॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 58

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

நீலன் பிரஹஸ்தனைக் கொல்லுதல்

ராமனின் கேள்வி, விபீஷணன் பிரஹஸ்தனை அறிமுகப்படுத்துதல், கொடிய போர், அமைச்சர்களின் வதம், போர்க்களமாகிய ஆறு, நீலன்-பிரஹஸ்தன் தனிப்போர், பிரஹஸ்தனின் வதம், ராக்ஷசர்களின் துயரம்

போருக்கு முனைந்து புறப்பட்டு வரும் பிரஹஸ்தனைக் கண்டு, பகைவரை அடக்கும் ராமன் புன்முறுவலோடு விபீஷணனிடம் சொன்னான்: ‘பெரும்படை சூழ, பெருவேகத்தோடு வரும் இந்தப் பேருடலன் யார்? இவனுடைய தோற்றமும் வலிமையும் ஆண்மையும் எத்தகையவை? நீண்ட கைகளுடையவனே, வீரியமுடைய இந்த நிசாசரனைப் பற்றி எனக்குச் சொல்.’ ராகவனின் சொல்லைக் கேட்டு விபீஷணன் மறுமொழி கூறினான்: ‘இவன் ராவணனின் படைத்தலைவன், பிரஹஸ்தன் என்ற பெயருடைய ராக்ஷசன். இலங்கையில் ராக்ஷச அரசனின் படையில் மூன்றில் ஒரு பங்கு இவனைச் சூழ்ந்துள்ளது; இவன் வீரியமுடையவன், அஸ்திரங்களை அறிந்தவன், சூரன், புகழ்பெற்ற பராக்கிரமமுடையவன்.’ ராமனின் புன்முறுவல் அவனுடைய அச்சமின்மையைக் காட்டுகிறது — பெரிய பகைவன் வருகிறான், ஆயினும் அவன் அமைதியாக இருக்கிறான். இலங்கையின் வீரர்கள் அனைவரையும் விபீஷணன் அறிவான் என்பதால் ராமன் அவனிடம் கேட்கிறான்; போரில் விபீஷணனின் இந்தப் பயன் மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது. ‘த்ரிபாகபலஸம்வ்ருத:’ — இலங்கையின் மொத்தப் படையில் மூன்றில் ஒரு பங்கு பிரஹஸ்தனோடு புறப்பட்டது என்று இந்தி உரையும் விளக்குகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தின் முதல் நான்கு சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அங்கே சர்க்கம் ‘தத: ப்ரஹஸ்தம் நிர்யாந்தம் பீமம் பீமபராக்ரமம்’ என்ற ஐந்தாம் சுலோகத்தோடு தொடங்குகிறது. நான்காம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது; விபீஷணனின் அறிமுகச் சொல் முழுவதையும் அது ஒரே சுலோகத்தில் முடிக்கிறது. இந்த உரையாடல் அடுத்த சர்க்கத்தில் ராவணன் வரும்போது மீண்டும் விரிவாகக் காணப்படுகிறது; அங்கே விபீஷணன் ராக்ஷச வீரர்கள் அனைவரையும் ஒவ்வொருவராக அறிமுகப்படுத்துகிறான்.

