സർഗ്ഗം
ചൈത്യപ്രാസാദധ്വംസനവും ചൈത്യപാലവധവും
ഹനുമാന്റെ ചിന്ത, ചൈത്യപ്രാസാദത്തിലേക്കുള്ള കയറ്റം, ജയഘോഷം, ചൈത്യപാലന്മാരുടെ ആക്രമണവും വധവും, പ്രാസാദദാഹം, വാനരസേനയുടെ ബലവർണന
കിങ്കരന്മാരെ കൊന്നശേഷം ഹനുമാൻ ധ്യാനത്തിലാണ്ട്, ഇനി ചെയ്യേണ്ടതെന്തെന്നു വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു. അവൻ പറഞ്ഞു — ‘ഞാൻ പ്രമദാവനം തകർത്തു; എന്നാൽ ഈ ചൈത്യപ്രാസാദം ഇതുവരെ നശിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. അതിനാൽ ഇന്നുതന്നെ ഈ പ്രാസാദവും ഞാൻ തകർക്കും.’ ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച് അവൻ മനസ്സുകൊണ്ടുതന്നെ തന്റെ ബലം പ്രദർശിപ്പിക്കാനൊരുങ്ങി — ആദ്യം ബുദ്ധികൊണ്ടു നിശ്ചയം, പിന്നെ കർമം. ലങ്കയിൽ രാക്ഷസരുടെ കുലദേവതയുടെ സ്ഥാനമായിരുന്നതിന്റെ പേരാണ് ചൈത്യപ്രാസാദം എന്ന് അടിക്കുറിപ്പിൽ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ അതിന്റെ നാശം രാവണന്റെ ഗർവത്തിന്റെ വേരിൽത്തന്നെയുള്ള പ്രഹരമാണ്, കാരണം കുലദേവതയുടെ സ്ഥാനം നഗരത്തിന്റെ രക്ഷയുടെ പ്രതീകമാണ്. പിന്നെ വാനരശ്രേഷ്ഠനായ മാരുതപുത്രൻ ഹനുമാൻ മേരുവിന്റെ ശിഖരംപോലെ ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന ആ ചൈത്യപ്രാസാദത്തിലേക്കു ചാടിക്കയറി. പർവതതുല്യമായ പ്രാസാദത്തിൽ കയറിയ, അതിതേജസ്വിയായ ആ വാനരയൂഥപൻ ഉദിച്ചുയർന്ന രണ്ടാമതൊരു സൂര്യനെപ്പോലെ ശോഭിച്ചു. കർമത്തിന്റെ ക്രമം ഇവിടെ സ്പഷ്ടമാണ് — ആദ്യം വനം, പിന്നെ കിങ്കരന്മാർ, ഇപ്പോൾ ദേവസ്ഥാനം; ഇങ്ങനെ അവൻ ക്രമമായി രാവണന്റെ എല്ലാ ഗൗരവസ്ഥാനങ്ങളെയും ആക്രമിക്കുന്നു. ഉയർന്ന സ്ഥാനത്തു നിൽക്കുന്ന അവനെ ലങ്കാനിവാസികളെല്ലാം കാണുന്നു — ഇതും അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യമാണ്, കാരണം രഹസ്യമായിട്ടല്ല, പരസ്യമായിത്തന്നെ പരാക്രമം കാണിക്കാനാണ് അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
ആരാലും എതിർക്കാനാവാത്ത ഹനുമാൻ ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന ആ ചൈത്യപ്രാസാദത്തെ ആക്രമിച്ചു കീഴടക്കി, സ്വന്തം ശോഭയാൽ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ട് പാരിയാത്രപർവതംപോലെയായി. പാരിയാത്രം കുലപർവതങ്ങളിലൊന്നാണ്; ആ ഉപമയാൽ അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ വിശാലതയും സ്ഥൈര്യവും സൂചിതമാകുന്നു. പിന്നെ പ്രഭാവശാലിയായ മാരുതപുത്രൻ അതിബൃഹത്തായ ശരീരം