॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 84

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

விபீஷணன் மாயையின் ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துதல்

விபீஷணனின் வருகை, லக்ஷ்மணன் சீதை வதச் செய்தியைக் கூறுதல், மாயா சீதையின் ரகசியம், நிகும்பிலா ஹோமம் பற்றிய அறிவிப்பு, லக்ஷ்மணனை அனுப்ப வேண்டுதல்

சகோதர அன்பு மிக்க லக்ஷ்மணன் ராமனைத் தேற்றிக்கொண்டிருந்தபோது, விபீஷணன் படைப்பிரிவுகளை அவற்றுக்குரிய இடங்களில் நிறுத்திவிட்டு அங்கே வந்தான். படையின் அணிவகுப்பைக் காப்பதே விபீஷணனின் கடமையாக இருந்தது; ஆகவே அவன் முதலில் படைப்பிரிவுகளை உரிய இடங்களில் நிறுத்திவிட்டுப் பிறகுதான் வந்தான் — இதனால் அவனுடைய எச்சரிக்கை உணர்வு சுட்டப்படுகிறது. பலவகை ஆயுதங்கள் ஏந்திய நான்கு வீர அமைச்சர்கள் சூழ வந்த அவன், கருமை அஞ்சனக் குவியல் போன்ற உருவம் கொண்ட, கூட்டத்தலைவர்களான யானைகளுக்கு நடுவே நிற்பவனைப் போல ஒளிர்ந்தான். சோகத்தில் ஆழ்ந்திருந்த மகாத்மாவான ராகவனை அணுகிய அவன், கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் இருந்த வானரர்களையும் கண்டான். இக்ஷ்வாகு குலத்தை மகிழ்விப்பவனும் மகாத்மாவுமான ராகவன் லக்ஷ்மணனின் மடியில் சாய்ந்து மயங்கியிருப்பதைக் கண்டான். நாணமுற்றவனும் சோகத்தால் வெந்தவனுமான ராமனைக் கண்டு, உள்ளத்துயரத்தால் வாடிய விபீஷணன் ‘இது என்ன?’ என்று கேட்டான். விபீஷணனின் முகத்தையும் சுக்ரீவனையும் அந்த வானரர்களையும் பார்த்து, கண்ணீரில் நனைந்த லக்ஷ்மணன் தளர்ந்த குரலில் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘சௌம்யனே, இந்திரஜித் சீதையைக் கொன்றுவிட்டான் என்று அனுமன் சொன்னதைக் கேட்டதுமே ராகவன் மயக்கமுற்றான்.’ இங்கே ‘வ்ரீடிதம்’ — ‘நாணமுற்றவன்’ — என்ற சொல் கவனிக்கத்தக்கது: தன் மனைவியைக் காக்க இயலாதவன் என்று தன்னைக் கருதியதால் ராமன் நாணமுற்றான். ‘மந்தார்த்தம்’ என்ற அடைமொழி லக்ஷ்மணனின் சொல் துயரத்தால் தளர்ந்திருந்ததைச் சுட்டுகிறது — சோகத்தால் அவனால் தெளிவாகப் பேசவும் முடியவில்லை. முந்தைய சர்க்கத்தில் நீண்ட தர்க்கம் செய்த அதே லக்ஷ்மணன், இப்போது கண்ணீரில் நனைந்து சுருக்கமாகவே பேசுகிறான்; ஏனெனில் அவனுடைய இதயமும் உடைந்திருக்கிறது. இலங்கையிலிருந்து விபீஷணனோடு வந்த அவனுடைய நான்கு அமைச்சர்களும் இங்கேயும் அவனைப் பின்தொடர்கின்றனர். அவர்கள் கருமை அஞ்சனக் குவியல் போன்ற யானைகளுக்கு உவமிக்கப்படுகின்றனர் — அவர்கள் கருநிறமும், பருத்த உடலும், வலிமையும் உடையவர்கள். வானரர்களின் கண்ணீர் நிறைந்த கண்கள் படை முழுவதன் சோகத்தையும் காட்டுகின்றன; அதனால் ஏதோ கேடு நிகழ்ந்துவிட்டது என்று விபீஷணன் தொலைவிலிருந்தே அறிந்துகொள்கிறான்.

