எந்தக் காரியத்துக்காக இங்கு வந்தாய்?’ என்று கேட்டான். இந்தச் சர்க்கத்தில் ராவணன் அதற்குப் பதில் சொல்லத் தொடங்குகிறான்: ‘அப்பா மாரீசா, நான் சொல்வதைக் கேள். நான் துயரத்தில் இருக்கிறேன்; துயருற்ற எனக்கு நீயே மேலான புகலிடம்.’ இவ்வாறு முதலிலேயே அவன் தன்னை எளியவனாகக் காட்டுகிறான்; மாரீசனை அடைக்கலம் தருபவனாக நிறுத்துகிறான். பிறகு அவன் ஜனஸ்தானத்தை நினைவூட்டுகிறான்: ‘அங்கே என் சகோதரன் கரனும், பெருங்கைகளையுடைய தூஷணனும், என் சகோதரி சூர்ப்பணகையும், இறைச்சி உண்ணும் பெருங்கைகளையுடைய ராக்ஷசன் திரிசிரஸும், குறி தவறாத வேறு பல வீர இரவுலாவிகளும் வாழ்கின்றனர். அவர்கள் என் ஆணையின்படியே அங்கே தங்கி, பெருங்காட்டில் தர்மம் நடத்தும் முனிவர்களைத் துன்புறுத்தி வந்தனர்.’ இவ்வாறு அவன் தன் ஆணையையே அவர்கள் செயலுக்கு வேராகச் சொல்கிறான். ‘அப்பா’ என்ற விளி அன்பைக் குறிக்கிறது; மாரீசன் தன் தாய்மாமன் என்பதால் ராவணன் அவனை மூத்தவனாக மதிக்கிறான். ‘மேலான புகலிடம்’ என்ற இரண்டு சொற்களோ மிகவும் பணிவானவை — மூவுலகையும் வெல்ல விரும்புபவன் ஒரு தவசியிடம் அடைக்கலம் கேட்பதுபோல் வேண்டுகிறான். ஆனால் இந்தப் பணிவு காரியம் நிறைவேறுவதற்காக மட்டுமே, உள்ளத்திலிருந்து எழுந்ததன்று. ஜனஸ்தானத்தை வர்ணிக்கும்போது அவன் தன் உறவினர் பெயர்களையே எண்ணுகிறான் — சகோதரன், சகோதரி, உறவினர்; இதனால் அவன் தன் இழப்பைக் குடும்ப இழப்புபோல் காட்டுகிறான்.
‘அங்கே கொடுஞ்செயல் புரியும் பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்கள் இருந்தனர் — வீரர்கள், குறி தவறாதவர்கள், கரனின் மனப்படி நடப்பவர்கள். ஜனஸ்தானத்தில் வாழ்ந்த பெருவலிமையுடைய அவர்கள் அனைவரும் இப்போது போருக்கு ஆயத்தமாகி, முழு முனைப்புடன் ராமனோடு போரில் மோதினர். கரனைத் தலைவனாகக் கொண்ட அந்த ராக்ஷசர்கள் பலவகை ஆயுதங்களை ஏந்தியிருந்தனர்; கோபம் கொண்ட ராமனோ போர்முனையில் ஒரு கடுஞ்சொல்லும் சொல்லாமல் அம்புகளால் மட்டுமே தன் வில்லைச் செயல்படுத்தினான்.’ இவ்வாறு சூர்ப்பணகை சொன்ன அதே வியப்பையே ராவணனும் சொல்கிறான் — ராமன் முழங்குவதில்லை, மிரட்டுவதில்லை; வில்லே அவன் சொல். ‘கொடிய ஒளியுடைய பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்கள் கால்நடையாக நின்ற ஒரு மனிதனால் ஒளிரும் அம்புகளால் கொல்லப்பட்டனர்; கரன் போரில் கொல்லப்பட்டான், தூஷணன் வீழ்த்தப்பட்டான், திரிசிரஸும் கொல்லப்பட்டான்; இவ்வாறு தண்டகக் காடுகள் அச்சமற்றவையாக்கப்பட்டன.’ இங்கே ராவணனின் சொல் ஏறக்குறைய சூர்ப்பணகையின் சொல்லின் எதிரொலியே; அவள் சொன்ன எண்ணிக்கையையே அவனும் மீண்டும் சொல்கிறான். ஆனால் ஒரு வேறுபாடு தெளிவாக உள்ளது — அவள் ராமனைப் புகழ்ந்தபடியே வர்ணித்தாள்; இவனோ அவனைப் பழிக்க விரும்புகிறான். ஆயினும் உண்மைகளை மாற்ற முடியாது; ஆகவே பழிப்புக்கு நடுவிலும் ராமனின் பெருமையே ஒளிர்கிறது. ‘ஒரு கடுஞ்சொல்லும் சொல்லாமல்’ என்ற சொற்கள் சிறப்பாக நினைவுகூரத்தக்கவை — வீரனின் இலக்கணம் மௌனமே, முழக்கம் அல்ல; அது ராவணனின் இயல்புக்கு நேர்முரணானது.
