॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 33

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

சூர்ப்பணகை ராவணனைக் கடிந்துகொள்ளுதல்

அமைச்சர்களிடையே சூர்ப்பணகையின் கடுஞ்சொற்கள், ராஜதர்ம அறிவுரை, ஜனஸ்தான அழிவைத் தெரிவித்தல், ராவணனின் சிந்தனை

முந்தைய சர்க்கத்தில் சூர்ப்பணகை ஜனஸ்தானத்திலிருந்து இலங்கைக்கு வந்து, விமானத்தின் உச்சியில் அமர்ந்திருந்த ராவணனைக் கண்டாள். இந்தச் சர்க்கத்தில், துயருற்றவளும் உருக்குலைக்கப்பட்டவளுமான அவள் அமைச்சர்களின் நடுவிலேயே கடுங்கோபத்துடன் கடுஞ்சொற்களைத் தொடங்குகிறாள். உலகையே அலறச் செய்வதால் ‘லோகராவணன்’ எனப்படுபவனையும் அவள் அச்சமின்றி மிரட்டுகிறாள்: ‘காம போகங்களில் மயங்கியவனே, மனம்போனபடி நடப்பவனே, கட்டுப்பாடற்றவனே, உனக்கு எழுந்துள்ள கொடிய அபாயத்தை, அறிய வேண்டியதையும் நீ அறியவில்லை.’ சர்க்கத்தின் தொடக்கத்திலேயே கவி சகோதரியின் கோபத்தையும் அரசனின் அசட்டையையும் நேருக்கு நேர் நிறுத்துகிறார்.

பிறகு அவள் ராஜநீதி பற்றிய நீண்ட அறிவுரையைத் தொடங்குகிறாள். இழிந்த இன்பங்களில் பற்றுக்கொண்ட, காமத்தின்படி நடக்கும், பேராசைமிக்க அரசனை மக்கள் சுடுகாட்டு நெருப்பைப்போல் மதிப்பதில்லை — சிதை நெருப்பை மக்கள் தொலைவிலிருந்தே விலக்குவதுபோல அத்தகைய அரசனையும் விலக்குகின்றனர். உரிய காலத்தில் தானே காரியங்களைச் செய்யாத அரசன், அந்தக் காரியங்களோடும் தன் அரசோடும் சேர்ந்து அழிகிறான் — காரிய அழிவும் அரசன் அழிவும் ஒருசேர நிகழ்கின்றன. ஒற்றர்களை நியமிக்காதவனும், காண்பதற்கு அரியவனும், பிறர் வசப்பட்டவனுமான அரசனை, ஆற்றங்கரைச் சேற்றை யானைகள் தவிர்ப்பதுபோல மனிதர்கள் தொலைவிலிருந்தே தவிர்க்கின்றனர். தம் நாட்டைக் காக்காத அரசர்கள் கடலில் மூழ்கிய மலைகளைப்போல் வளர்ச்சியால் பொலிவதில்லை — பெரியவர்களாயினும் கண்ணுக்குத் தெரியாமலே இருக்கின்றனர். இறுதியில் அவள் கூர்மையான கேள்வியைக் கேட்கிறாள்: ‘உனக்கு நிகரான தேவர், கந்தர்வர், தானவர்களுடன் பகை கொண்டிருந்தும், ஒற்றர்களை நியமிக்காத சபலனான நீ எப்படி அரசனாக இருப்பாய்?’ இதே கேள்வி பின்னர் மீண்டும் வருகிறது. இங்கே கவி நீதிசாஸ்திரத்தின் மொழியையே ராக்ஷசியின் வாயில் வைக்கிறார்; அவள் கோபமும் சாஸ்திர முறைப்படியே பாய்கிறது. ‘தானே’ என்ற சொல்லால் அவள் குறிப்பிடுகிறாள் — அமைச்சர்கள் மட்டுமல்ல, அரசனும் தானே காரியங்களைக் கவனிக்க வேண்டும்.

