॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 28

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

கரனுடன் ராமனின் கடும்போர்

கரனின் நடுக்கமும் மறுதாக்குதலும், அம்புவலையால் வானம் மூடப்படுதல், ராமனின் வில் அறுபடுதலும் கவசம் விழுதலும், வைஷ்ணவ வில்லை ஏந்துதல், கரனின் தேர், கொடி, குதிரைகள், தேரோட்டி அழிதல், தேவர்களின் வழிபாடு

முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் கரன் ஓடும் ராக்ஷசர்களைத் திருப்பித் தானே ராமனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் கவி முதலில் அவனுக்குள் இருந்த அச்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். திரிசிரஸுடன் தூஷணனும் போரில் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, ராமனின் வீரத்தையும் கண்டு, கரனுக்கும் நடுக்கம் உண்டாயிற்று. தாங்குவதற்கரிய, பெருவலிமை உடைய அந்த ராக்ஷசப் படையையும், தூஷணனையும் திரிசிரஸையும் ஒரே ராமனால் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, பெரும்பகுதி அழிந்த அந்தப் படையைப் பார்த்து, மனம் கலங்கிய அந்த ராக்ஷசன், நமுசி இந்திரனை அணுகியதுபோல் ராமனை அணுகினான். நமுசியின் உவமை இங்குக் குறிப்புடையது — நமுசியும் இந்திரனை நோக்கிப் பாய்ந்தான், இறுதியில் கொல்லப்பட்டான்; ஆகவே உவமானத்தாலேயே கரனின் கதி சுட்டப்படுகிறது. ‘விமனா:’ (மனம் கலங்கியவன்) என்ற சொல் முக்கியமானது — கரன் கோபத்தோடு அல்ல, மனம் கலங்கியவனாகவே போரிடுகிறான்; இதுவே தோல்வியின் முதல் அறிகுறி. வலிமையான வில்லை இழுத்து, இரத்தத்தை உண்ணும் நாராசங்களைக் கோபமுற்ற விஷப்பாம்புகள்போல் ராமன்மீது எய்தான். நாணை மிகப் பலமுறை அசைத்து, பயிற்சியால் அஸ்திரங்களைக் காட்டியபடி, தேரில் இருந்த அவன் போரில் அம்புகளுடன் பல வழிகளில் சுற்றிவந்தான். ‘பயிற்சியால் அஸ்திரங்களைக் காட்டியபடி’ என்ற சொல்லால் ஆசிரியரிடம் கற்ற அவனுடைய திறமை குறிப்பிடப்படுகிறது; அவன் வலிமையால் மட்டுமல்ல, கல்வியாலும் போரிடுகிறான். பெருந்தேர் வீரனான அவன் அம்புகளால் எல்லாத் திசைகளையும் இடைத்திசைகளையும் நிரப்பினான்; அவனைக் கண்டு ராமனும் தன் மிகப் பெரிய வில்லை ஏந்தினான். இந்தப் பகுதியில் கவி கரனின் மனநிலையை நுட்பமாகச் சித்திரிக்கிறார். முன்பு அவன் அடங்காமையாலேயே செயல்பட்டான்; இப்போதோ நடுக்கம், மனக்கலக்கம், பிறகு மீண்டும் கோபம் — இந்த மூவகை நகர்வு அவனுடைய உள்ளக் கொந்தளிப்பைக் குறிப்பிடுகிறது. ஆயினும் அவன் திரும்பவில்லை, ஏனெனில் அவன் ராக்ஷச இயல்புடையவனே. அவனுடைய ஆயுதங்களும் மாறிவிட்டன — இப்போது நாராசங்கள்; அவை உடலைப் பிளந்து இரத்தத்தைக் குடிப்பவைபோல் இருப்பதால் ‘இரத்தத்தை உண்பவை’ என்று சொல்லப்படுகின்றன. நாணை அசைத்தல், அஸ்திரங்களைக் காட்டுதல், பல வழிகளில் சுற்றிவருதல் — இவற்றால் கவி கரனைப் பயிற்சி பெற்ற பெருந்தேர் வீரனாகவே காட்டுகிறார்; அதனால் ராமனின் வெற்றியின் பெருமை கூடுகிறது.

