॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 83

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

ராமனின் மயக்கமும் லக்ஷ்மணனின் பொருட்புகழ்ச்சியும்

ஜாம்பவானை உதவிக்கு அனுப்புதல், அனுமன் சீதை வதத்தைத் தெரிவித்தல், ராமனின் மயக்கம், தர்மம் பயனற்றது என்பது பற்றியும் பொருளின் முதன்மை பற்றியும் லக்ஷ்மணனின் சொற்கள், ராவண வதத்துக்கான சபதம்

ராக்ஷசர்களுக்கும் காட்டுவாசிகளுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த அந்தப் பெரும் போர் முழக்கத்தைக் கேட்டு ராகவனும் ஜாம்பவானிடம் சொன்னான்: ‘சௌம்யனே, அனுமன் நிச்சயமாக மிகக் கடினமான ஒரு செயலைச் செய்துகொண்டிருக்கிறான்; மிகப் பெரிய, பயங்கரமான ஆயுத ஒலி கேட்கும் விதத்தைப் பார்த்தால், அங்கே கோரமான போர் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. ஆகவே கரடிகளின் தலைவனே, உன் படை சூழச் சென்று, போரிட்டுக்கொண்டிருக்கும் அந்த வானரச் சிறந்தோனுக்கு விரைவில் உதவி செய்.’ தொலைவிலிருந்தே ஒலியைக் கேட்டு ராமன் அனுமனுக்கு நேர்ந்த ஆபத்தை ஊகித்தான்; ஆகவே முதியவனும் வீரனுமான ஜாம்பவானை அனுப்புகிறான். கரடிகளின் அரசன் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, தன் படை சூழ, வானரனான அனுமன் இருந்த மேற்கு வாயிலுக்கு வந்தான். அப்போது கரடிகளின் தலைவன், போரிட்டுக் களைத்து மூச்சிரைக்கும் வானரர்கள் சூழ வந்துகொண்டிருந்த அனுமனைக் கண்டான். வழியில் போருக்குத் தயாராக நின்ற, கருமேகம் போன்ற, பயங்கரமான அந்தக் கரடிப் படையைக் கண்டு, அனுமன் அதைத் தடுத்து நிறுத்தித் திருப்பினான் — இனிமேல் போரிடுவதில் பயனில்லை என்பது அவனுடைய கருத்து. பெரும்புகழ் கொண்ட அவன் அந்தப் படையோடு விரைவில் ராமனின் அருகே வந்து, துயரத்தோடு சொன்னான்: ‘போர்க்களத்தில் நாங்கள் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதே, நாங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவே, ராவணனின் மகன் இந்திரஜித் அழுதுகொண்டிருந்த சீதையைக் கொன்றுவிட்டான். பகைவரை அடக்குபவனே, அதைக் கண்டு மனம் கலங்கித் துயருற்ற நான், அந்த நிகழ்ச்சியை உங்களுக்குத் தெரிவிக்க வந்திருக்கிறேன்.’ அனுமனின் சொல் சுருக்கமானது, ஆனால் மிகக் கனமானது — அவன் எந்த அலங்காரத்தையும் சேர்க்கவில்லை; கண்ட உண்மையை மட்டுமே தெரிவிக்கிறான். ‘உத்ப்ராந்தசித்த:’ — ‘மனம் கலங்கியவன்’ — என்ற சொல்லால் அவனுடைய சொந்த நிலையும் சுட்டப்படுகிறது: சுந்தர காண்டத்தில் எல்லாவற்றையும் மனத்திண்மையோடு செய்தவனும் இன்று கலங்கியிருக்கிறான். ஜாம்பவானின் படை போருக்கு வந்தது, ஆனால் அனுமன் அதைத் தடுக்கிறான் என்ற நிகழ்ச்சி இரு படைத்தலைவர்களுக்கிடையே உள்ள பரஸ்பர நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது. இந்தப் பகுதியில் கதை விரைந்து நகர்கிறது — ராமன் ஒலியைக் கேட்டு உதவியை அனுப்புகிறான், ஜாம்பவான் புறப்படுகிறான், அனுமன் திரும்புகிறான், பிறகு செய்தி தெரிவிக்கப்படுகிறது. கொல்லப்பட்ட சீதை வெறும் மாயையே என்று வாசகருக்குத் தெரியும்; ஆனால் ராமனுக்கும் அனுமனுக்கும் தெரியாது; ஆகவே இங்கே நாடகீய முரண் காணப்படுகிறது. அனுமனே அசோகவனத்தில் சீதையைக் கண்டவன்; ஆகவே அவனுடைய சாட்சியம் ராமனுக்கு நம்பத்தகாததாக இல்லை. இந்திரஜித்தின் மாயை வெற்றி பெற்றதற்கு இதுவே காரணம் — உண்மையான சீதையை அறிந்தவனாலேயே பொய்யான சீதை உண்மையானவள் என்று உறுதிப்படுத்தப்பட்டாள். அனுமன் ‘அரிந்தம’ — ‘பகைவரை அடக்குபவனே’ — என்று விளிப்பதும் சிறப்பானது; ராமனின் வீரத்தை நினைவூட்டி அவனுடைய மனத்தை உறுதிப்படுத்த அவன் விரும்புகிறான்.

அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, சோகத்தால் மயங்கிய ராகவன் வேரறுந்த மரம் போல அப்போது தரையில் விழுந்தான். தேவனைப் போன்ற அந்த ராகவன் தரையில் விழுந்ததைக் கண்டு, வானரச் சிறந்தோர் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் பாய்ந்தோடி வந்தனர். திடீரென்று எழுந்த, அணைக்க முடியாத நெருப்பைப் போல எரிந்துகொண்டிருந்த அவன் மீது, தாமரை, அல்லி மலர்களின் நறுமணம் கமழும் நீரைத் தெளித்தனர். ராமனின் சோகம் நெருப்பைப் போல அவனையே எரிக்கிறது; ஆகவே வானரர்கள் குளிர்ந்த நீரால் அதைத் தணிக்க முயல்கின்றனர். பிறகு மிகவும் துயருற்ற லக்ஷ்மணன் இரு கைகளாலும் அவனைத் தழுவிக்கொண்டு, நிலைகுலைந்திருந்த ராமனிடம் காரணமும் பொருளும் நிறைந்த சொற்களைக் கூறினான். வேரறுந்த மரத்தின் உவமை மிகப் பொருத்தமானது — வேர் அறுக்கப்பட்டால் மரம் திடீரென விழுவதுபோல, சீதையின் வதத்தைக் கேட்டதும் ராமனின் வாழ்க்கையின் ஆதாரமே அறுபட்டதுபோல ஆயிற்று. இங்கே லக்ஷ்மணனின் அடுத்த சொற்கள் ‘ஹேத்வர்த்தஸம்யுதம்’ — ‘காரணமும் பொருளும் நிறைந்தவை’ — என்று கவி முன்னதாகவே குறிப்பிடுகிறார்: அவை உணர்ச்சிப் பெருக்கானவை அல்ல, தர்க்கத்தை முதன்மையாகக் கொண்டவை. வானரர்களின் பணிவிடை அவர்களுக்கு ராமன் மீதுள்ள அன்பைக் காட்டுகிறது — அவர்களே துயருற்றிருந்தும், முதலில் தலைவனைக் காக்கிறார்கள்.

