சர்க்கம்
ராமன் கரனை வதைத்தல்
ராமன் புன்னகையுடன் அச்சுறுத்துதல், கரன் ஆச்சா மரத்தால் தாக்குதல், இந்திரனின் அம்பால் கரனின் வதம், தேவர்களின் மலர்மழை, சீதையின் மகிழ்ச்சி
முந்தைய சர்க்கத்தில் கரன் வீசிய பெரிய கதை ராமனின் அம்புகளால் வானிலேயே உடைக்கப்பட்டது. இந்தச் சர்க்கத்தில் தர்மத்தில் பற்றுடைய ராகவன் புன்னகைத்தபடியே ஆவேசமான சொல்லைத் தொடங்குகிறான் — புன்னகையும் சினமும் ஒருசேர என்று கவி அவன் நிலையைக் குறிப்பிடுகிறார். ‘ராக்ஷசர்களில் இழிந்தவனே, இதுவே உன் வலிமை முழுவதும் என்று காட்டப்பட்டுவிட்டது; நீ என்னைவிடச் சக்தி குறைந்தவன், வீணாகவே முழங்குகிறாய்.’ அதன்பின் உடைந்த கதையையே சாட்சியாக்குகிறான்: ‘அம்புகளால் பிளக்கப்பட்ட இந்தக் கதை தரையில் கிடக்கிறது; வாய்ச்சொல்லில் வீரனான உன் நம்பிக்கையைக் குலைத்தது அதுவே.’ நீ எதன்மேல் நம்பிக்கை வைத்தாயோ அதுவே உன் நம்பிக்கையைக் கொன்றுவிட்டது என்பது கருத்து. பிறகு முந்தைய சர்க்கத்தின் சபதத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறான்: ‘அழிந்த ராக்ஷசர்களின் கண்ணீரை இதனால் துடைக்கிறேன் என்று நீ சொன்ன அந்தச் சொல்லும் பொய்யாகிவிட்டது.’ இறுதியில் எதிர்ச்சபதம்: ‘இழிந்தவனும், அற்ப ஒழுக்கமுடையவனும், பொய்யான நடத்தையுடையவனுமான ராக்ஷசனின் உயிரை, கருடன் அமுதத்தைக் கவர்ந்ததுபோல் நான் கவர்வேன்.’ கருட உவமையால் செயலின் அருமையும் உறுதியும் ஒருசேரக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. ‘ஸ்மயமான:’ (புன்னகைத்தபடி) என்ற சொல்லை இங்குச் சிந்திக்க வேண்டும் — கோபமுற்றிருந்தும் ராமன் முதலில் சிரிப்பையே வெளிப்படுத்துகிறான், ஏனெனில் எதிரியின் செருக்கு அவனுடைய சொந்த ஆயுதத்தாலேயே உடைக்கப்பட்டுவிட்டது. முந்தைய சர்க்கத்தில் கரன் ‘கதையை ஏந்திய நானே போதுமானவன்’ என்று முழங்கினான்; இப்போது அதே கதை தரையில் கிடக்கிறது; ஆகவே ராமன் புதிதாக எதையும் சொல்ல விரும்பவில்லை — காட்சியை மட்டுமே காட்டுகிறான்.