பின்னர் அச்சந்தருபவனும், அச்சந்தரும் பராக்கிரமமுடையவனும், கர்ஜிப்பவனும், பேருடலனும், ராக்ஷசர்கள் சூழப் புறப்பட்டு வருபவனுமான பிரஹஸ்தனை, வலிமைமிக்க வானரர்களின் பெரும்படை கண்டது. அந்த வானரர்களிடையே பேரொலி எழுந்தது; அவர்கள் பிரஹஸ்தனை நோக்கிக் கர்ஜித்தனர். வெற்றியை விரும்பி வானரர்களை நோக்கி ஓடிவரும் ராக்ஷசர்களின் கைகளில் வாள்கள், சக்திகள், ரிஷ்டிகள், சூலங்கள், அம்புகள், உலக்கைகள், கதைகள், பரிகங்கள், பிராசங்கள், பலவகைக் கோடரிகள், வண்ணமிகு விற்கள் ஆகியவை ஏந்தப்பட்டு ஒளிர்ந்தன. போரை விரும்பிய வானரர்களும் பூத்த மரங்களையும் மலைகளையும் அகன்ற நீண்ட பாறைகளையும் எடுத்துக்கொண்டனர். அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நெருங்கியதும் மிகப் பெரிய போர் மூண்டது — சிலர் கல் மழை பொழிந்தனர், சிலர் அம்பு மழை பொழிந்தனர். இங்கே ஆயுதங்களின் இருவகைப் பட்டியல் தரப்படுகிறது — ராக்ஷசர்களுடையவை செய்யப்பட்ட இரும்பு ஆயுதங்கள், வானரர்களுடையவையோ இயற்கை தந்த மரங்களும் பாறைகளும். இரு தரப்பின் பொழிவும் உவமிக்கப்படுகிறது — கல் மழையும் அம்பு மழையும் மேகங்களைப் போலப் பொழிகின்றன. ‘புஷ்பிதான்’ — ‘பூத்த’ — என்ற சொல் சுவையானது; போரிலும் கவிஞர் காட்டின் அழகை மறப்பதில்லை; பூத்த மரங்களாலேயே வானரர்கள் அடிக்கிறார்கள். திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘அதிஸஞ்ஜாதரோஷாணாம்’ (சினம் மிகுந்த) என்பது பாடம், இங்கே ‘அபிஸஞ்ஜாதகோஷாணாம்’ (முழக்கம் எழுந்த) — இங்கே வானரர்களின் சினத்துக்குப் பதிலாக முழக்கம் சொல்லப்படுகிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘புஷ்பிதான் வானரர்ஷபா:’ என்று உள்ளது, இங்கே ‘புஷ்பிதாம்ஸ்து கிரீம்ஸ்ததா’. வானரர்கள் பிரஹஸ்தனின் பெயரையும் செல்வாக்கையும் பொருட்படுத்தாமல் அவனை எதிர்நோக்கிக் கர்ஜிக்கிறார்கள் — முந்தைய சர்க்கங்களில் தூம்ராக்ஷன், வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன், அகம்பனன் ஆகியோரின் வதத்தால் அவர்களுடைய ஊக்கம் பெருகியுள்ளது. போரின் தொடக்கம் சமநிலையில் உள்ளது — இரு தரப்பும் சம ஊக்கத்தோடு ஒன்றையொன்று தாக்குகின்றன. ஆயுதங்கள் ‘ஒளிர்ந்தன’ என்ற வினை அவை கதிரொளியில் மின்னின என்பதைக் குறிக்கிறது — போரின் தொடக்கத்தில் படையின் மேன்மையைக் கவிஞர் புறக்கணிப்பதில்லை; அது விரைவில் அழிந்துபோவதாயினும்.

