॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 70

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

தேவாந்தகன், திரிசிரஸ், மகோதரன், மகாபார்சுவன் வதம்

மூவரோடு அங்கதனின் போர், அனுமன் தேவாந்தகனைக் கொல்லுதல், நீலன் மகோதரனைக் கொல்லுதல், அனுமன் திரிசிரஸின் தலைகளை அறுத்தல், ரிஷபன் மகாபார்சுவனைக் கொல்லுதல், ராக்ஷசப் படையின் ஓட்டம்

முந்தைய சர்க்கத்தில் அங்கதனால் நராந்தகன் கொல்லப்பட்டான். அவன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு ராக்ஷசர்களின் பாசறையில் பெரும் கூக்குரல் எழுந்தது. ராக்ஷசர்களில் காளைகளான தேவாந்தகனும், மூன்று தலைகளுடைய திரிசிரஸும், புலஸ்திய குலத்தவனான மகோதரனும் உரக்கக் கதறினர். இவர்களில் தேவாந்தகனும் திரிசிரஸும் ராவணனின் மைந்தர்கள், நராந்தகனின் சகோதரர்கள்; மகோதரனோ ராவணனின் சகோதரன், அவர்களுடைய சிறிய தந்தை. ஆகவே அவர்களுடைய துயரமும் சினமும் தம் உறவினனின் அழிவால் எழுந்தவை. முதலில் மகோதரன் மேகம் போன்ற யானைகளின் அரசன் மேல் ஏறி, வேகமாகப் பெருவீரம் கொண்ட வாலியின் மைந்தனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். பின் சகோதரனின் அழிவால் வெந்த வலிய தேவாந்தகன் பயங்கரமான இரும்புத் தடியை ஏந்தி அங்கதனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். வீரனான திரிசிரஸும் சூரியனைப் போன்றதும் சிறந்த குதிரைகள் பூட்டியதுமான தேரில் ஏறி வாலியின் மைந்தனை எதிர்கொண்டான். இவ்வாறு மூன்று ராக்ஷசர்கள் மூன்று வெவ்வேறு வகையில் — யானையிலும், கால்நடையாகவும், தேரிலும் — ஒரே அங்கதனைச் சூழ்ந்துகொண்டனர். நராந்தகன் அங்கதனால் கொல்லப்பட்டதால், அவர்களுடைய சினத்தின் இலக்கும் அவனே. மூவருடைய ஊர்திகளும் அவர்களுடைய இயல்பைக் குறிக்கின்றன — மகோதரன் யானைமேல் அமர்ந்தவன், திரிசிரஸ் தேர்வீரன், தேவாந்தகன் இரும்புத் தடி ஏந்திய காலாள். சர்க்கத்தின் முடிவில் நால்வருமே கொல்லப்பட்டிருப்பார்கள்.

தேவர்களின் செருக்கை அழிக்கும் அந்த மூன்று ராக்ஷசத் தலைவர்களால் தாக்கப்பட்டும் அங்கதன் அஞ்சவில்லை. அவன் பெரிய கிளைகளுடைய ஒரு பெரிய மரத்தைப் பிடுங்கினான். பெரும் கிளைகளுடைய அந்தப் பெரிய மரத்தை வீர அங்கதன், இந்திரன் சுடர்விடும் இடியைப் பகைவன் மேல் எறிவது போல, திடீரென தேவாந்தகன் மேல் எறிந்தான். ஆனால் திரிசிரஸ் விஷப்பாம்பு போன்ற அம்புகளால் அந்த மரத்தை இடையிலேயே துண்டித்தான். மரம் துண்டிக்கப்பட்டதைக் கண்டு அங்கதன் அப்போது மேலே தாவினான். பின் வானரர்களில் யானை போன்ற அவன் மீண்டும் மரங்களையும் பாறைகளையும் பொழிந்தான்; கடுஞ்சினங்கொண்ட திரிசிரஸ் கூர்மையான அம்புகளால் அவை அனைத்தையும் துண்டித்தான். எஞ்சிய மரங்களை மகோதரன் இரும்புத் தடியின் நுனியால் முறித்தான். திரிசிரஸும் அம்புகளோடு வீர அங்கதனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். பின் மகோதரன் யானையோடு பாய்ந்து வந்து, கடுஞ்சினத்தோடு வஜ்ரம் போன்ற தோமரங்களால் (எறியீட்டிகளால்) வாலியின் மைந்தனின் மார்பில் தாக்கினான். இங்கே போரின் சமமின்மை தெளிவாகிறது — ஒரு வானரன் ஆயுதம் ஏந்திய மூவரோடு போரிடுகிறான். அவனுடைய ஆயுதங்கள் மரங்களும் பாறைகளும் மட்டுமே; அவர்களுக்கோ அம்புகள், இரும்புத் தடி, தோமரங்கள், யானை, தேர். ஆயினும் அங்கதன் பின்வாங்குவதில்லை; அவனுடைய மனவுறுதி இங்கேதான் ஒளிர்கிறது. ‘இந்திரன் சுடர்விடும் இடியை எறிவது போல’ என்ற உவமையால் அங்கதன் இந்திரனுக்கும், மரம் வஜ்ராயுதத்துக்கும் ஒப்பிடப்படுகின்றன — வானரனின் வலிமை தேவேந்திரனின் வலிமைக்குக் குறைந்ததல்ல என்பது கருத்து. திரிசிரஸின் அம்புகள் ‘விஷப்பாம்பு போன்றவை’ — விஷப்பாம்புகளைப் போல விரைவானவை, கொல்லக்கூடியவை. மகோதரனின் தோமரங்கள் ‘வஜ்ரம் போன்றவை’. இவ்வாறு இரு தரப்பின் ஆயுதங்களும் வஜ்ரத்தோடு ஒப்பிடப்படுகின்றன; போரின் கடுமையும் குறிக்கப்படுகிறது. இந்தி உரையும் ஏழாம், எட்டாம் சுலோகங்களை ஒன்றாகச் சேர்த்து விளக்குகிறது. பத்தாம் சுலோகத்தில் மகோதரன் ‘யானையோடு பாய்ந்து வந்து’ தாக்குகிறான் — யானையும் அவனுக்கு ஓர் ஆயுதம் போல.