‘ஐயனே, நன்னெறியில் நிற்பவனும் புலன்களை வென்றவனுமான உன்னைத் துன்பங்களிலிருந்து காக்க தர்மத்தால் இயலவில்லை; ஆகவே அது பயனற்றது. அசையாப் பொருள்களையும் அசையும் உயிர்களையும் கண்ணால் காண்பதுபோல, தர்மத்தைக் காண முடிவதில்லை; ஆகவே தர்மம் என்பது இல்லை என்பது என் கருத்து. அசையாதவையும் அசைவனவும் வெளிப்படையாகத் தெரிவதுபோல, இந்தப் பொருள் — தர்மம் — பொருந்தி வருவதில்லை; இல்லையென்றால் உன்னைப் போன்றவன் துன்பத்தில் விழமாட்டான். அதர்மம் என்பது உண்மையில் இருக்குமானால், ராவணன் நரகத்துக்குச் செல்ல வேண்டும்; தர்மத்தோடு கூடிய நீயும் துன்பத்தை அடையவே கூடாது. அவனுக்குத் துன்பம் இல்லாமலும், உனக்குத் துன்பம் வந்திருப்பதாலும், தர்மமும் அதர்மமும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுகின்றன — பலனோ தலைகீழாகக் காணப்படுகிறது. தர்மத்தால் தர்மமும் அதர்மத்தால் அதர்மமும் கிடைக்கும் என்றால், அதர்மம் நிலைபெற்றவர்கள் அதர்மத்தின் பலனோடு சேர வேண்டும்; அதர்மத்தில் நாட்டமுடையவர்கள் தர்மத்தின் பலனை இழக்கக்கூடாது; தர்மப்படி நடப்பவர்களுக்குத் தர்மத்தின் பலன் கிடைக்க வேண்டும். ஆனால் அதர்மம் நிலைபெற்றவர்களின் செல்வங்கள் பெருகுகின்றன; தர்மசீலர்கள் துன்புறுகின்றனர்; ஆகவே இவ்விரண்டும் பயனற்றவை. ராகவா, பாவச் செயல் புரிபவர்கள் அதர்மத்தாலேயே கொல்லப்படுகிறார்கள் என்றால், கொல்லும் செயலால் தாக்கப்பட்ட அதர்மம் தானே அழிந்துவிடுகிறது; பிறகு அது யாரைக் கொல்லும்? அல்லது, விதி வகுத்தபடியே ஒருவன் கொல்லப்படுகிறான், அவன் மற்றொருவனைக் கொல்கிறான் என்றால், அந்தப் பாவம் விதியையே சாரும், அந்த மனிதனை அல்ல. பகைவரை அடக்குபவனே, பலன் கண்ணுக்குத் தெரியாததும், வெளிப்படாததும், இல்லாததும் போன்ற தர்மத்தால் மேலான பலனை எப்படி அடைய முடியும்? நல்லோருள் முதல்வனே, தர்மம் உண்மையில் இருக்குமானால், உனக்கு எந்தத் தீங்கும் நேர்ந்திருக்காது; இத்தகைய நிலையை நீ அடைந்திருப்பதால், அது பொருந்தவில்லை.’ இங்கே லக்ஷ்மணனின் சொற்கள் ஒரு நாஸ்திகவாதியின் சொற்களைப் போல ஒலிக்கின்றன; ஆனால் அவனுடைய நோக்கம், சோகத்தில் ஆழ்ந்த தமையனைச் செயலுக்குத் தூண்டுவதே. தர்மத்துக்குக் கண்கூடான பலன் இல்லை என்று காட்டி, அவன் ராமனின் மனத்தைத் துயரத்திலிருந்து சினத்தை நோக்கித் திருப்புகிறான். இந்தத் தர்க்கங்கள் சோக வேகத்தில் சொல்லப்பட்டவை, கொள்கையாக அல்ல என்று இந்தி உரையும் இங்கே குறிப்பாகச் சுட்டுகிறது. இந்தப் பகுதியில் லக்ஷ்மணன் மூன்று மாற்றுக் கருத்துகளை ஆராய்கிறான் — தர்மம் கண்கூடானதல்ல; தர்மத்தின் பலன் தலைகீழாகக் காணப்படுகிறது; விதியே செய்பவன் என்றால் மனிதனுக்குக் குற்றமில்லை. லக்ஷ்மணனின் இந்தத் தர்க்கம் ராமாயணத்தில் அரிதானது — வேறெங்கும் தர்மத்தின் முதன்மையே நிலைநாட்டப்படுகிறது; இங்கேயோ லக்ஷ்மணன் அதை எதிர்க்கிறான். அவனுடைய சொற்கள் சகோதர அன்பும் சோகமும் கலந்ததால் பிறந்தவை. தர்மம் உண்மையானால், தர்மாத்மாவான ராமன் ஏன் துன்பப்படுகிறான், பாவியான ராவணன் ஏன் சுகமாக இருக்கிறான் — என்ற கேள்வி எக்காலத்துக்கும் உரியது. லக்ஷ்மணன் இந்தக் கேள்விக்கு விடை தரவில்லை; அதைக் கூர்மையாக எழுப்புகிறான், அவ்வளவே. பின்னர் ராமனே தன் செயலால் இதற்கு விடை தரப்போகிறான் — தர்மத்தைக் கைவிடாமலேயே ராவணனைக் கொன்று. ஆகவே வாசகர் இந்தச் சுலோகங்களை எதிர்த்தரப்பு வாதமாக — பூர்வபக்ஷமாக — படிக்க வேண்டும், முடிந்த முடிவாக அல்ல. ‘விதி: ஸ லிப்யதே தேன’ — ‘அந்தப் பாவம் விதியையே சாரும்’ — என்ற சொல் விதிவாதத்தின் மறுப்பு: எல்லாம் விதியின் வசம் என்றால், பாவத்தின் பலனை விதியே அனுபவிக்கட்டும், மனிதன் அல்ல. இவ்வாறு லக்ஷ்மணன் தர்மவாதத்தையும் விதிவாதத்தையும் ஒருசேரத் தாக்குகிறான்.

