சர்க்கம்
ராவணனின் கவலையும் நகரைக் காக்கும் ஆணையும்
அதிகாயன் வதத்தைக் கேட்டு ராவணன் கலக்கமுறுதல், கொல்லப்பட்ட வீரர்களை நினைவுகூர்தல், நாகபாசத்திலிருந்து விடுதலை பற்றிய வியப்பு, ராமன் நாராயணனோ என்ற ஐயம், இலங்கையையும் அசோகவனத்தையும் காக்கும்படி ஆணை, துயருற்ற ராவணன் தன் மாளிகைக்குள் புகுதல்
மகாத்மாவான லக்ஷ்மணனால் அதிகாயன் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு மன்னன் ராவணன் கலக்கமுற்றான்; இந்தச் சொற்களையும் கூறினான். கொல்லப்பட்ட வீரர்களின் பெயர்களை அவன் ஒவ்வொன்றாக நினைவுகூர்கிறான் — பெருஞ்சினம் கொண்டவனும் ஆயுதம் ஏந்துவோரில் சிறந்தவனுமான தூம்ராக்ஷன், அகம்பனன், பிரஹஸ்தன், கும்பகர்ணன். இந்தப் பெருவலிமையுடைய வீரர்கள் போரை விரும்பிய ராக்ஷசர்கள்; பகைவர் படைகளை வென்றவர்கள்; பகைவர்களால் ஒருபோதும் தோற்கடிக்கப்படாதவர்கள். மிகப் பெரிய உடலுடைய, பலவகை ஆயுதங்களில் வல்ல அந்த ராக்ஷசர்கள், களைப்பின்றிச் செயலாற்றும் ராமனால் தம் படைகளுடன் கொல்லப்பட்டனர். ‘அக்லிஷ்டகர்மணா’ — ‘களைப்பின்றிச் செயலாற்றுபவனால்’ — என்ற சொல் ராவணனுடைய வாயிலிருந்தே வருகிறது; பகைவன் சிரமமின்றிச் செயலாற்றுகிறான் என்று அவனே ஒப்புக்கொள்கிறான். இந்தச் சர்க்கம் போரின் நடுவே ஒரு இடைவேளை போன்றது — ராவணன் கொல்லப்பட்டவர்களைக் கணக்கிடுகிறான்; அவனுடைய தன்னம்பிக்கை தளர்கிறது. முந்தைய சர்க்கங்களில் வருணிக்கப்பட்ட தூம்ராக்ஷன், பிரஹஸ்தன் முதலியோரின் வதங்கள் இங்கே ஒருசேர நினைவுகூரப்படுகின்றன. இந்தச் சர்க்கம் முழுவதுமே பரோடா திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அதற்குப் பதிலாகத் திறனாய்வுப் பதிப்பில் 6.060இன் தொடக்கத்திலேயே இந்திரஜித் புறப்படுவது வருணிக்கப்படுகிறது. நான்கு பெயர்களின் வரிசையும் பொருள் பொதிந்தது — தூம்ராக்ஷன் முதல் சேனாபதி, பிறகு அகம்பனன், பிறகு தலைமைச் சேனாபதியான பிரஹஸ்தன், இறுதியில் தன் சொந்த உடன்பிறந்தவனான கும்பகர்ணன். இவ்வாறு வரிசையாக இழப்பு மேலும் மேலும் கனமாகிறது.
