சர்க்கம்
இந்திரஜித் — விபீஷணன் உரையாடல்
ஆலமரத்தைக் காணுதல், இந்திரஜித்தின் ஹோம இடம், லக்ஷ்மணனின் அறைகூவல், இந்திரஜித் விபீஷணனை இகழ்தல், விபீஷணனின் மறுமொழியும் ராவணனின் குற்றங்களின் வருணனையும்
சௌமித்திரியிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, மகிழ்ச்சி பொங்கிய விபீஷணன், கையில் வில்லேந்திய அவனை அழைத்துக்கொண்டு விரைந்து சென்றான். சற்றுத் தொலைவு சென்று ஒரு பெரிய காட்டுக்குள் புகுந்து, விபீஷணன் லக்ஷ்மணனுக்கு அந்தச் செயலின் இடத்தைக் காட்டினான். ஒளிமிக்கவனான ராவணனின் தம்பி, கருமேகம் போன்றதும் பார்ப்பதற்கு அச்சமூட்டுவதுமான ஓர் ஆலமரத்தை லக்ஷ்மணனுக்குச் சுட்டிக்காட்டினான்: ‘இங்கே வலிமைமிக்க ராவணனின் மகன் பூதங்களுக்குப் பலி செலுத்திவிட்டு, அதன் பிறகுதான் போருக்குச் செல்கிறான். அதன் பிறகு அந்த ராக்ஷசன் எல்லா உயிர்களுக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாதவன் ஆகிறான்; போரில் பகைவர்களைக் கொல்கிறான்; சிறந்த அம்புகளால் கட்டுகிறான். ஆலமரத்துக்குள் புகுவதற்கு முன்பே, வலிமைமிக்க அந்த ராவணனின் மகனை, தேரோடும் குதிரைகளோடும் சாரதியோடும், ஒளிரும் அம்புகளால் அழித்துவிடு.’ ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, பேரொளி கொண்டவனும் நண்பர்களை மகிழ்விப்பவனுமான சௌமித்திரி தன் அழகிய வில்லின் நாணை ஒலிக்கச் செய்தபடி அங்கே நிலைகொண்டான். வலிமைமிக்க ராவணனின் மகனான அந்த இந்திரஜித், அக்னி நிறத் தேரில், கவசம் அணிந்து, வாள் ஏந்தி, கொடியோடு எதிரே தோன்றினான். பேரொளி கொண்ட லக்ஷ்மணன், அதுவரை தோற்கடிக்கப்படாத அந்தப் புலஸ்திய வம்சத்தவனிடம் சொன்னான்: ‘போருக்கு உன்னை அழைக்கிறேன்; என்னோடு முறையாகப் போர் செய்.’ இங்கே ஆலமரமே இந்திரஜித்தின் ஆற்றலின் மையம் — அங்கே பூதங்களுக்குப் பலி செலுத்தி அவன் கண்ணுக்குத் தெரியாத நிலையை அடைகிறான்; அதனாலேயே முன்பு ராம லக்ஷ்மணர் நாகபாசத்தால் கட்டுண்டனர். விபீஷணன் அவனுடைய ரகசியத்தை அறிவான்; ஆகவே இந்திரஜித் எந்த இடத்துக்குள் புக விரும்புகிறானோ, அங்கேயே லக்ஷ்மணனை அழைத்துச் செல்கிறான். ‘அப்ரவிஷ்டம்’ — ‘புகுவதற்கு முன்பே’ — என்ற சொல் தீர்மானமானது: மரத்துக்குள் புகுந்துவிட்டால் அவன் கண்ணுக்குத் தெரியமாட்டான்; ஆகவே அதற்கு முன்பே தாக்க வேண்டும். லக்ஷ்மணனின் ‘ஸம்யக் யுத்தம் ப்ரயச்ச’ — ‘முறையாகப் போர் செய்’ — என்ற அறைகூவல் தர்மயுத்தத்துக்கான வலியுறுத்தலைக் காட்டுகிறது: மாயைப் போரை விட்டு நேருக்கு நேர் போரிடு என்று. விபீஷணனுக்குத் தரப்பட்ட ‘ஜாதஹர்ஷ:’ — ‘மகிழ்ச்சி பொங்கியவன்’ — என்ற அடைமொழி அவனுடைய தன்னம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது; ஏனெனில் உபாயத்தின் வெற்றியை அவன் முன்கூட்டியே காண்கிறான். இங்கே கவி இந்திரஜித்தின் போர் முறையின் ரகசியத்தை விரிவாகச் சொல்கிறார் — முதலில் பூதங்களுக்குப் பலி, பிறகு கண்ணுக்குத் தெரியாத நிலை, பிறகு அம்புகளால் பகைவர்களைக் கட்டுதலும் கொல்லுதலும். நாகபாச நிகழ்ச்சியிலும் பிரம்மாஸ்திர நிகழ்ச்சியிலும், ராம லக்ஷ்மணரும் வானரப் படை முழுவதும் மயங்கிக் கிடந்தபோது, இதே முறைதான் காணப்பட்டது. ஆகவே விபீஷணனின் அறிவு லக்ஷ்மணனுக்கு உயிர்காப்பதாகிறது. இந்திரஜித்தின் அக்னி நிறத் தேர், கவசம், வாள், கொடி ஆகியவை அவனுடைய போர் ஆயத்தத்தைக் காட்டுகின்றன — ஹோமத்தை விட்டு வந்தும் அவன் முழுமையாக ஆயத்தமாகவே வந்திருக்கிறான். இவ்வாறு போரின் அரங்கம் தயாராகிறது.