பேசிக்கொண்டிருந்த சௌமித்திரியைத் தடுத்து நிறுத்தி, விபீஷணன் நினைவிழந்திருந்த ராமனிடம் பொருள் நிறைந்த இந்தச் சொற்களைக் கூறினான்: ‘மனிதர்களின் அரசனே, துயருற்ற நிலையில் அனுமன் உன்னிடம் சொன்னதை, கடல் வற்றிவிட்டது என்று சொல்வதுபோலப் பொருந்தாததாகவே நான் கருதுகிறேன். நீண்ட கைகளுடையவனே, தீய உள்ளம் கொண்ட ராவணனுக்குச் சீதையின் மீதுள்ள எண்ணத்தை நான் அறிவேன்; அவன் அவளைக் கொல்லமாட்டான். அவனுடைய நலனை விரும்பிய நான் பலமுறை வேண்டிக்கொண்டும், ‘வைதேகியை விட்டுவிடு’ என்ற சொல்லை அவன் ஏற்கவில்லை. சாமத்தாலோ தானத்தாலோ பேதத்தாலோ — போரைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம் — அவளை வேறு எவராலும் பார்க்கக்கூட முடியாது. அந்த ராக்ஷசன் வானரர்களை மயக்கிவிட்டுத் திரும்பிச் சென்றான்; நீண்ட கைகளுடையவனே, அவள் மாயையால் ஆன ஜனகனின் மகள் என்று அறிவாயாக.’ விபீஷணனின் தர்க்கம் உறுதியானது — சீதைக்காக ராஜ்யத்தையும் துறக்கத் தயாராக இருப்பவனும், சொந்தச் சகோதரனின் அறிவுரையையும் கேளாதவனுமான ராவணன், அவளையே கொல்ல எப்படிச் சம்மதிப்பான்? கடல் வற்றுவதன் உவமை, கடல் வற்றுவது எப்படி இயலாததோ, அப்படியே ராவணன் சீதையைக் கொல்வதும் இயலாதது என்று காட்டுகிறது. ராவணனின் வீட்டில் வாழ்ந்த விபீஷணன் அவனுடைய மனத்தை நன்கு அறிவான்; ஆகவே அவனுடைய சாட்சியம், கண்ணால் கண்ட அனுமனின் சாட்சியத்தைவிடவும் வலிமையானது. ‘புஷ்கலார்த்தம்’ — ‘பொருள் நிறைந்தது’ — என்ற சொல்லால், விபீஷணனின் சொல் முழுப் பொருளுடையது, சாரம் மிக்கது என்று கவி சுட்டுகிறார். சாமம், தானம், பேதம், தண்டம் என்ற நான்கு உபாயங்களையும் நினைவூட்டி, சீதை ராவணனின் காவலில் மிகவும் பாதுகாப்பாக இருக்கிறாள் என்று அவன் காட்டுகிறான். ‘மாயாமயீம் மஹாபாஹோ தாம் வித்தி ஜனகாத்மஜாம்’ — ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, அவள் மாயையால் ஆன ஜனகனின் மகள் என்று அறிவாயாக’ — என்ற பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தின் இரண்டாம் பாதி வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது; அது ரகசியத்தைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது.

‘இன்று அவன் நிகும்பிலை என்ற சைத்தியத்தை அடைந்து ஹோமம் செய்வான்; ஹோமம் செய்து முடித்து வந்தானானால், அந்த ராவணனின் மகன் இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களாலும் போரில் வெல்ல முடியாதவன் ஆகிவிடுவான். அங்கே வானரர்களின் வீரச் செயலுக்குத் தடையை உண்டாக்க விரும்பி, மயக்குவதற்காகவே அவன் இந்த மாயையைப் பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும். அந்தக் காரியம் முடிவதற்குள், நாம் படையோடு அங்கே செல்வோம். மனிதருள் புலியே, பொய்யாக வந்த இந்தத் துயரத்தை விட்டுவிடு; சோகத்தால் இளைத்த உன்னைக் கண்டு படை முழுவதும் சோர்ந்துபோகிறது அல்லவா.’ இங்கே விபீஷணன் இந்திரஜித்தின் உபாயத்தின் முழு ரகசியத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறான் — மாயா சீதை வதம், வானரர்களின் கவனத்தை வேறிடத்துக்குத் திருப்புவதற்காக மட்டுமே; அதனால் அவன் தடையின்றி ஹோமத்தை முடிக்கலாம். ஹோமம் முடிந்தால் அவன் வெல்லப்பட முடியாதவன் ஆவான் — இது பிரம்மனின் வரத்தின் பலன். ஆகவே காலம் மிக விலைமதிப்புடையது — ஹோமம் முடிவதற்கு முன்பே தாக்க வேண்டும். தலைவனின் சோகம் படையின் மனவலிமையை அழிக்கும் என்ற விபீஷணனின் கூற்று ராஜநீதியின் சாரம்; ஏனெனில் வீரர்கள் படைத்தலைவனின் முகத்தைப் பார்த்தே துணிவைப் பெறுகிறார்கள். ‘நாம் படையோடு செல்வோம்’ என்று சொல்வதால், விபீஷணன் தானும் போரில் பங்கேற்க விரும்புகிறான்; ஏனெனில் நிகும்பிலைக்கான வழியை அவனே அறிவான்.

