॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 29

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

ராமன் கரனைக் கடிதலும் கதையை அறுத்தலும்

தேரிழந்த கரனிடம் ராமனின் கடுஞ்சொல், கரனின் மறுமொழி, கதையை வீசுதல், வானிலேயே கதை அறுபடுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் கரனின் தேரும், வில்லும், தேரோட்டியும், குதிரைகளும் ராமனால் அழிக்கப்பட்டன; தேரிழந்த அவன் கதையை ஏந்தித் தரையில் நின்றான். இந்தச் சர்க்கத்தில் ராமன் அவனை அவ்வாறு நிற்பதைக் கண்டு பேசத் தொடங்குகிறான். கவி அந்தச் சொல்லை ‘ம்ருதுபூர்வம் பருஷம்’ (மென்மையாகத் தொடங்கும் கடுஞ்சொல்) என்று சிறப்பிக்கிறார் — தொடக்கம் அமைதியானது, முடிவோ கூர்மையானது. ராமன் தன் வலிமையைப் புகழ்ந்துகொள்ளவில்லை; கரனின் செயலையே சுட்டிக்காட்டுகிறான்: ‘யானைகளும் குதிரைகளும் தேர்களும் நெருங்கிய பெரும்படையின் நடுவே நின்றுகொண்டு, உலகம் முழுவதும் வெறுக்கும் கொடிய செயலை நீ செய்தாய். உயிர்களுக்கு அச்சம் தருபவனும், இரக்கமற்றவனும், பாவச்செயல் புரிபவனுமானவன் மூவுலகுக்கும் தலைவனாக இருந்தாலும் நீண்ட காலம் நிலைப்பதில்லை. உலகுக்கு மாறான கொடிய செயல் புரிபவனை, வீட்டுக்குள் வந்த தீய பாம்பைக் கொல்வதுபோல் மக்கள் கொல்கிறார்கள்.’ பிறகு ஓர் எடுத்துக்காட்டால் முடிக்கிறான்: ‘பேராசையாலோ காமத்தாலோ பாவங்களைச் செய்து அவற்றின் விளைவை அறியாதவன், மழைக்காலத்தில் விழுந்த ஆலங்கட்டியைத் தின்று தன் அழிவைக் காணும் ‘ப்ராஹ்மணீ’ என்ற சிறு பூச்சிபோல, மகிழ்ந்தபடியே தன் முடிவைக் காண்கிறான்.’ இறுதியில் அடிப்படைக் கேள்வி: ‘தண்டகாரண்யத்தில் வாழும் தர்மநெறி நடக்கும் பெருமைக்குரிய தவசிகளைக் கொன்று நீ என்ன பயனை அடையப் போகிறாய்?’ இந்தக் கேள்வியே சர்க்கத்தின் வித்து; அடுத்து வரும் சொல் அனைத்தும் அதன் விரிவே. கவனிக்க வேண்டியது — ராமன் கரனின் வலிமையைப் பழிக்கவில்லை, அவனுடைய செயலின் விளைவை மட்டுமே எண்ணிக் காட்டுகிறான்; ஆகவே இந்தச் சொல் அச்சுறுத்தல்போலத் தோன்றினாலும் உண்மையில் தர்ம உபதேசமே.

ராமன் இப்போது ஒரு பொது நீதிமொழியை முன்வைக்கிறான்: ‘பாவச்செயல் புரிபவர்களும், கொடியவர்களும், உலகம் வெறுப்பவர்களுமான மனிதர்கள் செல்வத்தை அடைந்தாலும், வேர் அழுகிய மரங்கள்போல் நீண்ட காலம் நிலைப்பதில்லை.’ வேர் நலிந்துவிட்டால் மரத்தின் உயரமே அதன் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாகிறது. ‘பாவச்செயல் புரிபவன் அதன் கொடிய விளைவைத் தவறாமல் அடைகிறான்; காலத்துக்கு மட்டும் காத்திருக்க வேண்டும் — பருவம் வந்ததும் மரம் அந்தப் பருவத்துக்குரிய மலரைக் காட்டுவதுபோல.’ அதன்பின் அவன் காலத்தையும் சுருக்குகிறான்: ‘உலகில் பாவச் செயல்களின் விளைவு, உண்ட விஷம் கலந்த உணவுபோல், விரைவிலேயே கிடைக்கிறது.’ விஷ உணவின் எடுத்துக்காட்டு கூர்மையானது — அங்கே தாமதமே இல்லை. பிறகு பொதுவிலிருந்து குறிப்பிட்டதற்கு இறங்குகிறான்: ‘கொடிய பாவத்தைச் செய்பவர்களும் உலகுக்குப் பிரியமில்லாததை விரும்புபவர்களுமானவர்களின் உயிரைப் பறிப்பதற்காக மன்னனால் நானே அனுப்பப்பட்டிருக்கிறேன்.’ ‘ராஜ்ஞா’ (மன்னனால்) என்ற சொல்லால் ராமன் தந்தை தசரதனின் ஆணையை நினைவூட்டுகிறான் — வனவாசமும் தர்மத்தைக் காப்பதற்கான ஆணையே என்பது அவன் பார்வை. இறுதியில் சபதம்: ‘இன்று நான் எய்யும் பொன்னணி பூண்ட அம்புகள், புற்றைப் பிளந்து வெளிவரும் பாம்புகள்போல், உன் உடலைப் பிளந்து ஊடுருவிச் செல்லும்.’ இங்கே உவமையில் ஒரு நுட்பம் உள்ளது — பாம்புகள் புற்றைப் பிளந்து வெளியே வருகின்றன; அம்புகளும் உடலைப் பிளந்து முதுகுப்புறமாக வெளிவரும்.