அடுத்து அவள் ராவணனைச் சிறுபிள்ளைத்தனமானவன், அறிவற்றவன் என்கிறாள்: ‘அறிய வேண்டியதையே நீ அறியவில்லை; அப்படியானால் எப்படி அரசனாக இருப்பாய்?’ என்று முன் கேட்ட கேள்வியை மீண்டும் எழுப்புகிறாள். வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவனே, எந்த அரசர்களுக்கு ஒற்றர்களும் கருவூலமும் நீதிநெறியும் தம் வசத்தில் இல்லையோ, அவர்கள் சாதாரண மக்களுக்குச் சமமானவர்களே — அவர்களுக்கு அரசன் என்ற சொல் பெயரளவில் மட்டுமே. தொலைவிலுள்ள எல்லா விஷயங்களையும் அரசர்கள் ஒற்றர்கள் மூலமே காண்பதால், அவர்கள் ‘நீண்ட கண்ணுடையவர்கள்’ என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்; இந்தப் பெயரே ஒற்றர்களின் மகிமையைச் சொல்கிறது. பிறகு அவள் நேரடியாகக் குற்றம் சாட்டுகிறாள்: ‘நீ ஒற்றர்களை நியமிக்காதவன், சாதாரண அமைச்சர்களால் சூழப்பட்டவன்; ஆகவே உன் உறவினரும் ஜனஸ்தானமும் அழிக்கப்பட்டதையும் நீ அறியவில்லை.’ பிறகு அவள் செய்தியையே உறுதிப்படுத்துகிறாள் — கொடுஞ்செயல் புரியும் பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்களும், தூஷணனுடன் கரனும் ஒரே ராமனால் கொல்லப்பட்டனர்; ரிஷிகளுக்கு அபயம் அளிக்கப்பட்டது; தண்டகாரண்யம் பாதுகாப்பானதாக ஆனது; எளிதாகச் செயல்களை முடிப்பவனான ராமனால் ஜனஸ்தானம் தாக்கி வீழ்த்தப்பட்டது. இவை அனைத்தையும் இலங்கை வேந்தன் இன்னும் கேள்விப்படவில்லை என்பதே அவள் மிரட்டலின் வேர். ‘ஒன்றரை முகூர்த்தத்துக்குள்’ என்ற கால அளவு அடுத்த சர்க்கத்தில் சொல்லப்படும்; இங்கே எண்ணிக்கையே அச்சமூட்டுகிறது. ஒருபுறம் கால்நடையாக நிற்கும் ஒரு மனிதன், மறுபுறம் போருக்கு ஆயத்தமான பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்கள் — இந்த ஏற்றத்தாழ்வையே அவள் அரசன் முன் வைக்கிறாள். அவள் பேச்சில் மூன்று படிகள் தெளிவாக உள்ளன — முதலில் பொதுவான விதி, பின் அந்த விதியின் பெயர், இறுதியில் அந்த விதியின்படி ராவணனைச் சோதித்தல். இதே முறை சர்க்கம் முழுவதும் பின்பற்றப்படுகிறது.

மீண்டும் அவள் ராவணனையே குறிவைக்கிறாள்: ‘பேராசைக்காரனும், அசட்டையானவனும், பிறர் வசப்பட்டவனுமான நீ உன் நாட்டிலேயே எழுந்துள்ள அபாயத்தை அறியவில்லை.’ பிறகு அவள் நீதி மொழிகளை எடுத்துக் காட்டுகிறாள். கடுமையானவனும், குறைவாகக் கொடுப்பவனும், அசட்டையானவனும், செருக்குற்றவனும், வஞ்சகனுமான அரசனுக்குத் துன்பம் வரும்போது எந்த உயிரும் உதவிக்கு ஓடி வருவதில்லை — துணைவர்கள் அப்போது விலகியே நிற்கின்றனர். மிகுந்த அகந்தையுடையவனும், அணுக முடியாதவனும், தன்னைத் தானே பெரிதாக மதிப்பவனும், கோபக்காரனுமான அரசனைத் துன்பக் காலத்தில் அவன் சொந்த மக்களே கொல்கின்றனர்; வெளிப் பகைவனுக்காகக் காத்திருக்கவே தேவையில்லை. காரியங்களைச் செய்யாதவனும், அஞ்ச வேண்டியவற்றுக்கு அஞ்சாதவனுமானவன் விரைவில் அரசிலிருந்து வீழ்ந்து, துயருற்று, இங்கே புல்லுக்குச் சமமாகிறான். காய்ந்த கட்டைகளாலும், மண்கட்டிகளாலும், புழுதியாலும்கூட ஏதேனும் காரியம் நடக்கலாம்; ஆனால் பதவியிலிருந்து வீழ்ந்த அரசர்களால் எதுவும் நடக்காது — உயிரற்ற பொருள்களும் அவர்களைவிடப் பயனுள்ளவை. அணிந்து பழகிய ஆடையும் கசங்கிய மாலையும் தூக்கி எறியப்படுவதுபோல, அரசிலிருந்து வீழ்ந்த மனிதன் திறமையுள்ளவனாயினும் பயனற்றவனாகிறான். இந்த ஆறு சுலோகங்களில் அவள் ஒரே கொள்கையைப் பல எடுத்துக்காட்டுகளால் உறுதிப்படுத்துகிறாள் — அரசனின் வலிமை உடலிலோ கருவூலத்திலோ இல்லை, மக்களின் நம்பிக்கையிலேயே உள்ளது. அந்த நம்பிக்கை அழியும்போது அரசன் தன் மக்களாலேயே கைவிடப்படுகிறான்; பகைவர்களால் எளிதில் பிடிக்கப்படுகிறான். ‘இங்கே’ என்ற சொல்லால் அவள் அந்தப் பலனை இந்த உலகிலேயே காட்டுகிறாள்; மறுமையில் அல்ல. புல் என்ற உவமை மிகக் கடுமையானது — அனைவரின் தலைமேல் இருந்தவன் காலடியில் விழுகிறான் என்பது கருத்து.

