॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 80

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

இந்திரஜித்தின் மறைந்துநின்ற போரும் ராம லக்ஷ்மணரின் உரையாடலும்

மகராக்ஷன் வதத்தால் சினங்கொண்ட ராவணனின் ஆணை, இந்திரஜித்தின் அபிசார ஹோமம், மறைந்த தேரில் போர், ராம லக்ஷ்மணருக்கு அம்புகளால் வேதனை, லக்ஷ்மணன் பிரம்மாஸ்திரத்தை முன்மொழிதல், ராமனின் தர்ம உபதேசம்

மகராக்ஷன் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு, போர்களில் வெற்றி காணும் ‘சமிதிஞ்ஜயன்’ ஆன ராவணன் பெருஞ்சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, பற்களை நறநறவென்று கடித்து — பற்களால் பற்களை உரசி — சினமுற்றான். சீற்றமடைந்த அவன் அப்போது அங்கே ‘இனி என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று எண்ணியபடி, கடுஞ்சினத்தோடு தன் மகன் இந்திரஜித்தைப் போருக்குக் கட்டளையிட்டான்: ‘வீரனே, பேராற்றல் உடைய உடன்பிறந்தோரான ராம லக்ஷ்மணரைக் கொல். கண்ணுக்குத் தெரியாமல் நின்றாலும் சரி, தெரிந்து நின்றாலும் சரி — எவ்வகையிலும் நீ வலிமையில் மேம்பட்டவன். ஒப்பற்ற செயல்களுடைய இந்திரனையே நீ போரில் வெல்கிறாய்; அப்படியிருக்க, இரண்டு மனிதர்களைக் கண்டு போரில் அவர்களைக் கொல்லமாட்டாயா என்ன?’ ராவணனின் வீரர்கள் பலர் கொல்லப்பட்டுவிட்டனர் — கும்பகர்ணன், அவனுடைய மைந்தர்கள், மகராக்ஷன் ஆகியோர். இப்போது அவன் மீண்டும் தன் மகன் இந்திரஜித்தையே சார்ந்திருக்கிறான்; அவனே முன்பு இருமுறை ராம லக்ஷ்மணரை — நாகபாசத்தாலும் பிரம்மாஸ்திரத்தாலும் — வீழ்த்தியவன். ‘அத்ருஶ்யோ த்ருஶ்யமானோ வா’ — ‘தெரியாமலோ தெரிந்தோ’ — என்ற சொல்லால் ராவணன் இந்திரஜித்தின் மாயைச் சக்தியை நினைவூட்டுகிறான். இந்திரனை வென்றவன் இரண்டு மனிதர்களின் முன் எப்படித் தோற்க முடியும் என்பது அவனுடைய வாதம் — ஆனால் ராமனின் உண்மையான இயல்பை அவன் அறியவில்லை. முதல் இரண்டு அரைச்சுலோகங்கள் (1.2, 2.1) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை — அங்கே ராவணன் நேரடியாகவே ஆணையிடுகிறான்; வல்கேட் அவனுடைய சினத்தையும் கவலையையும் விவரிக்கும் பகுதியைச் சேர்க்கிறது.