மூன்று சுலோகங்களில் ராமன் தன் சொல்லை முடிக்கிறான். முதலில் பதிலடியின் நியாயம்: ‘தண்டகாரண்யத்தில் உன்னால் தின்னப்பட்ட தர்மநெறி நடப்பவர்களை, இன்று போரில் கொல்லப்பட்டவனாய் உன் படையுடன் நீ பின்தொடர்வாய்.’ கொன்றவன் கொல்லப்பட்டவர்களின் வழியையே பின்பற்றுகிறான் என்பது குறிப்புப்பொருள். இரண்டாவது காட்சி: ‘முன்பு உன்னால் கொல்லப்பட்ட மகரிஷிகள், விமானங்களில் இருந்தபடி, இன்று அம்புகளால் கொல்லப்பட்டு நரகத்தில் இருக்கும் உன்னைப் பார்க்கட்டும்.’ இங்கே இருவரின் கதியும் நேர்மாறாகக் காட்டப்படுகிறது — கொல்லப்பட்ட ரிஷிகள் விமானத்தில், கொன்ற கரன் நரகத்தில். மூன்றாவது நேரடி அறைகூவல்: ‘குலத்தில் இழிந்தவனே, விரும்பியபடி தாக்கு, முயற்சி செய்; இன்று நானோ பனம்பழத்தைப்போல் உன் தலையை வீழ்த்துவேன்.’ பனம்பழத்தின் உவமை பொருத்தமானது — உயர்ந்த காம்பிலிருந்து நழுவிய பழம் தானாகவே கீழே விழுகிறது; அது மீண்டும் எழுவதில்லை. இவ்வாறு ராமனின் சொல் நியாயத்தோடு தொடங்கிச் சபதத்தோடு முடிகிறது. இந்த மூன்று சுலோகங்களிலும் வாக்கியத்தின் போக்கு தெளிவானது — முந்தைய செயலை நினைவூட்டுதல், சாட்சிகளைச் சுட்டுதல், இறுதியில் ‘இன்று’ என்ற சொல்லை இருமுறை சொல்லிக் காலத்தை உறுதிசெய்தல்.

ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும் கரன் கோபமுற்றுக் கண்கள் சிவந்தவனானான். கவி அவன் நிலையை ‘க்ரோதமூர்ச்சித:’ (கோபத்தால் நினைவிழந்தவன்) என்று குறிப்பிடுகிறார் — கோபத்தால் விவேகம் மயங்கிவிட்டது. அவன் சிரித்தபடியே விடையளிக்கிறான்; அது ராமனின் சொல் நடையையே குறைகூறுகிறது: ‘தசரதன் மகனே, சாதாரண ராக்ஷசர்களைப் போரில் கொன்றுவிட்டு, புகழத் தகாத உன்னை நீயே எப்படிப் புகழ்ந்துகொள்கிறாய்?’ பிறகு ஒரு நீதிமொழி: ‘வீரமுடையவர்களோ வலிமையுடையவர்களோ ஆன ஆண்களில் சிறந்தவர்கள் தேஜஸால் மிகுந்த செருக்குடையவர்களாக இருந்தாலும் எதுவும் சொல்வதில்லை; சாதாரணர்களும், பண்படாதவர்களும், க்ஷத்திரியர்களுக்கு இழிவு தேடுபவர்களுமே, நீ தற்பெருமை பேசுவதுபோல், பொருளின்றித் தற்பெருமை பேசுகிறார்கள்.’ மீண்டும்: ‘மரண வேளை வந்துவிட்டபோது, பொருத்தமில்லாத சமயத்தில் தன்னைத் தானே புகழ்ந்து, தன் குலத்தைச் சொல்லிக்கொண்டு, எந்த வீரன் போரில் பேசுவான்?’ இறுதியில் ஓர் உவமை: ‘தற்பெருமையால் உன் அற்பத்தனமே எல்லா வகையிலும் காட்டப்பட்டுவிட்டது — தர்ப்பைப் புல் நெருப்பில் காய்ச்சப்பட்ட போலிப் பொன்போல’ — போலிப் பொன் சூட்டாலேயே தன் கருமையை வெளிப்படுத்துகிறது. இவ்வாறு கரன் ராமனின் உண்மைச் சொல்லையும் தற்பெருமை என்று விளக்குகிறான்; இதுவே அவனுடைய மயக்கம். உண்மையில் கரனின் வாதம் பொருத்தமற்றதல்ல; ஆனால் அதை அவன் தன்மீதே பொருத்திப் பார்த்திருக்க வேண்டும், ஏனெனில் இங்கே அவனே தன் வலிமையை வர்ணிக்க முற்படுகிறான்.