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, பேரொளியும் மனவலிமையும் கொண்ட ராவணனின் மகன், அங்கே விபீஷணனைக் கண்டு கடுஞ்சொற்களைச் சொன்னான்: ‘ராக்ஷசனே, இங்கேயே பிறந்து வளர்ந்தவன் நீ; என் தந்தையின் சொந்தச் சகோதரன், என் சிற்றப்பன்; மகனுக்கு எப்படித் துரோகம் செய்கிறாய்? தீய மதியுடையவனே, உறவுமுறையோ, நட்போ, இனமோ உனக்கு அளவுகோல் அல்ல; உடன்பிறப்பும் அல்ல, தர்மமும் அல்ல, தர்மத்தைக் கெடுப்பவனே. தீய புத்தியுடையவனே, சொந்த மக்களைக் கைவிட்டு அயலானுக்கு ஊழியனாகிவிட்ட நீ இரங்கத்தக்கவன், நல்லோரால் பழிக்கப்படத்தக்கவன். தளர்ந்த புத்தியால் நீ இந்தப் பெரும் வேறுபாட்டை அறியவில்லை — சொந்த மக்களோடு வாழ்வது எங்கே, அயலானைச் சார்ந்திருக்கும் இழிநிலை எங்கே! அயலான் குணவானாக இருக்கலாம், சொந்தக்காரன் குணமற்றவனாக இருக்கலாம்; குணமற்றவனானாலும் சொந்தக்காரனே மேலானவன்; அயலான் அயலானே. தன் பக்கத்தைக் கைவிட்டு அயலார் பக்கத்தைச் சார்பவன், தன் பக்கம் அழிந்தபின், அவர்களாலேயே கொல்லப்படுகிறான். ராவணனின் தம்பியான இரவில் திரிவோனே, உன்னுடைய இந்த இரக்கமின்மை எத்தகையதோ, சொந்தக்காரனிடம் அத்தகைய ஆண்மை காட்ட உன்னால் மட்டுமே முடியும்.’ இந்திரஜித்தின் குற்றச்சாட்டு குலதர்மத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது — குணமற்றவனானாலும் சொந்தக்காரனே மேலானவன் என்பது. அவன் விபீஷணனை ‘தர்மதூஷண’ — ‘தர்மத்தைக் கெடுப்பவனே’ — என்கிறான்; ஏனெனில் அவனுடைய பார்வையில் குலத்தைக் கைவிடுவதே மிகப் பெரிய அதர்மம். ‘பரப்ருத்யத்வம்’ — ‘அயலானுக்கு ஊழியம்’ — என்ற சொல்லால் அவன் விபீஷணனை ராமனின் அடிமையாகக் கருதி ஏளனம் செய்கிறான். ‘பின்னர் அவர்களாலேயே கொல்லப்படுகிறான்’ என்ற எதிர்காலக் கூற்றும் அவனுடைய சொல்லில் உள்ளது — தன் பக்கத்தைக் கைவிட்டவன் இறுதியில் புதிய தலைவர்களாலும் கைவிடப்படுவான் என்று. இந்தத் தர்க்கங்களை முன்பு ராவணனும் சொல்லியிருக்கிறான்; ஆகவே இந்திரஜித் தந்தையின் சொல்லையே திரும்பச் சொல்கிறான். பதினாறாம் சுலோகம் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது; அது இந்தத் தர்க்கத்தைச் சிறப்பாக வலுப்படுத்துகிறது. இந்திரஜித்தின் சொற்களில் சினமும் அவமதிப்பும் கலந்திருக்கின்றன — அவன் விபீஷணனை ‘ராக்ஷசனே’, ‘தீய மதியுடையவனே’, ‘தீய புத்தியுடையவனே’, ‘தர்மத்தைக் கெடுப்பவனே’ என்று பலவாறு விளிக்கிறான். அவனுடைய பார்வையில், விபீஷணன் ராமன் பக்கம் சென்றது சுயநலத்துக்காகவே, தர்மத்துக்காக அல்ல. இவ்வாறு இந்த உரையாடல் இரண்டு கண்ணோட்டங்களின் மோதல் — குலப்பற்றும் தர்மப்பற்றும். விபீஷணன் பிறந்ததும் வளர்ந்ததும் இலங்கையிலேயே என்று அவன் நினைவூட்டுகிறான்; அதனால் விபீஷணனின் நன்றிகெட்டதனம் காட்டப்பட வேண்டும் என்பது அவனுடைய நோக்கம்.
