சர்க்கம்
சூர்ப்பணகை ராமனையும் சீதையையும் வர்ணித்தல்
ராவணனின் கேள்விகள், ராம லக்ஷ்மணர்களின் வர்ணனை, சீதையின் அழகை எடுத்துரைத்தல், கவர்ந்து வரத் தூண்டுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் சூர்ப்பணகையின் கடுஞ்சொற்களைக் கேட்டு ராவணனும் கடுங்கோபம் கொள்கிறான். அமைச்சர்களின் நடுவிலேயே அவன் கடுமையாகப் பேசிய தன் சகோதரியிடம் கேட்கிறான்: ‘இந்த ராமன் யார்? அவன் வலிமை எத்தகையது, உருவம் எத்தகையது, வீரம் எத்தகையது? கடப்பதற்கு மிகக் கடினமான தண்டகாரண்யத்துக்குள் அவன் ஏன் நுழைந்தான்? அந்த ராக்ஷசர்களைக் கொன்று, கரனையும் தூஷணனையும் திரிசிரஸையும் போரில் வீழ்த்திய அவனுடைய ஆயுதம் எது? அழகிய அங்கங்கள் உடையவளே, உள்ளதைச் சொல் — உன்னை உருக்குலைத்தவன் யார்?’ இந்தக் கேள்விகளே சர்க்கத்தின் மீதி அனைத்தையும் தோற்றுவிக்கின்றன. ராக்ஷச அரசனால் இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட அந்த ராக்ஷசி கோபத்தால் மயங்கியவள்போல் ஆனாள். இங்கே ராவணனின் கேள்விகளின் வரிசையே அவன் மனநிலையை வெளிப்படுத்துகிறது — முதலில் ராமனின் இயல்பை அறிய விரும்புகிறான், பின் அவன் காட்டுக்குள் நுழைந்த காரணத்தை, பின் அவ்வளவு பெரிய படையைக் கணத்தில் அழித்த அந்த ஆயுதத்தை. இறுதியில்தான் சகோதரி உருக்குலைக்கப்பட்டதை நினைக்கிறான். இதனால் கவி குறிப்பிடுகிறார் — அரசன் முதலில் பகைவனின் வலிமையைக் கணக்கிடுகிறான்; அதன்பிறகே குலத்துக்கு நேர்ந்த அவமானத்தை. ‘உள்ளதை’ என்ற சொல்லால் அவன் உண்மையையே கேட்கிறான்; கோபத்தால் எழும் மிகைப்படுத்தலை அல்ல.
பிறகு அவள் முறைப்படி ராமனை வர்ணிக்கத் தொடங்குகிறாள். அவன் நீண்ட கைகளும் அகன்ற கண்களும் உடையவன், மரவுரியும் கருமான் தோலும் அணிந்தவன், மன்மதனைப்போன்ற அழகுடையவன், தசரதனின் மகன். அவன் இந்திரவில்போன்ற, பொன் தோள்வளைகளால் அணிசெய்யப்பட்ட வில்லை வளைத்து, கொடிய நஞ்சுடைய பாம்புகள்போல் ஒளிரும் நாராச அம்புகளை எய்கிறான். ‘போரில் அவன் அம்புகளை எடுப்பதையோ, எய்வதையோ, வில்லை இழுப்பதையோ என்னால் காண முடியவில்லை; அம்பு மழையால் கொல்லப்படும் படையை மட்டுமே கண்டேன்’ என்று அவள் தன் அனுபவத்தைச் சொல்கிறாள். இந்திரன் பொழியும் கல்மழையால் நல்ல பயிர் அழிக்கப்படுவதுபோல, கொடிய வலிமையுடைய பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்கள் கால்நடையாக நின்ற அந்த ஒருவனால் கூரிய அம்புகளால் கொல்லப்பட்டனர். ஒன்றரை முகூர்த்தத்துக்குள்ளேயே தூஷணனுடன் கரன் கொல்லப்பட்டான்; ரிஷிகளுக்கு அபயம் அளிக்கப்பட்டது; தண்டகக் காடுகள் பாதுகாப்பானவையாக ஆயின. சூர்ப்பணகையின் வர்ணனையில் இரண்டு பகுதிகள் — முதலாவது ராமனின் அழகைப் பற்றியது, இரண்டாவது அவனது போர்த்திறனைப் பற்றியது. இரண்டிலும் அவள் மிகைப்படுத்தவில்லை; தானே கண்டதையே சொல்கிறாள். ‘எடுப்பதையும் இல்லை, எய்வதையும் இல்லை, இழுப்பதையும் இல்லை’ என்று மூன்று முறை மறுப்பதன் மூலம் அவள் ராமனின் கைவேகத்தைக் காட்டுகிறாள் — செயலே தெரிவதில்லை, விளைவு மட்டுமே தெரிகிறது. பயிர் உவமையும் மிகப் பொருத்தமானது — ஆலங்கட்டி மழையால் வயல் வேரோடு அழிவதுபோல ராக்ஷசப் படை அழிந்தது. ‘கால்நடையாக நின்ற ஒருவன்’ என்ற இரு சொற்களோ எங்கும் திரும்பத் திரும்ப வருகின்றன — தேரில்லை, துணையில்லை, படையில்லை; கால்நடையாகத் திரியும் ஒரே மனிதன். இந்த வியப்பே ராவணனின் இதயத்தில் அச்சத்தைத் தோற்றுவிக்கும். கவி இங்கே நேரில் கண்டவளின் வாயாலேயே ராமனின் வீரத்தை வர்ணிக்கிறார்; இதனால் வர்ணனை நம்பகமானதாகிறது; ராவணனின் மனத்திலும் அது ஆழமாகப் பதிகிறது.