‘நீ மனவலிமை ஓங்கியவனாக, அமைதியான இதயத்தோடு இங்கேயே இரு; படையை இழுத்துச் செல்லும் எங்களோடு லக்ஷ்மணனை அனுப்பு. மனிதருள் புலியான இவன் கூரிய அம்புகளால் அந்த ராவணியை அந்தக் காரியத்தைக் கைவிடச் செய்வான்; பிறகு அவன் கொல்லப்படக் கூடியவன் ஆவான். இவனுடைய கூர்மையும் விறைப்பும் கொண்ட, இறகுகளைச் சிறகுகளாகக் கொண்டு குதிரைகள் போல விரையும் இந்த அம்புகள், கொடிய பறவைகளைப் போல அவனுடைய இரத்தத்தைக் குடிக்கும். ஆகவே நீண்ட கைகளுடையவனே, வஜ்ரம் ஏந்திய இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தை ஏவுவதுபோல, அந்த ராக்ஷசனின் அழிவுக்காக நல்லிலக்கணங்கள் கொண்ட லக்ஷ்மணனுக்கு ஆணையிடு. மனிதருள் சிறந்தவனே, இன்றே செய்து முடிக்கக்கூடிய பகைவனின் அழிவைக் காலம் தாழ்த்துவது தகாது. தேவர்களின் பகைவனை அழிப்பதற்கு மகேந்திரன் வஜ்ரத்தை ஏவுவதுபோல, பகைவனைக் கொல்வதற்கு நீ லக்ஷ்மணனை ஏவு. அந்த ராக்ஷசச் சிறந்தோன் தன் காரியத்தை முடித்துவிட்டால், போரில் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும்கூடக் கண்ணுக்குத் தெரியாதவன் ஆகிவிடுவான்; காரியத்தை முடித்துவிட்டுப் போரிட விரும்பும் அவனால் தேவர்களுக்கே பெரும் ஐயம் உண்டாகும்.’ விபீஷணன் ஏன் லக்ஷ்மணனையே அனுப்ப விரும்புகிறான் என்பது அடுத்த சர்க்கத்தில் தெளிவாகும் — பிரம்மனின் வரத்தின்படி, நிகும்பிலையை அடையாதிருக்கும்போது எவன் அவனைத் தாக்குகிறானோ, அவனே அவனைக் கொல்பவன். வஜ்ரத்தின் உவமை லக்ஷ்மணனை ராமனின் ஆயுதமாகக் காட்டுகிறது — ராமன் இந்திரனைப் போல, லக்ஷ்மணன் அவனுடைய வஜ்ரத்தைப் போல. கடைசி இரண்டு சுலோகங்களும் புஷ்பிதாக்ரா, வம்சஸ்த விருத்தங்களில் அமைந்துள்ளன; அதனால் விபீஷணனின் வற்புறுத்தலின் அவசரம் வெளிப்படுகிறது. ‘அத்ய’ — ‘இன்று’ — என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருவது காலம் குறைவாக இருப்பதையே சுட்டுகிறது. இந்தச் சர்க்கம் கதையின் திருப்புமுனை — சோகத்திலிருந்து செயலை நோக்கி. விபீஷணனின் அறிவால் இந்திரஜித்தின் மாயை உடைந்தது; ராமனின் சோகம் நீங்கியது; லக்ஷ்மணனின் புறப்பாட்டுக்கு வழி தயாராயிற்று. அம்புகள் பறவைகளைப் போல இரத்தம் குடிக்கும் என்ற உவமை போரின் பயங்கரத்தைச் சுட்டுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे चतुरशीतितमः सर्गः॥ ८४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க