ஏழு சுலோகங்களில் ராமன் கரனின் வரப்போகும் நிலையைச் சித்திரிக்கிறான்: ‘இன்று என் அம்புகளால் பிளக்கப்பட்டு, கழுத்து அறுபட்ட உன்னுடைய, நுரையும் குமிழிகளும் அணிசெய்த இரத்தத்தைப் பூமி குடிக்கும்.’ பிறகு படுக்கையின் சித்திரம்: ‘உடல் முழுவதும் புழுதி படிந்து, இரண்டு கைகளும் தளர்ந்து விரிந்தவனாய், அடைதற்கரிய பெண்ணைத் தழுவுவதுபோல் பூமியைத் தழுவிக்கொண்டு நீ உறங்குவாய்.’ இந்த உவமை கூர்மையானது — பிறர் மனைவியை விரும்புபவன் இறுதியில் பூமியையே தழுவிக்கொண்டு படுப்பான். அதன்பின் விளைவு: ‘ராக்ஷசர்களுக்கு இழிவானவனே, நீ ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் படுத்ததும், இந்தத் தண்டக வனங்கள் புகலிடம் தருபவர்களுக்கும் புகலிடமாகும்; நீ கொல்லப்பட்ட இடமான ஜனஸ்தானத்தில் முனிவர்கள் அச்சமின்றி எங்கும் திரிவார்கள்.’ தவசிகளின் அச்சம் நீங்குவதே போரின் நோக்கம் என்பது இங்குத் தெளிவாகிறது. பிறகு ராக்ஷசிகளின் நிலை: ‘இன்று உறவினர்களை இழந்து, கண்ணீரால் நனைந்த முகங்களுடன், பிறருக்கு அச்சம் தந்த ராக்ஷசிகள் துயரத்துடன் அச்சத்தால் சிதறி ஓடுவார்கள்; உன்னைப் போன்ற கணவனைப் பெற்ற மனைவியர் துயரத்தின் சுவையை அறிந்தவர்களாகவும் பயனற்றவர்களாகவும் ஆவார்கள்.’ இறுதியில் அடிப்படைக் குறை சொல்லப்படுகிறது: ‘இரக்கமற்ற இயல்புடையவனே, அற்ப மனமுடையவனே, எப்போதும் அந்தணர்களுக்கு முள்ளாக இருப்பவனே, உன்னாலேயே முனிவர்கள் அஞ்சியபடி நெருப்பில் ஹவிஸை இடுகிறார்கள்.’ வேள்வியே அச்சத்தில் ஆழ்ந்திருப்பது கரனின் பெருங்குற்றம். இந்த ஏழு சுலோகங்களிலும் வரிசை துல்லியமானது — முதலில் உடலின் நிலை, பிறகு பூமியின், பிறகு வனத்தின், பிறகு பெண்களின், இறுதியில் வேள்வியின்; இவ்வாறு தனிநபரிலிருந்து உலகம் வரை விளைவு விரிக்கப்படுகிறது. ‘சரண்யானாம் சரண்யா:’ (புகலிடம் தருபவர்களுக்கும் புகலிடம்) என்ற சொற்களின் மறுகூறல் அழகானது — தாமே புகலிடம் தருபவர்களான தவசிகளுக்கும் வனமே புகலிடமாகும்.
இவ்வாறு ஆவேசத்துடன் பேசும் ராகவனைக் காட்டில் கண்டு, கரன் சினத்தால் மேலும் கடுமையான குரலுடன் திருப்பிக் கடிகிறான். ‘கரதரஸ்வர:’ (மேலும் கடுமையான குரலுடையவன்) என்ற சொல்லால் கவி சிலேடை அமைக்கிறார் — கரனின் குரல் கடுமையினும் கடுமை; பெயராலும் பொருளாலும் கடினமானது. ‘நீ மிகுந்த செருக்குடையவன், அச்சத்தின் நடுவிலும் அச்சமற்றவன்; ஆகவேதான் மரணத்தின் வசப்பட்டவனாய், சொல்லத்தக்கது எது, தகாதது எது என்று அறியாமல் இருக்கிறாய்.’ பிறகு ஒரு பொது நியதி: ‘காலனின் பாசக்கயிற்றால் சுற்றப்பட்ட மனிதர்கள், ஆறு புலன்களும் செயலிழந்தவர்களாய், செய்யத்தக்கது எது, தகாதது எது என்று அறிவதில்லை.’ இங்கே நகைமுரணைக் காண வேண்டும் — கரன் ராமனிடம் சொல்லும் சொல் உண்மையில் முழுமையாக அவனுக்கே பொருந்துகிறது; அவனே காலப் பாசத்தால் கட்டுண்டவன், அவனே செய்யத்தக்கது தகாதது என்ற விவேகத்திலிருந்து நழுவியவன். இதுவே வால்மீகியின் முறை — பாத்திரத்தின் சொல்லே அவனுடைய நிலையின் கண்ணாடியாகிறது. ‘சொல்லத்தக்கது தகாதது அறியாய்’ என்ற குற்றச்சாட்டே அவனுடைய கடைசிச் சொல்; அதன்பின் அவன் எதுவும் பேசவில்லை, செயலால் மட்டுமே விடையளிக்கிறான். மூன்றே சுலோகங்கள் கரனின் கடைசிச் சொல்; முந்தைய சர்க்கத்தில் அவன் நீளமாகப் பேசினான், இங்கோ சொல் சுருக்கமானது, ஏனெனில் காலம் அளவுக்குட்பட்டது.
