॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 35

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

ராவணன் கடற்கரைக்குச் சென்று மாரீசனைச் சந்தித்தல்

தேரை ஆயத்தப்படுத்துதல், கடற்கரை நிலத்தின் அழகு, சுபத்ர ஆலமரம், கருடனின் கதை, மாரீசனின் ஆசிரமத்தில் உபசாரம்

முந்தைய சர்க்கத்தில் சூர்ப்பணகை ‘இன்றே நீ செய்ய வேண்டியதை மேற்கொள்ள வேண்டும்’ என்று சொன்னாள். இந்தச் சர்க்கத்தில் ராவணன் மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அமைச்சர்களுக்கு விடைகொடுத்து, காரியத்தைத் தீர்மானித்துப் புறப்பட்டான். அவன் அந்தக் காரியத்தை உள்ளுக்குள் ஆராய்ந்து, உள்ளபடி புரிந்துகொண்டு, குற்றங்கள், குணங்கள் ஆகியவற்றின் வலிமையையும் வலிமையின்மையையும் சீர்தூக்கிப் பார்த்து, ‘இதுவே செய்ய வேண்டியது’ என்று தனக்குள் முடிவு செய்தான். உறுதியான மனத்துடன் அவன் அழகிய வாகனக் கொட்டிலுக்குச் சென்றான். அங்கே மறைவாகச் சென்று ராக்ஷசர் தலைவன் தேரோட்டியிடம் ‘தேர் பூட்டப்படட்டும்’ என்று ஆணையிட்டான். இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட விரைந்து செயல்படும் தேரோட்டி கணப்பொழுதில் அவனுக்கு விருப்பமான சிறந்த தேரைப் பூட்டினான். ‘மறைவாக’ என்ற சொல்லால் கவி குறிப்பிடுகிறார் — இவன் செய்ய விரும்பும் செயல் அரசவையிலும் வெளிப்படுத்தத் தகாதது. இங்கேயே சர்க்கத்தின் அடிப்படைத் தொனி நிறுவப்படுகிறது — வெளியே பகட்டு, உள்ளே மறைந்த பாவ எண்ணம். முதல் நான்கு சுலோகங்களில் கவி ஆலோசனையின் வரிசையையே காட்டுகிறார் — விடைகொடுத்தல், ஆராய்தல், புரிந்துகொள்ளுதல், சீர்தூக்குதல், முடிவெடுத்தல். இது அர்த்தசாஸ்திரத்தின் வரிசையே; ஆனால் இங்கே அது தீச்செயலுக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ‘உறுதியான மனத்துடன்’ என்ற சொல்லும் நுட்பமான குறிப்புடையது — தர்மத்தில் உறுதியானவன் போற்றப்படுகிறான்; அதர்மத்தில் உறுதியானவனோ அழிகிறான். தேரோட்டியின் விரைவும் வர்ணிக்கப்படுகிறது — ‘கணப்பொழுதில்’; தலைவனின் அவசரம் பணியாட்களுக்கும் தொற்றுகிறது.

