சர்க்கம்
நிகும்பிலைப் போரின் தொடக்கம்
விபீஷணனின் அறிவுரை, வானரர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் இடையே கடும்போர், இந்திரஜித் ஹோமத்திலிருந்து எழுதல், அனுமனின் வீரம், இந்திரஜித் அனுமனை நோக்கிச் செல்லுதல், விபீஷணன் லக்ஷ்மணனுக்குப் பகைவனைச் சுட்டிக்காட்டுதல்
அந்த நிலையில், ராவணனின் தம்பியான விபீஷணன், பகைவர்களுக்குக் கேடு விளைவிப்பதும் காரியத்தைச் சாதிப்பதுமான இந்தச் சொல்லை லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘மேகம் போலக் கருத்துத் தெரியும் இந்த ராக்ஷசப் படையோடு, பாறைகளை ஆயுதமாகக் கொண்ட வானரர்கள் விரைவில் போரிடட்டும். லக்ஷ்மணா, அந்தப் பெரும் படையைப் பிளக்க முயல்; அது பிளக்கப்பட்டால் ராக்ஷசேந்திரனின் மகனும் இங்கே கண்ணுக்குத் தெரிவான். இந்திரனின் இடிக்கு நிகரான அம்புகளால் பகைவர்களை மூடியபடி, இந்தக் காரியம் முடிவதற்குள் நீ விரைந்து பாய். வீரனே, மாயையில் ஈடுபட்டவனும், அதர்மியும், கொடுஞ்செயலனும், எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சமூட்டுபவனும், தீய உள்ளத்தோனுமான அந்த ராவணியைக் கொல்.’ விபீஷணனின் உபாயம் தெளிவானது — இந்திரஜித் தன் படையின் நடுவே, மரங்களின் இருளில் ஹோமம் செய்கிறான்; ஆகவே முதலில் படையைப் பிளக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் அவன் கண்ணுக்குத் தெரிவான். ‘மேகஶ்யாமம்’ — ‘மேகம் போலக் கருத்த’ — என்ற அடைமொழி ராக்ஷசப் படையின் அடர்த்தியையும் பரப்பையும் சுட்டுகிறது: மேகம் சூரியனை மறைப்பதுபோல, அந்தப் படை இந்திரஜித்தை மறைக்கிறது. ‘யாவத் நைதத் கர்ம ஸமாப்யதே’ — ‘இந்தக் காரியம் முடிவதற்குள்’ — என்பதால் காலத்தின் அவசரம் மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது. முதல் இரண்டு சுலோகங்கள் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன; திறனாய்வுப் பதிப்பில் அவை காணப்படவில்லை; அவற்றுக்குப் பதிலாக அங்கே அந்த அறிவுரை சுருக்கமாகவே சொல்லப்படுகிறது. விபீஷணனின் சொல் ‘பரேஷாம் அஹிதம்’ — ‘பகைவர்களுக்குக் கேடு விளைவிப்பது’ — என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அது பகைவர்களின் அழிவுக்காகச் சொல்லப்பட்டது; ‘அர்த்தஸாதகம்’ — ‘காரியத்தைச் சாதிப்பது’ — என்றும் சிறப்பிக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அதனால் காரியம் கைகூடும். இவ்வாறு விபீஷணன் போரின் உத்தியை வகுக்கிறான்; லக்ஷ்மணன் அதன்படி காரியத்தைத் தொடங்குகிறான்.