இப்போது கரன் தன்னையே வர்ணிக்கிறான்: ‘கதையை ஏந்தி இங்கே நிற்கும் என்னை, தாதுக்கள் நிறைந்த, பூமியைத் தாங்கும், அசைக்க முடியாத மலையைப்போல் நீ காணவில்லையா?’ மலை உவமையால் அவன் தன் உறுதியைக் காட்ட விரும்புகிறான்; ஆனால் தேரிழந்து தரையில் நிற்பவனுக்கு அந்த உறுதியே இரக்கத்துக்குரியதாகிறது. ‘கதையை ஏந்திய நான் ஒருவனே, பாசக்கயிற்றை ஏந்திய காலன் மூவுலகுக்கும் போதுமானதுபோல், உன் உயிரைப் பறிக்கப் போதுமானவன்.’ பிறகு சொல்லைச் சுருக்குகிறான்: ‘உன்னைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டியது நிறைய இருக்கிறது, ஆயினும் சொல்லமாட்டேன்; சூரியன் மறைகிறான், அதனால் போருக்குத் தடை உண்டாகலாம்.’ சூரிய அஸ்தமனத்தைக் குறிப்பிடுவது காலத்தின் நெருக்கத்தைக் குறிப்பிடுகிறது — இன்றே தீர்ப்பு. இறுதியில் காரணம்: ‘பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்கள் உன்னால் கொல்லப்பட்டனர்; உன்னை அழிப்பதால் இன்று நான் அவர்களுடைய கண்ணீரைத் துடைக்கிறேன்.’ இவ்வாறு சொல்லி, கடுங்கோபமுற்ற அவன் சிறந்த வளையங்களுடைய கதையை, கொழுந்துவிட்டெரியும் இடிபோல் ராமன்மீது வீசினான். சொல் முடிந்தது, செயல் தொடங்கியது. ‘இடிபோல்’ என்ற உவமையால் கவி கதையின் வேகத்தையும் ஒளியையும் குறிப்பிடுகிறார்; கதை இந்திரனின் வஜ்ரம்போல் வானத்தை வியாபிக்கிறது.

மூன்று சுலோகங்களில் கதையின் கதை முடிகிறது. கரனின் கையிலிருந்து விடுபட்ட, கொழுந்துவிட்டெரியும் அந்தப் பெரிய கதை, வழியிலேயே மரங்களையும் புதர்களையும் சாம்பலாக்கியபடி ராமனின் அருகே வருகிறது — இலக்கை அடைவதற்கு முன்பே அதன் எரிக்கும் தன்மை காணப்படுகிறது. மரணப் பாசம் போன்ற அந்தப் பெரிய கதை பாய்ந்து வருவதை, ராமன் வானில் இருக்கும்போதே அம்புகளால் பல துண்டுகளாக அறுத்தான் — அதைத் தரையைத் தொடவும் விடவில்லை. இறுதியில் ஓர் உவமை: ‘அம்புகளால் பிளக்கப்பட்டுச் சிதறிய அந்தக் கதை, மந்திரங்களாலும் மூலிகைகளாலும் வீழ்த்தப்பட்ட பெண்பாம்புபோல் தரையில் விழுந்தது.’ தானே விஷமாக இருந்த அது, மந்திரத்தாலும் மூலிகையாலும் வலிமையிழக்கச் செய்யப்பட்ட பெண்பாம்புபோல் ஆனது. இதனுடன் சர்க்கம் முடிகிறது; கரன் இப்போது ஆயுதமற்றவன்; அடுத்த சர்க்கத்தில் அவன் ராமனின் புன்னகையுடன் கூடிய விடையைக் கேட்பான். ‘வ்யாலீ’ (பெண்பாம்பு) என்ற உவமானத்தால் கவி குறிப்பிடுகிறார் — கதையின் வலிமை விஷம்போல் இருந்தது; ராமனின் அம்புகளோ மந்திரமும் மூலிகையும்போல் அந்த விஷத்தையே வலிமையிழக்கச் செய்தன.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे एकोनत्रिंशः सर्गः॥ २९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க