தாங்குவதற்கரிய, தீப்பொறிகளுடைய நெருப்புகள் போன்ற அம்புகளால் அவன் வானத்தை இடைவெளியற்றதாக்கினான் — மழைமேகம் மழைத்தாரைகளால் செய்வதுபோல. கரனும் ராமனும் எய்த கூரிய அம்புகளால் சுற்றியிருந்த வானம் வானமற்றதாகவும், எங்கும் அம்புகள் நிறைந்ததாகவும் ஆயிற்று. ‘சுற்றியிருந்த வானம் வானமற்றதாயிற்று’ என்ற முரண்தோற்றம் கவிக்குப் பிரியமானது — எது வானமோ அதுவே வானமற்றதாகிவிட்டது. அம்புவலையால் மூடப்பட்ட சூரியன் அப்போது ஒளிரவில்லை, ஏனெனில் இருவரும் ஒருவரையொருவர் கொல்லும் ஆவேசத்துடன் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். பிறகு கரன் நாளீகங்களாலும், நாராசங்களாலும், கூர்முனையுடைய விகர்ணிகளாலும் போரில் ராமனைத் தாக்கினான் — அங்குசங்களால் பெரிய யானையைத் தாக்குவதுபோல. அங்குசத்தால் யானையைக் குத்தும் உவமை எதிர்த்தரப்பின் பருமனையும் தாங்கும் திறனையும் குறிப்பிடுகிறது. தேரில் வில்லைக் கையில் ஏந்தி நிலைகொண்டிருந்த அந்த ராக்ஷசனை உயிர்கள் அனைத்தும் பாசக்கயிற்றைக் கையில் ஏந்திய காலனைப்போலக் கண்டன. ஆனால் கரனோ, படை முழுவதையும் கொன்றவனும், ஆண்மையில் நிலைகொண்டவனும், பேராற்றல் உடையவனுமான ராமனைக் களைத்துவிட்டவன் என்று கருதினான். இது அவனுடைய பெரும் மயக்க அறிவு; போரின் முடிவு இங்கேயே குறிப்பிடப்படுகிறது, ஏனெனில் எதிரியைக் குறைவாக மதிப்பவன் தோற்றவனே. சிங்கம்போல் வீரத்துடன், சிங்கத்தின் நடையுடன் வரும் அவனைக் கண்டும் ராமன் கலங்கவில்லை — சிங்கம் அற்ப விலங்கைக் கண்டு கலங்காததுபோல. இந்தப் பகுதியில் போர்க்காட்சி படிப்படியாக விரிகிறது — முதலில் இருவரின் அம்பு மழை, பிறகு வானம் மூடப்படுதல், பிறகு சூரியனும் மறைதல். இவ்வாறு இரண்டு மனிதர்களுக்கிடையிலான தனிப்போர் உலகம் முழுவதையும் வியாபிப்பதுபோலக் கற்பனை செய்யப்படுகிறது. ‘அன்யோன்யவதசம்ரம்பாத்’ (ஒருவரையொருவர் கொல்லும் ஆவேசத்தால்) என்ற சொல்லால் கவி இருவருக்கும் சமமான பகையைக் குறிப்பிடுகிறார்; இங்கு எவரும் ஓடுவதில்லை. கரனின் தோற்றம் இருவிதமாக விவரிக்கப்படுகிறது — எல்லா உயிர்களின் பார்வையில் அவன் பாசக்கயிறு ஏந்திய காலன்போல; ஆனால் தன் பார்வையில் வெற்றியாளன்போல. இந்தப் பார்வை வேறுபாட்டு அமைப்பு நாடகப் பண்பைத் தருகிறது. கரனின் மயக்கம் இரக்கத்துக்கும் உரியது — உண்மையில் பதினான்காயிரம் பேரைக் கொன்ற பின்னும் களைப்பின்றி நிற்கும் ராமனை அவன் களைத்தவனாகக் கருதுகிறான்.