‘அல்லது, தர்மம் வலிமையற்றது, ஆண்மையற்றது; அது வலிமையையே பின்தொடர்கிறது. வலிமையற்றதும், எல்லைகளை இழந்ததுமான அதைச் சார்ந்திருக்கக்கூடாது என்பது என் கருத்து. தர்மம் வீரச் செயல்களோடு சேர்ந்து வலிமைக்குத் துணைப்பண்பாகவே இருக்குமானால், தர்மத்தைக் கைவிட்டு, தர்மத்தில் இருந்ததுபோல வலிமையில் நிலைகொள். பகைவரை வாட்டுபவனே, உண்மை பேசுதலே தர்மம் என்றால், நீ தந்தையின் சொல்லைச் செய்யாதிருந்தால் அவருடைய சொல் பொய்யாகியிருக்கும்; உன் பொருட்டே தந்தை சத்தியம் என்னும் கயிற்றால் கட்டுண்டார் அல்லவா? பகைவரை வாட்டுபவனே, தர்மமோ அதர்மமோ உண்மையில் இருக்குமானால், வஜ்ராயுதம் ஏந்திய நூறு வேள்விகள் செய்தவனான இந்திரன் ஒரு முனிவரைக் கொன்றுவிட்டு வேள்வி செய்திருக்கமாட்டான். ராகவா, அதர்மத்தைச் சார்ந்த தர்மம் அழிவையே தருகிறது; காகுத்ஸ்தா, மனிதன் இவை அனைத்தையும் தன் விருப்பப்படியே செய்கிறான். அன்பு ராகவா, இதுவே தர்மம் என்பதே என் கருத்தும்; அப்போது ராஜ்யத்தைத் துறந்ததன் மூலம் நீ தர்மத்தின் வேரையே அறுத்துவிட்டாய்.’ இந்திரனின் உதாரணம் விஸ்வரூப வதக் கதையை நினைவூட்டுகிறது — இந்திரன் ஒரு முனிவரைக் கொன்றும் வேள்வி செய்தான், தேவராஜனாகவே நிலைத்திருந்தான்; ஆகவே தர்மம், அதர்மம் இவற்றின் பலன் நிச்சயமானதல்ல என்பது லக்ஷ்மணனின் கருத்து. ராஜ்யத்தைத் துறந்ததே எல்லாத் துன்பங்களுக்கும் வேர் என்று அவன் குறைகூறுகிறான்; ஏனெனில் ராஜ்யமும் செல்வமுமே தர்மத்தின் ஆதாரம். இங்கே இந்தி உரையில் விரிவான ஒரு குறிப்பு உள்ளது; லக்ஷ்மணனின் சொற்கள் எதிர்த்தரப்பு வாதமே என்பதை அது தெளிவுபடுத்துகிறது. உண்மை பேசுதல் பற்றிய லக்ஷ்மணனின் கூற்று தசரதனின் வாக்குறுதியை நினைவூட்டுகிறது — தந்தையின் சத்தியத்தைக் காப்பதற்காக ராமன் காட்டுக்குச் சென்றான்; இருந்தும் அதன் பலன் துன்பமே. ஆகவே அவன் கேட்கிறான் — சத்தியத்தைக் காத்ததால் என்ன பயன் கிடைத்தது?