தமையனின் மகன் இவ்வாறு சொன்னதும், விபீஷணன் மறுமொழி கூறினான்: ‘ராக்ஷசனே, என் இயல்பை அறியாதவனைப் போல ஏன் தற்பெருமை பேசுகிறாய்? தீயவனே, ராக்ஷசேந்திரனின் மகனே, பெரியவனிடம் கொள்ள வேண்டிய மரியாதையை முன்னிட்டுக் கடுஞ்சொல்லை விட்டுவிடு. கொடுஞ்செயல் புரியும் ராக்ஷசர்களின் குலத்தில் நான் பிறந்திருந்தாலும், மனிதர்களின் முதன்மையான குணம் எதுவோ, அதுவே — ராக்ஷசத் தன்மையற்ற — என் இயல்பு. கொடுமையில் நான் இன்புறுவதில்லை; அதர்மத்திலும் நிச்சயமாக இன்புறுவதில்லை; இயல்பில் மாறுபட்டவனாக இருந்தாலும் ஒரு சகோதரனைச் சகோதரன் எப்படி விலக்கிவைக்க முடியும்? தர்மத்திலிருந்து நழுவிய ஒழுக்கமும் பாவத்தில் உறுதியும் கொண்ட மனிதனைக் கைவிட்டவன், கையிலிருந்து நச்சுப் பாம்பை உதறியவனைப் போல நிம்மதியடைகிறான். பிறர் பொருளைக் கவர்வதில் ஈடுபட்டவனும், பிறர் மனைவியைத் தீண்டுபவனுமான தீய உள்ளத்தோனை, தீப்பற்றி எரியும் வீட்டைப் போலக் கைவிட வேண்டும் என்று சொல்கிறார்கள். பிறர் பொருளைக் கவர்தல், பிறர் மனைவியைத் தீண்டுதல், நண்பர்கள் மீது மிதமிஞ்சிய ஐயம் — இந்த மூன்று குற்றங்களும் அழிவைக் கொண்டுவருபவை. மகரிஷிகளைக் கொடூரமாகக் கொல்லுதல், எல்லாத் தேவர்களோடும் பகைமை, செருக்கு, சினம், பகையுணர்வு, எதிர்நிற்கும் போக்கு — என் சகோதரனின் உயிரையும் செல்வச் சிறப்பையும் அழிக்கும் இந்தக் குற்றங்கள், மேகங்கள் மலைகளை மறைப்பதுபோல அவனுடைய நற்குணங்களை மறைத்துவிட்டன. இந்தக் குற்றங்களால்தான் உன் தந்தையான என் சகோதரனை நான் கைவிட்டேன்; இந்த இலங்கை நகரம் இனி இல்லை, நீயும் இல்லை, உன் தந்தையும் இல்லை.’ விபீஷணனின் மறுமொழி இருவகையானது — முதலில் தன் இயல்பை நிலைநாட்டுதல், பிறகு ராவணனின் குற்றங்களை எண்ணுதல். அவன் குலத்தையும் இயல்பையும் பிரித்துக் காட்டுகிறான் — பிறப்பு ராக்ஷச குலத்தில், ஆனால் ஒழுக்கம் நல்லோருடையது. நச்சுப் பாம்பு, எரியும் வீடு என்ற இரு உவமைகளும், பாவியைக் கைவிடுவது தன்னைக் காத்துக்கொள்வதற்கு அவசியம், அது துரோகம் அல்ல என்று காட்டுகின்றன. ராவணனிடம் நற்குணங்களும் இருந்தன என்று அவன் ஒப்புக்கொள்கிறான்; ஆனால் மேகங்கள் மலைகளை மறைப்பதுபோல அவை குற்றங்களால் மறைக்கப்பட்டுவிட்டன. பத்தொன்பதாம் சுலோகம் ஆறு பாதங்கள் கொண்டது; இருபத்தொன்றாம், இருபத்திரண்டாம் சுலோகங்கள் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன. ‘குணோ ய: ப்ரதமோ ந்ருணாம்’ — ‘மனிதர்களின் முதன்மையான குணம்’ — என்ற சொல்லால், அவன் மனிதப் பண்பை — ஒழுக்கத்தை — எல்லாக் குணங்களிலும் மேலானதாகச் சொல்கிறான்: குலம் பிறப்பால் கிடைக்கிறது, ஒழுக்கமோ ஒருவனுடைய சொந்த நடத்தையால். ‘இயல்பில் மாறுபட்டவனாக இருந்தாலும் ஒரு சகோதரனைச் சகோதரன் எப்படி விலக்கிவைக்க முடியும்?’ என்ற கேள்வியால், சகோதரனைக் கைவிடுவது பொதுவாகத் தகாதது என்று அவன் ஒப்புக்கொள்கிறான்; ஆனால் சகோதரன் தர்மத்திலிருந்து நழுவிப் பாவத்தில் உறுதிகொண்டுவிட்டால், அவனைக் கைவிடுவதே மேலானது. அழிவைக் கொண்டுவரும் மூன்று குற்றங்களும் — பிறர் செல்வத்தைக் கவர்தல், பிறர் மனைவியைத் தீண்டுதல், நண்பர்களிடம் நம்பிக்கையின்மை — ராவணனிடம் அனைத்தும் காணப்படுகின்றன; ஏனெனில் அவன் குபேரனின் செல்வத்தையும் புஷ்பகத்தையும் கவர்ந்தான், சீதையைக் கவர்ந்தான், விபீஷணனை நம்பாமல் வெளியேற்றினான். ஆகவே அவனைக் கைவிட்டது தர்மத்துக்கு உடன்பட்டதே என்று அவன் நிறுவுகிறான்.
‘ராக்ஷசனே, நீ மிகுந்த செருக்குடையவன், சிறுவன், அடக்கமற்றவன்; காலனின் பாசத்தால் கட்டுண்டிருக்கும் நீ, விரும்பியதையெல்லாம் என்னிடம் சொல்லிக்கொள். ராக்ஷசர்களில் இழிந்தவனே, என்னிடம் கடுஞ்சொல் சொன்னதால், இன்று இங்கே உனக்குக் கேடு வந்துவிட்டது; ஆலமரத்துக்குள் புக உன்னால் முடியாது. காகுத்ஸ்தனை எதிர்த்து நீ உயிர்வாழ முடியாது; போர்க்களத்தில் மனிதர்களின் தேவனான லக்ஷ்மணனோடு போரிடு; கொல்லப்பட்டு யமனின் உலகுக்குச் சென்று, தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவாய். திரட்டிய உன் சொந்த வலிமையைக் காட்டு; உன் எல்லா ஆயுதங்களையும் அம்புகளையும் செலவழி; லக்ஷ்மணனின் அம்பு எட்டும் தொலைவுக்குள் வந்த நீ, இன்று உன் படையோடு உயிருடன் திரும்பமாட்டாய்.’ விபீஷணனின் சொற்கள் இறுதியில் கடுமையானவை — அவன் இந்திரஜித்தை ‘சிறுவன்’ என்கிறான்; ஏனெனில் அவனுடைய செருக்கு முதிராத புத்தியின் அடையாளம். ‘காலனின் பாசத்தால் கட்டுண்டவன்’ என்ற கூற்றால் அவனுடைய மரணம் உறுதியானது என்று காட்டுகிறான். ‘தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவாய்’ என்பது கேலி — உன் மரணத்தாலேயே தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறும். கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; அது லக்ஷ்மணனுக்கும் இந்திரஜித்துக்கும் இடையே அடுத்து நிகழவிருக்கும் பெரும்போருக்கான களத்தை அமைக்கிறது. இருபத்தொன்பதாம் சுலோகம் ஆறு பாதங்கள் கொண்டது. ‘ஸபல:’ — ‘படையோடு’ — என்ற சொல்லால், இந்திரஜித் மட்டுமல்ல, அவனுடைய படை முழுவதும் இன்று அழியும் என்று விபீஷணன் சுட்டுகிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे सप्ताशीतितमः सर्गः॥ ८७॥