ராக்ஷச அரசனால் அவ்வாறு சொல்லப்பட்ட இந்திரஜித், தந்தையின் சொல்லை ஏற்றுக்கொண்டு, வேள்விக்களத்தில் முறைப்படி தீயில் ஆகுதி செய்தான். அவன் அக்னியில் ஹோமம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, சிவந்த தலைப்பாகை அணிந்த ராக்ஷசப் பெண்கள் பரபரப்புடன் ராவணனின் மகன் இருந்த இடத்திற்கு வந்தனர். அந்த ஹோமத்தில் தர்ப்பைக்குப் பதிலாக ஆயுதங்களே பரப்பப்பட்டன; தான்றி (பிபீதக) மரத்தின் சமித்துகளும், சிவந்த ஆடைகளும், கருப்பு இரும்பாலான ஸ்ருவமும் (ஆகுதிக் கரண்டியும்) பயன்படுத்தப்பட்டன. அம்புகளையும் தோமரங்களையும் கொண்டு தீயைச் சுற்றிலும் பரப்பிவிட்டு, அவன் முழுதும் கருநிறமான உயிருள்ள ஓர் ஆட்டின் கழுத்தைப் பற்றி அதை அக்னியில் ஆகுதி செய்தான். ஒரே ஒரு ஆகுதியாலேயே நன்கு கொழுந்துவிட்டெரிந்த, புகையற்ற, பெருஞ்சுடருடைய அக்னியில் வெற்றியைக் காட்டும் அடையாளங்கள் தோன்றின. வலப்புறமாகச் சுழலும் சுடருடையவனும் உருக்கிய பொன் போன்றவனுமான அக்னிதேவன் தானே எழுந்து அந்த ஹவிஸை ஏற்றுக்கொண்டான். இந்த ஹோமம் ஓர் அபிசாரச் செயல் — பகைவனை அழிப்பதற்காகச் செய்யப்படும் தாமசமான வேள்வி. இதன் கருவிகள் அனைத்தும் தலைகீழானவை — தர்ப்பைக்குப் பதில் ஆயுதங்கள், மங்கல மரத்துக்குப் பதில் தான்றி, வெள்ளாடைக்குப் பதில் சிவப்பாடைகள், பொன் ஸ்ருவத்துக்குப் பதில் இரும்பு ஸ்ருவம். கருப்பு ஆடும் தாமச இயல்பின் அடையாளம். தீச்சுடர் வலம் சுழல்வதும், புகையின்மையும், பேரொளியும் நல்ல சகுனங்கள் — இந்திரஜித்தின் வெற்றியைக் குறிப்பவை. சிவந்த தலைப்பாகை அணிந்த பெண்கள் இந்தச் செயலின் அச்சமூட்டும் சூழலைக் கூட்டுகின்றனர். அச்சுப் பதிப்பில் ‘பிபீதகா:’ என்று ‘ப’கரத்தோடு உள்ளது. இந்திரஜித் முன்பும் (எழுபத்து மூன்றாம் சர்க்கத்தில்) ஹோமம் செய்த பின்னரே போருக்குச் சென்றான்; அவனுடைய வலிமையின் வேர் இந்த ஹோமமே. ஹோமத்தால் அவன் மறைந்திருக்கும் சக்தியையும் தெய்வீகத் தேரையும் பெறுகிறான். ஆகவே இந்த வேள்வி வெறும் சமயச் சடங்கு அல்ல; போருக்கான ஆயத்தமே. அக்னி தானே எழுந்து வந்தது அந்த ஹோமம் சித்தியடைந்ததைக் காட்டுகிறது.

அக்னியில் ஆகுதி செய்து, தேவர்களையும் தானவர்களையும் ராக்ஷசர்களையும் திருப்தி செய்த பின், அவன் மறைந்துநிற்கும் தன்மையுடைய, மங்கலமான, தேர்களில் சிறந்த தேரில் ஏறினான். நான்கு குதிரைகளும் கூரிய அம்புகளும் கொண்டு, பெரிய வில் ஏற்றிவைக்கப்பட்ட அந்தச் சிறந்த தேர் அழகுடன் விளங்கியது. தன் வடிவாலேயே சுடர்விட்ட அந்தத் தேர் புடமிட்ட பொன்னாலான அணிகலன்களையும், மான்கள், சந்திரர்கள், பிறைச்சந்திரர்கள் ஆகிய ஓவியங்களையும் கொண்டு நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. இந்திரஜித்தின் கொடிமரம் ஜாம்பூநதப் பொன்னாலான பெரிய வளையங்களோடு கூடியதாய், கொழுந்துவிட்டெரியும் தீயைப் போன்றதாய், வைடூரியங்களால் அணி செய்யப்பட்டதாய் விளங்கியது. சூரியனைப் போன்ற