॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 85

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

லக்ஷ்மணன் நிகும்பிலைக்குப் புறப்படுதல்

ராமன் மீண்டும் கேட்டல், விபீஷணனின் விரிவான அறிவுரை, பிரம்மனின் வரத்தின் ரகசியம், ராமனின் ஆணை, லக்ஷ்மணனின் சபதமும் புறப்பாடும், ராக்ஷசப் படைக்குள் புகுதல்

அந்த ராக்ஷசனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டும், சோகத்தால் இளைத்திருந்த ராகவன் அவன் சொன்னதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. விபீஷணனின் சொற்களின் பொருளைக்கூட ராமனால் கிரகிக்க முடியாத அளவுக்குச் சோகத்தின் சுமை இருந்தது — இது அவனுடைய மனநிலையைச் சுட்டுகிறது. பிறகு பகைவர் நகரங்களை வெல்லும் ராமன் மனத்திண்மையைத் திரட்டிக்கொண்டு, வானரர்களின் அருகே அமர்ந்திருந்த விபீஷணனிடம் சொன்னான்: ‘ராக்ஷசர்களின் அதிபதியான விபீஷணா, நீ சொன்ன சொல்லை மீண்டும் கேட்க விரும்புகிறேன்; நீ சொல்ல நினைத்ததைச் சொல்.’ ‘நைர்ருதாதிபதே’ — ‘ராக்ஷசர்களின் அதிபதியே’ — என்ற விளியால் ராமன் விபீஷணனை ராக்ஷச அரசனாகவே மதிக்கிறான்; இது அவனுடைய முந்தைய வாக்குறுதியை நினைவூட்டுகிறது. ராகவனின் சொல்லைக் கேட்டு, பேச்சில் வல்லவனான விபீஷணன் முன்பு சொன்னதையே மீண்டும் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, வீரனே, நீ ஆணையிட்டபடியே படைப்பிரிவுகளை நிறுத்துதல், உன் சொல் வந்த உடனேயே அவ்வாறே செய்து முடிக்கப்பட்டுவிட்டது. அந்தப் படைகள் அனைத்தும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் பிரித்து நிறுத்தப்பட்டுள்ளன; கூட்டத்தலைவர்களும் முறைப்படி பிரிவுபிரிவாக அமர்த்தப்பட்டுள்ளனர். பெரும் பிரபுவே, மேலும் நான் தெரிவிக்க வேண்டியதைக் கேள் — காரணமின்றி நீ வருந்துவதால் நாங்களும் வருந்திய உள்ளத்தோடு இருக்கிறோம். அரசே, பொய்யாக வந்த இந்தச் சோகத்தையும் வேதனையையும் விட்டுவிடு; பகைவர்களின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்கும் இந்தக் கவலை கைவிடப்படட்டும். வீரனே, சீதையை நீ அடைய வேண்டுமானால், ராக்ஷசர்கள் கொல்லப்பட வேண்டுமானால், முயற்சி மேற்கொள்ளப்படட்டும், மகிழ்ச்சி மீண்டும் கொள்ளப்படட்டும்.’ விபீஷணன் முதலில் படை ஏற்பாட்டைப் பற்றித் தெரிவிக்கிறான்; அதனால் ராமனின் மனம் அரசுக் காரியத்தில் ஈடுபடும்; பிறகு சோகம் பயனற்றது என்று காட்டுகிறான். ‘ஶத்ருஹர்ஷவிவர்தினீ’ — ‘பகைவர்களின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குவது’ — என்ற அடைமொழி, ராமனின் சோகம் பகைவர்களின் மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமாகிறது என்பதை நினைவூட்டுகிறது — இதுவே இந்திரஜித்தின் இலக்காக இருந்தது. ‘முயற்சி’, ‘மகிழ்ச்சி’ என்ற இரு சொற்களால் அவன் கடமையின் வழியைக் காட்டுகிறான். இந்தப் பகுதியில் விபீஷணனின் சொல்வன்மை தெரிகிறது — கவி அவனை ‘வாக்யவிஶாரத:’ — ‘பேச்சில் வல்லவன்’ — என்று சொல்கிறார். அவன் ரகசியத்தை அறிந்தவன் மட்டுமல்லன், அதை எப்படி, எந்த வரிசையில் சொல்ல வேண்டும் என்பதையும் அறிந்தவன். சோகத்தில் இருக்கும் கேட்பவனை முதலில் அமைதிப்படுத்திய பிறகே காரியத்தின் விஷயத்தை முன்வைக்கிறான். முந்தைய சர்க்கத்தில் அவன் சுருக்கமாகச் சொன்னான்; இங்கே ராமன் கேட்ட பிறகு விரிவாகச் சொல்கிறான்; ஏனெனில் இப்போது ராமன் கேட்கும் நிலையில் இருக்கிறான். ‘அகாரணஸந்தப்தே’ — ‘காரணமின்றி வருந்தும்போது’ — என்ற சொல்லால், சீதை உயிரோடு இருக்கிறாள், ஆகவே ராமனின் சோகத்துக்குக் காரணமே இல்லை என்று அவன் மீண்டும் நினைவூட்டுகிறான்; இந்த வாக்கியத்தைக் கேட்டதுமே ராமனின் மனத்தில் நம்பிக்கை மீண்டும் உதித்தது.