பிறகு அவன் விருப்பப்படி செல்லும், பொன்னாலான, ரத்தினங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட தேரில் ஏறிப் புறப்பட்டான்; பிசாச முகங்களும் பொன் அணிகலன்களும் உடைய கழுதைகள் அந்தத் தேரை இழுத்தன. மேக முழக்கம்போன்ற ஒலியுடன், குபேரனின் தம்பியான அழகிய ராக்ஷசர் தலைவன் நதிகளின் தலைவனான கடலை நோக்கிச் சென்றான். அவனுக்கு மேலே வெண்கொற்றக்குடை, இருபுறமும் வெண்சாமரங்கள்; அவன் உடலின் ஒளி பளபளக்கும் வைடூரியம்போன்றது, அணிகலன்கள் உருக்கிய பொன்னாலானவை. பத்துக் கழுத்துகளும் இருபது கைகளும் உடையவன், கண்கவர் உடையணிந்தவன், தேவர்களின் பகைவன், முனிவர்களைக் கொல்பவன் — அவன் பத்துச் சிகரங்கள் கொண்ட மலைகளின் அரசனைப்போல் காணப்பட்டான். விருப்பப்படி செல்லும் தேரில் அமர்ந்து, கொக்குக் கூட்டங்களுடனும் மின்னல் வட்டங்களுடனும் கூடிய மேகம்போல் வானில் விளங்கினான். இந்த உவமைகளால் கவி அவன் செல்வச் செழிப்பையும் அச்சமூட்டும் தன்மையையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார். ராவணனின் வர்ணனையில் கவி இரண்டு எதிரெதிர் நிறங்களைக் கலக்கிறார் — வெண்குடையும் சாமரங்களும், கருநீல வைடூரிய ஒளியும். கழுதைகளின் முகங்கள் பிசாசுகள்போன்றவை; அவற்றின் அணிகலன்களோ பொன்னாலானவை. இதனால் தேரின் செழிப்பும் கொடூரமும் ஒருசேரத் தெரிகின்றன. ‘குபேரனின் தம்பி’ என்ற சொல்லால் கவி நினைவூட்டுகிறார் — குபேரனின் தம்பியாகப் பிறந்தவனே இப்போது பிறன் மனைவியைக் கவர்ந்து வரச் செல்கிறான். பத்துச் சிகர மலை உவமையும் மேக உவமையும் அவன் உறுதியையும் நிலையற்ற தன்மையையும் ஒருசேரக் குறிப்பிடுகின்றன. ‘ஆறுகளுக்கும் நதிகளுக்கும் தலைவன்’ என்ற கடலின் பெயரும் பொருளுடையது — எல்லா நதிகளும் எங்கே சேருகின்றனவோ, அங்கேயே இவனும் செல்கிறான். முன்பு சொல்லப்பட்ட ‘மறைவாக’ என்ற சொல்லை நினைத்தால், இந்தப் பயணத்தின் ஆடம்பரம் முரணாகத் தோன்றுகிறது — எண்ணம் மறைவானது, பயணமோ வெளிப்படையானது.

பிறகு வீரனான அவன் மலைகளுடன் கூடிய கடலோரத் தாழ்நிலத்தைப் பார்க்கத் தொடங்கினான். அந்தக் கரை பலவகைப் பூக்களும் பழங்களும் கொண்ட ஆயிரக்கணக்கான மரங்களால் நிறைந்திருந்தது; குளிர்ந்த மங்களமான நீருடைய தாமரைப் பொய்கைகள் எங்கும் பரவியிருந்தன; வேதிகைகளுடன் கூடிய விசாலமான ஆசிரம இடங்கள் அதை அணிசெய்தன. ஓரிடத்தில் வாழைத் தோப்புகள், ஓரிடத்தில் தென்னைகள்; சால