‘மகாத்மாக்களான வேறு பல சூரர்களும் வீழ்த்தப்பட்டனர். புகழ்பெற்ற வலிமையும் வீரமும் உடைய என் மகன் இந்திரஜித், வரமாகப் பெற்ற கொடிய அம்புகளால் அப்போது அந்த உடன்பிறந்தவர்கள் இருவரையும் கட்டினான். எல்லாத் தேவர்களாலும், பெருவலிமையுடைய அசுரர்களாலும், யக்ஷர், கந்தர்வர், நாகர்களாலும் கூட அவிழ்க்க முடியாத அந்தக் கட்டு — அந்த அம்புக்கட்டிலிருந்து ராமலக்ஷ்மணர்களான அந்த உடன்பிறந்தவர்கள் விடுபட்டனர். எந்த ஆற்றலால், எந்த மாயையால், அல்லது எந்த மயக்குவித்தையால் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. என் ஆணைப்படி புறப்பட்டுச் சென்ற சூரர்களான ராக்ஷச வீரர்கள் எல்லோரும் பெருவலிமையுடைய வானரர்களால் போரில் கொல்லப்பட்டனர். இன்று போரில் லக்ஷ்மணனோடு கூடிய ராமனையும், படையோடும் சுக்ரீவனோடும் கூடிய வீரனான விபீஷணனையும் அழிக்கக்கூடியவன் ஒருவனையும் நான் காணவில்லை. ஆ! ராமன் மிகுந்த வலிமை உடையவன்; அவனுடைய அஸ்திர வலிமையும் உண்மையிலேயே பெரிது — அவனுடைய பராக்கிரமத்தை எதிர்கொண்டு ராக்ஷசர்கள் அழிவை அடைந்தனர். அந்த வீரனான ராகவனைக் குறையற்ற நாராயணன் என்றே நான் கருதுகிறேன்.’ இந்திரஜித்தின் நாகபாசம் முன்னரே போரின் தொடக்கத்தில் வருணிக்கப்பட்டது; அப்போது கருடன் வந்ததால் அவர்கள் இருவரும் விடுபட்டனர். அதன் காரணம் ராவணனுக்குத் தெரியவில்லை — ‘ஆற்றல், மாயை, மயக்கம்’ என்ற மூன்று மாற்றுகள் அவனுடைய ஐயத்தைக் காட்டுகின்றன. ‘நாராயணம் அநாமயம்’ — ‘குறையற்ற நாராயணன்’ — என்பதால், பகைவனும் கூட ராமனின் தெய்வத்தன்மையை ஊகித்து உணர்கிறான். ராவணனுடைய வாயிலிருந்து வரும் இந்தச் சொல் தனிச் சிறப்புடையது: ராமனை வெறும் மனிதன் என்று இகழ்ந்தவன் இப்போது அவனை நாராயணன் என்று கருதுகிறான்; ஆனாலும் போரிலிருந்து பின்வாங்கவுமில்லை, சீதையைத் திருப்பி ஒப்படைக்கவுமில்லை. இது அவனுடைய செருக்குக்கும் பிடிவாதத்துக்கும் சான்று. ‘தன்ன ஜானே’ — ‘அது எனக்குத் தெரியாது’ — என்பது ராவணன் தன் அறியாமையை ஒப்புக்கொள்வது; தன்னை எல்லாம் அறிந்தவன் போல எண்ணிக்கொண்டிருந்தவன் இப்போது ‘தெரியவில்லை’ என்கிறான். ‘அஹோ’ — ‘ஆ!’ — என்ற வியப்புச்சொல் பகைவனைப் புகழ்வதையே குறிக்கிறது.