‘மலைகளிலிருந்து ஆறுகள் பெருகிப் பாய்வதுபோல, அங்கங்கிருந்து திரட்டப்பட்டுப் பெருகிய செல்வத்திலிருந்தே எல்லாச் செயல்களும் நடைபெறுகின்றன. செல்வத்தை இழந்த அற்ப அறிவுடைய மனிதனின் செயல்கள் எல்லாம், கோடையில் சிற்றாறுகள் வற்றுவதுபோல அறுபட்டுப் போகின்றன. சுகத்தில் வளர்ந்தவன் செல்வத்தைக் கைவிட்டபின், சுகத்தை விரும்பிப் பாவம் செய்யத் தலைப்படுகிறான்; அப்போது குற்றம் உண்டாகிறது. எவனிடம் செல்வம் உண்டோ அவனுக்கே நண்பர்கள்; எவனிடம் செல்வம் உண்டோ அவனுக்கே உறவினர்கள்; எவனிடம் செல்வம் உண்டோ அவனே உலகில் ஆண்மகன்; எவனிடம் செல்வம் உண்டோ அவனே அறிஞன். எவனிடம் செல்வம் உண்டோ அவனே வீரன், அவனே அறிவாளி, அவனே பெரும்பேறு பெற்றவன், அவனே குணங்களில் மேம்பட்டவன். தீரனே, ராஜ்யத்தைத் துறந்து நீ எடுத்த முடிவில், செல்வத்தைக் கைவிடுவதால் ஏற்படும் இந்தக் குற்றங்களை நான் எடுத்துரைத்தேன். எவனிடம் செல்வம் உண்டோ, அவனுக்கு அறம், இன்பம், பொருள் — எல்லாமே அனுகூலமாகின்றன; பொருளை விரும்பித் தேடும் வறியவனால் பொருளை அடைய முடியாது. மன்னா, மகிழ்ச்சி, ஆசை, செருக்கு, அறம், சினம், அமைதி, புலனடக்கம் — இவை அனைத்தும் செல்வத்திலிருந்தே உண்டாகின்றன. எது இல்லாவிட்டால் அறவழியில் நடப்பவர்களின் இந்த உலக வாழ்க்கையும் அழிகிறதோ, அந்தச் செல்வம், மேகமூட்டமான நாள்களில் கோள்கள் தெரியாததுபோல, உன்னிடம் காணப்படவில்லை.’ இந்தப் பகுதியில் ‘யஸ்யார்த்தா:’ — ‘எவனிடம் செல்வம் உண்டோ’ — என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருவதால் பேசுபவனின் உணர்ச்சிவேகம் வெளிப்படுகிறது. செல்வத்தின் இந்தப் புகழ்ச்சி அர்த்தசாஸ்திரத்தின் உலகியல் பார்வையைப் பின்பற்றுகிறது — அறமும் இன்பமும் பொருளுக்கு உட்பட்டவை. மேகமூட்டமான நாள்களில் கோள்களின் உவமை மிக அழகானது — மேகங்கள் மூடிய வானில் கோள்கள் இருந்தும் தெரிவதில்லை; அதுபோல ராமனின் வனவாசத்தில் அவனுடைய செல்வச் சிறப்பு மறைந்திருக்கிறது. லக்ஷ்மணன் இங்கே செல்வத்தின் ஏழு பலன்களை எண்ணுகிறான் — நண்பர்கள், உறவினர்கள், ஆண்மை, அறிவுடைமை, வீரம், புத்தி, பெரும்பேறு. உலகில் செல்வந்தனே எல்லா நற்குணங்களும் உடையவனாகக் கருதப்படுகிறான்; வறியவனோ குணவானாக இருந்தாலும் புறக்கணிக்கப்படுகிறான் — இது உலகியல் அனுபவம். ‘மலைகளிலிருந்து ஆறுகள் போல’ என்ற உவமை செல்வம் வேராக இருப்பதைக் காட்டுகிறது — மலைகள் ஆறுகளின் பிறப்பிடமாக