மரங்கள், பனைகள், தமால மரங்கள், நன்கு பூத்த மரங்கள். மிகக் கட்டுப்பாடான உணவுடைய பரமரிஷிகள், நாகர்கள், சுபர்ணர்கள், கந்தர்வர்கள், ஆயிரக்கணக்கான கின்னரர்கள் அங்கே அழகு சேர்த்தனர். காமத்தை வென்ற சித்தர்கள், சாரணர்கள், ஆஜர்கள், வைகானசர்கள், மாஷர்கள், வாலகில்யர்கள், மரீசிபர்கள் அந்த இடத்தைப் பொலிவுறச் செய்தனர். தெய்வீக அணிகலன்களும் மாலைகளும் அணிந்த, தெய்வீக உருவமுடைய, விளையாட்டு இன்பத்தின் நெறிகளை அறிந்த ஆயிரக்கணக்கான அப்ஸரஸ்கள் அதைச் சூழ்ந்திருந்தனர்; அழகிய தேவமாதர்கள் அங்கே வந்து தங்கி வழிபட்டனர்; தேவ, தானவக் கூட்டங்களும் அமுதுண்போரும் அங்கே திரிந்தனர். இவை அனைத்தும், அங்கே பாவம் செய்யச் செல்பவனாலேயே காணப்பட்டன. இந்த வர்ணனைப் பகுதி ஆரண்ய காண்டத்தின் மிக அழகிய பகுதிகளில் ஒன்று. கவி கடற்கரையை மரங்களாலும் நீர்நிலைகளாலும் மட்டுமல்லாமல் தவசிகளாலும் தேவப்பிறவிகளாலும் நிரப்புகிறார் — ஏனெனில் அந்த இடம் புனிதமானது. இங்கே பெயர்களை எண்ணும்போதே தவத்தின் வகைகளும் எண்ணப்படுகின்றன — வைகானசர்கள் வானப்பிரஸ்தர்கள்; மாஷர்கள் மாஷ கோத்திரத்தில் பிறந்தவர்கள்; வாலகில்யர்கள் கட்டைவிரல் அளவுள்ள ரிஷிகள்; மரீசிபர்கள் சூரியக் கதிர்களைப் பருகுபவர்கள்; ஆஜர்கள் பிரம்மாவின் புதல்வர்கள். அவர்களிடையேயே அப்ஸரஸ்களும் தேவமாதர்களும் விளையாடுகின்றனர். இவ்வாறு தவமும் விளையாட்டும் ஒரே இடத்தில் வர்ணிக்கப்படுகின்றன; அதுவே சுவர்க்கத்துக்கு இணையானதன் இலக்கணம். ஆனால் இவை அனைத்தையும் காண்பவன் பாவம் செய்ய விரும்பும் ராவணன் — இந்த முரணே கவியின் நோக்கம். ‘குளிர்ந்த மங்களமான நீர்’ என்ற சொல்லால் நீரின் குளிர்ச்சியும் புனிதமும் இரண்டும் சொல்லப்படுகின்றன. ‘விசாலமான ஆசிரம இடங்கள்’ என்பது குறிப்பிடுகிறது — அங்கே ஒன்றல்ல, பல ஆசிரமங்கள்; அந்தக் கரை முழுவதுமே தவபூமி. வேதிகைகள் யாகங்கள் இடைவிடாது நடப்பதைக் காட்டுகின்றன. இத்தகைய கரையைக் கண்டும் ராவணனின் மனம் மாறவில்லை; இதுவே அவன் மனக்கடுமைக்குச் சான்று.