பிறகு ராவணன் ராமனைப் பழிக்கத் தொடங்குகிறான்: ‘கோபம் கொண்ட தந்தையால் மனைவியுடன் துரத்தப்பட்டவன், ஆயுள் குறைந்தவன், க்ஷத்திரிய குலத்துக்குக் களங்கமானவன் — அந்த ராமனே அந்தப் படையைக் கொன்றவன். அவன் ஒழுக்கமற்றவன், கடுமையானவன், கொடியவன், மூடன், பேராசைக்காரன், புலன்களை வெல்லாதவன், தர்மத்தைக் கைவிட்டவன், அதர்ம மனமுடையவன், எல்லா உயிர்களுக்கும் தீங்கு செய்வதில் ஈடுபட்டவன்.’ இந்தப் பழிப்பு முற்றிலும் பொய்யானது; முந்தைய சர்க்கத்தில் சூர்ப்பணகையின் வர்ணனையாலேயே மறுக்கப்பட்டது; ஆனால் மனத்தால் கவர்ந்து வருவதைத் தீர்மானித்தவன் பகைவனைக் குறைகூறவே செய்வான். ‘பகை எதுவுமில்லாமலேயே, காட்டில் வெறும் வலிமையை நம்பி, காதையும் மூக்கையும் அறுத்து என் சகோதரியை உருக்குலைத்தவன் எவனோ — அவனுடைய மனைவியும் தேவகன்னிக்கு இணையானவளுமான சீதையை ஜனஸ்தானத்திலிருந்து நான் கொண்டு வருவேன்.’ இந்தப் பழிப்பு உண்மையில் ராவணனின் சொந்தச் சித்திரமே — அவன் ராமன்மீது சுமத்தும் குற்றங்கள் அனைத்தும் அவனிடமே உள்ளன. ‘புலன்களை வெல்லாதவன்’, ‘பேராசைக்காரன்’, ‘தர்மத்தைக் கைவிட்டவன்’ என்ற சொற்கள் கேட்பவர் மனத்தில் ராவணனையே நினைவூட்டுகின்றன. இந்த உபாயத்தால் கவி பாத்திரத்தின் தன்னேமாற்றத்தைக் காட்டுகிறார். ‘பகை எதுவுமில்லாமலேயே’ என்பதும் முற்றிலும் பொய்; ஏனெனில் சூர்ப்பணகையே முதலில் ராமனையும் சீதையையும் தொல்லைப்படுத்தினாள்.
‘வீரத்தைக் காட்டி அவளைக் கொண்டு வருவேன்; அதில் நீ எனக்குத் துணையாக இரு. பெருவலிமையுடையவனே, நீ அருகில் துணையாக இருந்தால், என் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து நான் தேவர்கள் அனைவரையும் இங்கே ஒரு பொருட்டாக நினைக்க மாட்டேன். ஆகவே எனக்குத் துணையாக இரு; ராக்ஷசனே, நீயே வல்லவன். வீரத்திலும் போரிலும் செருக்கிலும் உனக்கு நிகர் யாருமில்லை; உபாயம் சொல்வதில் நீ பெரும் வீரன், பெரும் மாயைகளில் வல்லவன்.’ இவ்வாறு அவன் மாரீசனைப் புகழ்கிறான்; புகழ்ச்சியே வேண்டுகோளுக்கான வழி. ‘இதற்காகவே நான் உன்னிடம் வந்தேன், இரவுலாவியே. என் சொல்லின்படி நீ செய்ய வேண்டிய உதவிச் செயலைக் கேள்’ என்று அவன் உபாயத்தைச் சொல்லத் தொடங்குகிறான். புகழ்ச்சியின் வரிசையும் சிந்திக்கத்தக்கது — முதலில் அவன் மாரீசனை வலிமையில் துணையாக விரும்புகிறான்; பிறகு அவனது மாயத் திறமையைப் புகழ்கிறான். உண்மையில் அவன் நோக்கம் இரண்டாவதே; முதல் புகழ்ச்சி வெறும் முன்னுரை. ‘நீயே வல்லவன்’ என்ற வாக்கியத்தில் கட்டளையின் நிழலும் உண்டு — மறுப்பைப் பொறுத்துக்கொள்ளாத வேண்டுகோளே அது.