கடுஞ்சினங்கொண்ட தேவாந்தகன் இரும்புத் தடியோடு அங்கதனை நெருங்கி, விரைவாக அவனைத் தாக்கிவிட்டு வேகமாக விலகிச் சென்றான் — அடித்துவிட்டுத் தொலைவுக்குப் பின்வாங்கினான். இவ்வாறு ராக்ஷசர்களில் சிறந்த மூவரால் ஒரே நேரத்தில் தாக்கப்பட்டும், பேரொளியும் பெருமிதமும் உடைய வாலியின் மைந்தன் கலங்கவில்லை; அவனுடைய மனத்தில் அச்சம் புகவில்லை. வெல்லுதற்கு மிகவும் அரியவனும் வேகம் மிக்கவனுமான அங்கதன் பெரும் வேகத்தோடு பாய்ந்து சென்று உள்ளங்கையால் மகோதரனின் பெரிய யானையை அடித்தான். அவனுடைய அந்த அறையால் போர்க்களத்தில் அந்த யானைகளின் அரசனுடைய இரு கண்களும் வெளியே விழுந்தன; அந்த யானை அக்கணமே அழிந்தது. பின் பெருவலிமையுடைய வாலியின் மைந்தன் இறந்த அந்த யானையின் ஒரு தந்தத்தைப் பிடுங்கி, தேவாந்தகனை நோக்கிப் பாய்ந்து போரில் அதனால் அவனை அடித்தான். அந்த அடியால் ஒளிமிக்க தேவாந்தகன் காற்றால் அலைக்கப்பட்ட மரம் போலத் தள்ளாடினான்; அவனுடைய உடலிலிருந்து அரக்குச் சாறு போன்ற நிறமுடைய குருதி பெருமளவில் வழிந்தது. சிரமப்பட்டுத் தேறிய பேரொளியுடைய வலிய தேவாந்தகன் இரும்புத் தடியை வேகமாகச் சுழற்றி அங்கதனைத் தாக்கினான். இரும்புத் தடியால் தாக்கப்பட்ட வானர அரசனின் மைந்தன் முழங்கால்களால் தரையில் விழுந்தான்; ஆனால் மீண்டும் உடனே மேலே தாவினான் — அவனுடைய வீழ்ச்சி கணநேரமே. பகைவனுடைய ஆயுதத்தையே எடுத்து அதனால் பகைவனைத் தாக்குதல் — இந்த உத்தி இந்தச் சர்க்கத்தில் மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது: அங்கதன் யானையின் தந்தத்தால், அனுமன் திரிசிரஸின் வாளால், ரிஷபன் மகாபார்சுவனின் கதையால். வானரர்களின் ஆயுதக் குறை இவ்வாறு நிறைவுசெய்யப்படுகிறது. பதின்மூன்றாம், பதினான்காம் சுலோகங்கள் — ‘அந்த வேகமுடையவன் பெரும் வேகத்தோடு…’, ‘அவனுடைய அந்த அறையால்…’ — திறனாய்வுப் பதிப்பின் பாடத்திலிருந்து சற்று வேறுபட்டவை; அங்கே ‘தலேன ப்ருசம் உத்பத்ய’ (உள்ளங்கையால், நன்கு மேலெழுந்து) என்றும், ‘பேததுர் லோசனே தஸ்ய விநநாத ஸ வாரண:’ (அதன் கண்கள் விழுந்தன, அந்த யானை கதறியது) என்றும் படிக்கப்படுகிறது. வல்கேட்டில் யானை ‘விநநாச’ — அழிந்தது; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘விநநாத’ — துயரத்தோடு கதறியது. இங்கே அச்சுப் பதிப்பின் பாடமே பின்பற்றப்பட்டுள்ளது. அங்கதனின் உள்ளங்கை அறை யானையின் கண்களை வெளியே விழச் செய்கிறது — இது அவனுடைய வலிமையின் மிகுதியைக் காட்டுகிறது. தந்தத்தால் தாக்குவதும் பொருள் நிறைந்தது — பகைவனின் ஊர்தியினுடையதாக இருந்த ஆயுதத்தாலேயே பகைவன் தாக்கப்படுகிறான். தேவாந்தகன் ‘ஒளிமிக்கவன்’, ‘பேரொளியுடையவன்’, ‘வலியவன்’ என்று மீண்டும் மீண்டும் சிறப்பிக்கப்படுகிறான் — ஆகவே அவனுடைய தோல்வி அங்கதனின் பெருமையை மேலும் கூட்டுகிறது. முழங்கால்களால் விழுந்து மீண்டும் தாவியெழுவது வானரனின் உறுதிக்கு அடையாளம்.

