சர்க்கம்
அனுமனின் திரும்புதலும் இந்திரஜித்தின் நிகும்பிலா ஹோமமும்
வானரர்களின் ஓட்டம், அனுமனின் ஊக்கமூட்டல், ராக்ஷசப் படையின் அழிவு, இந்திரஜித்தின் எதிர்ப்போர், அனுமன் ராமனிடம் திரும்புதல், நிகும்பிலையில் ஹோமம்
இந்திரனின் இடிக்கு நிகரான அந்தப் பயங்கர முழக்கத்தைக் கேட்டு, வானரர்கள் எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கியபடி வேகமாக ஓடினர். சீதையின் வதத்தைக் கண்டு அவர்களுடைய மனம் உடைந்திருந்தது; இந்திரஜித்தின் கர்ஜனையால் அச்சமும் உண்டாயிற்று. துயர் படிந்த முகத்தோடும், இரங்கத்தக்க நிலையிலும், அஞ்சி, தனித்தனியாகச் சிதறி ஓடிய அவர்கள் அனைவரிடமும் வாயுபுத்திரனான அனுமன் சொன்னான்: ‘வானரர்களே, ஏன் துயர் படிந்த முகத்தோடு ஓடுகிறீர்கள்? போர் ஊக்கத்தைக் கைவிட்டு, உங்கள் வீரம் எங்கே போயிற்று? போர்க்களத்தில் முன்னால் செல்லும் என்னைப் பின்தொடர்ந்து வாருங்கள். நற்குலத்தில் பிறந்த வீரர்கள் போரிலிருந்து பின்வாங்குவது தகாது அல்லவா.’ இங்கே அனுமனின் தலைமைப் பண்பு தெளிவாகத் தெரிகிறது — அவனே துயருற்றிருந்தும், படையின் மனவலிமையைக் காப்பதற்காகத் தானே முதலில் முன்னே செல்கிறான். ‘அபிஜனோபேதை:’ — ‘நற்குலத்தில் பிறந்தவர்கள்’ — என்ற சொல்லால் அவன் வானரர்களின் குலப் பெருமையை நினைவூட்டுகிறான்: நற்குலத்தில் பிறந்த வீரர்கள் முதுகு காட்டமாட்டார்கள். அறிவாளியான வாயுபுத்திரன் இவ்வாறு சொன்னதும், அவர்கள் கடுஞ்சினமுற்று, மகிழ்ந்த மனத்தோடு மலைச்சிகரங்களையும் மரங்களையும் பற்றிக்கொண்டனர். அந்த வானரச் சிறந்தோர் கர்ஜித்தபடி ராக்ஷசர்கள் மீது பாய்ந்தனர்; அந்தப் பெரும்போரில் அனுமனைச் சூழ்ந்துகொண்டு பின்தொடர்ந்தனர். அந்த வானரத் தலைவர்களால் எல்லாப் பக்கமும் சூழப்பட்ட அனுமன், சுடர்விடும் அக்னியைப் போலப் பகைவர் படையை எரித்தான். இவ்வாறு ஒரு கணத்திலேயே படையின் நிலை மாறிவிட்டது — ஓடிக்கொண்டிருந்தவர்களே இப்போது பகைவர்களை நோக்கிப் பாய்கின்றனர். அக்னியின் உவமை அனுமனின் ஒளியையும் பகைவரை அழிக்கும் திறனையும் ஒருசேரச் சுட்டுகிறது. இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் வானரர்கள் ஓடியது இயல்பானதே — சீதைக்காகக் கடலைக் கடந்து வந்தவர்கள், அவளுடைய வதத்தைக் கண்டு போரின் நோக்கமே அழிந்துவிட்டது என்று கருதினர். ஆனால் அனுமன் அவர்களுடைய சோகத்தைச் சினமாக மாற்றுகிறான்; அதனால் அவர்கள் மீண்டும் போருக்குத் தயாராகின்றனர். தலைவனின் சொல்லுக்கு உள்ள ஆற்றல் இதுவே — ஒரே வாக்கியத்தால் ஆயிரக்கணக்கானோரின் மனம் மாறியது.