அந்தத் தேராலும் பிரம்மாஸ்திரத்தாலும் காக்கப்பட்ட பெருவலிமையுடைய ராவணனின் மகன் யாராலும் எதிர்க்க முடியாதவனானான். போர்களில் வெற்றி பெறும் இந்திரஜித் நகரத்திலிருந்து வெளியேறி, ராக்ஷச மந்திரங்களால் அக்னியில் ஆகுதி செய்து, மறைந்துநின்றபடி சொன்னான்: ‘பொய்யாகக் காட்டுக்குப் புறப்பட்டு வந்த அந்த இருவரையும் இன்று போரில் கொன்று, என் தந்தை ராவணனுக்கு மேலான வெற்றியை அளிப்பேன். இன்று பூமியை வானரர்கள் இல்லாததாக்கி, ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் கொன்று அவருக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியை உண்டாக்குவேன்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அவன் மறைந்தான். ‘மித்யா ப்ரவ்ரஜிதௌ’ — ‘பொய்யாகத் துறவு பூண்டவர்கள்’ — என்ற சொல்லால் இந்திரஜித் ராமனின் வனவாசத்தை ஏளனம் செய்கிறான் — தவக்கோலம் பூண்டிருந்தும் ஆயுதங்களை ஏந்தியிருக்கிறார்கள் என்று. இந்தி உரை இங்கே இரண்டு பொருள்களைத் தருகிறது: ‘வீணாகக் காட்டுக்கு வந்தவர்கள்’, அல்லது ‘பொய்யாகத் தவசிகளின் வேடம் பூண்டவர்கள்’. தேரின் வருணனை அதன் தெய்வீகத் தன்மையைக் காட்டுகிறது — அது கண்ணுக்குத் தெரியாதது, ஆயினும் ஒளிமிக்கது. பிரம்மாஸ்திரத்தின் காவல் அவனை வெல்லக் கடினமானவனாக்குகிறது. அவனுடைய சபதம் மகராக்ஷனின் சபதம் போலவே செருக்குடையது; ஆனால் அவனுடைய மாயை வலிமை உண்மையானது. இந்திரஜித்தின் தேர் நான்கு குதிரைகள் பூட்டியது, அம்புகளால் நிறைந்தது, பெரிய வில்லோடு ஆயத்தமானது — போருக்கான எல்லாக் கருவிகளும் அதில் உள்ளன. தேரின் அலங்காரம் — பொன், மான்கள், சந்திரர்கள், பிறைச்சந்திரர்கள் — ராக்ஷச அரசகுலத்தின் செல்வச் செழிப்பைக் காட்டுகிறது. கொடி தீயைப் போலச் சுடர்விடுகிறது, வைடூரியங்களால் ஒளிர்கிறது. ஆனால் இந்த அழகெல்லாம் கண்ணுக்குத் தெரியாதது, ஏனெனில் தேர் மறைந்துநிற்கிறது — இந்த முரணைக் கவிஞர் நுட்பமாகக் காட்டியுள்ளார். இந்திரஜித் நகரிலிருந்து வெளியேறிய பின் மீண்டும் மந்திரங்களால் ஹோமம் செய்கிறான்; அதனால் அவன் முழுமையாக மறைகிறான். அவனுடைய சொற்களில் தந்தையின் மகிழ்ச்சியே முதன்மையான குறிக்கோள் — தந்தைக்காகவே அவன் வெற்றியை விரும்புகிறான். இவ்வாறு மகனின் தந்தைப் பற்றும் தெரிகிறது — அது அதர்மத்துக்குப் பணிபுரிவதாயினும்.

பின்னர் பத்துத் தலையனால் தூண்டப்பட்ட, கடுஞ்சினமுடைய, கொடியவனான இந்திரனின் பகைவன் இந்திரஜித் கூரிய வில்லோடும் நாராசங்களோடும் போர்க்களத்தில் பாய்ந்தான். வானரர்களின் நடுவே அம்புவலைகளை எய்துகொண்டிருந்த, மூன்று தலை நாகங்களைப் போன்ற, பேராற்றல் உடைய வீரர்களான ராம லக்ஷ்மணரை அவன் கண்டான் — அவர்களுடைய தோள்களில் இருந்த அம்பறாத்தூணிகள் தலையின் இருபுறமும் இருப்பது போலத் தோன்றியதால், அவர்கள் மூன்று தலை நாகங்களைப் போலக் காட்சியளித்தனர். ‘இவர்களே அவர்கள்’ என்று எண்ணி, வில்லை நாணேற்றி, மழைபொழியும் மேகம் போல