சர்க்கம்
மாயா சீதையின் வதம்
இந்திரஜித் மீண்டும் போருக்குப் புறப்படுதல், மாயையால் சீதையை உருவாக்குதல், அனுமனின் கண்டனம், வானரர் முன்னிலையில் மாயா சீதையின் வதம், வானரர்களின் துயரம்
முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் ‘ஒருவனுக்காக எல்லா ராக்ஷசர்களையும் கொல்லக்கூடாது’ என்று சொல்லி, அவனையே கொல்வதென்று உறுதிகொண்டான். மகாத்மாவான ராகவனின் அந்த மனநிலையை அறிந்த இந்திரஜித், அந்தப் போர்க்களத்திலிருந்து விலகி இலங்கை நகருக்குள் புகுந்தான். அங்கே கொல்லப்பட்ட வேகமிக்க ராக்ஷசர்களின் மரணத்தை நினைத்து, அந்த வீரன் சினத்தால் கண்கள் சிவந்தவன் ஆனான்; மீண்டும் போருக்குப் புறப்பட்டான். புலஸ்தியரின் குலத்தில் பிறந்தவனும், தேவர்களுக்கு முள்ளாக இருந்தவனுமான அந்தப் பெருவீரன், ராக்ஷசர்கள் சூழ மேற்கு வாயில் வழியாக வெளியேறினான். போருக்குத் தயாராக நின்ற வீரச் சகோதரர்களான ராம லக்ஷ்மணரைக் கண்டு அவன் மாயையை வெளிப்படுத்தினான். மாயையால் ஒரு சீதையை உருவாக்கித் தேரில் அமர்த்தி, பெரும் படையால் அவளைச் சூழச் செய்து, அவளைக் கொல்ல விரும்பினான். எல்லோரையும் மயக்குவதற்காகவே அந்தத் தீய மதியோன் இந்த எண்ணத்தைக் கொண்டான். சீதையைக் கொல்லத் துணிந்த அவன் வானரர்களை நோக்கிச் சென்றான். இங்கே கவி இந்திரஜித்தின் வஞ்சகத்தின் வேரைத் தெளிவுபடுத்துகிறார் — நேருக்கு நேர் போரில் ராமனின் அஸ்திரத்துக்கு அஞ்சிய அவன், பகைவர்களின் மனத்தையே உடைக்க விரும்புகிறான். சீதை அழிந்ததாகக் கேள்விப்பட்டால் ராமனின் போர் ஊக்கமே அழிந்துவிடும் என்பது அவனுடைய எண்ணம். ‘மோஹனார்த்தம்’ — ‘மயக்குவதற்காக’ — என்ற சொல்லே இந்த நிகழ்ச்சி முழுவதற்கும் திறவுகோல்; இந்த வதம் உண்மையானதல்ல, மயக்கத்தை உண்டாக்கும் ஒரு உபாயமே. முதல் சுலோகத்தில் ‘விஜ்ஞாய’ — ‘அறிந்து’ — என்ற சொல் முக்கியமானது: இந்திரஜித் ராமனின் சொல்லைக் கேட்டோ, அவனுடைய முகபாவத்தைக் கண்டு ஊகித்தோ, ராமன் இப்போது தன்னைக் கொல்வதிலேயே இலக்கை நிறுத்தியிருக்கிறான் என்று அறிந்துகொண்டான். ஆகவே அவன் உடனே களத்திலிருந்து விலகினான் — ஆனால் அச்சத்தால் அல்ல, ஒரு புதிய உபாயத்தைச் சிந்திப்பதற்காக. நகருக்குள் புகுந்து, முன்பு கொல்லப்பட்ட கும்பகர்ணன் முதலிய வீரர்களை அவன் நினைத்தான்; அதனால் அவனுடைய சினம் மீண்டும் கொழுந்துவிட்டெரிந்தது. ‘மேற்கு வாயில் வழியாக’ என்ற சொல்லால் அவன் புறப்பட்ட திசையும் குறிக்கப்படுகிறது — அங்கேதான் அனுமன் நிலைகொண்டிருந்தான். ‘தேவகண்டகன்’ — ‘தேவர்களுக்கு முள்’ — என்ற அடைமொழி அவனுடைய முந்தைய வீரத்தை நினைவூட்டுகிறது: அவன் இந்திரனையே வென்றவன்; அதனால்தான் இந்திரஜித் என்று புகழ்பெற்றான். இவ்வாறு, இந்தப் பகைவன் வெறும் வலிமையுடையவன் மட்டுமல்லன், பகைவனின் மனத்திலேயே அடிகொடுக்கத் தெரிந்த அறிவாளியும் வஞ்சகனும் ஆவான் என்பதைக் கவி காட்டுகிறார்.