வானரப் படை சூழ, காலனுக்கும் அந்தகனான யமனுக்கும் நிகரான அந்த மாபெரும் வானரன் ராக்ஷசர்களைப் படுகொலை செய்தான். பெரும் சோகத்தாலும் சினத்தாலும் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அனுமன், ராவணியின் தேர் மீது ஒரு பெரும் பாறையை வீசினான். அனுமனின் சோகமும் சினமும் ஒன்றாகக் கலந்தன — சீதையின் வதத்தால் சோகம், அதைச் செய்தவன் மீது சினம். அது விழுவதைக் கண்டதுமே, சொல்படி நடக்கும் குதிரைகள் பூட்டிய அந்தத் தேரை சாரதி வெகு தொலைவுக்கு ஓட்டிச் சென்றான். தேரில் சாரதியோடு இருந்த இந்திரஜித்தை எட்டாமல், வீணாக வீசப்பட்ட அந்தப் பாறை நிலத்தைப் பிளந்து உள்ளே புகுந்தது. பாறை விழுந்தபோது ராக்ஷசர்களின் படை கலங்கியது; விழுந்த பாறையால் பல ராக்ஷசர்கள் கடுமையாக நசுக்கப்பட்டனர். ஆகவே அந்த அடி இலக்கை எட்டவில்லை என்றாலும் பயனற்றுப் போகவில்லை. பிறகு நூற்றுக்கணக்கான காட்டுவாசிகள் முழங்கியபடி அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தனர்; பருத்த உடல் கொண்ட அவர்கள் மரங்களையும் மலைச்சிகரங்களையும் உயர்த்தியிருந்தனர். பயங்கர வீரம் கொண்ட வானரர்கள் போரில் இந்திரஜித்தின் மீது மரங்களும் பாறைகளுமான பெருமழையைப் பொழிந்து பகைவர்களைப் படுகொலை செய்தனர்; பலவகை ஒலிகளில் முழங்கினர். மிகப் பயங்கரமான அந்த வானரர்களால் கோர உருவம் கொண்ட இரவில் திரிவோர் அடிக்கப்பட்டனர். இங்கே போரின் வேகம் வருணிக்கப்படுகிறது — பாறைமழை, மரமழை, கர்ஜனை. இந்திரஜித்தின் சாரதியின் திறமையும் குறிப்பிடப்படுகிறது; அவனே தன் தலைவனைக் காப்பாற்றினான். ‘விதேயாஶ்வ’ — ‘சொல்படி நடக்கும் குதிரைகள்’ — என்ற சொல்லால் குதிரைகள் நன்கு பயிற்றுவிக்கப்பட்டவை என்பது சுட்டப்படுகிறது; அவை சாரதியின் ஆணையை உடனே பின்பற்றின. பதினான்காம் சுலோகத்தின் இரண்டாம் பாதியும் பதினைந்தாம் சுலோகத்தின் முதல் பாதியும் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன; பதினான்காம் சுலோகத்தின் முதல் பாதிக்குப் பதிலாகத் திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘சிக்ஷிபுர்த்விஷதாம் மத்யே’ — ‘பகைவர்களின் நடுவே வீசினர்’ — என்ற வேறொரு வாக்கியம் உள்ளது. அனுமன் வீசிய பாறை நிலத்தைப் பிளந்து புகுந்தது என்பது அதன் கனத்தையும் அடியின் வேகத்தையும் சுட்டுகிறது. தேர் விலக்கிச் செல்லப்படாதிருந்தால் இந்திரஜித் இங்கேயே கொல்லப்பட்டிருப்பான். ஆகவே, இன்று விதியும் இந்திரஜித்தின் பக்கம் இருந்தது, அவனுடைய வதம் லக்ஷ்மணனால்தான் நிகழ வேண்டும் என்று கவி காட்டுகிறார். இந்தச் சுலோகங்களில் வானரர்களின் கூட்டு வலிமை காட்டப்படுகிறது — அனுமன் ஒருவன் மட்டுமல்ல, நூற்றுக்கணக்கான வானரர்கள் ஒன்றாகத் தாக்குகின்றனர்; அவர்களுடைய கர்ஜனையால் போர்க்களம் நிறைகிறது.