‘நான் ஒருத்தி மட்டும் எப்படியோ தப்பினேன்’ என்று அவள் தன் கதையைச் சொல்கிறாள் — தன்னை அறிந்தவனான ராமன் பெண்ணைக் கொல்வதற்கு அஞ்சி, என்னை அவமானப்படுத்தி மட்டும் விட்டுவிட்டான். பிறகு அவள் லக்ஷ்மணனை வர்ணிக்கிறாள் — ராமனின் சகோதரன், பேரொளி மிக்கவன், குணத்திலும் வீரத்திலும் அவனுக்கு நிகரானவன், அன்பும் பக்தியும் கொண்டவன், லக்ஷ்மணன் என்ற பெயருடைய வீரன். அவன் பொறுமையற்றவன், வெல்வதற்கு அரியவன், வெற்றியாளன், வீரன், அறிவாளி, வலிமைமிக்கவன். ‘இவன் ராமனின் வலக்கை; எப்போதும் வெளியே நடமாடும் உயிர்போன்றவன்’ என்ற உவமையால் அவள் அவ்விருவரின் ஒற்றுமையைக் காட்டுகிறாள். ‘அவமானப்படுத்தி’ என்ற சொல்லால் அவள் தன் அவமானத்தையே ஒப்புக்கொள்கிறாள்; ஆயினும் அதுவே ராமனின் தர்மப் பற்றுக்குச் சான்று. பெண்ணைக் கொல்ல விரும்பாதவன் பகைவனையும் தர்மத்தாலேயே வெல்கிறான் என்பது குறிப்பு.
அடுத்து அவள் சீதையையே வர்ணிக்கத் தொடங்குகிறாள்; ஏனெனில் அவள் நோக்கம் அங்கேதான் உள்ளது. ராமனின் தர்மபத்தினி அகன்ற கண்களுடையவள், முழுநிலவுபோன்ற முகமுடையவள், அன்புக்குரியவள், எப்போதும் கணவனுக்கு விருப்பமானதிலும் நன்மையானதிலும் ஈடுபட்டவள். அவள் அழகிய கூந்தலும் அழகிய மூக்கும் அழகிய தொடைகளும் உடையவள், நல்ல உருவமுடையவள், புகழ்பெற்றவள் — இந்தக் காட்டின் தெய்வம்போலவும், இன்னொரு திருமகள்போலவும் அவள் விளங்குகிறாள். உருக்கிய பொன்னின் நிறம்போன்ற ஒளியுடையவள்; சிவந்த, உயர்ந்த நகங்களுடையவள்; நல்ல இலக்கணங்கள் பொருந்தியவள்; அழகிய இடுப்புடையவள், மெல்லிய இடையுடையவள்; வைதேகியான சீதை என்ற பெயருடையவள். ‘தேவப் பெண்ணோ, கந்தர்வப் பெண்ணோ, யக்ஷப் பெண்ணோ, கின்னரப் பெண்ணோ — அத்தகையவளை இந்தப் பூமியில் நான் இதற்கு முன் கண்டதில்லை. சீதை எவனுக்கு மனைவியாவாளோ, எவனை அவள் மகிழ்ச்சியுடன் தழுவுவாளோ, அவன் எல்லா உலகங்களிலும் இந்திரனைவிட மேலாக வாழ்வான். நல்லொழுக்கமுடையவள், உடலால் போற்றத்தக்கவள், அழகில் பூமியில் இணையற்றவள் — அவள் உனக்கு ஏற்ற மனைவி; நீயும் அவளுக்கு ஏற்ற சிறந்த கணவன்’ என்று அவள் ராவணனின் காமத்தைத் தூண்டுகிறாள். இந்தப் பகுதியில் சூர்ப்பணகையின் சாமர்த்தியம் வெளிப்படுகிறது — சீதையின் அழகை வர்ணிக்கும்போதே அவள் ராவணனின் காமத்தைத் தூண்டுகிறாள். முதலில் அவள் சீதையின் கற்பைச் சொல்கிறாள், பிறகு அங்க அழகை, பிறகு ‘உனக்கு ஏற்றவள்’ என்று உறவைக் குறிப்பிடுகிறாள். பதினாறாம், பதினேழாம் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அவற்றில் உள்ள ‘இந்தக் காட்டின் தெய்வம்போல், இன்னொரு திருமகள்போல் விளங்குகிறாள்’ என்ற உவமை வல்கேட் பாடத்தின் தனிச்சிறப்பு. ‘வைதேகி’, ‘மெல்லிய இடையுடையவள்’ என்ற சொற்களால் அவள் சீதையின் குலத்தையும் உடல் அழகையும் ஒருசேரக் குறிப்பிடுகிறாள்; ராஜகுமாரி என்று அறிந்ததும் ராவணனின் அகந்தையும் தூண்டப்படுகிறது.
