சர்க்கம்
சூர்ப்பணகை இலங்கைக்குச் சென்று ராவணனைக் காணுதல்
கொல்லப்பட்ட உறவினரைக் கண்டு சூர்ப்பணகையின் கதறல், இலங்கைக்குச் செல்லுதல், அமைச்சர்களிடையே அமர்ந்திருக்கும் ராவணனின் விரிவான வர்ணனை, அச்சத்தால் கலங்கிய அவள் அவனை அணுகுதல்
இந்தச் சர்க்கம் முப்பத்தொன்றாம் சர்க்கத்திலிருந்து கதையின் ஓட்டத்தை மீண்டும் தொடங்குகிறது, ஆனால் வேறொரு தூதுவரைக் கொண்டு. சூர்ப்பணகை தானே காண்கிறாள் — கொடுஞ்செயல் புரியும் பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்கள் ஒரே ராமனால் கொல்லப்பட்டனர்; தூஷணன், கரன், திரிசிரஸ் ஆகியோரும் போரில் வீழ்த்தப்பட்டனர். அதைக் கண்டு மேகம்போன்ற அவள் மீண்டும் பெருங்குரலில் முழங்கினாள் — மேக முழக்கம் என்ற உவமையால் கவி அவள் குரலின் ஆழத்தையும் பரப்பையும் குறிப்பிடுகிறார்; ‘மீண்டும்’ என்ற சொல்லால் முன்பு அவள் அங்கம் சிதைக்கப்பட்டபோது எழுப்பிய கதறல் நினைவூட்டப்படுகிறது. பிறகு அவள் ராமனின் அந்தச் செயலைக் காண்கிறாள்; அது மற்றவர்களால் செய்ய மிகக் கடினமானது — அதாவது வேறு யாராலும் செய்ய முடியாதது. இதனால் கவி குறிப்பிடுகிறார் — சூர்ப்பணகையின் துயரம் உறவினர் அழிவால் மட்டும் எழுந்ததன்று; அதில் வியப்பும் கலந்துள்ளது; இந்தப் பகைவன் சாதாரணமானவன் அல்லன் என்று அவள் அறிகிறாள். மிகவும் கலக்கமுற்ற அவள் ராவணனால் காக்கப்படும் இலங்கைக்குச் சென்றாள். ‘ராவணனால் காக்கப்படும்’ என்ற அடைமொழி இங்குப் பொருள் நிறைந்தது — ராவணன் காக்கும் நகரிலேயே அவள் பாதுகாப்பை நாடுகிறாள்; ஆனால் உண்மையில் அவள் பாதுகாப்பைக் கேட்க அல்ல, பழிவாங்கலைக் கேட்கவே வருகிறாள். மூன்றே சுலோகங்களில் கவி ஜனஸ்தானத்திலிருந்து இலங்கை வரையிலான நீண்ட வழியைச் சுருக்கிவிடுகிறார்; ஏனெனில் இந்தச் சர்க்கத்தின் முதன்மை நோக்கம் வழியை வர்ணிப்பதன்று, ராவணனைக் காட்டுவதே.