மரங்களால் அடிக்கப்பட்ட ராக்ஷசர்கள் போர்க்களத்தில் துடித்தனர். வானரர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட தன் படையைக் கண்டு, இந்திரஜித் ஆயுதம் ஏந்தி, சினத்தோடு பகைவர்களை எதிர்கொண்டு சென்றான். தன் படை சூழ, அம்புத்திரள்களைப் பொழிந்தபடி, உறுதியான வீரம் கொண்ட அவன் சூலங்களாலும் இடிபோன்ற ஆயுதங்களாலும் வாள்களாலும் பட்டிசங்களாலும் சூல முத்கரங்களாலும் வானரப் புலிகள் மிகப் பலரைக் கொன்றான். அவனுடைய ஆயுதங்களின் மிகுதி அவனுடைய படையின் வலிமையையும் காட்டுகிறது. அந்த வானரர்களும் போரில் அவனுடைய பரிவாரங்களைக் கொன்றனர். மாபெரும் வலிமையுடைய அனுமன், பருத்த அடிமரமும் கிளைகளும் கொண்ட மரங்களாலும் மலைகளாலும் பாறைகளாலும் பயங்கரச் செயல் புரியும் ராக்ஷசர்களைப் படுகொலை செய்தான். இவ்வாறு போர் சம வலிமையோடு நடந்தது — இந்திரஜித் வானரர்களைக் கொல்கிறான், வானரர்கள் அவனுடைய பரிவாரங்களைக் கொல்கின்றனர். பிறகு பகைவர் படையைத் தடுத்து நிறுத்திவிட்டு, அனுமன் அந்தக் காட்டுவாசிகளிடம் பேசினான். அனுமனின் இந்த முடிவு விவேகம் நிறைந்தது — இந்திரஜித்தின் படை வலிமையானது, வானரர்களோ களைத்துப்போயிருக்கின்றனர்; ஆகவே பயனற்ற மரணம் தகாது என்று அவன் காண்கிறான். ‘சுஸ்கந்தவிடபை:’ — ‘பருத்த அடிமரமும் கிளைகளும் கொண்டவை’ — என்ற சொல்லால், அனுமன் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தும் மரங்களின் பருமன் சுட்டப்படுகிறது. இந்திரஜித்தின் ஆயுதங்கள் இரும்பாலானவை, வானரர்களுடையவையோ இயற்கை தந்தவை; இருந்தும் வானரர்கள் பின்தங்கவில்லை. இந்தப் போரில் இரு தரப்புக்கும் இழப்பு ஏற்பட்டது. இந்திரஜித் தானே போரிடுகிறான்; அவனுடைய ஹோமத்தின் நேரமும் நெருங்கிவிட்டது; ஆகவே வானரர்களை விரைவில் திருப்பியனுப்ப அவன் விரும்புகிறான். இந்திரஜித்தின் படை அவனைக் காப்பதற்காக எல்லாப் பக்கமும் நிலைகொண்டிருந்தது; ஆகவே வானரர்களால் அவனை நேரடியாக எட்ட முடியவில்லை.
அனுமன் சொன்னான்: ‘திரும்புங்கள்; இந்தப் படையை நம்மால் வெல்ல முடியாது. ராமனுக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய விரும்பி நாம் உயிரையும் துறந்து போராடுகிறோம்; ஆனால் எவளுக்காக நாம் போரிடுகிறோமோ, அந்த ஜனகனின் மகள் கொல்லப்பட்டுவிட்டாள். இந்தச் செய்தியை ராமனுக்கும் சுக்ரீவனுக்கும் தெரிவித்து, அவர்கள் இதற்கு என்ன மாற்றுவழி செய்கிறார்களோ, அதையே நாம் செய்வோம்.’ இவ்வாறு சொல்லி, வானரச் சிறந்தோனான அவன் வானரர்கள் அனைவரையும் தடுத்து, அஞ்சாமல், தன் படையோடு மெல்ல மெல்லத் திரும்பினான். அனுமனின் சொல்லில் தர்க்கம் தெளிவாக உள்ளது — போரின் நோக்கம் சீதையை மீட்பதே; அவளே கொல்லப்பட்டுவிட்டால், இனி என்ன செய்வது என்று முடிவெடுப்பது தலைவனுடைய பொறுப்பே, ஊழியனுடையதல்ல. ஆகவே அவன் தானே முடிவெடுக்காமல், ராமன், சுக்ரீவன் இருவரின் ஆணைக்காகக் காத்திருக்கிறான். ‘ஶனை: ஶனை: அஸந்த்ரஸ்த:’ — ‘மெல்ல மெல்ல, அஞ்சாமல்’ — என்ற இரு சொற்களால், அவனுடைய திரும்புதல் ஓட்டம் அல்ல என்பது தெளிவாகிறது; அவன் படையை ஒழுங்காகத் திருப்புகிறான், அச்சத்தின் சுவடுகூட இல்லை. ராகவன் இருந்த இடத்தை நோக்கிச் சென்ற அனுமனைக் கண்டு, இந்திரஜித் தன் காரியத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்தான். இது ஒரு படைத்தலைவனின் முன்மாதிரியான நடத்தை. இவ்வாறு அனுமன் படையைக் காத்து ராமனின் அருகே திரும்புகிறான்; அங்கேதான் அடுத்த சர்க்கம் தொடங்குகிறது.