அந்தக் கரை அன்னங்களாலும் கிரௌஞ்சங்களாலும் நீர்ப்பறவைகளாலும் நிறைந்திருந்தது; நாரைகளால் இனிமை பெற்றிருந்தது; கடலின் ஒளியால் வைடூரியம்போன்ற பாறைகளுடன் பளபளப்பாகவும் அடர்த்தியாகவும் இருந்தது. அங்கே வெண்மையான, விசாலமான, தெய்வீக மாலைகள் அணிந்த, இசைக்கருவிகளின் ஒலியும் பாடல்களும் நிறைந்த விமானங்கள் எங்கும் தென்பட்டன — தவத்தால் உலகங்களை வென்றவர்களின் விருப்பப்படி செல்லும் விமானங்கள் அவை; குபேரனின் தம்பி அவற்றையும், கந்தர்வர்களையும் அப்ஸரஸ்களையும் விரைந்து செல்லும்போது கண்டான். பிசின் சாறு நிறைந்த வேர்களுடைய ஆயிரக்கணக்கான சந்தனக் காடுகளை — நுகர்வுக்கு நிறைவு தரும் இனிய காடுகளை — பார்த்தபடி அவன் சென்றான். சிறந்த அகில் மரங்களின் காடுகளும் சோலைகளும்; நறுமணப் பழங்களுடைய ஜாதிக்காய், தக்கோல மரங்களின் காடுகள்; தமாலப் பூக்கள், மிளகுப் புதர்கள், கரையில் உலர்ந்துகொண்டிருக்கும் முத்துக் குவியல்கள். சிறந்த மலைகள், பவளக் குவியல்கள், பொன், வெள்ளிச் சிகரங்கள்; மனத்தைக் கவரும், தெளிந்த, அற்புதமான அருவிகள்; செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த, பெண்களில் ரத்தினங்களானவர்களால் சூழப்பட்ட நகரங்கள் — இவை அனைத்தையும் பார்த்தபடி அவன் சென்றான். எட்டுச் சுலோகங்கள் ஒரே நீண்ட காட்சி வர்ணனையால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த எட்டுச் சுலோகங்களிலும் பார்வைகளின் தொடர்ச்சியே — மேலே விமானங்கள், பக்கவாட்டில் காடுகள், கீழே கரையில் முத்துகளும் பவளங்களும், தொலைவில் நகரங்கள். இதனால் கவி ராவணனின் பயண வேகத்தையும் குறிப்பிடுகிறார்; தேர் விரைந்து செல்கிறது; ஆகவே காட்சிகள் விரைவாக மாறுகின்றன. ‘தவத்தால் உலகங்களை வென்றவர்கள்’ என்ற சொல்லால் விமானங்களின் உரிமையாளர்கள் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள் — அவர்கள் தவத்தாலேயே அந்த நிலையை அடைந்தனர், வலிமையால் அல்ல. இதுவும் ராவணனுக்குச் சொல்லாமல் சொல்லப்படும் அறிவுரையே. ‘பெண்களில் ரத்தினங்களானவர்களால் சூழப்பட்ட’ என்ற நகர அடைமொழி அடுத்து வரும் கதையின் முன்குறிப்புபோல் தோன்றுகிறது — பெண்களில் ரத்தினமானவளைக் கவரச் செல்பவன் வழியில் அத்தகைய பெண்கள் நிறைந்த நகரங்களைக் காண்கிறான். இந்தச் சுலோகங்களில் மணம், நிறம், தொடுகை ஆகிய மூன்று புலன் பொருள்களும் வர்ணிக்கப்படுகின்றன — சந்தனம், அகில் ஆகியவற்றின் மணம், பொன், வெள்ளி ஆகியவற்றின் நிறம், அருவிகளின் குளிர்ச்சி. இதனால் வர்ணனை உயிர்பெறுகிறது. இவ்வளவு வர்ணனையால் கவி வழியின் நீளத்தையும் குறிப்பிடுகிறார்; இலங்கையிலிருந்து கடலின் அக்கரை வரை எத்தனை யோஜனைகள் என்று சொல்லப்படவில்லை; ஆனால் காட்சிகளின் மிகுதியாலேயே அது அறியப்படுகிறது.