அவன் அம்புத்தாரைகளால் அவர்களை மூடினான். வானில் செல்லும் தேருடைய அவன் போரில் கண்ணுக்குப் புலப்படாத இடத்தில் நின்றுகொண்டு, அந்த ராம லக்ஷ்மணரைக் கூரிய அம்புகளால் துளைத்தான். அவனுடைய அம்புகளின் வேகத்தால் சூழப்பட்ட ராம லக்ஷ்மணர், அம்பு பொருத்திய விற்களோடு தெய்வ அஸ்திரத்தை ஏவினர். பெருவலிமையுடைய அவர்கள் அம்புவலைகளால் வானத்தையே மூடினாலும், சூரியனைப் போன்ற அஸ்திரங்களாலும் அம்புகளாலும் அவனைத் தொடக்கூட முடியவில்லை — ஏனெனில் அவன் கண்ணுக்குத் தெரியாதவனாக இருந்தான். அவன் வானத்தை மூடிப் புகைபோன்ற இருளை உண்டாக்கினான்; ஒளிமிக்க அவன் பனிமூட்டம் போன்ற இருளால் சூழப்பட்ட திசைகளில் மறைந்துகொண்டான். அவன் சுற்றித் திரிந்தபோது நாண் அடிக்கும் ஓசையோ, சக்கரங்களின் ஓசையோ, குளம்புகளின் ஒலியோ கேட்கவில்லை; அவனுடைய உருவமும் தெரியவில்லை. அடர்ந்த இருளில் அந்தப் பெருந்தோளன் கல்மழை போல வியப்பூட்டும் நாராச அம்பு மழையைப் பொழிந்தான். சினமுற்ற ராவணன் மகன் வரம் பெற்ற, சூரியனைப் போன்ற அம்புகளால் போரில் ராமனை உடலெங்கும் கடுமையாகத் துளைத்தான். இங்கே இந்திரஜித்தின் போர் உத்தி தெளிவாகிறது — அவன் தானே கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை, ஓசையும் எழுப்புவதில்லை, திசைகளையும் இருளால் மூடுகிறான். இவ்வாறு ராம லக்ஷ்மணர் இலக்கைக் காண்பதில்லை; வந்துகொண்டிருக்கும் அம்புகளை மட்டுமே காண்கின்றனர். கல்மழையின் உவமை அம்புகளின் அடர்த்தியையும் கனத்தையும் குறிக்கிறது. ‘தத்தவரை:’ — ‘வரமாகப் பெற்ற’ — என்ற சொல் அம்புகள் வரத்தால் பெற்ற வலிமையைக் குறிக்கிறது. ‘நீஹாரதமஸா வ்ருதா:’ — ‘பனியிருளால் சூழப்பட்ட’ — என்பது அச்சுப் பதிப்பில் பன்மையாக, ‘திசைகள்’ என்பதோடு இயைகிறது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘வ்ருத:’ என்று ஒருமையாக, இந்திரஜித்தின் அடைமொழியாக உள்ளது. இந்தப் போர் முந்தைய போர்களிலிருந்து வேறுபட்டது — இங்கே பகைவன் கண்ணுக்கும் தெரியவில்லை, காதுக்கும் கேட்கவில்லை. ராம லக்ஷ்மணர் தெய்வ அஸ்திரங்களை ஏவுகின்றனர், வானத்தை அம்புகளால் நிரப்புகின்றனர்; ஆனால் இலக்கைக் காணாததால் அவர்களுடைய அஸ்திரங்கள் வீணாகின்றன. இந்திரஜித் புகையாலும் பனிமூட்டத்தாலும் எல்லாவற்றையும் மூடுகிறான்; அதனால் பகலும் இரவு போலாகிறது. அவன் தன் தேரின் ஓசையையும் அடக்குகிறான் — சக்கரங்கள், குளம்புகள், நாண் ஆகியவற்றின் ஒலி எதுவுமில்லை. இவ்வாறு முழுவதும் மறைந்திருந்தே அவன் தாக்குகிறான். அவனுடைய அம்புகள் கற்களைப் போல அடர்த்தியானவை, கனமானவை. ராமன் உடலெங்கும் துளைக்கப்படுகிறான் — இது கதையில் மிகக் கடினமான நிலை. மூன்று தலை நாகங்களின் உவமை ராம லக்ஷ்மணரின் அச்சந்தரும் தன்மையைக் காட்டுகிறது — நஞ்சுடைய நாகங்களைப் போல அவர்களும் பகைவர்களுக்கு அச்சமூட்டுபவர்கள். மழைமேகத்தின் உவமை அம்பு மழையின் இடைவிடாத தன்மையைக் குறிக்கிறது.