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு கரன் புருவங்களை நெரித்து ராமனைப் பார்க்கிறான்; பிறகு அருகே ஒரு பெரிய ஆச்சா மரத்தைக் காண்கிறான். ‘போரில் ஆயுதத்துக்காக எங்கும் பார்த்தபடி’ என்ற சொற்களால் கவி குறிப்பிடுகிறார் — தேரிழந்து கதையும் உடைந்த அவனுக்கு எந்த ஆயுதமும் எஞ்சவில்லை; ஆகவே வனமே ஆயுதக்கிடங்காகிவிட்டது. உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு அவன் அந்த மரத்தைப் பிடுங்குகிறான் — உதட்டைக் கடிப்பது உழைப்புக்கும் கோபத்துக்கும் அடையாளம். பிறகு பெருவலிமை உடைய அவன் இரு கைகளாலும் அதைத் தூக்கி, முழங்கி, ராமனைக் குறிவைத்து வீசினான்; ‘நீ கொல்லப்பட்டாய்’ என்றும் சொன்னான் — செயலுக்கு முன்பே சொல் வெற்றியை அறிவிக்கிறது; இதுவே ராக்ஷசர்களின் இயல்பு. ஆனால் ஆற்றல்மிக்க ராமன் பாய்ந்து வரும் அந்த மரத்தை அம்புத் தொகுதிகளால் அறுத்து, போரில் கரனைக் கொல்வதற்காகக் கடுங்கோபத்தை வரவழைத்துக்கொண்டான். ‘ரோஷம் ஆஹாரயத்’ (கோபத்தை வரவழைத்துக்கொண்டான்) என்ற பயன்பாடு குறிப்பிடுகிறது — ராமனின் கோபம் இயல்பாக எழுந்ததல்ல, காரியத்துக்காக வரவழைக்கப்பட்டது. இங்கே கதைக்கும் மரத்துக்கும் உள்ள வரிசையையும் கவனிக்க வேண்டும் — ஆயுதத்திலிருந்து ஆயுதமல்லாததற்கான இறக்கம் கரனின் குறைந்துவரும் வலிமையைக் குறிப்பிடுகிறது; ராமனுக்கோ ஒரே வில் இறுதிவரை போதுமானதாக இருக்கிறது.
இப்போது ராமனின் நிலையே விவரிக்கப்படுகிறது: ‘வியர்வை தோன்றி, சினத்தால் கண்களின் ஓரங்கள் சிவந்த ராமன், ஆயிரம் அம்புகளால் போரில் கரனைப் பிளந்தான்.’ வியர்வையும் சிவந்த கண்ணோரங்களும் ராமனிடம் அரிதாகவே காணப்படுகின்றன; இதனால் போரின் கடுமை குறிப்பிடப்படுகிறது. பிறகு உவமை: ‘மலையின் அருவியிலிருந்து தாரைகள் பெருகுவதுபோல், அவனுடைய அம்புக்காயங்களிலிருந்து நுரைத்த இரத்தம் மிகுதியாகப் பெருகியது.’ மலை உவமை மீண்டும் வருகிறது; ஆனால் இப்போது அது கரனின் உறுதியை அல்ல, அவனுடைய காயங்களிலிருந்து பெருகும் இரத்த வெள்ளத்தையே காட்டுகிறது. ‘அம்புகளால் நிலைகுலைந்தும் அவன் இரத்த வாசனையால் வெறிகொண்டு அவனையே நோக்கி விரைந்து பாய்ந்தான்’ — இரத்த வாசனை ராக்ஷசனுக்கு வெறியூட்டுகிறதே தவிர அச்சமூட்டுவதில்லை. இறுதியில் அஸ்திரங்களில் தேர்ந்த ராமனின் திறமை: ‘கடுங்கோபத்துடன், இரத்தத்தில் நனைந்து பாய்ந்து வரும் அவனைக் கண்டு, அவன் சற்றே விரைவான அடியுடன் இரண்டு மூன்று அடிகள் பின்னால் நகர்ந்தான்.’ மிக அருகில் வில்லைப் பயன்படுத்த இயலாது என்று அறிந்து சற்றே விலகுதல் — இது ஓட்டமல்ல, அஸ்திர வித்தையின் நியதி. ‘க்ருதாஸ்த்ர:’ (அஸ்திரங்களில் தேர்ந்தவன்) என்ற அடைமொழியே அவன் விலகியதற்கான காரணத்தைச் சொல்கிறது — அஸ்திர வித்தையில் தேர்ந்தவன் இடத்தையும் காலத்தையும் கணக்கிடுகிறான். நான்கு சுலோகங்களில் ராமனின் கோபம் முதன்முறையாக உடலில் வெளிப்படுகிறது; ஆயினும் அவன் செயலில் எந்தச் சஞ்சலமும் இல்லை — இதுவே தீரோதாத்த நாயகனின் இலக்கணம்.