ധരിച്ച്, ധൈര്യത്തോടെ ഭുജങ്ങളിൽ അടിച്ചു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി, ആ ശബ്ദത്താൽ ലങ്കയെ മുഴുവൻ നിറച്ചു. ‘ആസ്ഫോടനം’ എന്നാൽ ഉള്ളംകൈകൊണ്ടു ഭുജങ്ങളിൽ അടിക്കൽ — ഇതു മല്ലന്മാരുടെ യുദ്ധാഹ്വാനമാണ്. ഇവിടെ ശക്തിപ്രദർശനം മാത്രമല്ല, രാക്ഷസരോടുള്ള സ്പഷ്ടമായ വെല്ലുവിളിയുമുണ്ട്. ചെവി തകർക്കുന്ന ആ വലിയ അടിശബ്ദത്താൽ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പക്ഷികളും ചൈത്യപാലന്മാരും ബോധംകെട്ടു നിലത്തുവീണു. ശബ്ദംകൊണ്ടുമാത്രം കാവൽക്കാർ മോഹാലസ്യപ്പെട്ടു എന്നതാണ് അവന്റെ ഭീഷണത. മരങ്ങൾ തകർത്തതിനും കിങ്കരവധത്തിനും ശേഷമുള്ള ഈ മറ്റൊരു ഘോഷം നഗരം മുഴുവനെയും വീണ്ടും ഉണർത്തുന്നു, രാവണന്റെ സഭയിൽ വീണ്ടും ആശങ്ക ജനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
പിന്നെ ഹനുമാൻ ഉച്ചത്തിൽ ഘോഷിച്ചു — ‘അസ്ത്രവിദ്യയറിയുന്ന രാമനും മഹാബലനായ ലക്ഷ്മണനും ജയിക്കട്ടെ; രാഘവനാൽ പരിപാലിക്കപ്പെടുന്ന സുഗ്രീവരാജാവു ജയിക്കുന്നു. അനായാസം കർമങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന കോസലേന്ദ്രനായ രാമന്റെ ദാസനാണു ഞാൻ, ശത്രുസൈന്യങ്ങളെ സംഹരിക്കുന്ന മാരുതപുത്രനായ ഹനുമാൻ. പാറകളാലും മരങ്ങളാലും ആയിരക്കണക്കിനു പ്രഹരിക്കുന്ന എനിക്ക് യുദ്ധത്തിൽ ആയിരം രാവണന്മാർപോലും എതിരാളിയാകില്ല. ലങ്കാപുരിയെ ആക്രമിച്ചു തകർത്ത്, മൈഥിലിയെ അഭിവാദ്യം ചെയ്ത്, എല്ലാ രാക്ഷസരും നോക്കിനിൽക്കെത്തന്നെ കാര്യം സാധിച്ചവനായി ഞാൻ പോകും.’ ഈ ജയഘോഷം പ്രസിദ്ധമാണ് — ആദ്യം സ്വാമിമാരുടെ ജയം, പിന്നെ ‘ദാസൻ’ എന്ന നിലയിൽ സ്വന്തം പരിചയം, ഒടുവിൽ പ്രതിജ്ഞ. സ്വന്തം പേരിനോടൊപ്പം ‘ദാസൻ’ എന്നു പറയുന്നതിലൂടെ തന്റെ പരാക്രമം രാമന്റേതുതന്നെയാണ്, തന്റേതല്ല എന്ന് അവൻ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. ‘അക്ലിഷ്ടകർമണഃ’ എന്ന വിശേഷണത്താൽ രാമന്റെ കാര്യങ്ങൾ അനായാസംതന്നെ സിദ്ധമാകുന്നു എന്നു സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ‘മിഷതാം സർവരക്ഷസാം’ (എല്ലാ രാക്ഷസരും നോക്കിനിൽക്കെ) — കള്ളനെപ്പോലെ ഒളിച്ചല്ല, പരസ്യമായിത്തന്നെ ഞാൻ പോകും എന്നതാണ് അവന്റെ ആത്മവിശ്വാസം. സീതയെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നതും പ്രതിജ്ഞയിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു — കർമത്തിന്റെ മൂലം അവൾതന്നെയാണ്; ലങ്കയെ തകർക്കുന്നതും അവൾക്കുവേണ്ടിത്തന്നെ.