நாராசங்களால் தாக்கப்பட்ட மனிதருள் புலிகளான அவ்விருவரும், மழைத்தாரைகளால் அடிக்கப்படும் இரண்டு மலைகளைப் போல நின்று, பொன் இறகுடைய கூரிய அம்புகளை எய்தனர். கங்கப் பறவையின் இறகுடைய, பறவைபோலப் பறக்கும் அந்த அம்புகள் வானில் ராவணன் மகனை அடைந்து அவனைக் கிழித்து, குருதியில் நனைந்தவையாய்ப் பூமியில் விழுந்தன — கண்ணுக்குத் தெரியாதிருந்தும் அவனை அவை துளைத்தன. அம்புத்திரளால் மிகுதியாக ஒளிர்ந்த மனிதருள் சிறந்த அவ்விருவரும், தம்மீது விழுந்துகொண்டிருந்த அம்புகளைப் பல பல்லங்களால் அறுத்தெறிந்தனர். கூரிய அம்புகள் எந்தத் திசையிலிருந்து விழுவதைக் கண்டார்களோ, அந்தத் திசையை நோக்கியே தசரதனின் மைந்தர் இருவரும் சிறந்த அஸ்திரத்தை ஏவினர் — அம்புகள் வரும் திசையைக் கண்டு அந்தத் திசைக்கு எதிராகத் தாக்கினர். அதிரதனான ராவணன் மகனோ தேரில் எல்லாத் திசைகளிலும் பாய்ந்து சென்றான்; அஸ்திரங்களைக் கைதேர்ந்து விரைந்து எய்யும் அவன் கூரிய அம்புகளால் தசரதன் மைந்தர் இருவரையும் துளைத்தான். நெருக்கமாக எய்யப்பட்ட பொன் இறகு அம்புகளால் மிகவும் துளைக்கப்பட்ட அந்த வீரர்கள் இருவரும் பூத்த இரண்டு புரசமரங்களைப் போல ஆனார்கள் — குருதியால் சிவந்தனர். அவனுடைய வேகத்தையோ, உருவத்தையோ, வில்லையோ, அம்புகளையோ யாரும் அறியவில்லை; மேகத்திரளால் மூடப்பட்ட சூரியனைப் பற்றி எதுவும் தெரியாதது போல, அவனைப் பற்றியும் எதுவும் தெரியவில்லை. அவனால் துளைக்கப்பட்ட வானரர்கள் நூற்றுக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டு, உயிரிழந்து பூமியில் விழுந்தனர். ராம லக்ஷ்மணரின் திறமை இங்கே தெரிகிறது — இலக்கைக் காணாமலேயே அம்புகளின் திசையை ஊகித்து அவர்கள் தாக்குகின்றனர், இந்திரஜித்தைத் துளைக்கவும் செய்கின்றனர். ஆனால் அவன் இடம் மாறிக்கொண்டே எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் தாக்குகிறான்; அதனால் அவனுடைய இருப்பிடத்தை உறுதி செய்ய முடிவதில்லை. புரசம்பூவின் உவமை செந்நிறத்தைக் காட்டுகிறது — அதில் இரக்கமும் உண்டு, அழகும் உண்டு. வானரர்களுக்கு நேர்ந்த பேரிழப்பு இந்திரஜித்தின் மாயையின் அச்சந்தரும் தன்மையைக் காட்டுகிறது. தசரதன் மைந்தர் மனம் தளரவில்லை — அம்புகள் வருவதைக் கண்டு பதிலடி கொடுக்கின்றனர். அவர்களுடைய அம்புகளில் சில இந்திரஜித்தைத் துளைத்துக் குருதியில் நனைந்து பூமியில் விழுகின்றன — கண்ணுக்குத் தெரியாதவனாயினும் அவன் வெல்ல முடியாதவன் அல்லன் என்பதற்கு இதுவே சான்று. ஆனால் அவன் அதிரதன், எல்லாத் திசைகளிலும் சுற்றித் திரிகிறான்; ஆகவே அவர்களுடைய தாக்குதல்கள் முழுமையாகப் பலிப்பதில்லை. மேகத்தால் மூடப்பட்ட சூரியனின் உவமை மிகப் பொருத்தமானது — மேகங்களால் மூடப்பட்ட சூரியன் இருக்கிறான் என்று அறியப்படுகிறது, ஆனால் காணப்படுவதில்லை; அது போல இந்திரஜித் இருக்கிறான் என்று அறியப்படுகிறது, ஆனால் அவனுடைய உருவம் காணப்படுவதில்லை.