அவன் புறப்படுவதைக் கண்டு, காட்டில் வாழும் வானரர்கள் அனைவரும் கடுஞ்சினமுற்று, கைகளில் பாறைகளை ஏந்தி, போரிடும் ஆவலோடு பாய்ந்தெழுந்தனர். அவர்களுக்கு முன்னால், வானரர்களில் யானை போன்றவனான அனுமன், அணுகுதற்கரிய ஒரு பெரிய மலைச்சிகரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு சென்றான். அவன் இந்திரஜித்தின் தேரில் சீதையைக் கண்டான் — மகிழ்ச்சியெல்லாம் இழந்தவளாக, ஒற்றைச் சடைப் பின்னல் தரித்தவளாக, இரங்கத்தக்கவளாக, உபவாசத்தால் இளைத்த முகத்தோடு, மிகவும் அழுக்கடைந்த ஒற்றை ஆடையுடன், நீராடாதவளாக, புழுதியும் அழுக்கும் படிந்த அங்கங்கள் அனைத்தோடும் இருந்த, ராகவனுக்குப் பிரியமான அந்த உத்தமப் பெண்ணை. சிறிது நேரம் அவளை உற்றுநோக்கி, அவள் அந்த மைதிலியே என்று அவன் முடிவுசெய்தான்; ஏனெனில் ஜனகனின் மகளான அவளை அவன் சற்று முன்புதான் கண்டிருந்தான் — அசோகவனத்தில் அவளைக் கண்டு அதிக காலம் ஆகவில்லை. தேரில் இருந்தவளும், இரங்கத்தக்கவளும், ராக்ஷசேந்திரனின் மகனுடைய பிடியில் அகப்பட்டவளும், சோகத்தால் வாடியவளும், மகிழ்ச்சியற்றவளும், தவக்கோலம் பூண்டவளுமான அவளைக் கண்டு, ‘இவன் என்ன செய்ய நினைத்திருக்கிறான்?’ என்று சிந்தித்தபடி, அந்த மாபெரும் வானரன் அந்த வானரச் சிறந்தோரோடு சேர்ந்து ராவணியை நோக்கிப் பாய்ந்தோடினான். இங்கே மாயையின் நுட்பத்தைக் கவனிக்க வேண்டும் — அசோகவனத்தில் அனுமன் கண்ட அதே உருவத்தையே இந்திரஜித் உருவாக்கினான்; ஆகவே அவளை அறிந்தவனான அவனும் மயங்கினான். பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘அப்ரவீத்’ — ‘சொன்னான்’ — என்ற சொல் அச்சுப் பதிப்பில் காணப்படுகிறது; ஆனால் பொருளளவில் அங்கே அனுமனின் சிந்தனையே முதன்மையானது, அவன் பேசும் வாக்கியம் பின்னால்தான் வருகிறது. இங்கே அனுமனின் சித்திரம் மிகவும் நெஞ்சைத் தொடுவதாக உள்ளது. எல்லா வானரர்களிலும் அவன் ஒருவனே சீதையை நேரில் கண்டவன்; அவனே அவளுடைய செய்தியையும் சூடாமணியையும் ராமனிடம் கொண்டுவந்தவன். ஆகவே அவனுக்கு இந்தக் கணம் மிகவும் தாங்கவொண்ணாதது — எவளைக் காப்பதற்காக அவன் கடலைத் தாண்டினானோ, அவள் இப்போது பகைவனின் தேரில் கட்டுண்டவளாகக் காணப்படுகிறாள். மாயா சீதையின் வருணனை சுந்தர காண்டத்தில் அசோகவனத்தில் காணப்பட்ட சீதையின் வருணனையோடு ஒத்திருக்கிறது — ஒற்றைச் சடைப் பின்னல், அழுக்கடைந்த ஒற்றை ஆடை, உபவாசத்தால் இளைத்த முகம், புழுதியும் அழுக்கும் படிந்த அங்கங்கள். இந்த ஒற்றுமையால் அனுமனின் நம்பிக்கை உறுதியானது. ‘கிம் சமர்த்திதம் அஸ்ய’ — ‘இவன் என்ன செய்ய நினைத்திருக்கிறான்?’ — என்ற அவனுடைய கேள்வி, பகைவனின் நோக்கத்தை அவன் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது; இருந்தும் அவன் செயலற்று நிற்கவில்லை, உடனே வானரச் சிறந்தோரோடு ராவணியை நோக்கிப் பாய்கிறான். இவ்வாறு அவனுடைய பக்தியும் வீரமும் ஒருசேர வெளிப்படுகின்றன.