விபீஷணனின் சொல்லைக் கேட்டு, நல்லிலக்கணங்கள் கொண்ட லக்ஷ்மணன் ராக்ஷசேந்திரனின் மகனை நோக்கி அம்பு மழை பொழிந்தான். சிறந்த மரங்களைக் கொண்டு போரிடும் கரடிகளும் வானரர்களும் ஒன்றுசேர்ந்து, அணிவகுத்து நின்ற அந்தப் படையை நோக்கிப் பாய்ந்தனர். வானரப் படையைக் கொல்ல விரும்பிய ராக்ஷசர்களும் கூரிய அம்புகளோடும் வாள்களோடும் சக்திகளோடும் தோமரங்களோடும் போர்க்களத்தில் எதிர்கொண்டனர். வானரர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் இடையே, பெரும் ஒலியால் இலங்கையை எங்கும் எதிரொலிக்கச் செய்த ஒரு கடும் மோதல் உண்டாயிற்று. பலவகை வடிவங்கொண்ட ஆயுதங்களாலும், கூரிய அம்புகளாலும், மரங்களாலும், உயர்த்தப்பட்ட கோரமான மலைச்சிகரங்களாலும் வானம் மூடப்பட்டது. விகாரமான முகங்களும் கைகளும் கொண்ட ராக்ஷசர்கள் வானரத் தலைவர்கள் மீது ஆயுதங்களைப் பாய்ச்சி மிகப் பெரிய அச்சத்தை உண்டாக்கினர். அவ்வாறே வானரர்களும் முழு மரங்களாலும் மலைச்சிகரங்களாலும் போரில் எல்லா ராக்ஷசர்களையும் தாக்கினர், கொன்றனர். பருத்த உடலும் மாபெரும் வலிமையும் கொண்ட கரடி, வானரத் தலைவர்களோடு போரிட்ட ராக்ஷசர்களுக்குப் பெரும் அச்சம் உண்டாயிற்று. இந்த வருணனையில் கவி இரு தரப்பின் ஆயுதங்களையும் முரண்படுத்திக் காட்டுகிறார் — ராக்ஷசர்களுடையவை இரும்பாலான ஆயுதங்கள், வானரர்களுடையவை இயற்கையான மரங்களும் பாறைகளும். இருந்தும் வானரர்களின் வலிமை குறைந்ததல்ல; ஏனெனில் இறுதியில் ராக்ஷசர்களுக்கே அச்சம் உண்டாயிற்று. ‘லங்காம் நாதயன்’ — ‘இலங்கையை எதிரொலிக்கச் செய்து’ — என்ற சொல்லால், போரின் ஆரவாரம் நகருக்குள்ளும் கேட்டது என்பது சுட்டப்படுகிறது; அதனால்தான் இந்திரஜித் ஹோமத்தை விட்டு எழ நேரிடும். ‘விக்ருதானனபாஹவ:’ — ‘விகாரமான முகங்களும் கைகளும் கொண்டவர்கள்’ — என்ற அடைமொழி ராக்ஷசர்களின் அச்சமூட்டும் உருவத்தைச் சித்திரிக்கிறது; அவர்களுடைய முகங்களும் கைகளும் விகாரமானவை. லக்ஷ்மணனின் அம்பு மழையே போரின் தொடக்கப் புள்ளி; பிறகு வானரர்களும் கரடிகளும் அவனைப் பின்தொடர்ந்து தாக்குகின்றனர். இந்தப் போரின் நோக்கம் சிறப்பானது — இது பகைவர்களைக் கொல்வதற்காக மட்டுமல்ல, இந்திரஜித்தின் ஹோமத்துக்குத் தடை உண்டாக்குவதற்காக. ராக்ஷசப் படை தோற்கடிக்கப்பட்டால் அவனுக்குக் காவலர்கள் இருக்கமாட்டார்கள்; அவனே போருக்கு வர நேரிடும். ஆகவே வானரர்களும் கரடிகளும் முழு வலிமையோடு தாக்குகின்றனர். இங்கே ‘அபிஜக்னு: நிஜக்னுஶ்ச’ — ‘தாக்கினர், கொன்றனர்’ — என்ற இரு வினைச்சொற்களால் அடிக்கும் கொலைக்கும் உள்ள வேறுபாடு சுட்டப்படுகிறது — சிலர் அடிபட்டனர், சிலர் கொல்லப்பட்டனர். இவ்வாறு கவி சில சுலோகங்களிலேயே ஒரு பெரும் போரின் முழுச் சித்திரத்தையும் முன்வைக்கிறார். ஒலி, ஆயுதங்கள், மரங்கள், பாறைகள் ஆகியவற்றின் வருணனையால் வானமே மூடப்பட்டது என்று கவி சொல்கிறார்; அதனால் போரின் பரப்பு தெரிகிறது.