பிறகு அவள் தான் உருக்குலைக்கப்பட்டதன் காரணத்தை வெளிப்படுத்துகிறாள்: ‘அகன்ற இடையும் பருத்து உயர்ந்த மார்பகங்களும் அழகிய முகமும் உடைய அவளை உனக்கு மனைவியாக்குவதற்காகக் கொண்டு வர நான் முயன்றேன்; அப்போது கொடியவனான லக்ஷ்மணனால் நான் உருக்குலைக்கப்பட்டேன்.’ பிறகு அவள் எதிர்காலத்தைச் சொல்கிறாள்: ‘முழுநிலவுபோன்ற முகமுடைய அந்த வைதேகியை இன்று கண்டவுடனேயே நீ மன்மதனின் அம்புகளுக்கு அடிமையாவாய்.’ இருபத்து மூன்றாம் சுலோகம் மூன்று பாதி வரிகளில் அமைந்துள்ளது; அதன் இறுதியில் அவள் வழியைச் சொல்கிறாள்: ‘அவளை மனைவியாக்கிக்கொள்ள உனக்கு விருப்பம் உண்டானால், வெற்றிக்காக விரைந்து உன் வலக்காலை எடுத்து வை.’ இங்கே அவள் கவர்ந்து வரும் வழியைச் சொல்லவில்லை; உறுதியான முடிவை மட்டுமே கேட்கிறாள்; வழியோ அடுத்த சர்க்கங்களில் மாரீசனுடன் சேர்ந்து உருவாகும். ‘வலக்கால்’ என்பது பயணத் தொடக்கத்துக்கான நல்ல சகுனத்தைக் குறிக்கும் சொல்.
இறுதியில் அவள் உறுதியான முடிவையே கேட்கிறாள்: ‘ராக்ஷசர் தலைவனே, என் இந்தச் சொல் உனக்குப் பிடித்திருந்தால், தயக்கமின்றி என் சொல்லைச் செய். பெருவலிமையுடையவனே, ராமன் முதலானோரின் இயலாமையையும் உன் சொந்த ஆற்றலையும் உணர்ந்து, குறையற்ற அங்கங்களுடைய சீதையை உன் மனைவியாக்கிக்கொள்.’ இருபத்தாறாம் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் நிறைவுரை கூறுகிறது: ‘நேராகப் பாயும் அம்புகளால் ஜனஸ்தானத்திலிருந்த இரவில் திரிபவர்கள் ராமனால் கொல்லப்பட்டனர்; கரனும் தூஷணனும் கொல்லப்பட்டுக் கிடப்பது காணப்பட்டது — இதைக் கேட்டு இன்றே நீ செய்ய வேண்டியதை மேற்கொள்ள வேண்டும்.’ இவ்வாறு சூர்ப்பணகையின் தூண்டுதல் முடிகிறது; ராவணனின் மனத்தில் கவர்ந்து வரும் எண்ணம் பிறக்கிறது. ‘தயக்கமின்றி’ என்ற சொல் முக்கியமானது — ராவணனின் மனத்தில் ஐயம் இருக்கிறது என்பதை அவள் அறிவாள். ஆகவே அந்த ஐயத்தையே முதலில் நீக்க அவள் விரும்புகிறாள்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे चतुस्त्रिंशः सर्गः॥ ३४॥