இலங்கையை அடைந்து அவள் ராவணனைக் காண்கிறாள். அவன் விமானத்தின் உச்சியில் ஒளிவீசும் தேஜஸுடன், அமைச்சர்கள் அருகே அமர்ந்திருக்க, மருத்துக்கள் சூழ்ந்த இந்திரனைப்போல் விளங்கினான். இந்திர உவமை இங்கு இரு வேலைகளைச் செய்கிறது — செல்வச் செழிப்பைக் குறிக்கிறது, முரணையும் குறிக்கிறது; இந்திரனைப்போல் அமர்ந்திருப்பவனே இந்திரனின் பகைவன். ‘சூரியனைப்போல் ஒளிரும் பொன்னாலான உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பவன்’ — பொன் ஆசனம் சூரியனைப்போல் ஒளிர்கிறது; ‘பொன் வேதிகையில் நிறைய ஆகுதிகள் பெற்றுக் கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்புபோன்றவன்’ — பொன் வேதிகையில் ஆகுதிகளால் வளர்க்கப்பட்ட அக்னியைப்போல் அவன் விளங்கினான். அக்னி உவமையும் இருபொருள் உடையது — ஒளியும், எரிக்கும் தன்மையும். பிறகு கவி அவனது வெல்லமுடியாமையை வர்ணிக்கிறார் — ‘தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், பூதங்கள், மகாத்மாக்களான ரிஷிகள் ஆகியோரால் போரில் வெல்ல முடியாதவன், கொடியவன், வாயைப் பிளந்து நிற்கும் யமனைப் போன்றவன்.’ இறுதியில் உடலிலுள்ள அடையாளங்கள் — ‘தேவாசுரப் போர்களில் வஜ்ராயுதத்தாலும் இடியாலும் ஏற்பட்ட காயங்கள் உடையவன்; ஐராவதத்தின் தந்த நுனிகளால் கீறப்பட்ட வடுக்கள் நிறைந்த மார்பை உடையவன்.’ காயங்களும் வடுக்களும் இங்கு பலவீனத்தின் அடையாளங்கள் அல்ல, முந்தைய வெற்றிகளின் பதிவுகளே. கவனிக்க வேண்டியது — சூர்ப்பணகை முதலில் ராவணனை விளிக்கவில்லை; கவி முதலில் அவள் பார்வை வழியாகவே அவனைக் காட்டுகிறார்; இதனால் வாசகனும் அவளுடைய வியப்பையும் அச்சத்தையும் உணர்கிறான்.
இப்போது உருவ வர்ணனை நேரடியாக — ‘இருபது கைகளும் பத்துக் கழுத்துகளும் உடையவன், கண்கவர் உடைகளும் அணிகலன்களும் உடையவன், அகன்ற மார்புடைய வீரன், அரச இலக்கணங்கள் பொருந்தியவன்.’ கைகள், கழுத்துகள் ஆகியவற்றின் எண்ணிக்கையே அவன் மனிதனல்லன் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது; ‘அரச இலக்கணங்கள் பொருந்தியவன்’ என்பது அவனது அரசத் தன்மையைக் குறிக்கிறது. ‘பதித்த வைடூரியம்போல் ஒளிர்பவன், உருக்கிய பொன்னாலான அணிகலன்கள் உடையவன்’ — பதிக்கப்பட்ட வைடூரிய மணிகள்போல் ஒளிரும் உடல், உருக்கிய பொன்னாலான ஆபரணங்கள். ‘அழகிய கைகள், வெண்மையான பற்கள், பெரிய வாய் உடையவன், மலைபோன்றவன்’ — மலை உவமை மீண்டும் வருகிறது; இந்தக் காண்டத்தில் கரனுக்கும் அது பயன்படுத்தப்பட்டது. பிறகு மீண்டும் காயங்களின் வர்ணனை — ‘தேவர்களுடனான போரில் நூற்றுக்கணக்கான முறை விஷ்ணுவின் சக்கரம் வீழ்ந்ததாலும், பெரும் போர்களில் பிற ஆயுதங்களின் அடிகளாலும் தாக்கப்பட்டவன்; ஆயினும் தேவர்களின் ஆயுதங்கள் அனைத்தாலும் அங்கம் எதுவும் சிதையாமல் எஞ்சியவன்.’ அதாவது — அடிகள் பல, ஆனால் எந்த அங்கமும் அழியவில்லை. இறுதியில் அவனது ஆற்றல் — ‘கலக்க முடியாத கடல்களையும் கலக்குபவன், விரைந்து செயல்படுபவன்.’ கடல்களையே கலக்குபவன்தான் பின்னர் சீதையைக் கவர்வதன் மூலம் தன் குலத்தையே கலக்கப்போகிறான். ‘தேவர்களின் ஆயுதங்களால் அங்கம் சிதையாதவன்’ என்ற சொல்லால் கவி குறிப்பிடுகிறார் — தேவர்களால் முடியாததை ஒரு மனிதன் செய்வான் என்பதே அந்த வரத்தின் முரண்நகை.