ஹோமம் செய்ய விரும்பிய அந்தத் தீய உள்ளத்தோன், நிகும்பிலை என்ற சைத்தியத்துக்கு — புனித வழிபாட்டு இடத்துக்கு — சென்றான். நிகும்பிலையில் அமர்ந்து இந்திரஜித் அக்னியில் ஆகுதி செய்தான். வேள்விக்களத்துக்குச் சென்ற அந்த ராக்ஷசனால் ஆகுதி அளிக்கப்பட்டு, ஹோமத்தில் இடப்பட்ட இரத்தத்தை உண்ணும் அக்னி அப்போது கொழுந்துவிட்டெரிந்தது. ஹோம இரத்தத்தால் திருப்தியடைந்து, சுடர்களால் சூழப்பட்டு, மிகக் கடுமையாக எழுந்த அந்த அக்னி, சந்தியா வேளையில் தோன்றும் சூரியனைப் போலக் காணப்பட்டது. பிறகு விதிமுறைகளை அறிந்த இந்திரஜித் ராக்ஷசர்களின் நலனுக்காக முறைப்படி ஹவிஸை ஆகுதி செய்தான்; அதைக் கண்டு, நன்னெறியையும் தீநெறியையும் அறிந்த ராக்ஷசர்கள் பெருங்கூட்டங்களாக நின்றனர். இங்கே மாயா சீதை வதத்தின் உண்மையான நோக்கம் வெளிப்படுகிறது — வானரர்களின் மனத்தை மயக்கி, அவர்கள் ராமனிடம் சென்றிருக்கும்போது, இந்திரஜித் தடையின்றி ஹோமம் செய்ய விரும்புகிறான். இந்த ஹோமம் முழுமையடைந்தால் அவன் வெல்லப்பட முடியாதவன் ஆவான் என்று வரும் சர்க்கங்களில் விபீஷணன் சொல்லப்போகிறான். இரத்தமாகிய ஹவிஸால் திருப்தியடையும் அக்னி இந்த ஹோமத்தின் அசுர இயல்பைக் காட்டுகிறது. கடைசிச் சுலோகம் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது. ‘நயானயஜ்ஞா:’ — ‘நன்னெறியையும் தீநெறியையும் அறிந்தவர்கள்’ — என்ற அடைமொழி ராக்ஷசர்களுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பது சுவையானது: அவர்கள் நீதியையும் அநீதியையும் அறிவார்கள்; இருந்தும் தம் தலைவனின் அநீதியையே பின்பற்றுகிறார்கள். இந்திரஜித்தின் இந்த ஹோமமே, அதன் ரகசியத்தை விபீஷணன் பின்னர் ராமனுக்கு வெளிப்படுத்தப்போகும் விஷயம்; அதைக் குலைப்பதற்காக லக்ஷ்மணன் நிகும்பிலைக்குச் செல்லப்போகிறான். இங்கே ‘சந்தியா வேளையில் தோன்றும் சூரியனைப் போன்ற அக்னி’ என்ற உவமை சிவந்த நிறத்தைச் சுட்டுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे द्व्यशीतितमः सर्गः॥ ८२॥