அந்த வானரப் படையைக் கண்டு சினத்தால் தன்னிலை இழந்த ராவணி, வாளை உறையிலிருந்து உருவி, சீதையைத் தலைமுடியைப் பற்றி இழுத்தான். அவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அந்த ராக்ஷசன், ‘ராமா, ராமா’ என்று கதறிக்கொண்டிருந்தவளும் மாயையால் தேரில் அமர்த்தப்பட்டவளுமான அந்தப் பெண்ணை அடித்தான். தலைமுடி பற்றப்பட்ட அவளைக் கண்டு அனுமன் பெருந்துயரில் ஆழ்ந்து, கண்களிலிருந்து துயரத்தால் பிறந்த நீரைச் சொரிந்தான். எல்லா அங்கங்களும் அழகுடையவளும் ராமனின் பிரிய மனைவியுமான அவளைக் கண்டு, அவன் சினத்தோடு ராக்ஷச அரசனின் மகனிடம் கடுஞ்சொற்களைக் கூறினான்: ‘தீய உள்ளம் கொண்டவனே, உன் அழிவுக்காகவே நீ இவளுடைய கூந்தலைத் தொடுகிறாய். பிரம்மரிஷிகளின் குலத்தில் பிறந்திருந்தும் நீ ராக்ஷசப் பிறவியைச் சார்ந்துவிட்டாய். இத்தகைய எண்ணம் கொண்ட பாவச்செயலனான உன்னைச் சீ! கொடியவனே, இழிந்தவனே, தீயொழுக்கனே, கீழ்மகனே, பாவத்தில் வீரம் காட்டுபவனே — இழிந்தவனுக்கே உரியது இத்தகைய செயல்; இரக்கமற்றவனே, உனக்குச் சிறிதும் இரக்கமில்லை. வீட்டையும் ராஜ்யத்தையும் ராமனின் கையையும் இழந்த இந்த மைதிலி உனக்கு என்ன தீங்கு செய்தாள், இரக்கமற்றவனே, நீ இவளைக் கொல்வதற்கு? சீதையைக் கொன்றுவிட்டு நீ நீண்டகாலம் உயிர்வாழமாட்டாய்; கொல்லப்படத் தக்கவனே, அந்தச் செயலால் நீ என் கையில் அகப்பட்டுவிட்டாய். பெண்களைக் கொல்பவர்கள் அடையும் உலகங்கள், உலகமே கொல்லத்தக்கவர்களாகக் கருதும் பாவிகளும் இகழும் உலகங்கள்; இங்கே உயிரைவிட்டு, இறந்தபின் நீ அவற்றையே அடைவாய்.’ இங்கே அனுமனின் சொற்களில் அறச்சினம் வெளிப்படுகிறது — இந்திரஜித்தின் குலத்தின் உயர்வை நினைவூட்டி, அவனுடைய செயலின் இழிவைக் காட்டுகிறான்; புலஸ்தியரின் வழித்தோன்றலாக இருந்தும் அவன் பெண்ணைக் கொல்கிறான். ‘வதார்ஹ’ — ‘கொல்லப்படத் தக்கவனே’ — என்ற விளி எதிர்காலத்தைச் சுட்டுகிறது: இந்தப் பாவத்தின் பலன் என் கையாலேயே நேரும் என்று. அனுமனின் அழுகையையும் கவி மறைக்கவில்லை — மாபெரும் வலிமையுடைய வானரனும் சீதையின் கூந்தல் பற்றப்படுவதைக் கண்டு கண்ணீர் சொரிந்தான். ஆனால் அவனுடைய துயரம் விரைவிலேயே சினமாக மாறியது; சொற்களாலேயே அவன் பகைவனைத் தாக்குகிறான். அவனுடைய கண்டனத்தில் மூன்று கூறுகள் காணப்படுகின்றன — முதலாவது குலத்தை நினைவூட்டுதல், ஏனெனில் புலஸ்தியர் பிரம்மரிஷியாக இருந்தார்; இரண்டாவது செயலைப் பழித்தல், ஏனெனில் பெண்ணைக் கொல்லுதல் எங்கும் இழிவாகக் கருதப்படுகிறது; மூன்றாவது