அங்கதன் மேலே தாவுவதைக் கண்டு, திரிசிரஸ் நேராகச் செல்லும் மூன்று கொடிய அம்புகளால் வானர அரசனின் மைந்தனுடைய நெற்றியில் அடித்தான். பின் அங்கதன் ராக்ஷசர்களில் சிறந்த மூவரால் சூழப்பட்டிருப்பதை அறிந்து அனுமனும் நீலனும் அவனுக்கு உதவப் புறப்பட்டனர் — தனியொருவனின் போர் இப்போது முடிந்தது. நீலன் திரிசிரஸ் மேல் ஒரு பெரிய மலைச்சிகரத்தை எறிந்தான்; அறிவுடைய ராவணனின் மைந்தன் அதைக் கூர்மையான அம்புகளால் பிளந்தான். நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் பிளக்கப்பட்டு, பாறைப்பரப்பு பிளவுபட்ட அந்த மலையின் உச்சி தீப்பொறிகளோடும் தீச்சுடர்களோடும் தரையில் விழுந்தது — அம்புகளின் உரசலால் நெருப்பும் எழுந்தது. தன் சகோதரன் திரிசிரஸின் பெருகிவரும் அந்த வீரத்தைக் கண்டு, வலிய தேவாந்தகன் மகிழ்ச்சியோடு இரும்புத் தடியை உயர்த்திப் போரில் வாயுவின் மைந்தனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். அவன் பாய்ந்து வருவதைக் கண்டு வானரர்களில் யானை போன்ற அனுமன் மேலே தாவி, வஜ்ரம் போன்ற முஷ்டியால் அப்போது அவனுடைய தலையில் அடித்தான். வீரனும் வலியவனுமான வாயுவின் மைந்தன் அவனுடைய தலையில் அடித்தான்; பெரும் முழக்கத்தால் எல்லா ராக்ஷசர்களையும் நடுங்கச் செய்தான். முஷ்டியால் நசுக்கப்பட்டுத் தலை பிளந்து, பற்களும் கண்களும் வெளியே தெறித்து, நாக்கு தொங்கிய அந்த ராக்ஷசர் அரசனின் மைந்தன் தேவாந்தகன் உயிரிழந்து சட்டெனத் தரையில் விழுந்தான். இருபத்தாறாம் சுலோகம் நீண்ட விருத்தத்தில் (உபஜாதியில்) அமைந்தது; இந்தப் போரின் முதல் வதம் தனிச்சிறப்பான யாப்பால் குறிக்கப்படுகிறது. முஷ்டியால் மட்டுமே இரும்புத் தடி ஏந்தியவனைக் கொன்றது அனுமனின் ஒப்பற்ற வலிமைக்குச் சான்று. இங்கே போரின் தன்மை மாறுகிறது — அங்கதன் தனியாக இல்லை; அனுமனும் நீலனும் அவன் பக்கம் வந்துவிட்டனர். ஆகவே அடுத்த மூன்று வதங்கள் மூன்று வெவ்வேறு வானரர்களால் நிகழ்கின்றன — அனுமனால் தேவாந்தகன், நீலனால் மகோதரன், மீண்டும் அனுமனால் திரிசிரஸ்; இறுதியில் ரிஷபனால் மகாபார்சுவன். இருபத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் ‘விஜ்ரும்பிதம்’ என்ற சொல்லின் பொருள் இந்தி உரையால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது — ‘தன் சகோதரனின் வீரம் பெருகுவதைக் கண்டு’; அதாவது, திரிசிரஸ் நீலனின் பாறையைப் பிளந்ததைக் கண்டு தேவாந்தகன் மகிழ்ந்தான். இருபத்தைந்தாம் சுலோகம் (‘அவனுடைய தலையில் வீரன் அடித்தான்…’) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அது முந்தைய சுலோகத்தின் தாக்குதலையே மீண்டும் வருணித்து, முழக்கத்தைச் சேர்க்கிறது. அனுமனும் நீலனும் அங்கதனைக் காப்பதற்குத் தாமாகவே புறப்பட்டனர் — எவராலும் ஆணையிடப்படவில்லை; இதுவே நட்பின் அறம். இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் மலைச்சிகரத்தின் வீழ்ச்சி ‘தீப்பொறிகளோடும் தீச்சுடர்களோடும்’ என்று வருணிக்கப்படுகிறது; அதனால் அம்புகளின் வேகமும் கடினத்தன்மையும் குறிக்கப்படுகின்றன.