ஆறு சுலோகங்களில் கவி ராவணனின் முந்தைய வரலாற்றைப் பட்டியலிடுகிறார்; எங்கும் ‘எவன்’ என்ற தொடர்புப் பெயரால் சொற்கள் கோக்கப்பட்டுள்ளன. ‘மலைச் சிகரங்களைப் பெயர்த்து எறிபவன், தேவர்களை நசுக்குபவன், தர்மங்களை வேரறுப்பவன், பிறர் மனைவியரைத் தீண்டுபவன்; எல்லாத் தெய்வீக அஸ்திரங்களையும் பிரயோகிப்பவன், எப்போதும் யாகங்களுக்கு இடையூறு செய்பவன்.’ ‘பிறர் மனைவியரைத் தீண்டுபவன்’ என்ற சொல் இங்குச் சிறப்பாகக் கவனிக்கத்தக்கது — எந்தக் குற்றத்தைத் தொடர்ந்து அவனுக்கு அழிவு வரப்போகிறதோ, அதுவே இங்கு அவனது பழைய இலக்கணமாகச் சொல்லப்படுகிறது. பிறகு வெற்றிப் படையெடுப்புகள் — ‘போகவதி நகருக்குச் சென்று வாசுகியை வென்று, தக்ஷகனையும் வென்று அவனுடைய அன்பு மனைவியைக் கவர்ந்தவன்; கைலாச மலைக்குச் சென்று நரவாகனனான குபேரனை வென்று, அவனுடைய விருப்பப்படி செல்லும் புஷ்பக விமானத்தைக் கவர்ந்தவன்; கோபத்தால் தெய்வீகச் சைத்ரரத வனத்தையும், தாமரைப் பொய்கையையும், நந்தன வனத்தையும், தேவர்களின் பூந்தோட்டங்களையும் அழிப்பவன்; மலைச் சிகரம்போல் நின்று, உதயமாகும் பகைவரை வாட்டும் பெருமைமிக்க சந்திரனையும் சூரியனையும் தன் கைகளால் தடுப்பவன்.’ நாகலோகம், செல்வத்தின் தலைவனான குபேரன், தேவர்களின் பூந்தோட்டங்கள், ஒளிக்கோள்கள் இரண்டு — நான்கு நிலைகளில் அவனது தாக்குதல்; தாக்கப்படாத உலகம் ஒன்றும் எஞ்சவில்லை. இந்தச் சுலோகங்களில் வினைச்சொல் எதுவும் இல்லை; இரண்டாம் வேற்றுமையில் அமைந்த அடைமொழிகளும், ‘எவன்’ என்ற தொடர்புச் சொற்களும் மட்டுமே — வாக்கியம் இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில்தான் ‘அவள் கண்டாள்’ என்ற வினையால் நிறைவுபெறுகிறது.