எதிர்காலத்தைச் சுட்டுதல், ஏனெனில் இந்தப் பாவத்துக்குத் தண்டனை நிச்சயம் நேரும். ‘ச்யுதா க்ருஹாச்ச ராஜ்யாச்ச ராமஹஸ்தாச்ச’ — ‘வீட்டையும் ராஜ்யத்தையும் ராமனின் கையையும் இழந்தவள்’ — என்ற சொற்களால் சீதையின் துயரம் முழுவதும் சுருக்கமாகச் சொல்லப்பட்டுவிட்டது: அவள் தன் வீட்டையும், ராஜ்யத்தையும், கணவனின் அண்மையையும் இழந்தாள்; இருந்தும் எந்தக் குற்றமும் செய்யவில்லை. இவ்வாறு குற்றமற்ற பெண்ணைக் கொல்லுதலே எல்லாப் பாவங்களிலும் மிகப் பெரியது என்று அனுமன் காட்டுகிறான்.
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டே, ஆயுதம் ஏந்திய வானரர்கள் சூழ, கடுஞ்சினமுற்ற அனுமன் ராக்ஷசேந்திரனின் மகனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். பாய்ந்துவந்த காட்டுவாசிகளின் அந்தப் பெருவீரம் மிக்க படையை, இந்திரஜித் பயங்கரச் சினம் கொண்ட ராக்ஷசர்களின் படையால் தடுத்தான். ஆயிரம் அம்புகளால் அந்த வானரப் படையைக் கலக்கிவிட்டு, இந்திரஜித் வானரச் சிறந்தோனான அனுமனுக்கு மறுமொழி கூறினான்: ‘சுக்ரீவனும் நீயும் ராமனும் எவளுக்காக இங்கே வந்தீர்களோ, அந்த வைதேகியை இன்றே, நீ பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே கொல்லப்போகிறேன். இவளைக் கொன்றபின், ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் உன்னையும் சுக்ரீவனையும் இழிந்தவனான விபீஷணனையும் கொல்வேன். வானரனே, பெண்களைக் கொல்லக்கூடாது என்று நீ சொல்கிறாயே, அதற்கு என் மறுமொழி இது — பகைவர்களுக்கு எது வேதனை தருமோ, அதைச் செய்தே தீர வேண்டும்.’ இவ்வாறு சொல்லி, அவன் அழுதுகொண்டிருந்த அந்த மாயா சீதையைக் கூர்முனை வாளால் தானே வெட்டினான். பூணூல் செல்லும் வழியில் — தோளிலிருந்து குறுக்காக — வெட்டப்பட்ட, அகன்ற இடையுடையவளும், காண்பதற்கு இனியவளும், தவக்கோலம் பூண்டவளுமான அவள் தரையில் விழுந்தாள். இந்திரஜித்தின் சொல் ராக்ஷச நீதியின் இயல்பைக் காட்டுகிறது — அவனுக்கு அறம் வெறும் கருவி மட்டுமே; பகைவனுக்கு வேதனை தருவதே இலக்கு. ‘யஜ்ஞோபவீத மார்க்கேண’ — ‘பூணூல் செல்லும் வழியில்’ — என்ற சொல்லால் கவி அந்த வதத்தின் கொடூரத்தைச் சுட்டுகிறார்: அந்த அடி தோளிலிருந்து குறுக்காக விழுந்தது. மாயா சீதையும் ‘ராமா, ராமா’ என்று கதறுகிறாள்; அதனால் பார்ப்பவர்களின் மயக்கம் முழுமையடைகிறது. இந்திரஜித்தின் மறுமொழியில் அனுமனின் குற்றச்சாட்டுக்கான பதில் தெளிவாக உள்ளது — ‘பெண்களைக் கொல்லக்கூடாது’ என்ற தர்மசாஸ்திரத்தின் வாக்கை