ராக்ஷச வீரர்களில் முதன்மையானவனும், பெருவலிமையுடையவனும், தேவர்களின் பகைவனுமான தேவாந்தகன் போரில் கொல்லப்பட்டபோது, சினங்கொண்ட மூன்று தலையன் நீலனின் மார்பின் மேல் கூர்முனைகளுடைய கடுமையான அம்புமழையைப் பொழிந்தான். மகோதரனும் கடுஞ்சினத்தோடு, ஒளிக்கதிர்களுடைய சூரியன் மந்தர மலைமேல் ஏறுவது போல, மலைபோன்ற ஒரு யானைமேல் மீண்டும் விரைவாக ஏறி, மின்னலும் வானவில்லும் கொண்ட மழைமேகம் மலைமேல் பொழிவது போல, நீலன் மேல் அம்பு மழையைப் பொழிந்தான். பின் அம்புத்திரள்களால் பொழியப்பட்டு உடல் பிளவுபட்ட வானரப் படைத்தலைவன் நீலன், அந்தப் பெருவலியவனால் செயலற்றவனாக்கப்பட்டு, உடல் தளர்ந்தான் — சிறிது நேரம் அசைவற்றுக் கிடந்தான். பின் நினைவு திரும்பிய நீலன் மரக்கூட்டங்களோடு கூடிய ஒரு மலையைப் பிடுங்கி, மிகக் கடுமையான வேகத்தோடு மேலே தாவி, அந்த மலையால் மகோதரனின் தலையில் அடித்தான். மலை விழுந்த அடியால் நொறுங்கிய மகோதரன் அந்தப் பெரிய யானையோடு சேர்ந்து, மயங்கி, உயிரிழந்து, வஜ்ராயுதத்தால் தாக்கப்பட்ட மலைபோலத் தரையில் விழுந்தான். இவ்வாறு இரண்டாவது ராக்ஷச வீரன் கொல்லப்பட்டான். இருபத்தேழாம், முப்பதாம், முப்பத்தொன்றாம், முப்பத்திரண்டாம் சுலோகங்கள் நீண்ட விருத்தத்தில் அமைந்தவை. இருபத்தெட்டாம், இருபத்தொன்பதாம் சுலோகங்கள் — மகோதரன் மீண்டும் யானைமேல் ஏறுவதும் அம்புமழையும் — திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை. நீலன் செயலற்றுப்போனது கணநேரமே; அவன் மீண்டும் நினைவு பெற்று மரங்களோடு மலையைப் பிடுங்குகிறான். மகோதரனின் வதம் யானையோடு சேர்ந்து நிகழ்கிறது — அவனுடைய முதல் யானை முன்பே அங்கதனால் கொல்லப்பட்டிருந்தது; ஆகவே அவன் இரண்டாவது யானைமேல் ஏறினான்; இதுவும் அவனோடு சேர்ந்து அழிந்தது. ‘வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்ட மலை போல’ என்ற உவமை முந்தைய சர்க்கத்தில் நராந்தகனின் வீழ்ச்சியையும் நினைவூட்டுகிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘விபோதிதோ’ (நொறுக்கப்பட்டு) என்ற பாடம் உள்ளது; அச்சுப் பதிப்பிலோ ‘வ்யாமோஹிதோ’ (மயங்கி) என்பது தெளிவாக உள்ளது. ‘ஒளிக்கதிர்களுடையவன் மந்தரம் மேல்’ என்ற உவமையால் யானை மலைக்கும், மகோதரன் சூரியனுக்கும் ஒப்பிடப்படுகின்றனர்; ‘மின்னலும் வானவில்லும் கொண்ட மழைமேகம்’ என்ற உவமையால் அவனுடைய அம்புகள் மின்னல்களுக்கும், வில் வானவில்லுக்கும் ஒப்பிடப்படுகின்றன.