பிறகு கரன் சூரியனுக்கு நிகரான பெரிய தேரில், விட்டில் பூச்சி நெருப்பை அணுகுவதுபோல் ராமனை அணுகினான். விட்டில் உவமையும் முன்புபோலவே — தானே நெருப்புக்குள் புகுபவனின் அழிவு பிறரால் செய்யப்பட்டதல்ல. அப்போது கரன் தன் கைத்திறனைக் காட்டியபடி, மகாத்மாவான அவனுடைய அம்புடன் கூடிய வில்லைப் பிடிப்பகுதியிலேயே அறுத்தான். இதுவே கரனின் ஒரே வெற்றி; கவி அதை மறைக்கவில்லை — பகைவனின் திறமையை ஒப்புக்கொள்ள வால்மீகி தயங்குவதில்லை. மீண்டும் வேறு ஏழு அம்புகளை எடுத்து, கோபமுற்ற அவன் போரில் இந்திரனின் இடிக்கு நிகரான ஒளியுடைய அவற்றை ராமனின் உயிர்நிலைகளில் எய்தான். பிறகு ஆயிரம் அம்புகளால் ஒப்பற்ற வலிமையுடைய ராமனைத் தாக்கிப் போர்க்களத்தில் பெருமுழக்கமிட்டான். கரன் எய்த நல்ல கணுக்களுடைய அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு, ராமனின் சூரிய ஒளியுடைய கவசமும் தரையில் விழுந்தது. உடல் முழுவதும் அம்புகள் தைத்திருந்த, கோபமுற்ற ராகவனோ போரில் புகையில்லாமல் கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்புபோல் விளங்கினான். கவசம் விழுந்ததால் வீரனின் அழகு குறைவதில்லை, மாறாகக் கூடுகிறது என்று கவி காட்டுகிறார். பிறகு பகைவரை அழிக்கும் ராமன் ஆழ்ந்த முழக்கமிட்டு, பகைவனின் முடிவுக்காக வேறொரு பெரிய வில்லில் நாணேற்றினான் — அது மகரிஷி அகஸ்தியர் அவனுக்கு அளித்திருந்த மிகப் பெரிய வைஷ்ணவ வில். அந்தச் சிறந்த வில்லை உயர்த்தி அவன் கரனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். முந்தைய சர்க்கங்களில் பெற்ற தெய்வீக வில்லின் பயன்பாடு இங்கேதான் நிகழ்கிறது; இதனால் போரின் தீர்க்கமான கணம் குறிப்பிடப்படுகிறது. இந்தப் பகுதியில் முதன்முறையாக ராமன் சேதமடைகிறான் — அவனுடைய வில் அறுபடுகிறது, கவசம் விழுகிறது, உடலில் அம்புகள் தைக்கின்றன. கவி இதை நோக்கத்துடனேயே விவரிக்கிறார்; நாயகன் காயமே இல்லாமல் வென்றால் போரில் சுவை இருக்காது. ஆனால் ஒவ்வொரு சேதத்துக்குப் பின்னும் அவனுடைய தேஜஸ் கூடுகிறதே தவிரக் குறைவதில்லை — ‘புகையில்லாத நெருப்புபோல் விளங்கினான்’ என்ற வர்ணனையால் அது தெளிவாகிறது. வைஷ்ணவ வில்லைக் குறிப்பிடுவதும் முக்கியமானது; அந்த வில் பன்னிரண்டாம் சர்க்கத்தில் அகஸ்தியரால் ராமனுக்கு அளிக்கப்பட்டது, இப்போது அது பயன்படுத்தப்படுகிறது. இவ்வாறு கவி முந்தைய நிகழ்ச்சியை நினைவூட்டிக் கதையின் தொடர்ச்சியைக் காக்கிறார். ‘அந்தாய’ (முடிவுக்காக) என்ற சொல் உறுதியைக் குறிக்கிறது — இனி போர் அல்ல, முடிவே.