அப்போது சினமுற்ற லக்ஷ்மணன் தன் அண்ணனிடம், ‘ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் அழிப்பதற்காகப் பிரம்மாஸ்திரத்தை ஏவப்போகிறேன்’ என்று சொன்னான். அப்போது ராமன் மங்கல இலக்கணங்கள் உடைய லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘ஒருவனுக்காகப் பூமியிலுள்ள ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் நீ கொல்லலாகாது. போரிடாதவனையும், மறைந்திருப்பவனையும், கைகூப்பி நிற்பவனையும், சரணடைந்தவனையும், புறங்காட்டி ஓடுபவனையும், மதிமயங்கியவனையும் நீ இங்கே கொல்லலாகாது. பெருந்தோளனே, அவனை மட்டுமே கொல்ல நான் முயல்வேன். நச்சுப் பாம்புகளைப் போன்ற பெருவேகமுடைய அஸ்திரங்களை நாம் இருவரும் ஏவுவோம். மறைந்த தேருடைய இந்த மாயாவியான இழிந்த ராக்ஷசனைக் கண்டதும் வானரப் படைத்தலைவர்கள் வலிமையால் அவனைக் கொன்றுவிடுவார்கள். இவன் பூமிக்குள் புகுந்தாலும், சுவர்க்கத்துக்குச் சென்றாலும், ரசாதலத்துக்குப் போனாலும், வானவெளியில் இருந்தாலும் — இவ்வாறு மறைந்திருந்தாலும் — என் அஸ்திரங்களால் எரிக்கப்பட்டு உயிரிழந்து பூமியில் விழுவான்.’ இவ்வாறு பெரும்பொருள் கொண்ட சொல்லைச் சொல்லிவிட்டு, வானரர்களில் காளை போன்றவர்களால் சூழப்பட்ட, ரகுகுலத்தின் தலைசிறந்த வீரனான மகாத்மா ராமன், கொடிய செயல்களைச் செய்யும் அந்த அச்சந்தரும் ராக்ஷசனைக் கொல்வதற்காக அப்போது விரைந்து எல்லாப் பக்கமும் நோக்கினான். இங்கே ராமனின் தர்ம உணர்வு தெளிவாக வெளிப்படுகிறது. லக்ஷ்மணன் சினத்தால் ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் ஒரே முறையில் அழிக்க விரும்புகிறான்; ஆனால் ராமன் போர் தர்மத்தை நினைவூட்டுகிறான் — ஒருவனுடைய குற்றத்துக்காக எல்லோரும் தண்டிக்கப்படலாகாது; போரிடாதவர்கள், சரணடைந்தவர்கள், அஞ்சியவர்கள், ஓடுபவர்கள், மதிமயங்கியவர்கள் ஆகியோர் கொல்லத்தகாதவர்கள். இது க்ஷத்திரிய தர்மத்தின் அடிப்படை நெறி. பிரம்மாஸ்திரம் அனைத்தையும் அழிக்கவல்லது; ஆகவே அதை ஏவினால் குற்றமற்றவர்களும் கொல்லப்படக்கூடும். இந்திரஜித்தைக் கொல்லும் பொறுப்பை ராமன் தானே ஏற்றுக்கொள்கிறான்; அவனுடைய உறுதியும் திடமானது — அவன் எங்கே ஒளிந்தாலும் என் அஸ்திரங்களால் கொல்லப்பட்டு விழுவான். கடைசி இரண்டு சுலோகங்கள் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்து சர்க்கத்தின் முடிவைக் கம்பீரமாக்குகின்றன. 41ஆம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் வல்கேட்டைப் போலவே உள்ளது. ராமனின் இந்தச் சொல்லே இங்கே மகாகாவியத்தின் அறநெறி மையம் — சினத்திலும் தர்மத்தைக் கைவிடலாகாது. லக்ஷ்மணன் அவனுடைய ஆணையை ஏற்கிறான்; ராமனோ மாயாவியைக் கொல்லும் வழியைத் தானே சிந்திக்கிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डेऽशीतितमः सर्गः॥ ८०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க