‘அவனிடம் கொண்ட அச்சத்தால்தான் இலங்கை நகரம் வாயில்களும் தோரணங்களும் அடைக்கப்பட்டதாக இருக்கிறது. இந்த நகரம் எல்லா இடங்களிலும் உள்ள காவல்நிலைகளில் கவனக்குறைவின்றிக் காக்கப்பட வேண்டும்; சீதை காவலில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் அசோகவனமும் காக்கப்பட வேண்டும். யார் வெளியே போகிறார்கள், யார் உள்ளே வருகிறார்கள் என்பது எப்போதும் நமக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். எங்கெங்கே காவல்நிலை உண்டோ, அங்கங்கே மீண்டும் மீண்டும், எல்லாப் பக்கங்களிலும் உங்கள் உங்கள் படைகளால் சூழப்பட்டவர்களாய் நில்லுங்கள். இரவில் திரிபவர்களே, அந்த வானரர்களுடைய நடமாட்டத்தை மாலைப்பொழுதிலும், நள்ளிரவிலும், விடியற்காலையிலும் முழுமையாகக் கண்காணிக்க வேண்டும். அங்கே வானரர்களிடம் ஒருபோதும் அலட்சியம் காட்டக்கூடாது. பகைவர்களின் படை முனைந்து எழுகிறதா, நம்மை நோக்கி வருகிறதா, அல்லது முன்பு போலவே நிலைகொண்டிருக்கிறதா என்று கவனிக்க வேண்டும்.’ ‘குல்மம்’ என்பது படையின் சிறு பிரிவு, அல்லது காவல்நிலை; இந்தி உரை இதனை ‘படைவீரர்களின் பாசறைகள்’ என்கிறது. ராவணனுடைய ஆணையில் மூன்று பகுதிகள் உள்ளன — நகர வாயில்களைக் காத்தல், அசோகவனத்தைக் காத்தல், பகைவனின் நகர்வைக் கண்காணித்தல். முன்பு தாக்குதலைப் பற்றியே எண்ணியவன் இப்போது தற்காப்பை மட்டுமே எண்ணுகிறான். சீதையைக் குறிப்பிடுவதும் பொருள் பொதிந்தது — அவன் அவளை விட்டுவிடவில்லை; நகரைக் காப்பதோடு சேர்த்தே அவளைக் காப்பதற்கும் ஆணையிடுகிறான். முன்பு ‘விலங்குகள்’ என்று இகழப்பட்ட வானரர்களிடம் இப்போது அலட்சியம் காட்டுவது தடுக்கப்படுகிறது. ‘ப்ரதோஷே வார்தராத்ரே வா ப்ரத்யூஷே’ — மாலைப்பொழுது, நள்ளிரவு, விடியல் — இரவின் மூன்று யாமங்கள்; இரவிலும் தாக்குதல் வரக்கூடும் என்று ராவணன் அஞ்சுகிறான். ‘ஆபதத்கிம் ஸ்திதம் யதா’ — நகர்கிறதா, நெருங்கி வருகிறதா, அல்லது முன்பு போலவே நிற்கிறதா என்ற மூவகைச் சோதனை.
பிறகு, பெருவலிமையுடைய அந்த ராக்ஷசர்கள் எல்லோரும் இலங்கை மன்னனின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, எல்லாவற்றையும் உள்ளபடியே செய்து முடித்தனர். ராக்ஷசர்களின் தலைவனான ராவணன் அவர்கள் எல்லோருக்கும் ஆணையிட்டுவிட்டு, சினமும் துயரமுமாகிய முள்ளைச் சுமந்தவனாய், மனம் தளர்ந்து தன் மாளிகைக்குள் புகுந்தான். பிறகு, கொழுந்துவிட்டு எரியும் சினத்தீ உடையவனும் பெருவலிமையுடையவனுமான இரவில் திரிபவர்களின் அந்தத் தலைவன், தன் மகன்களுக்கு நேர்ந்த அந்தப் பேரிழப்பையே எண்ணியவனாய், அப்போது மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்செறிந்துகொண்டிருந்தான். ‘மன்யுசல்யம்’ — துயரமும் சினமுமாகிய முள், நெஞ்சில் ஆழப் பதிந்தது. இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த வகையைச் சேர்ந்த நீண்ட யாப்பில் அமைந்துள்ளது; அதில் ராவணனின் இரண்டு உணர்வுகள் — சினத்தீயும் மகன்களுக்கான துயரமும் — ஒருசேரச் சித்திரிக்கப்படுகின்றன. ‘புத்ரவ்யஸனம்’ — மகன்களுக்கு நேர்ந்த பேரிழப்பு — என்பது அதிகாயன், நராந்தகன், தேவாந்தகன், திரிசிரஸ் ஆகியோரின் வதம். இந்தத் துயரத்தால் தூண்டப்பட்டு அடுத்த சர்க்கத்தில் இந்திரஜித் மீண்டும் போருக்குப் புறப்படுகிறான். ராவணன் அவையை விட்டுத் ‘தன் மாளிகைக்கு’ச் செல்கிறான் — தனிமையில் துயரம். ‘மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்செறிந்தான்’ என்பதால் அவனுடைய உள்ளத் துயரம் வெளிச் செயலால் காட்டப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे द्विसप्ततितमः सर्गः॥ ७२॥