‘ரகுநந்தனா, சொல்கிறேன், என் நலம்தரும் சொல்லைக் கேள் — நிகும்பிலையை அடைந்திருக்கும் ராவணியைப் போரில் கொல்வதற்காக, இந்தச் சௌமித்திரி பெரும் படை சூழச் செல்லட்டும். போர்களை வெல்பவனும் பெரும் வில்லாளியுமான இவன், வில் வளைவிலிருந்து விடுபடும், நச்சுப் பாம்பின் விஷத்துக்கு நிகரான அம்புகளால் ராவணியைக் கொல்ல வல்லவன். அந்த வீரன் தவத்தின் மூலம், சுயம்புவான பிரம்மனின் வரத்தால், பிரம்மசிரஸ் என்ற அஸ்திரத்தையும், விரும்பிய இடத்துக்குச் செல்லும் குதிரைகளையும் பெற்றிருக்கிறான். அவன் படையோடு நிகும்பிலையை அடைந்திருக்கிறான் என்று தெரிகிறது; செய்யத் தொடங்கிய காரியத்தை முடித்துவிட்டு அவன் எழுந்தால், நாம் அனைவரும் கொல்லப்பட்டவர்களே என்று அறி. நீண்ட கைகளுடையவனே, எல்லா உலகங்களுக்கும் ஈசனான பிரம்மன் இவ்வாறு வரம் தந்தான்: “இந்திரனின் பகைவனே, நிகும்பிலையை அடையாமலும் அக்னி காரியத்தைச் செய்து முடிக்காமலும் இருக்கும்போது, ஆயுதம் ஏந்தித் தாக்க வரும் உன்னை எந்தப் பகைவன் கொல்கிறானோ, அவனே உன் மரணம்.” அரசே, இவ்வாறு அந்த அறிவாளியின் வதம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது. ராமா, இந்திரஜித்தின் வதத்துக்காக மாபெரும் வலிமையுடைய லக்ஷ்மணனுக்கு ஆணையிடு; அவன் கொல்லப்பட்டால், நண்பர் கூட்டத்தோடு ராவணனும் கொல்லப்பட்டவனே என்று அறி.’ இங்கே பிரம்மனின் வரத்தின் இயல்பு தெளிவாகிறது — இந்திரஜித் ஹோமத்தை முடித்துவிட்டால் போரில் வெல்லப்பட முடியாதவன்; ஆனால் ஹோமத்துக்கு முன்பே யாராவது அவனை எட்டினால், அவன் கொல்லப்படக் கூடியவன். ஆகவே காலமே தீர்மானிக்கிறது. ‘ஆததாயினம்’ — ‘ஆயுதம் ஏந்தித் தாக்க வருபவன்’ — என்ற சொல், இந்திரஜித் தானே ஆக்கிரமிப்பாளன், ஆகவே அவனைக் கொல்வது தர்மத்துக்கு உடன்பட்டது என்று சுட்டுகிறது. இந்த வரத்தின் ரகசியம் விபீஷணனுக்கு மட்டுமே தெரியும்; ஏனெனில் அவன் ராவணனின் வீட்டில் வளர்ந்தவன்; இது அவன் ராமன் பக்கம் வந்ததன் முக்கியத்துவத்தை மீண்டும் காட்டுகிறது. ‘அவன் கொல்லப்பட்டால் ராவணனும் கொல்லப்பட்டவனே என்று அறி’ என்ற வாக்கியத்தால், ராவணனுக்கு இந்திரஜித் எவ்வளவு முக்கியமானவன் என்பது வெளிப்படுகிறது — அவனே ராவணனின் கடைசி நம்பிக்கை. இங்கே பிரம்மசிரஸ் என்ற அஸ்திரமும் விரும்பிய இடத்துக்குச் செல்லும் குதிரைகளும் குறிப்பிடப்படுவது இந்திரஜித்தின் ஆற்றலின் வேரைக் காட்டுகிறது — இவை அனைத்தும் தவத்தால் பெறப்பட்டவை. ஆகவே