அவன் அறிவான்; இருந்தும் போரில் பகைவனை வருத்துவதே பரம தர்மம் என்று கருதுகிறான். அவனுடைய சபதமும் பெரியது — சீதையைக் கொன்றபின் ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் அனுமனையும் சுக்ரீவனையும் விபீஷணனையும் கொல்வேன் என்று. விபீஷணனை ‘அனார்யன்’ — ‘இழிந்தவன்’ — என்று அழைப்பது, சொந்த வீட்டுக்குத் துரோகம் செய்தவன் என்ற அவனுடைய சீற்றத்தைக் காட்டுகிறது. வதம் நிகழும் கணத்தில் மாயா சீதை அழுகிறாள், ‘ராமா, ராமா’ என்று கதறுகிறாள்; அதனால் வானரர்கள் அவளை உண்மையான சீதையாகவே கருதுகின்றனர். ‘அகன்ற இடையுடையவள், காண்பதற்கு இனியவள், தவக்கோலம் பூண்டவள்’ என்ற மூன்று அடைமொழிகளால் கவி அவளுடைய அழகையும் துயரத்தையும் ஒருசேர நினைவூட்டுகிறார்; அதனால் அந்த வதத்தின் அவலம் மேலும் பெருகுகிறது.
அந்தப் பெண்ணைக் கொன்றுவிட்டு இந்திரஜித் அனுமனிடம் சொன்னான்: ‘என் ஆயுதத்தால் கொல்லப்பட்ட ராமனின் இந்தப் பிரியமானவளைப் பார். இதோ, வைதேகி வெட்டி வீழ்த்தப்பட்டாள்; உங்கள் உழைப்பெல்லாம் வீணாயிற்று.’ பிறகு பெரிய வாளால் அவளைத் தானே கொன்ற அவன், மகிழ்ச்சியோடு தேரில் ஏறி நின்று பெருங்குரலில் முழங்கினான். சற்றுத் தொலைவில் எதிரே நின்ற வானரர்கள், அந்த அரணைச் சார்ந்து நின்று வாயைப் பிளந்து முழங்கிய அவனுடைய ஒலியைக் கேட்டனர். இவ்வாறு சீதையைக் கொன்ற தீய மதியோனான ராவணி மனம் மகிழ்ந்தான்; மகிழ்ச்சியுற்ற அவனைக் கண்டு, துயருற்ற வானரர்கள் சிதறி ஓடினர். சர்க்கத்தின் முடிவு வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; அதனால் சோகத்தின் ஆழம் மேலும் கூடுகிறது. இந்திரஜித்தின் மகிழ்ச்சியும் வானரர்களின் துயரமும் ஒன்றுக்கொன்று எதிராகச் சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளன. ‘உங்கள் உழைப்பெல்லாம் வீணாயிற்று’ என்ற சொல், சேதுபந்தனம் முதற்கொண்டு போர் முழுவதன் நோக்கத்தையே பொருளற்றதாகக் காட்டுவதற்காகச் சொல்லப்பட்டது; ஆகவே வானரர்களின் மனவலிமை உடைந்தது. ‘ஏஷா விஶஸ்தா வைதேஹீ’ — ‘இதோ, வைதேகி வெட்டி வீழ்த்தப்பட்டாள்’ — என்ற மூன்றாம் அரைச்சுலோகம் வல்கேட்டில் மட்டுமே காணப்படுகிறது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அதனால் இந்திரஜித்தின் ஏளனம் மேலும் கூர்மையடைகிறது. வானரர்கள் இருந்த இடத்திலிருந்து அதிகத் தொலைவில்லாமல், அவன் அரணைச் சார்ந்து நின்று முழங்கினான்; ஆகவே அவனுடைய ஒலி எல்லோருக்கும் கேட்டது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकाशीतितमः सर्गः॥ ८१॥