பிறகு கடுங்கோபமுற்ற ராமன் பொன் இறகுகளும் வளைந்த கணுக்களும் உடைய அம்புகளால் போரில் கரனின் கொடியை அறுத்தான். காண்பதற்கு அழகிய அந்தப் பொற்கொடி பல துண்டுகளாக அறுபட்டுத் தரையில் விழுந்தது — தேவர்களின் ஆணையால் சூரியன் பூமிக்கு இறங்குவதுபோல. கொடி விழுவது படையின் தோல்விக்கு மரபான அடையாளம்; ஆகவே கவி அதையே முதலில் விவரிக்கிறார். கோபமுற்ற, உயிர்நிலைகளை அறிந்த கரன் நான்கு அம்புகளால் ராமனின் அங்கங்களில் துளைத்து, இதயத்திலும் தாக்கினான் — தோமரங்களால் யானையைத் தாக்குவதுபோல. கரனின் வில்லிலிருந்து வெளிப்பட்ட பல அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டு, அங்கங்கள் இரத்தத்தில் நனைந்த ராமன் மிகுந்த சினமுற்றான். வில்லாளிகளில் சிறந்த, பெரும் வில்வீரனான அவன் அந்தப் பெரும்போரில் வில்லை எடுத்து, குறிவைத்த ஆறு அம்புகளை எய்தான் — ஒன்றால் தலையிலும், இரண்டால் கைகளிலும், அர்த்தசந்திர முனையுடைய மூன்றால் மார்பிலும் தாக்கினான். அதன்பின் பெருந்தேஜஸ் உடைய, கோபமுற்ற அவன் சூரியனுக்கு நிகரான, கல்லில் தீட்டப்பட்ட பதின்மூன்று நாராசங்களை அந்த ராக்ஷசன்மீது எய்தான். அவற்றின் பயன்பாடு வரிசையாகவே சொல்லப்படுகிறது — ஒன்றால் தேரின் நுகத்தடி, நான்கால் புள்ளிக் குதிரைகள், ஆறாவதால் கரனின் தேரோட்டியின் தலை, மூன்றால் தேரின் மூன்று மூங்கில் கம்பங்கள் (த்ரிவேணு), இரண்டால் அச்சு, பன்னிரண்டாவதால் அம்புடன் கூடிய கரனின் வில். வஜ்ரம் போன்ற அம்பால் அதை அறுத்து, இந்திரனுக்கு நிகரான ராகவன் சிரிப்பவன்போல் பதின்மூன்றாவது அம்பால் போரில் கரனையே பிளந்தான். வில் உடைந்து, தேரற்றவனாய், குதிரைகள் கொல்லப்பட்டு, தேரோட்டி கொல்லப்பட்ட அவன் அப்போது கதையைக் கையில் ஏந்திக் கீழே குதித்துத் தரையில் நின்றான். பெருந்தேர் வீரனான ராமனின் அந்தச் செயலைக் கண்டு, விமானங்களின் உச்சியில் இருந்த தேவர்களும் மகரிஷிகளும் ஒன்றுகூடி மகிழ்ச்சியுடன் கைகூப்பி அவனைப் போற்றினர். இதனுடன் சர்க்கம் முடிகிறது; கரனோ இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறான், கதையை ஏந்தித் தரையில் நிற்கிறான் — இறுதித் தனிப்போர் அடுத்த சர்க்கத்தில் விவரிக்கப்படும். இந்த இறுதிப் பகுதியில் அம்புகளின் கணக்கு மிகவும் தனித்தன்மை வாய்ந்தது — ஆறு, பிறகு பதின்மூன்று; அவற்றின் பயன்பாடும் ஒவ்வொன்றாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. இந்தக் கணக்கு வெறும் அழகுக்காக அல்ல; அதனால் ராமனின் குறி உறுதியும், கணிதம் போன்ற போர்த் திட்டமும் காட்டப்படுகின்றன. திறனாய்வுப் பதிப்பில் இந்தப் பதின்மூன்று அம்புகளும் எட்டுப் பாதங்களுடைய ஒரே சுலோகத்தில் கட்டப்பட்டுள்ளன; அச்சிலோ அவை முப்பது, முப்பத்தொன்று என்று இரண்டு சுலோகங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. ‘ப்ரஹஸன் இவ’ (சிரிப்பவன்போல்) என்ற இரண்டு சொற்கள் ராமனின் இயல்பையே வெளிப்படுத்துகின்றன — அவன் கோபத்தால் அல்ல, நிதானத்துடனேயே அழிக்கிறான். இறுதியில் தேவர்களும் மகரிஷிகளும் செய்யும் வழிபாடு சர்க்கத்தின் அறநெறித் தீர்ப்பைச் சுமக்கிறது; கரனால் துன்புறுத்தப்பட்ட அதே ரிஷிகள் இப்போது விமானங்களின் உச்சியில் கைகூப்பி நிற்கிறார்கள். ஆயினும் கரன் கொல்லப்படவில்லை — கதையை ஏந்தித் தரையில் நிற்கிறான்; இதனால் கவி கேட்பவரின் ஆவலை அடுத்த சர்க்கத்தை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறார். இறுதி சுலோகம் நீண்ட விருத்தத்தில் இயற்றப்பட்டது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डेऽष्टाविंशः सर्गः॥ २८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க