‘நீ வெள்ளிப் புள்ளிகளால் பல வண்ணமாகத் தோன்றும் பொன்மானாக மாறி, அந்த ராமனின் ஆசிரமத்தில் சீதையின் கண்முன் திரிவாய். மான் உருவிலுள்ள உன்னைக் கண்டு சீதை ஐயமின்றித் தன் கணவனிடமும் லக்ஷ்மணனிடமும் ‘இதைப் பிடியுங்கள்’ என்று சொல்வாள். பிறகு அவ்விருவரும் விலகிச் சென்றதும், வெறிச்சோடிய ஆசிரமத்தில் தடையின்றி, ராகு சந்திரனின் ஒளியைக் கவர்வதுபோல நான் சீதையை எளிதாகக் கவர்வேன். அதன்பிறகு மனைவியைப் பறிகொடுத்ததால் மெலிந்த ராமனை, காரியம் நிறைவேறிய உள்ளத்துடன் நான் சுகமாகவும் கவலையின்றியும் தாக்குவேன்.’ திட்டம் மூன்று பகுதிகளாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது — மாய மானால் கவர்தல், ராம லக்ஷ்மணர்களை அப்புறப்படுத்துதல், பிறகு கவர்ந்து செல்லுதலும் தாக்குதலும். இவை அனைத்தையும் அவன் எந்தச் சலனமுமின்றிச் சொல்கிறான். இந்தத் திட்டமே முழு ராமாயணத்தின் திருப்புமுனை; இதிலிருந்தே சீதை கவரப்படுதலும், பின் வாலி வதமும் இலங்கைப் போரும் தொடர்கின்றன. ‘ராகு சந்திரனின் ஒளியைப்போல’ என்ற உவமை மிக நுட்பமானது — ராகு சந்திரனைக் கொல்வதில்லை, அதன் ஒளியைச் சிறிது நேரம் விழுங்குகிறது, அவ்வளவே; அவ்வாறே சீதையும் கொல்லப்படுவதில்லை, கவரப்படுகிறாள் மட்டுமே; மீண்டும் மீட்கப்படுவாள்.
மகாத்மாவான மாரீசனுக்கோ ராமனைப் பற்றிய பேச்சைக் கேட்டவுடனேயே முகம் வறண்டுவிட்டது; அவன் மிகவும் நடுங்கினான். வறண்ட உதடுகளை நக்கியபடி, இமைக்காத கண்களுடன், துயருற்று, செத்தவன்போல அவன் ராவணனை உற்று நோக்கினான். கடைசிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் நிறைவுரை கூறுகிறது — பெருங்காட்டில் ராமனின் வீரத்தை அறிந்திருந்த அவன், அச்சமும் துயரமும் நிறைந்த மனத்துடன், கைகூப்பி, ராவணனுக்கும் தனக்கும் நன்மையான உண்மைச் சொல்லைச் சொன்னான். இவ்வாறு அச்சத்தின் சித்திரத்தோடு சர்க்கம் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் மாரீசனின் நீண்ட மறுப்பு கேட்கப்படுகிறது. மாரீசனின் அச்சம் உடல் அடையாளங்களாலேயே வர்ணிக்கப்படுகிறது — வறண்ட முகம், வறண்ட உதடுகள், இமைக்காத கண்கள், செத்தவன்போன்ற நிலை. இந்த வர்ணனை முறை வால்மீகியின் சிறப்பு; அவர் உணர்வைச் சொல்வதில்லை, அதன் வெளி அடையாளங்களையே காட்டுகிறார். ‘ராமனின் வீரத்தை அறிந்தவன்’ என்ற ஒரே சொல்லால் அவன் அச்சத்தின் காரணமும் குறிப்பிடப்படுகிறது — அறிந்தவனே அஞ்சுகிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे षट्त्रिंशः सर्गः॥ ३६॥