சிறிய தந்தை மகோதரன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு திரிசிரஸ் வில்லை எடுத்தான்; கடுஞ்சினத்தோடு கூர்மையான அம்புகளால் அனுமனைத் துளைத்தான். வாயுவின் மைந்தன் சினங்கொண்டு ஒரு மலைச்சிகரத்தை அவன் மேல் எறிந்தான்; வலிய திரிசிரஸ் கூர்மையான அம்புகளால் அந்தச் சிகரத்தைப் பல துண்டுகளாகப் பிளந்தான். சிகரம் பயனற்றுப் போனதைக் கண்டு அந்த வானரன் அப்போது போரில் ராவணனின் மைந்தன் மேல் மரமழையைப் பொழிந்தான். பெருமிதம் கொண்ட திரிசிரஸ் வானில் பாய்ந்து வந்த அந்த மரமழையைக் கூர்மையான அம்புகளால் துண்டித்து, மகிழ்ச்சியோடு முழங்கினான். ஆயுதம் ஏந்தியவனோடு ஆயுதமற்றவன் செய்யும் போர் இங்கே மீண்டும் காணப்படுகிறது. பின் அனுமன் மேலே தாவி, சினங்கொண்ட சிங்கம் யானைகளின் அரசனைக் கிழிப்பது போல, திரிசிரஸின் குதிரையை நகங்களால் கிழித்தான். அப்போது ராவணனின் மைந்தன் திரிசிரஸ், யமன் காளராத்திரியை ஏவுவது போல, ஒரு சக்தி ஆயுதத்தை எடுத்து வாயுவின் மைந்தன் மேல் எறிந்தான். வானிலிருந்து எறியப்பட்ட எரிகொள்ளி போலத் தடையின்றிப் பாய்ந்து வந்த அந்தச் சக்தியை வானரர்களில் புலி போன்றவன் கையால் பற்றி முறித்து முழங்கினான். பயங்கரத் தோற்றமுடைய அந்தச் சக்தி அனுமனால் முறிக்கப்பட்டதைக் கண்டு மகிழ்ந்த வானரக் கூட்டங்கள் மேகங்களைப் போல முழங்கின. பின் ராக்ஷசர்களில் சிறந்த திரிசிரஸ் வாளை உயர்த்தி வானரத் தலைவனின் மார்பில் ஆழப் பதித்தான். வாள் தாக்குதலால் அடிபட்ட வீரம் மிக்க வாயுவின் மைந்தன் அனுமன் உள்ளங்கையால் மூன்று தலையனின் மார்பில் அறைந்தான். அந்த அறையால் கைகளிலிருந்து ஆயுதம் நழுவி, நினைவிழந்து, பேரொளியுடைய திரிசிரஸ் தரையில் விழுந்தான். விழும் அவனுடைய வாளைப் பறித்துக்கொண்டு, மலைபோன்ற அந்தப் பெருவானரன் எல்லா ராக்ஷசர்களையும் அச்சுறுத்தியவாறு முழங்கினான். அந்த முழக்கத்தைப் பொறுக்கமுடியாமல் அந்த இரவில் திரிபவன் மேலே தாவி, தாவியெழுந்து முஷ்டியால் அனுமனை அடித்தான். அந்த முஷ்டியடியால் பெருவானரன் கடுஞ்சினம் கொண்டான்; சினங்கொண்ட அவன் ராக்ஷசர்களில் காளையை அவனுடைய கிரீடத்தில் பற்றிக்கொண்டான். முன்பு இந்திரன் துவஷ்டாவின் மைந்தன் விசுவரூபனின் மூன்று தலைகளை அறுத்தது போல, சினங்கொண்ட வாயுவின் மைந்தன் அதே கூர்மையான வாளால் கிரீடங்கள் அணிந்த, குண்டலங்களோடு கூடிய அவனுடைய மூன்று தலைகளையும் அறுத்தான். திரிசிரஸுக்கு மூன்று தலைகள், விசுவரூபனுக்கும் மூன்று — ஆகவே இந்த உவமை முற்றிலும் பொருத்தமானது. நீண்ட கண்களுடையவையும், மலைகளைப் போன்றவையும், சுடர்விடும் நெருப்புப் போன்ற கண்களுடையவையுமான இந்திரனின் பகைவனுடைய அந்தத் தலைகள், சூரியனின் பாதையிலிருந்து நழுவிய ஒளிக்கோள்கள் விழுவது போலத் தரையில் விழுந்தன. இந்தி உரையும் ‘வானிலிருந்து நட்சத்திரங்கள் உதிர்ந்து விழுவது போல’ என்று விளக்குகிறது. இந்திரனுக்கு நிகரான ஆற்றலுடைய அனுமனால் தேவர்களின் பகைவனான அந்த மூன்று தலையன் கொல்லப்பட்டபோது, வானரர்கள் முழங்கினர், பூமி அதிர்ந்தது, ராக்ஷசர்கள் அஞ்சி எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர். நான்கு மைந்தர்களில் மூவர் இப்போது கொல்லப்பட்டுவிட்டனர். இந்தப் பகுதியில் போரின் வரிசை நுட்பமாகக் காட்டப்படுகிறது. முதலில் தொலைவிலிருந்து