இருப்பதுபோல, செல்வம் எல்லாச் செயல்களுக்கும் பிறப்பிடம். கோடையில் சிற்றாறுகள் வற்றிப்போகின்றன; அதுபோல வறியவனின் காரியங்கள் அறுபட்டுப் போகின்றன. இவ்வாறு லக்ஷ்மணன் ராமன் ராஜ்யத்தைத் துறந்ததையே மீண்டும் மீண்டும் துன்பத்தின் வேராகக் காட்டுகிறான்; அதனால் ராமன் இப்போது ராஜ்யத்தையும் பகைவர் மீதான வெற்றியையும் நோக்கித் தூண்டப்பட வேண்டும் என்பது அவனுடைய நோக்கம். மகிழ்ச்சி, ஆசை, செருக்கு, அறம், சினம், அமைதி, புலனடக்கம் ஆகியவை செல்வத்திலிருந்தே உண்டாகின்றன என்ற சொல்லால் அவன் தர்மத்தையும் செல்வத்தின் பலனாகக் காட்டுகிறான்; இது முன்பு சொன்ன தர்க்கத்தின் நிறைவுரை.

‘வீரனே, தந்தையின் சொல்லில் நிலைத்து நீ காட்டுக்குப் புறப்பட்டபோது, உன் உயிரினும் இனிய மனைவி ராக்ஷசனால் கவரப்பட்டாள். வீரனே, இன்று இந்திரஜித் உண்டாக்கிய அந்தப் பெருந்துயரத்தை நான் என் செயலால் போக்குவேன்; ஆகவே எழுந்திரு, ராகவா. மனிதருள் புலியே, நீண்ட கைகளுடையவனே, உறுதியான விரதம் பூண்டவனே, எழுந்திரு; மகாத்மாவான உன்னை நீயே ஏன் உணராமல் இருக்கிறாய்? குற்றமற்றவனே, உன் நலனுக்காகவே நான் இவற்றைச் சொன்னேன். ஜனகனின் மகளின் மரணத்தைக் கண்டு சினமுற்ற நான், தேர்களோடும் யானைகளோடும் குதிரைகளோடும் ராக்ஷசேந்திரனோடும் இலங்கையை என் அம்புகளால் முற்றிலும் வீழ்த்துவேன்.’ இவ்வாறு லக்ஷ்மணனின் நீண்ட தர்க்கம் இறுதியில் செயலில் முடிகிறது. அவனுடைய நோக்கம் ஒரு தத்துவத்தை நிலைநாட்டுவது அல்ல; ராமனின் மயக்கத்தைப் போக்குவதும், தன் சினத்தை வெளிப்படுத்துவதுமே. ‘கிமாத்மானம் மஹாத்மானமாத்மானம் நாவபுத்யஸே’ — ‘மகாத்மாவான உன்னை நீயே ஏன் உணராமல் இருக்கிறாய்?’ — என்ற நாற்பத்து மூன்றாம் சுலோகம் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அதனால் ராமனின் தெய்வீக இயல்பு நினைவூட்டப்படுவது சுட்டப்படுகிறது. கடைசிச் சுலோகம் புஷ்பிதாக்ரா விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; அதில் லக்ஷ்மணனின் சினமும் சபதமும் ஒன்றுசேர்கின்றன. ‘அயமனக தவோதித: ப்ரியார்த்தம்’ — ‘குற்றமற்றவனே, உன் நலனுக்காகவே இவற்றைச் சொன்னேன்’ — என்ற வாக்கியத்தால், முன்பு சொன்ன தர்க்கங்கள் ராமனின் நலனுக்காக, அவனுடைய சோகத்தைப் போக்குவதற்காகவே சொல்லப்பட்டவை என்பதை அவனே ஒப்புக்கொள்கிறான். இங்கே லக்ஷ்மணனின் சினம் சீதையின் வதத்தை நோக்கியது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे त्र्यशीतितमः सर्गः॥ ८३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க