இப்போது தீர்க்கமான கணம். ராமன் போரில் கரனை வதைப்பதற்காக நெருப்புக்கு நிகரான ஓர் அம்பை எடுத்தான் — மற்றொரு பிரம்மதண்டம்போல. அந்த அம்பு அறிவுடைய தேவராஜனான மகவான் (இந்திரன்) அளித்தது; தர்மாத்மாவான ராமன் அதைத் தொடுத்துக் கரனை நோக்கி எய்தான். அம்பின் மூலம் இந்திரன் என்று குறிப்பிடுவதால் கவி உணர்த்துகிறார் — இந்தப் போர் இரு மனிதர்களுக்கிடையிலானது மட்டுமல்ல, தேவர் தரப்புக்கும் ராக்ஷசர் தரப்புக்கும் இடையிலானது. விடுபட்ட அந்தப் பேரம்பு இடிக்கு நிகரான ஓசையுடையது — வஜ்ரம் விழுவதுபோன்ற ஒலி; ராமன் வில்லை வளைத்து எய்த அது கரனின் மார்பில் விழுந்தது. பிறகு அம்பின் நெருப்பால் எரிக்கப்பட்ட கரன், ஸ்வேதாரண்யத்தில் ருத்திரனால் எரிக்கப்பட்ட அந்தகனைப்போல் தரையில் விழுந்தான். இறுதியில் மூன்று எடுத்துக்காட்டுகள் ஒருசேர: ‘வஜ்ரத்தால் விருத்திரன்போல், நுரையால் நமுசிபோல், இந்திரனின் இடியால் பலன்போல், கொல்லப்பட்ட அந்தக் கரன் வீழ்ந்தான்.’ மூவரும் பெரும் அசுரர்கள், மூவரும் தேவேந்திரனாலேயே கொல்லப்பட்டவர்கள்; ஆகவே கரனின் வதம் தேவாசுரப் போர் மரபிலேயே வைக்கப்படுகிறது. ஐந்து சுலோகங்களில் ஒரு சொல்லும் இல்லை — அம்பை எடுத்தல், தொடுத்தல், எய்தல், வீழ்தல் மட்டுமே; போரின் முடிவு மௌனத்தாலேயே விவரிக்கப்படுகிறது.
இதற்கிடையில் தேவர்கள் சாரணர்களுடன் ஒன்றுகூடி வருகிறார்கள்; முரசுகளை அறைந்தபடி ராமன்மேல் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் மலர்மழை பொழிகிறார்கள். அவர்கள் மகிழ்ந்தும் வியந்தும் இருந்தனர், ஏனெனில் ஒன்றரை முகூர்த்த நேரத்திலேயே — அதாவது மூன்று நாழிகை அளவிலேயே — ராமனால் கூரிய அம்புகளால், கரனையும் தூஷணனையும் தலைவர்களாகக் கொண்ட, விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்ல பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்கள் பெரும்போரில் கொல்லப்பட்டனர். இங்கே காலத்தைக் குறிப்பிடுவது மிக முக்கியமானது; எண்ணிக்கையும் காலமும் சேர்ந்தே தேவர்களின் வியப்புக்குக் காரணமாகின்றன. பிறகு அவர்களுடைய சொல்: ‘ஆஹா, தன்னை அறிந்த ராமனின் செயல் பெரிது! ஆஹா வீரம், ஆஹா உறுதி — விஷ்ணுவினுடையதுபோலவே காணப்படுகிறது.’ ‘விதிதாத்மன:’ (தன்னை அறிந்தவனின்) என்ற அடைமொழி நுட்பமானது — தன் உண்மை இயல்பை அறிந்தவனுக்கே இத்தகைய செயல் இயலும். ‘விஷ்ணுவினுடையதுபோல’ என்ற உவமையால் கவி ராமனின் விஷ்ணுத்தன்மையைக் குறிப்பிட்டாலும் அதை நேரடியாகச் சொல்லவில்லை; இதுவே வால்மீகியின் வரம்பு. கவனிக்க வேண்டியது — தேவர்கள் ராமனைத் துதிக்கவில்லை, வியக்கிறார்கள்; துதியைவிட வியப்பே இங்கு அதிகச் சான்று. ‘முரசுகளை அறைந்தபடி’ என்ற சொல்லால் தேவர்களின் உற்சாகம் குறிப்பிடப்படுகிறது; மலர்மழை அவர்களுடைய நன்றியின் அடையாளம்.