இப்போது வரத்தின் கதை — ‘முன்பு பெருங்காட்டில் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்து, உறுதியுடன் தன் தலைகளையே சுயம்புவான பிரம்மாவுக்குக் காணிக்கையாக்கியவன்.’ தலைகளைக் காணிக்கையாக்கியதே அவன் தவத்தின் கடுமையையும் விசித்திரத்தையும் காட்டுகிறது. அதன் பயன் — ‘தேவர், தானவர், கந்தர்வர், பிசாசர், பறவைகள், நாகங்கள் ஆகியோருடனான போரில் மரண பயம் இல்லாதவன் — மனிதனைத் தவிர.’ இங்கேதான் முழு ராமாயணத்தின் மறைபொருள் இழை உள்ளது — வரத்தில் மனிதன் விலக்கப்பட்டான்; ஆகவே மனித உருவிலேயே விஷ்ணு அவதரித்தார். பிறகு மீண்டும் தீச்செயல்கள் — ‘வேள்விகளில் இருபிறப்பாளர்களால் மந்திரங்களால் துதிக்கப்பட்ட புனிதமான சோமத்தை ஹவிர்தானங்களில் (ஹவிஸ் வைக்கும் இடங்களில்) அழிப்பவன்; நிறைவுறும் நிலையிலுள்ள யாகங்களைக் கவர்பவன், தீயவன், அந்தணரைக் கொல்பவன், கொடுஞ்செயலன், கடுமையானவன், இரக்கமற்றவன், மக்களுக்குத் தீங்கு செய்வதில் ஈடுபட்டவன்; எல்லா உயிர்களுக்கும் எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சம் தருபவன்.’ யாகத்தின் சோமத்தைக் கவர்வதே அவன் பாவங்களில் முதன்மையானது; ஏனெனில் அதனால் தேவர்களின் பங்கே அழிகிறது. இவ்வாறு நான்கு சுலோகங்களில் வரமும் பாவமும் ஒருசேரச் சொல்லப்படுகின்றன — வரத்தாலேயே பாவத்தின் துணிச்சல் வளர்ந்தது என்பது குறிப்பு. ‘மனிதனைத் தவிர’ என்ற இரண்டு சொற்களே முழுக் காவியத்தின் போக்கை நிர்ணயிக்கின்றன; ராவணன் அதையே அலட்சியம் செய்தான்; ஏனெனில் அவன் பார்வையில் மனிதன் புல்லுக்குச் சமம்.
இப்போது வாக்கியம் நிறைவுபெறுகிறது. ‘அத்தகைய கொடிய, பெருவலிமையுடைய சகோதரனை அந்த ராக்ஷசி கண்டாள்.’ பதினாறு சுலோகங்களில் விரிந்த அடைமொழி வலை இங்கே ஒரே வினைச்சொல்லால் நிறைவுபெறுகிறது — இது வால்மீகியின் புகழ்பெற்ற முறை. ‘தெய்வீக உடைகளும் அணிகலன்களும் உடையவன், தெய்வீக மாலைகளால் அழகுபெற்றவன், ஆசனத்தில் நன்கு அமர்ந்தவன், ஊழிக்காலத்தில் எழுந்த காலனைப் போன்றவன், ராக்ஷசர் தலைவன், பெரும்பேறு பெற்றவன், புலஸ்திய குலத்தின் மகிழ்ச்சி’ — ‘ஊழிக்காலத்தில் எழுந்த காலனைப் போன்றவன்’ என்ற உவமை அச்சமூட்டுவது; ஏனெனில் பிரளய காலத்தில் அழிப்பதற்காக எழுந்த காலனே அவனுக்கு உவமையாகிறான். இறுதியில் அவள் அணுகுகிறாள் — ‘அமைச்சர்கள் சூழ்ந்த, பகைவரைக் கொல்லும் ராவணனை அச்சத்தால் கலங்கிய அந்த ராக்ஷசி அணுகிப் பேசினாள்.’ ‘அச்சத்தால் கலங்கிய’ என்ற சொல் இங்குச் சிந்திக்கத்தக்கது — தானே அச்சமூட்டுபவளாக இருந்தவள் இப்போது அச்சத்தால் கலங்கியிருக்கிறாள். கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் உள்ளது — ‘மகாத்மாவான லக்ஷ்மணனால் உருக்குலைக்கப்பட்ட, அச்சமின்றித் திரிந்தவளான சூர்ப்பணகை, அச்சத்தாலும் ஆசையாலும் மயங்கியவளாய்த் தன் உருக்குலைவைக் காட்டி, ஒளிவீசும் அகன்ற கண்களுடைய அவனிடம் மிகக் கொடிய சொல்லைச் சொன்னாள்.’ ‘காட்டி’ என்ற சொல்லால் பேச்சுக்கு முன்பே காட்சியே சான்றாக நிறுத்தப்படுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அந்தச் சொல் கேட்கப்படும். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் காட்சியோடேயே முடிகிறது — சொல் இனிமேல்தான்; இந்த இடைநிறுத்தம் கதையின் ஆவலை அதிகரிக்கிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे द्वात्रिंशः सर्गः॥ ३२॥