அவனை வெல்வது சாதாரண வீரத்தால் இயலாது; வரத்தில் உள்ள ஓட்டையைத் தேடித்தான் இயலும். விபீஷணன் லக்ஷ்மணனின் பெயரைச் சிறப்பாகக் குறிப்பிடுகிறான்; ஏனெனில் ராமன் படைத்தலைவன், அவன் இருக்கும் இடத்தில் படையைக் காப்பது அவசியம்; லக்ஷ்மணனோ வில்லாளிகளில் சிறந்தவன். வரத்தில் உள்ள ‘ஆததாயினம்’ என்ற சொல்லும் முக்கியமானது — ஹோமத்துக்குச் செல்லும்போதும் போருக்குத் தயாராக இருக்கும் அவன் ஆததாயியே; ஆகவே அவனைக் கொல்வதில் குற்றமில்லை.

விபீஷணனின் சொல்லைக் கேட்டு ராமன் சொன்னான்: ‘சத்தியமான வீரம் கொண்டவனே, அந்தக் கொடியவனின் மாயையை நான் அறிவேன். அவன் அறிவாளி, பிரம்மாஸ்திரத்தை அறிந்தவன், பெரும் மாயாவி, மாபெரும் வலிமையுடையவன்; போரில் வருணனோடு கூடிய தேவர்களையும் நினைவிழக்கச் செய்பவன். பெரும்புகழ் கொண்ட வீரனே, தேரோடு வானில் திரியும் அவனுடைய போக்கு, மேகங்கள் சூழ்ந்தபோது சூரியனின் போக்கைப் போல, அறியப்படுவதில்லை.’ முன்பும் ராமன் இந்திரஜித்தின் நாகபாசத்தால் கட்டுண்டிருந்தான்; ஆகவே அவனுடைய மாயா சக்தியைச் சொந்த அனுபவத்தால் அறிவான். பிறகு தீய உள்ளம் கொண்ட பகைவனின் மாயா வீரத்தை அறிந்த ராகவன், புகழ் நிறைந்த லக்ஷ்மணனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘லக்ஷ்மணா, வானர அரசனின் படை முழுவதும் சூழ, அனுமன் முதலான கூட்டத்தலைவர்களோடும், கரடிகளின் தலைவனான ஜாம்பவானின் படையோடும் சென்று, மாயா பலம் கொண்ட அந்த ராக்ஷசனின் மகனைக் கொல். அவனுடைய மாயைகளை அறிந்தவனான இந்த மகாத்மாவான இரவில் திரிவோன், தன் அமைச்சர்களோடு உன்னைப் பின்தொடர்ந்து வருவான்.’ ராகவனின் சொல்லைக் கேட்டு, பயங்கர வீரம் கொண்ட லக்ஷ்மணன் விபீஷணனோடு கூடி, வேறொரு சிறந்த வில்லை எடுத்துக்கொண்டான். கவசம் அணிந்து, வாள் ஏந்தி, அம்புகளோடு, இடக்கையில் வில்லைப் பிடித்துப் போருக்கு ஆயத்தமான அந்தச் சௌமித்திரி, ராமனின் பாதங்களைத் தொட்டு மகிழ்ச்சியோடு சொன்னான். ராமனின் ஆணையில் முக்கியமானவர்கள் அனைவரின் பெயர்களும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன — அனுமன், ஜாம்பவான், விபீஷணன்; இதனால் காரியத்தின் கனம் சுட்டப்படுகிறது. விபீஷணன் ‘மாயைகளை அறிந்தவன்’ என்பதே அவனுடைய சிறப்புப் பயன் — இந்திரஜித்தின் மாயைகளை உடைக்க அவன் வழிகாட்டுவான். ‘அன்யத் கார்முகஶ்ரேஷ்டம்’ — ‘வேறொரு சிறந்த வில்’ — என்ற சொல்லால், இந்தப் பெரும் போருக்குத் தகுந்த ஒரு சிறப்பு வில்லை