தன் படை பகைவர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டுச் சோர்ந்துவிட்டது என்று கேட்டு, வெல்லுதற்கரிய அவன் காரியம் நிறைவேறாமலேயே எழுந்தான். சினம் மூண்ட அந்த ராவணி மரங்களின் இருளிலிருந்து வெளிவந்து, முன்பே பூட்டப்பட்டு, நன்கு கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, ஆயத்தமாக இருந்த தேரில் ஏறினான். பயங்கரமான வில்லும் அம்புகளும் கொண்டு, கருமை அஞ்சனக் குவியல் போலத் தோன்றி, சிவந்த முகமும் கண்களும் கொண்ட அந்தப் பயங்கரன், அந்தகனான மிருத்யுவைப் போல விளங்கினான். தேரில் இருந்த அவனைக் கண்டதுமே, பயங்கர வேகம் கொண்ட ராக்ஷசர்களின் அந்தப் படை லக்ஷ்மணனோடு போரிட விரும்பித் திரும்பி நின்றது. இங்கே விபீஷணனின் உபாயம் வெற்றி பெற்றது — படை துன்புறுத்தப்பட்டதால் இந்திரஜித் ஹோமத்தை முடிக்காமலேயே எழுந்தான். ‘கர்மணி அனனுஷ்டிதே’ — ‘காரியம் நிறைவேறாமலேயே’ — என்ற இரு சொற்கள் கதையின் தீர்மானமான புள்ளியைச் சுட்டுகின்றன — பிரம்மனின் வரத்தின்படி இப்போது அவன் கொல்லப்படக் கூடியவன். மரங்களின் இருள் என்பது நிகும்பிலையில் உள்ள ஆலமரத்தின் அடர்ந்த நிழல்; அங்கேதான் அவன் மறைந்திருந்து ஹோமம் செய்துகொண்டிருந்தான். அவனுடைய சிவந்த முகமும் கண்களும் அவனுடைய சினத்தையும் மிருத்யுவைப் போன்ற உருவத்தையும் காட்டுகின்றன. அவனுடைய படையும் அவனைக் கண்டு மீண்டும் ஊக்கம் பெற்று, லக்ஷ்மணனோடு போரிடும் ஆவலில் திரும்பி நின்றது. ‘பூர்வயுக்தம்’ — ‘முன்பே பூட்டப்பட்ட’ — என்ற சொல்லால், அவன் போருக்கு முன்பே ஆயத்தமாக இருந்தான் என்பது சுட்டப்படுகிறது. ஆகவேதான் அவனுடைய படையும் மீண்டும் ஒன்றுதிரண்டு லக்ஷ்மணனுக்கு எதிரே நின்றது.
அந்த நேரத்தில், மலையை ஒத்தவனும் பகைவரை அடக்குபவனுமான அனுமன், அணுகுதற்கரிய ஒரு பெரும் மரத்தைப் பிடுங்கினான். அந்த வானரன் யுகமுடிவின் காலாக்கினியைப் போல அந்த ராக்ஷசப் படையை எரித்து, பல மரங்களால் போரில் அதை நினைவிழக்கச் செய்தான். வேகமாக அழித்துக்கொண்டிருந்த அந்த வாயுபுத்திரனைக் கண்டதுமே, ஆயிரக்கணக்கான ராக்ஷசர்கள் அனுமனை ஆயுதங்களால் மூடினர். கூரிய சூலம் ஏந்தியவர்கள் சூலங்களாலும், வாள் ஏந்தியவர்கள் வாள்களாலும், சக்தி ஏந்தியவர்கள் சக்திகளாலும், பட்டிசம் ஏந்தியவர்கள் பட்டிசங்களாலும், பரிகங்களாலும் கதைகளாலும் அழகிய