போர் — அம்புகள், சிகரங்கள், மரங்கள்; பின் அருகில் — நகங்களால் குதிரையைக் கிழித்தல்; பின் சக்தி, அது கையால் பற்றி முறிக்கப்படுகிறது; பின் வாள்; பின் உள்ளங்கை அறையும் முஷ்டியடியும்; இறுதியில் பகைவனின் வாளாலேயே தலைகளை அறுத்தல். இவ்வாறு படிப்படியாக இடைவெளி குறைகிறது; போர் மேலும் பயங்கரமாகிறது. முப்பத்து நான்காம் சுலோகம் முதல் முப்பத்தாறாம் சுலோகம் வரையிலான ஆறு அரைச்சுலோகங்கள் — அனுமனின் சிகரமழையும் மரமழையும் திரிசிரஸால் துண்டிக்கப்படுவது — திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை; அவை வல்கேட்டின் விரிவாக்கமே. சக்தி ‘காளராத்திரி போல’ — பிரளயக் காலத்தின் இரவு, யமனின் ஆயுதம். அதைக் கையால் பற்றி முறிப்பது அனுமனின் உலகியல் கடந்த வலிமையைக் காட்டுகிறது. திரிசிரஸ் அனுமனின் மார்பில் வாளைப் பதித்தான்; ஆயினும் அனுமன் விழவில்லை; உள்ளங்கையால் மட்டுமே திருப்பி அடித்தான்; அதனால் திரிசிரஸ் நினைவிழந்தான். கிரீடத்தைப் பற்றித் தலையை அறுத்தல் — இந்த வதமுறை அவமானத்தையும் குறிக்கிறது. மூன்று தலைகளும் ‘சூரியனின் பாதையிலிருந்து ஒளிக்கோள்கள் போல’ விழுந்தன — சூரியப் பாதையிலிருந்து நழுவிய கோள்களைப் போல. நாற்பத்தேழாம் சுலோகம் முதல் நாற்பத்தொன்பதாம் சுலோகம் வரையிலான மூன்று சுலோகங்கள் உபஜாதியில் அமைந்தவை; அதனால் இந்த வதம் தனிச்சிறப்போடு உயர்த்தப்படுகிறது. அனுமனின் மார்பில் வாள் பதிந்தது; ஆயினும் அவன் வருந்தவில்லை — இதனால் அவனுடைய உடலின் வஜ்ர உறுதி குறிக்கப்படுகிறது. திரிசிரஸும் பலவீனன் அல்லன் — தொடக்கத்தில் அவன் அனுமனின் சிகரத்தையும் மரமழையையும் துண்டிக்கிறான், சக்தியையும் வாளையும் பிரயோகிக்கிறான், விழுந்த பின்னும் தாவியெழுந்து முஷ்டியால் அடிக்கிறான். ஆகவே அவனைக் கொல்வது அரிது; அனுமனின் வெற்றி மேலும் போற்றத்தக்கது. விசுவரூபனின் கதை — துவஷ்டாவின் மைந்தன் விசுவரூபன் மூன்று தலைகள் உடையவன்; இந்திரன் அவனுடைய மூன்று தலைகளையும் வஜ்ராயுதத்தால் அறுத்தான் என்பது புராணங்களில் பெயர்பெற்றது. இங்கே அனுமன் இந்திரனின் இடத்திலும், திரிசிரஸ் விசுவரூபனின் இடத்திலும் இருக்கிறார்கள்; ஆகவே நாற்பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் அனுமன் ‘இந்திரனுக்கு நிகரான ஆற்றலுடையவன்’ என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறான். நாற்பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘பூமீ’ என்ற நெடில் முடிவுடைய வடிவம் அச்சுப் பதிப்பிலும் திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் ஒன்றே. முப்பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் சக்தி ‘அஸங்கதா’ — எங்கும் தடைப்படாதது, தடையற்ற வேகமுடையது. அப்படிப்பட்டதையும் அனுமன் இடையிலேயே பற்றினான். நாற்பதாம் சுலோகத்தில் வானரர்கள் ‘மேகங்கள் போல’ முழங்கினர் — இடிமுழக்கம் போன்ற அவர்களுடைய மகிழ்ச்சி முழக்கம். நாற்பத்து நான்காம் சுலோகத்தில் அனுமன் ‘மலைபோன்றவன்’ — அவனுடைய முழக்கத்தாலேயே ராக்ஷசர்கள் அஞ்சினர். நாற்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் திரிசிரஸ் அந்த முழக்கத்தைப் ‘பொறுக்கமுடியாமல்’ மீண்டும் எழுந்தான் — மரணத்துக்கு முன்பும் அவனுடைய செருக்கு அடங்கவில்லை.