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ചൈത്യത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് മഹാകായനായ ആ വാനരയൂഥപൻ രാക്ഷസർക്കു ഭയം ജനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഭയങ്കരനാദത്തോടെ ഗർജിച്ചു. ആ മഹാനാദത്താൽ ആകർഷിക്കപ്പെട്ട് നൂറു ചൈത്യപാലന്മാർ പ്രാസങ്ങൾ, വാളുകൾ, മഴുക്കൾ എന്നിങ്ങനെ പലതരം ആയുധങ്ങളെടുത്ത് അവിടെയെത്തി. മഹാകായരായ ആ രാക്ഷസർ ആ ആയുധങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ട് മാരുതിയെ എല്ലാ വശത്തുനിന്നും വളഞ്ഞു. വിചിത്രമായ ഗദകളാലും സ്വർണവളയണിഞ്ഞ പരിഘങ്ങളാലും സൂര്യതുല്യമായ ബാണങ്ങളാലും അവർ വാനരശ്രേഷ്ഠനെ നേരിട്ടു. വാനരശ്രേഷ്ഠനെ വളഞ്ഞുനിന്ന ആ രാക്ഷസസംഘം ഗംഗാജലത്തിലെ വിശാലമായ ഒരു വലിയ ചുഴിപോലെ ശോഭിച്ചു. ചുഴിയുടെ ഉപമയാൽ രാക്ഷസർ വൃത്താകാരത്തിൽ അവനു ചുറ്റും കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു എന്നും നടുവിൽ അചലനായ ഹനുമാൻ ചുഴിയുടെ കേന്ദ്രംപോലെ നിന്നു എന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പിന്നെ ക്രുദ്ധനായ വായുപുത്രൻ ഭയങ്കരരൂപം ധരിച്ചു. പ്രാസാദത്തിന്റെ സ്വർണം പൊതിഞ്ഞ വലിയൊരു തൂൺ വേഗത്തിൽ പിഴുതെടുത്ത് ആ മഹാബലൻ നൂറു വക്കുകളുള്ള ആ തൂൺ ചുഴറ്റി. ചുഴറ്റലിന്റെ വേഗത്താലുള്ള ഉരസലിൽ അവിടെ അഗ്നി ഉണ്ടായി, പ്രാസാദം കത്തിയെരിഞ്ഞു. ഇവിടെ ആയുധവും ശത്രുവിന്റെ ഗൃഹത്തിൽനിന്നുതന്നെ എടുത്തതാണ് — പ്രാസാദത്തിന്റെ തൂൺകൊണ്ടുതന്നെ പ്രാസാദരക്ഷകർ കൊല്ലപ്പെട്ടു. പ്രാസാദത്തിന്റെ ദാഹം പിന്നീടു പറയാനിരിക്കുന്ന ലങ്കാദഹനത്തിന്റെ ഒരു പൂർവാഭാസംപോലെയാണ്. നൂറു ചൈത്യപാലന്മാർ വന്നെങ്കിലും അവരുടെ എണ്ണക്കൂടുതൽ ഒരു വാനരന്റെ മുന്നിൽ നിഷ്ഫലമായി. ഹനുമാൻ ഭയങ്കരരൂപം ധരിക്കുന്നതു മുൻസർഗങ്ങളിലും കണ്ടതാണ് — ശത്രുക്കൾ പെരുകുമ്പോഴെല്ലാം അവനും തന്റെ ശരീരം വലുതാക്കുന്നു. ‘ശതധാരം’ എന്നതിനാൽ തൂണിനു നിരവധി കോണുകളുണ്ട്; അതിനാൽ ചുഴറ്റുമ്പോൾ ചുറ്റും നിൽക്കുന്ന എല്ലാവരെയും അത് ഒറ്റയടിക്കു പ്രഹരിക്കുന്നു. ഹിന്ദിവിവർത്തനത്തിലും ‘നൂറു വക്കുകൾ’ എന്ന് അങ്ങനെതന്നെയാണു മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നത്. അഗ്നി തനിയെ ഉണ്ടായി എന്ന വാക്കിലൂടെ ഹനുമാന്റെ വേഗംതന്നെയാണ് അഗ്നിയുടെ കാരണം, മറ്റൊരു പ്രയത്നവുമല്ല എന്നു കവി സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