லக்ஷ்மணன் எடுத்துக்கொண்டான் என்பது சுட்டப்படுகிறது. ராமனின் பாதங்களைத் தொடுதல், புறப்படுவதற்கு முன் தமையனின் ஆசியைப் பெறுவதைக் குறிக்கிறது. ராமனின் சொற்களில் பகைவன் மீதான மதிப்பும் தெரிகிறது — அவன் இந்திரஜித்தை ‘அறிவாளி’, ‘பெரும் மாயாவி’, ‘மாபெரும் வலிமையுடையவன்’ என்று வருணிக்கிறான்; அற்பமாக்கவில்லை. மேகங்கள் சூழ்ந்தபோது சூரியனைப் போல அவனுடைய போக்கு அறியப்படுவதில்லை என்ற உவமை, அவனுடைய மறைந்துநின்று போரிடும் திறமையைக் காட்டுகிறது. ஆகவேதான் ராமன் முக்கியமானவர்கள் அனைவரையும் லக்ஷ்மணனோடு அனுப்புகிறான்; அவன் தனியனாக இருக்கக்கூடாது. இவ்வாறு ராமன் சோகத்தை விட்டு மீண்டும் படைத்தலைவனின் பொறுப்பை ஏற்கிறான்; தெளிவான ஆணைச் சொற்களைத் தருகிறான்.

‘இன்று என் வில்லிலிருந்து விடுபடும் அம்புகள், ராவணியைப் பிளந்துகொண்டு, அன்னங்கள் தாமரைக் குளத்தில் இறங்குவதுபோல இலங்கையில் சென்று விழும். இன்றே என் பெரும் வில்லின் நாணிலிருந்து விடுபடும் என் அம்புகள், அந்தக் கொடியவனின் உடலைப் பிளந்து சிதறடிக்கும்.’ இவ்வாறு தமையனின் முன்னிலையில் சொல்லிவிட்டு, ராவணியைக் கொல்ல விரும்பிய ஒளிமிக்க லக்ஷ்மணன் விரைந்து புறப்பட்டான். அவன் தமையனின் பாதங்களை வணங்கி, வலம் வந்து, ராவணியால் காக்கப்பட்ட நிகும்பிலை என்ற சைத்தியத்தை நோக்கிச் சென்றான். தமையன் மங்கல வாழ்த்து — ஸ்வஸ்த்யயனம் — செய்ய, பராக்கிரமம் மிக்க ராஜகுமாரனான லக்ஷ்மணன் விபீஷணனோடு விரைந்து சென்றான். பல்லாயிரக்கணக்கான வானரர்கள் சூழ அனுமனும், அமைச்சர்களோடு விபீஷணனும் லக்ஷ்மணனை விரைந்து பின்தொடர்ந்தனர். பெரும் வானரப் படை வேகமாகச் சூழ்ந்துவர, அவன் வழியில் நின்றிருந்த கரடி அரசனின் படையையும் கண்டான். அன்னங்கள் தாமரைக் குளத்தில் இறங்குவதுபோல என்ற உவமை மிக அழகானது — அன்னங்கள் அச்சமின்றி ஏரியில் இறங்குவதுபோல, லக்ஷ்மணனின் அம்புகள் பகைவனைப் பிளந்துகொண்டு இலங்கையில் விழும். ராமனின் ஸ்வஸ்த்யயனம் ஒரு மங்கலச் சடங்கு; அதனால் லக்ஷ்மணனின் புறப்பாடு சுபமானதாகிறது. ‘குரு’ — ‘பெரியவர்’ — என்று ராமனே குறிக்கப்படுகிறான்; மூத்த சகோதரன் தந்தைக்குச் சமம். ‘த்வரிதம்’ — ‘விரைந்து’ — என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருவது காரியத்தின் அவசரத்தைச் சுட்டுகிறது; ஏனெனில் ஹோமம் முடிவதற்கு முன்பே அங்கே சென்றடைய வேண்டும். படையின் வருணனையில் வானரர்கள், கரடிகள், ராக்ஷசர்கள் என்ற