திரிசிரஸும் மகோதரனும் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, வெல்லுதற்கரிய தேவாந்தகனும் நராந்தகனும் கொல்லப்பட்டதையும் பார்த்து, மிகுந்த சினமுடைய ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனான மத்தன் கோபம் கொண்டான். இங்கே ‘மத்தன்’, ‘மத்தானீகன்’ என்பவை மகாபார்சுவனுக்கே உரிய பெயர்கள்; இந்தி உரையும் ‘மத்தன் (மகாபார்சுவன்)’ என்று அவ்வாறே சொல்கிறது. அவனும் ராவணனின் சகோதரன். அவன் அப்போது ஒளிவீசும், முழுவதும் இரும்பாலான கதையை ஏந்தினான் — பொற்பட்டைகளால் சுற்றப்பட்டது, சதையும் குருதியும் நுரைத்தது, ஒளிர்வது, பெரியது, பகைவர்களின் குருதியால் நிறைவுற்றது, ஒளியால் சுடர்விடும் நுனியுடையது, சிவந்த மாலைகளால் அணிசெய்யப்பட்டது, ஐராவதம், மகாபத்மம், சார்வபௌமம் ஆகிய திசையானைகளுக்கும் அச்சம் தருவது. கவிஞர் கதையை மட்டுமே நான்கு அடிகளில் நீளமாக வருணிக்கிறார். அந்தக் கதையை ஏந்திக் கடுஞ்சினங்கொண்ட அந்த ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவன் ஊழித்தீயைப் போல எரிந்தவாறு வானரர்களை நோக்கிப் பாய்ந்தான். அப்போது ரிஷபன் என்ற வானரன் தாவி, ராவணனின் தம்பியான மத்தானீகனை நெருங்கி, வலிய அவன் அவனுக்கு முன்னால் நின்றான். மலைபோன்ற அந்த வானரன் முன்னால் நிற்பதைக் கண்டு, சினங்கொண்ட அவன் வஜ்ரம் போன்ற கதையால் அவனுடைய மார்பில் அடித்தான். அந்தக் கதையால் தாக்கப்பட்ட வானரர்களில் காளை போன்ற ரிஷபன் மார்பு பிளந்து, நடுங்கி, மிகுந்த குருதியைப் பெருக்கினான். நீண்ட நேரம் கழித்து நினைவு திரும்பிய வானரத் தலைவன் ரிஷபன் சினங்கொண்டு, உதடுகள் துடிக்க, மகாபார்சுவனை உற்றுப் பார்த்தான். கதையின் நீண்ட வருணனை அதன் பயங்கரத்தைக் குறிக்கிறது — பின்னர் அதே கதைதான் அதன் உரிமையாளனின் அழிவுக்குக் கருவியாகப் போகிறது. ஐராவதம், மகாபத்மம், சார்வபௌமம் ஆகியவை திசைகளைக் காக்கும் திசையானைகள்; இந்தி உரையில் புண்டரீகமும் சொல்லப்படுகிறது. அவற்றுக்கும் அச்சம் தருவது என்பது கதையின் மனிதர் கடந்த வலிமையைக் குறிக்கிறது — முன்பு ராவணன் திக்விஜயத்தில் திசையானைகளையும் வென்றான்; அவனுடைய சகோதரனும் அத்தகையவனே. இங்கே திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘மஹாபார்ச்வோ மஹாபல:’ (பெருவலிமையுடைய மகாபார்சுவன்) என்று பெயர் தெளிவாகப் படிக்கப்படுகிறது; வல்கேட்டிலோ ‘மத்தோ ராக்ஷஸபுங்கவ:’ (ராக்ஷசர்களில் சிறந்த மத்தன்) என்று உள்ளது; ஆகவே ‘மத்தன்’ என்ற பெயர் வல்கேட்டுக்கே உரிய தனித்தன்மை. ரிஷபன் முன்னே வந்து ‘நின்றான்’ — ஓடவில்லை, உறுதியாக நின்றான். கதையடியால் மார்பு பிளந்தும், அவன் நினைவு பெற்று உதடுகள் துடிக்கப் பகைவனை உற்றுப் பார்த்தான் — இது சினத்தின் அடையாளம். ஐம்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ரிஷபன் ‘ராவணனின் தம்பியை’ நெருங்கினான் — ஆகவே மகாபார்சுவன் ராவணனின் இளைய சகோதரன் என்பது தெளிவாகிறது. ஐம்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் கதை ‘வஜ்ரம் போன்றது’ என்று சொல்லப்படுகிறது; ஐம்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் அதன் அடியால் ரிஷபனின் மார்பு பிளக்கப்படுகிறது. ஐம்பத்து நான்காம் சுலோகத்தில் அவன் ‘ஊழித்தீயைப் போல எரிந்தவாறு’ — பிரளயத் தீயைப் போல எல்லாவற்றையும் எரிக்க முனைந்தவனாக இருக்கிறான். ஆனால் ரிஷபன் அவன் முன்னே மலையைப் போல அசையாமல் நின்றான்.