இதற்கு எதிராக அவள் லட்சிய அரசனை வர்ணிக்கிறாள் — அசட்டையற்றவனும், எல்லாம் அறிந்தவனும், புலன்களை வென்றவனும், நன்றியுடையவனும், தர்ம ஒழுக்கமுடையவனுமான அரசன் நெடுங்காலம் நிலைத்திருப்பான். கண்களால் உறங்கினாலும் நீதிக் கண்ணால் விழித்திருப்பவனும், கோபமும் அருளும் வெளிப்படையாக — மறைவின்றி — தெரிபவனுமானவன் மக்களால் போற்றப்படுகிறான்; மக்கள் அவன் உள்ளக் கருத்தை அறிய முடிகிறது என்பதே அவன் வலிமை. இந்த இரண்டு சுலோகங்களைச் சொன்னவுடனே அவள் ஒப்பிடுகிறாள்: ‘ஆனால் ராவணா, தீய அறிவுடைய நீ இந்தக் குணங்கள் அனைத்தும் இல்லாதவன்; ராக்ஷசர்களின் இவ்வளவு பெரிய அழிவும் உன் ஒற்றர்கள் மூலம்கூட உனக்குத் தெரியவில்லை என்றால், உனக்கு என்ன அரசத்தன்மை?’ ‘நீதிக் கண்’ என்ற உருவகம் சிறப்பாகச் சிந்திக்கத்தக்கது — தோல் கண் உறக்கத்தில் மூடுகிறது; நீதிக் கண்ணோ ஒருபோதும் மூடுவதில்லை.

இறுதியில் அவள் வம்சஸ்த யாப்பில் சாபம்போன்ற சொல்லைச் சொல்கிறாள்: ‘பிறரை இகழ்பவனும், புலனின்பங்களில் பற்றுடையவனும், இடம், காலம் ஆகியவற்றைப் பகுத்தறியும் உண்மையை அறியாதவனும், குணம் குற்றம் தீர்மானிப்பதில் தகாத அறிவுடையவனுமான நீ, அரசை இழந்து, விரைவில் அழிவை அடைவாய்.’ இவ்வாறு அவள் எடுத்துரைத்த தன் குற்றங்களை அறிவால் ஆராய்ந்து, செல்வமும் செருக்கும் வலிமையும் கொண்ட, இரவில் திரிபவர்களின் தலைவனான ராவணன் நெடுநேரம் சிந்தித்தான் — இந்த மௌனச் சிந்தனையோடே சர்க்கம் முடிகிறது. ‘நெடுநேரம்’ என்ற சொல் முக்கியமானது — ராவணன் உடனே பதில் சொல்லவில்லை; நீண்ட நேரம் ஆலோசிக்கிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे त्रयस्त्रिंशः सर्गः॥ ३३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க