ஈட்டிகளாலும், நூற்றுக்கணக்கான சதக்னிகளாலும் இரும்பு முத்கரங்களாலும், கோரமான கோடரிகளாலும் பிந்திபாலங்களாலும், வஜ்ரம் போன்ற முஷ்டிகளாலும் இடிபோன்ற உள்ளங்கை அறைகளாலும் ராக்ஷசர்கள் எல்லாப் பக்கமும் சூழ்ந்து மலையை ஒத்த அவனைத் தாக்கினர். கடுஞ்சினமுற்ற அவனும் அவர்களுக்குப் பெரும் அழிவை உண்டாக்கினான். பகைவரை அடக்கும் இந்திரஜித், மலை போன்றவனும், அஞ்சாதவனும், பகைவர்களைக் கொன்றுகொண்டிருந்தவனுமான வானரச் சிறந்தோனான வாயுபுத்திரனைக் கண்டான். இங்கே ஆயுதங்களின் நீண்ட பட்டியல் அனுமனின் வீரத்துக்குப் பின்னணியாக அமைகிறது — இத்தனை ஆயுதங்களால் அடிபட்டும் அவன் மலைபோல அசையாமல் நிற்கிறான். ‘அசலோபமம்’, ‘பர்வதோபமம்’ — ‘மலை போன்றவன்’ — என்ற இரு உவமைகளும் அவனுடைய உறுதியையே வெளிப்படுத்துகின்றன. காலாக்கினியின் உவமை, பிரளய காலத்தில் எல்லாவற்றையும் அழிக்கும் நெருப்பை நினைவூட்டுகிறது; அது எல்லாவற்றையும் எரிப்பதுபோல, அனுமன் ராக்ஷசப் படையை எரிக்கிறான். அனுமனின் இந்த வீரம் இந்திரஜித்தின் கவனத்தைத் தன் பக்கம் ஈர்க்கிறது; அதனால் லக்ஷ்மணனின் காரியம் எளிதாகும். ‘அஸந்த்ரஸ்தம்’ — ‘அஞ்சாதவன்’ — என்ற சொல், ஆயிரக்கணக்கான ராக்ஷசர்கள் சூழ்ந்திருந்தும் அனுமன் அஞ்சவில்லை என்று காட்டுகிறது. இந்தப் பகுதி அனுமனின் வீரத்தின் தனித்துவமான சித்திரம் — ராக்ஷசர்கள் அவனைச் சுற்றி வளைத்து எல்லா ஆயுதங்களாலும் தாக்குகின்றனர்; அவனோ அனைத்தையும் தாங்கிக்கொண்டே அவர்களையே அழிக்கிறான். சுந்தர காண்டத்தில் அசோகவனத்தை அழித்தபோதும் அவன் இவ்வாறே பல ராக்ஷசர்களைக் கொன்றிருந்தான்; ஆகவே ராக்ஷசர்கள் அவனை முன்பே அறிவார்கள்; அவனிடமுள்ள அச்சத்தாலேயே ஆயிரக்கணக்கில் ஒன்றுசேர்ந்து தாக்குகின்றனர். இந்திரஜித்தின் பார்வையும் அவன் மீதே பதிந்தது; ஏனெனில் ராக்ஷசர்களை மிகப் பெரிய அளவில் அழிப்பவன் அவனே. ‘ஶுபதர்ஶனை: குந்தை:’ — ‘அழகிய ஈட்டிகளால்’ — என்ற அடைமொழி ஆயுதங்களின் பொலிவைச் சுட்டுகிறது; ‘வஜ்ரகல்பை: முஷ்டிபி:’ — ‘வஜ்ரம் போன்ற முஷ்டிகளால்’ — என்பது ராக்ஷசர்களின் புயவலிமையைச் சுட்டுகிறது. இந்திரஜித் அனுமனை ‘அஞ்சாதவனாக’க் காண்கிறான்; அவனுடைய வீரத்தைக் கண்டு, தானே அவனை நோக்கிச் செல்ல முடிவுசெய்கிறான். இவ்வாறு அனுமனின் வீரமே இந்திரஜித்தை லக்ஷ்மணனின் பார்வைக்குள் கொண்டுவருகிறது.