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அந்தத் தேவர்கள் அனைவரும் வந்தபடியே திரும்பிச் செல்கிறார்கள். பிறகு ராஜரிஷிகளும் பரமரிஷிகளும் அனைவரும் ஒன்றுகூடி அகஸ்தியருடன் வந்து மகிழ்ச்சியுடன் ராமனைப் போற்றி இவ்வாறு சொல்கிறார்கள்: ‘இதற்காகவே பெருந்தேஜஸ் உடைய, பாகனை அடக்கிய, நகரங்களைப் பிளந்த மகேந்திரன் சரபங்கரின் புண்ணிய ஆசிரமத்துக்கு வந்தான்; இதற்காகவே மகரிஷிகளால் உபாயமாக நீ இந்தப் பகுதிக்குக் கொண்டுவரப்பட்டாய் — பாவச்செயல் புரியும் பகைவர்களான இந்த ராக்ஷசர்களை வதைப்பதற்காக. தசரதன் மகனே, எங்களுடைய இந்தக் காரியத்தை நீ செய்து முடித்தாய்; இனி மகரிஷிகள் தண்டக வனங்களில் தங்கள் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பார்கள்.’ இந்த வாக்கியத்தால் முந்தைய சர்க்கங்களில் சொல்லப்பட்ட இந்திரனின் வருகையும் சரபங்கர் நிகழ்ச்சியும் ஒரே இழையில் கோக்கப்படுகின்றன — அப்போது ரகசியமாக இருந்தது இப்போது வெளிப்படுகிறது. இதற்கிடையில் வீரனான லக்ஷ்மணன் சீதையுடன் மலைக்கோட்டையிலிருந்து வெளிவந்து மகிழ்ச்சியுடன் ஆசிரமத்துக்குள் புகுந்தான். இங்கே கவி பார்வையைப் போர்க்களத்திலிருந்து ஆசிரமத்துக்குத் திருப்புகிறார்; போர் நடந்த நேரத்திலும் சீதையின் பாதுகாப்பே ராமனின் முதன்மைக் கவலையாக இருந்தது என்பது இதனால் குறிப்பிடப்படுகிறது.
பிறகு வெற்றிபெற்ற ராமன், மகரிஷிகளால் போற்றப்பட்டும் லக்ஷ்மணனால் வணங்கப்பட்டும் ஆசிரமத்துக்குள் நுழைகிறான். மகரிஷிகளுக்கு இன்பம் தருபவனும் பகைவரைக் கொன்றவனுமான அவனைக் கண்டு வைதேகி மகிழ்ந்தாள்; கணவனைத் தழுவிக்கொண்டாள். பெருமகிழ்ச்சி நிறைந்த அவள், கொல்லப்பட்ட ராக்ஷசக் கூட்டங்களைக் கண்டும், சேதமின்றி இருக்கும் ராமனைக் கண்டும் மனநிறைவுற்றாள் — பகைவர்களின் அழிவும், அன்புக்குரியவன் காயமின்றி இருப்பதும் என்ற இருவகை மகிழ்ச்சிக் காரணம். இறுதியில் சர்க்கம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் முடிகிறது — ‘மகிழ்ந்த மகாத்மாக்களால் போற்றப்படும், ராக்ஷசக் கூட்டங்களை நசுக்கிய அவனை மீண்டும் தழுவிக்கொண்டு, ஜனகன் மகள் அப்போது மகிழ்ச்சி நிறைந்த முகத்துடன் களிப்புற்றாள்.’ ‘மீண்டும் தழுவிக்கொண்டு’ என்ற சொல்லால் கவி குறிப்பிடுகிறார் — ஒருமுறை தழுவியதால் அவள் மகிழ்ச்சி அடங்கவில்லை. இவ்வாறு இரண்டு சர்க்கங்களுக்கு முன்பிருந்து போரால் நிறைந்திருந்தது இறுதியில் சீதையின் அணைப்பால் அமைதியடைகிறது; பயங்கரச் சுவையிலிருந்தும் கொடூரச் சுவையிலிருந்தும் கவி சாந்தச் சுவைக்கு இட்டுச் செல்கிறார். ‘அவ்யயம்’ என்ற ராமனின் அடைமொழி இருபொருள் உடையது — சேதமற்ற உடலுடையவன், அழிவற்றவன்; சீதையின் பார்வையிலோ முதல் பொருளே முதன்மையானது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे त्रिंशः सर्गः॥ ३०॥