பிறகு கடலரசனின் கரைநிலத்தில், சமமான, எங்கும் பசுமையான, மென்மையாகத் தொடும் காற்றுடைய, சுவர்க்கத்துக்கு இணையான ஓர் இடத்தை அவன் கண்டான். அங்கே மேகம்போன்ற, முனிவர்கள் சூழ்ந்த ஓர் ஆலமரத்தை அவன் கண்டான்; அதன் கிளைகள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் நூறு யோஜனை நீண்டிருந்தன. பெருவலிமையுடைய கருடன் பெரிய உடலுடைய யானையையும் ஆமையையும் உண்பதற்காகப் பற்றிக்கொண்டு வந்து அமர்ந்த கிளையுடைய மரம் அதுவே. அந்த ஆலமரத்தின் பெருமையை வெளிப்படுத்தும் கதையைக் கவி இங்கே தொடங்குகிறார் — ஏனெனில் அதன் பெயர் ‘சுபத்ரம்’. ராவணனின் பாவப் பயணத்தின் நடுவே இந்தப் புண்ணியக் கதை முரணாலேயே பொலிகிறது. ‘சுவர்க்கத்துக்கு இணையான’ என்ற அடைமொழியால் கவி அந்த இடத்தைச் சுவர்க்கத்துக்குச் சமம் என்கிறார்; அங்கேயே அந்த ஆலமரம், அதன் கிளைகள் நூறு யோஜனை நீண்டவை. இத்தகைய அளவுகள் புராணக் கதைகளின் வழக்கம்; அதைக் கேட்டவுடனேயே கேட்பவர் கதையின் முக்கியத்துவத்தை அறிகிறார். மரத்தைக் கண்டவுடன் கவி அதன் வரலாற்றையே சொல்லத் தொடங்குகிறார் — இது வால்மீகிக்குப் பிடித்த அமைப்பு முறை. ஆலமரத்தின் பெயரோ முப்பத்தாறாம் சுலோகத்தில்தான் சொல்லப்படுகிறது; இங்கே அதன் விரிவும் கதையும் மட்டுமே குறிப்பிடப்படுகின்றன. இந்தத் தாமதித்துச் சொல்லும் முறை கேட்பவரின் ஆவலை அதிகரிக்கிறது.

பறவைகளில் சிறந்த சுபர்ணனான கருடன் அந்த ஆலமரத்தின் இலைகள் நிறைந்த அந்தக் கிளையைத் தன் பாரத்தால் திடீரென்று முறித்தான். அந்தக் கிளையின் அடியில் வைகானசர்கள், மாஷர்கள், வாலகில்யர்கள், மரீசிபர்கள், ஆஜர்கள், தூம்ரர்கள் ஆகிய பரமரிஷிகள் கூடியிருந்தனர். அவர்கள்மீது கொண்ட இரக்கத்தால் கருடன் முறிந்த, நூறு யோஜனை நீளமுள்ள அந்தக் கிளையையும், யானை, ஆமை இரண்டையும் வேகமாக எடுத்து ஒரே காலால் பிடித்துக்கொண்டான். தர்மாத்மாவான அவன் அந்த இரையை உண்டு, அந்தக் கிளையால் நிஷாதர்களின் நாட்டை அழித்து, மாமுனிவர்களை விடுவித்து, இணையற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தான். அந்த மகிழ்ச்சியால் இருமடங்கான வீரத்துடன், அறிவாளியான அவன் அமுதத்தைக் கொண்டு வர மனம் கொண்டான். இரும்பு வலைகளைக் கிழித்து, சிறந்த ரத்தின மாளிகையை உடைத்து, மகேந்திரனின் மாளிகையிலிருந்து காக்கப்பட்ட அமுதத்தை அவன் கவர்ந்து வந்தான். இந்தக் கதையே ஆலமரத்தின் பெயர்க் காரணம். கருடனின் இந்தக் கதை மகாபாரதத்தில் விரிவாக வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது — இங்கேயோ ஆலமரத்தின் பெயர்க் காரணத்துக்காகவே சுருக்கப்பட்டுள்ளது. ‘அவர்கள்மீது கொண்ட இரக்கத்தால்’ என்ற இரண்டு சொற்களே கதையின் இதயம் — கருடன் தன் பசியை அப்போதைக்குப் பின்தள்ளி, ரிஷிகளைக் காப்பதையே முதலில் செய்கிறான். அவன் வீரம் இரக்கத்தாலேயே பொலிகிறது; அவன் மகிழ்ச்சியும் பகைவனைக் கொன்றதால் அல்ல, முனிவர்களை விடுவித்ததாலேயே உண்டானது. இதனால் கவி ராவணனுக்கே ஒரு பிரதிபிம்பத்தை நிறுத்துகிறார் — இருவருமே பெருவலிமையுடையவர்கள்; ஆனால் ஒருவன் பிறர் நலனுக்காக வலிமையைப் பயன்படுத்துகிறான், மற்றவன் பிறர் உடைமையைக் கவர்வதற்காக. ‘சுபத்ரம்’ (மிக மங்களமானது) என்ற ஆலமரத்தின் பெயரும் அதையே நினைவூட்டுகிறது. ‘ஒரே காலால்’ என்ற சொல்லால் அவனது இணையற்ற வலிமை குறிப்பிடப்படுகிறது — ஒரே காலால் கிளையையும் யானையையும் ஆமையையும் அவன் பிடித்துக்கொண்டான்.