மூன்று பிரிவினரும் ஒன்றுசேர்ந்திருக்கின்றனர் — இது அனைவரும் இணைந்த படை. லக்ஷ்மணனின் சபதம் முந்தைய சர்க்கங்களில் வெளிப்பட்ட அவனுடைய சினத்தின் இயல்பான விளைவு — ‘இன்றே’ என்ற சொல் மீண்டும் வருவதால் அவனுடைய உறுதியின் திண்மை சுட்டப்படுகிறது. ராமனின் பாதங்களை வணங்கி வலம் வந்து புறப்படுதல், பாரத மரபில் ஒரு சுபகாரியத்தைத் தொடங்கும் முறையாகும். ஜாம்பவானின் கரடிப் படை முன்பே வழியில் நின்றிருந்தது; அதனோடு சேர்ந்ததால் லக்ஷ்மணனின் படை மேலும் வலிமையடைந்தது. ‘அன்னங்கள் தாமரைக் குளத்தில் போல’ என்ற உவமையில் அம்புகளின் வெண்மை நிறமும் சுட்டப்பட்டிருக்கலாம்; அவை இலங்கையின் அரணுக்குள் அச்சமின்றிப் புகுகின்றன. இவ்வாறு லக்ஷ்மணனின் புறப்பாடு படை முழுவதற்குமான ஒரு திருவிழாவைப் போல வருணிக்கப்படுகிறது.

நண்பர்களை மகிழ்விப்பவனான அந்தச் சௌமித்திரி நெடுந்தொலைவு சென்று, அணிவகுத்து நின்ற ராக்ஷசேந்திரனின் படையைத் தொலைவிலிருந்தே கண்டான். பகைவரை அடக்கும் அந்த ரகுநந்தனன், கையில் வில்லேந்தி, மாயையின் செயல்பாட்டை எதிர்கொண்டு வெல்வதற்காக, பிரம்மன் விதித்த முறைப்படி நிலைகொண்டான். இங்கே ‘ப்ரஹ்மவிதானேன’ — ‘பிரம்மன் விதித்த முறைப்படி’ — என்ற சொல்லால், லக்ஷ்மணன் பிரம்மனின் வரத்தின் நியதியைப் பின்பற்றி — ஹோமத்துக்கு முன்பே இந்திரஜித்தை எட்டுவதற்கு — ஆயத்தமாக இருந்தான் என்பது சுட்டப்படுகிறது. விபீஷணனோடும், வீரனான அங்கதனோடும், வாயுபுத்திரனான அனுமனோடும் அந்தப் பராக்கிரமம் மிக்க ராஜகுமாரன் நின்றான்; ‘விபீஷணனோடு கூடி’ என்ற பாதம் முப்பதாம் சுலோகத்திலும் வருகிறது, இங்கே மீண்டும் வருகிறது. பலவகை ஒளிரும் ஆயுதங்களால் பளபளப்பதும், கொடிகளாலும் பெரும் தேர்களாலும் அடர்ந்ததும், மிகவும் அச்சமூட்டுவதும், அளவிட முடியாத வேகம் கொண்டதுமான பகைவர் படைக்குள், அவன் இருளுக்குள் புகுவதுபோலப் புகுந்தான். கடைசிச் சுலோகம் புஷ்பிதாக்ரா விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; அதில் பகைவர் படை இருளைப் போலவும், லக்ஷ்மணன் அதைப் பிளக்கப் புகும் சூரியனைப் போலவும் இருக்கிறான் என்ற குறிப்புப்பொருள் உள்ளது. முப்பத்தைந்தாம் சுலோகம் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது; அதில் அங்கதனின் பெயரும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे पञ्चाशीतितमः सर्गः॥ ८५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க