அவன் சாரதியிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘இந்த வானரன் எங்கே இருக்கிறானோ அங்கே செல்; இவனைப் புறக்கணித்தால் நம் ராக்ஷசர்களை அழித்தே விடுவான்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சாரதி, மிகவும் வெல்லுதற்கரிய இந்திரஜித்தைத் தேரில் சுமந்துகொண்டு, அந்த மாருதி இருந்த இடத்துக்குச் சென்றான். வெல்லுதற்கரிய அந்த ராக்ஷசன் நெருங்கி வந்து, வானரனின் தலை மீது அம்புகளையும் வாள்களையும் பட்டிசங்களையும் கோடரிகளையும் பொழிந்தான். அந்தக் கோரமான ஆயுதங்களைத் தாங்கிக்கொண்டு, பெருஞ்சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அந்த மாருதி இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘தீய மதியுடைய ராவணனின் மகனே, நீ வீரனானால் போரிடு; வாயுபுத்திரனை எதிர்கொண்டபின் நீ உயிரோடு திரும்பமாட்டாய். போரில் என்னோடு தனிப்போர் செய்ய விரும்பினால், இரு கைகளாலும் போரிடு; தீய புத்தியுடையவனே, என் வேகத்தைத் தாங்கிக்கொள்; அப்போதுதான் நீ ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவன்.’ வில்லை உயர்த்தி அனுமனைக் கொல்ல முனைந்த ராவணனின் மகனைச் சுட்டிக்காட்டி, விபீஷணன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘இந்திரனை வென்றவனும் ராவணனின் சொந்த மகனுமான அவனே, இதோ தேரில் ஏறி அனுமனைக் கொல்ல முனைகிறான். சௌமித்திரியே, ஒப்பற்ற வடிவமைப்புடையவையும், பகைவர்களைத் தடுப்பவையும், உயிருக்கு முடிவு கட்டுபவையுமான கோரமான அம்புகளால் அந்த ராவணியைக் கொல்.’ பகைவர்களுக்கு அச்சமூட்டும் விபீஷணனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட மகாத்மாவான லக்ஷ்மணன், மலையை ஒத்தவனும், பயங்கர வலிமையுடையவனும், அணுகுதற்கரியவனுமான, தேரில் இருந்த அவனைக் கண்டான். அனுமனின் அறைகூவல் மற்போருக்கானது — அவன் ஆயுதங்களால் அல்ல, கைகளாலேயே போரிட விரும்புகிறான்; இது அவனுடைய தன்னம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது. ‘ததஸ்த்வம் ரக்ஷஸாம் வர:’ — ‘அப்போதுதான் நீ ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவன்’ — என்ற சொல்லில் கேலி உள்ளது: என் வேகத்தைத் தாங்கிய பிறகுதான் நீ சிறந்தவன் என்று கருதப்பட வேண்டும். விபீஷணன் ‘வாஸவநிர்ஜேதா’ — ‘இந்திரனை வென்றவன்’ — என்று அறிமுகப்படுத்துவது பகைவனின் பெருமையை நினைவூட்டுகிறது. ‘அரிவிபீஷணேன விபீஷணேன’ — ‘பகைவர்களுக்கு அச்சமூட்டும் விபீஷணனால்’ — என்ற சொல்விளையாட்டு, சர்க்கத்தின் முடிவில் கவியின் திறமையைக் காட்டுகிறது; கடைசிச் சுலோகம் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது. இவ்வாறு லக்ஷ்மணனும் இந்திரஜித்தும் நேருக்கு நேர் சந்திப்பது நிகழ்ந்தது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அவர்களுடைய உரையாடல் நிகழும். இந்திரஜித்தின் சொல்லில் ‘க்ஷயமேவ ஹி ந: குர்யாத்’ — ‘நம்மை அழித்தே விடுவான்’ — என்பதால் தன் படை அழியுமோ என்ற அச்சம் வெளிப்படுகிறது; ஆகவே ஹோமத்தை விட்டாவது முதலில் அனுமனைத் தடுக்க அவன் விரும்புகிறான். அவன் அனுமனின் தலை மீது ஆயுத மழை பொழிகிறான்; ஆனால் அனுமன் அவற்றை ‘ப்ரதிக்ருஹ்ய’ — ‘ஏற்றுத் தாங்கி’ — நிற்கிறான்; இந்தச் சொல் அவனுடைய உறுதியைச் சுட்டுகிறது. விபீஷணனின் வழிகாட்டலில் அம்புகளுக்குத் தரப்பட்ட மூன்று அடைமொழிகள் — ஒப்பற்ற வடிவமைப்புடையவை, பகைவர்களைத் தடுப்பவை, உயிருக்கு முடிவு கட்டுபவை — லக்ஷ்மணனின் அஸ்திரங்களின் மேன்மையைக் காட்டுகின்றன. இனி போரின் மையம் அனுமனிடமிருந்து லக்ஷ்மணனுக்கு மாறுகிறது; ஏனெனில் பிரம்மனின் வரத்தின்படி லக்ஷ்மணனே இந்திரஜித்தைக் கொல்வான். ‘வாயுபுத்திரனை எதிர்கொண்டபின் நீ உயிரோடு திரும்பமாட்டாய்’ என்று சொல்லும்போது அனுமனும் தன் தந்தையின் பெயரை நினைவுகூர்கிறான்; அதனால் அவனுடைய பெருமிதமும் தன்னம்பிக்கையும் வெளிப்படுகின்றன.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे षडशीतितमः सर्गः॥ ८६॥