மகரிஷிக் கூட்டங்கள் வந்து தங்கும், சுபர்ணனால் அடையாளம் பெற்ற, ‘சுபத்ரம்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற அந்த ஆலமரத்தைக் குபேரனின் தம்பி கண்டான். பிறகு கடலின் அக்கரைக்குச் சென்று, தனிமையான, புனிதமான, அழகிய காட்டின் நடுவே ஓர் ஆசிரமத்தை அவன் கண்டான். அங்கே கருமான் தோல் அணிந்து, சடைமுடி தரித்து, கட்டுப்பாடான உணவுடன் வாழும் மாரீசன் என்ற ராக்ஷசனை அவன் கண்டான். சந்தித்ததும் ராவணன் மாரீசனால் முறைப்படி, மனிதர்களுக்குக் கிடைக்காத எல்லா விருப்பப் பொருள்களாலும் உபசரிக்கப்பட்டான். மாரீசன் தானே அவனுக்கு உணவும் நீரும் அளித்துப் பூஜித்து, பொருள் நிறைந்த சொற்களால் சொன்னான்: ‘அரசே, ராக்ஷசர் தலைவனே, இலங்கையில் உனக்கு நலமா? எந்தக் காரியத்துக்காக நீ மீண்டும் இவ்வளவு விரைவாக இங்கு வந்தாய்?’ இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட பேரொளி மிக்க, சொல்வன்மையுடைய ராவணன் பின்னர் இவ்வாறு சொன்னான் — இதோடு சர்க்கம் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அந்தச் சொல் கேட்கப்படுகிறது. மாரீசனின் வர்ணனை ஒரு தவசியின் வர்ணனையே — கருமான் தோல், சடைமுடி, கட்டுப்பாடான உணவு. முன்பு ராமனால் அம்பால் தொலைவில் வீசியெறியப்பட்டவன் இப்போது தனிமையில் தவத்தில் நிலைத்திருக்கிறான். அவன் உபசாரமும் முறைப்படியே — மனிதர்களுக்குக் கிடைக்காத எல்லா விருப்பப் பொருள்களாலும், உணவாலும் நீராலும். ‘பொருள் நிறைந்த சொற்களால்’ என்ற சொல்லால் கவி குறிப்பிடுகிறார் — மாரீசன் வெறுமனே நலம் விசாரிக்கவில்லை; வந்த காரணத்தையே அறிய விரும்புகிறான்; அவன் மனத்தில் ஐயம் எழுந்துவிட்டது. ‘இவ்வளவு விரைவாக’ என்ற சொல்லில் அச்சமும் தொனிக்கிறது — மீண்டும் மீண்டும் விரைந்து வருபவன் ஏதோ கடினமானதைக் கேட்கப்போகிறான் என்று. சர்க்கத்தின் இறுதியில் ராவணனின் பேச்சு தொடங்கப்பட்டது மட்டுமே, சொல்லப்படவில்லை — இதனால் கவி கேட்பவரின் ஆவலை அடுத்த சர்க்கத்துக்காகக் காத்து வைக்கிறார். ‘கண்டான்’ என்ற வினை இந்தச் சர்க்கத்தில் மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படுகிறது — ராவணன் எல்லாவற்றையும் காண்கிறான், ஆனால் எதையும் செவிமடுப்பதில்லை; இதுவே அவன் நிலை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे पञ्चत्रिंशः सर्गः॥ ३५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க