வானர வீரர்களில் முதன்மையானவனும், மலைபோன்ற உருவமுடையவனும், வேகம் மிக்கவனுமான ரிஷபன் அந்த ராக்ஷசனை வேகமாக நெருங்கி, முஷ்டியை மடக்கித் திடீரென அவனுடைய மார்பில் அடித்தான். வேரறுக்கப்பட்ட மரம் போல, குருதியில் நனைந்த உடலோடு அவன் தரையில் விழுந்தான்; ரிஷபன் யமனின் தண்டம் போன்ற அவனுடைய பயங்கரமான கதையைப் பற்றிக்கொண்டு விரைவாக முழங்கினான். சிறிது நேரம் உயிரற்றவன் போலக் கிடந்த பின், தேவர்களின் அந்தப் பகைவன் நினைவு பெற்று, திடீரெனத் தாவியெழுந்து, அந்திமேகத்தின் நிறமுடையவனாக, நீர்களின் அரசனின் மைந்தனான — வருணனின் மைந்தனான — ரிஷபனை அடித்தான். ரிஷபன் மயங்கித் தரையில் விழுந்தான்; சிறிது நேரத்தில் நினைவு பெற்றுத் தாவியெழுந்து, மலைகளில் சிறந்த மலையைப் போன்ற அவனுடைய அதே கதையைச் சுழற்றிப் போரில் அவனை அடித்தான். கொடிய அந்தக் கதை, தேவர்களுக்கும் வேள்விகளுக்கும் அந்தணர்களுக்கும் பகைவனான கொடியவனின் உடலை அடைந்து மார்பைப் பிளந்தது; தாதுக்கள் கலந்த நீரைப் பெருக்கும் மலைகளின் அரசனைப் போல அவன் மிகுந்த குருதியைப் பெருக்கினான். பின் அந்த ராக்ஷசன் மகாத்மாவான ரிஷபனின் கையில் இருந்த தன் கதையைப் பற்றுவதற்காக வேகமாகப் பாய்ந்தான்; ஆனால் ரிஷபனோ பயங்கரமான அந்தக் கதையைப் பற்றியவாறு, மீண்டும் மீண்டும் சுழற்றிப் போர்முனையில் மத்தானீகனை அடித்தான். தன் கதையாலேயே நொறுக்கப்பட்டு, பற்களும் கண்களும் சிதறிய மத்தன் அப்போது வஜ்ராயுதத்தால் தாக்கப்பட்ட மலை போல விழுந்தான். கண்கள் சிதறி, வலிமை இழந்து, உயிர் போய் அந்த ராக்ஷசன் விழுந்தபோது ராக்ஷசப் படை சிதறி ஓடியது. ராவணனின் சகோதரன் கொல்லப்பட்டபோது, கடல் போன்ற ராக்ஷசர்களின் படை ஆயுதங்களை எறிந்துவிட்டு, உயிரைக் காப்பதற்காக மட்டுமே, கரை உடைந்த கடல் போல ஓடியது — கரையை உடைத்துக்கொண்டு கடல் எல்லாப் பக்கமும் பரவுவது போல. இவ்வாறு ஒரே சர்க்கத்தில் நான்கு ராக்ஷச வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். உபஜாதியில் அமைந்த ரிஷபன் மகாபார்சுவன் நேர்ப்போர் (59–63) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. அறுபத்தாறாம் சுலோகம் மூன்று பாதிகளால் அமைந்தது. ஐம்பத்தொன்பதாம் சுலோகம் முதல் அறுபத்து மூன்றாம் சுலோகம் வரையிலான ஐந்து உபஜாதிச் சுலோகங்களும் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளவை — அவற்றில் ரிஷபனுக்கும் மகாபார்சுவனுக்கும் இடையே முஷ்டியாலும் கதையாலும் நடந்த நேர்ப்போரும், இருவரும் விழுந்து மீண்டும் எழுந்ததும் விரிவாக வருணிக்கப்படுகின்றன. அறுபத்து நான்காம் சுலோகத்தின் முதல் பாதியும் (‘அந்த மகாத்மாவிடமிருந்து கதையைப் பற்ற வேகமாகப் பாய்ந்தான்’) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. இந்தி உரை அதன் பொருளைத் தெளிவாக்குகிறது — ‘தன் கதையை எடுப்பதற்காக அவர்மேல் பாய்ந்தான்’. ‘தன் கதையாலேயே நொறுக்கப்பட்டு’ என்ற சொல் சர்க்கத்தின் முதன்மைக் கருத்தைத் தொகுத்துத் தருகிறது — ராக்ஷசர்களின் ஆயுதங்களே அவர்களை அழிப்பவை ஆயின. ரிஷபன் ‘நீர்களின் அரசனின் மைந்தன்’ — வருணனின் மைந்தன். வானரப் படையின் முதன்மையான வானரர்கள் தேவர்களின் அம்சமாகப் பிறந்தவர்கள் என்று பால காண்டத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ளது; ஆகவே ரிஷபனின் வலிமையும் தெய்வீகமானது. அறுபத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் அந்த ராக்ஷசன் ‘தேவர்கள், வேள்விகள், அந்தணர்கள் ஆகியோரின் பகைவன்’ என்று சொல்லப்பட்டு அவனுடைய அறமின்மை நினைவூட்டப்படுகிறது. அறுபத்தேழாம் சுலோகத்தில் படையின் ஓட்டம் கடலோடு ஒப்பிடப்படுகிறது — ‘கடல் போன்ற’, ‘கரை உடைந்த கடல் போன்ற’.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे सप्ततितमः सर्गः॥ ७०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க