പ്രാസാദം കത്തുന്നതു കണ്ട്, വജ്രംകൊണ്ട് ഇന്ദ്രൻ അസുരരെയെന്നപോലെ ആ തൂൺകൊണ്ടു നൂറു രാക്ഷസരെ കൊന്ന്, ആകാശത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ശ്രീമാനായ ആ വാനരയൂഥപൻ ഈ വാക്കു പറഞ്ഞു — ‘എന്നെപ്പോലെയുള്ള, മഹാത്മാക്കളും ബലവാന്മാരും സുഗ്രീവന്റെ ആജ്ഞയ്ക്കു വഴങ്ങുന്നവരുമായ ആയിരക്കണക്കിനു വാനരേന്ദ്രന്മാർ എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും അയയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളും മറ്റു വാനരന്മാരും ഭൂമി മുഴുവൻ ചുറ്റിനടക്കുന്നു. അവരിൽ ചിലർക്കു പത്ത് ആനകളുടെ ബലമുണ്ട്, ചിലർക്ക് അതിന്റെ പത്തിരട്ടി, ചിലർ ആയിരം ആനകൾക്കു തുല്യമായ പരാക്രമമുള്ളവരാണ്. ചില വാനരയൂഥപന്മാർക്കു ജലപ്രവാഹത്തിന്റെ ബലമുണ്ട്, ചിലർക്കു വായുവിന്റെ ബലത്തിനു തുല്യമായ ബലം, ചിലരുടെ ബലം അളക്കാനാവാത്തതുമാണ്. ദന്തങ്ങളും നഖങ്ങളും ആയുധമാക്കിയ ഇത്തരം നൂറുകളും ലക്ഷങ്ങളും കോടികളും പതിനായിരങ്ങളുമായ വാനരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, നിങ്ങളെയെല്ലാം സംഹരിക്കുന്ന സുഗ്രീവൻ വരും. ഇക്ഷ്വാകുവീരനും മഹാത്മാവുമായ രാമനോടു വൈരം കെട്ടിയ ആ രാവണന് ഈ ലങ്കാപുരി ഉണ്ടാകില്ല, നിങ്ങളും ഉണ്ടാകില്ല, രാവണനും ഉണ്ടാകില്ല.’ ഇവിടെ ഹനുമാൻ തന്നെ ഒരു സാധാരണദൂതൻ മാത്രമായി ചെറുതാക്കുന്നു — എന്നെപ്പോലെയുള്ളവർ ആയിരക്കണക്കിനുണ്ട് എന്നു പറഞ്ഞ് രാക്ഷസരുടെ മനസ്സിൽ ഭയം വർധിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു വാനരൻ മാത്രം ഇത്രയും നാശം വരുത്തിയെങ്കിൽ ആയിരക്കണക്കിനു വാനരന്മാർ വന്നാൽ എന്തു സംഭവിക്കും എന്ന ആശങ്ക അവരിൽ ജനിക്കുന്നു. ഇതു ബുദ്ധിപൂർവമായ ഒരു നീതിയാണ് — യുദ്ധത്തിനു മുമ്പുതന്നെ ശത്രുവിന്റെ മനോബലം തകർക്കുക. വൈരത്തിന്റെ കാരണവും ഒടുവിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു — ഇക്ഷ്വാകുവീരനോടുള്ള വിരോധംതന്നെയാണ് ലങ്കയുടെ നാശത്തിന്റെ മൂലം, വാനരന്മാരുടെ ക്രൗര്യമല്ല. ആകാശത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ടു പറയുന്നത് എല്ലാവരും കേൾക്കാനാണ് — അവന്റെ നിൽപ്പിനും ഒരു പ്രയോജനമുണ്ട്. ബലങ്ങളുടെ വർണന ക്രമേണ വർധിക്കുന്നു — പത്ത് ആനകളുടെ ബലം മുതൽ അളക്കാനാവാത്ത ബലംവരെ; സംഖ്യകളും നൂറുമുതൽ കോടിവരെ വർധിക്കുന്നു. ‘ദന്തനഖായുധൈഃ’ (ദന്തങ്ങളും നഖങ്ങളും ആയുധമാക്കിയവർ) — വാനരന്മാർക്കു ശസ്ത്രങ്ങളില്ല, എങ്കിലും ദന്തങ്ങളും നഖങ്ങളുംകൊണ്ടുതന്നെ അവർ അജയ്യരാണ് എന്നാണ് ഭാവം.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे त्रिचत्वारिंशः सर्गः॥ ४३॥