போரில் பல ராக்ஷசர்கள் பல வானர வீரர்களைக் கொன்றனர்; பல வானரர்களும் பல ராக்ஷசர்களைக் கொன்றனர். சிலர் சூலங்களால் நசுக்கப்பட்டனர், சிலர் சிறந்த ஆயுதங்களால், சிலர் பரிகங்களால் அடிக்கப்பட்டனர், சிலர் கோடரிகளால் வெட்டப்பட்டனர். சிலர் மூச்சற்றுத் தரையில் விழுந்தனர்; சிலர் அம்புகளைத் தொடுத்து எய்யப்பட்டு இதயம் பிளந்தவர்களாயினர். சிலர் வாள்களால் இரண்டாகப் பிளக்கப்பட்டுத் துடித்தபடி தரையில் விழுந்தனர்; சூரர்களான ராக்ஷசர்களால் வானரர்கள் விலாப்புறத்தில் கிழிக்கப்பட்டனர். சினங்கொண்ட வானரர்களாலும் ராக்ஷசக் கூட்டங்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் மரங்களாலும் மலைச் சிகரங்களாலும் தரையோடு நசுக்கப்பட்டன. வஜ்ராயுதம் போன்ற தொடுகையுடைய உள்ளங்கைகளாலும் முஷ்டிகளாலும் கடுமையாக அடிக்கப்பட்ட ராக்ஷசர்கள் வாயிலிருந்து குருதியைக் கக்கினர்; அவர்களுடைய பற்களும் கண்களும் சிதைந்தன. வேதனைக் குரல் எழுப்புபவர்களும் சிங்க முழக்கம் செய்பவர்களுமான வானரர்கள், ராக்ஷசர்களின் கொந்தளிப்பான பேரொலி எழுந்தது. சினங்கொண்ட வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் வீரர்களின் வழியைப் பின்பற்றி, வாயைப் பிளந்தபடி, கொடியவர்களாய், அச்சமற்றவர்கள் போலச் செயல்பட்டனர். இங்கே ‘பலர்… பலரை… பலர்… பலரை’ என்ற மீள்கூற்றால் போரின் சமநிலையும் பரப்பும் காட்டப்படுகின்றன — ஒரு தரப்பு மட்டும் வெல்லவில்லை. மரணத்தின் வகைகள் வரிசையாகச் சொல்லப்படுகின்றன — சூலத்தால், பரிகத்தால், கோடரியால், அம்பால், வாளால், மரத்தால், பாறையால், முஷ்டியால். இதனால் கவிஞர் போரின் கொடுமையைக் கண்முன் நிறுத்துகிறார். ‘வீரமார்கமனுவ்ரதா:’ — ‘வீரர்களின் வழியைப் பின்பற்றியவர்கள்’ — ஓடாமல் மடிவதே வீரர்களின் வழி; இரு தரப்பும் அதையே பின்பற்றுகின்றன. ஒலியும் இருவகை — அடிபட்டவர்களின் வேதனைக் குரல், வெல்பவர்களின் சிங்க முழக்கம். வானரர்களின் முஷ்டி அடிகள் ‘வஜ்ராயுதம் போன்ற தொடுகையுடைய உள்ளங்கைகள்’ என்ற அடைமொழியால் பெருமைப்படுத்தப்படுகின்றன — அவர்களுடைய கைகளே ஆயுதங்கள். திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘இஷுஸந்தானஸந்திதா:’ என்பது பாடம், இங்கே ‘இஷுஸந்தானஸாதிதா:’; அங்கே ‘தரணீதலே’, இங்கே ‘ஜகதீதலே’. இவ்வாறு போரின் முதல் பகுதி முடிவில்லாமலே உள்ளது. இரு தரப்பின் இழப்பும் சமம் என்று கவிஞர் நடுநிலையோடு வருணிக்கிறார்; ராக்ஷசர்களும் வீரர்களே, வெறும் கோழைகள் அல்லர். ஆயினும் வானரர்களின் பக்கம் ராமனின் தர்மம் உள்ளது; ஆகவே இறுதியில் அவர்களுக்கே வெற்றி உறுதி.

நராந்தகன், கும்பஹனு, மகாநாதன், சமுன்னதன் என்ற பிரஹஸ்தனின் அமைச்சர்கள் அனைவரும் காட்டில் வாழும் வானரர்களைக் கொன்றனர். அவர்கள் விரைந்து பாய்ந்து வானரர்களைக் கொன்றுகொண்டிருந்தபோது, த்விவிதன் மலைச் சிகரத்தால் அவர்களில் ஒருவனான நராந்தகனைக் கொன்றான். துர்முகன் என்ற வானரன் மீண்டும் எழுந்து ஒரு பெரிய மரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, விரைந்த கையுடைய ராக்ஷசனான சமுன்னதனை அடித்து வீழ்த்தினான். ஒளிமிக்க ஜாம்பவான் கடுஞ்சினம் கொண்டு ஒரு பெரிய பாறையை எடுத்து மகாநாதனின் மார்பில் வீழ்த்தினான். பின்னர் வீரியமுடைய கும்பஹனுவை அங்கே தாரன் எதிர்கொண்டு, பெரிய மரத்தால் உடனே உயிர் துறக்கச் செய்தான். அந்தச் செயலைப் பொறுக்காத பிரஹஸ்தன், தேரில் நின்று, கையில் வில்லேந்தி, வானரர்களிடையே கொடிய அழிவை நிகழ்த்தினான். அப்போது இரு படைகளுக்குமிடையே ஒரு நீர்ச்சுழல் போன்ற நிலை உண்டானது; கொந்தளிக்கும் அளவிடற்கரிய கடலின் பேரொலி போன்ற முழக்கம் எழுந்தது. போரில் செருக்குடைய ராக்ஷசனான பிரஹஸ்தன் கடுஞ்சினம் கொண்டு அந்தப் பெரும்போரில் பெரும் அம்புத்திரளால் வானரர்களை வாட்டினான். நான்கு அமைச்சர்களும் நான்கு வானர வீரர்களால் கொல்லப்பட்டனர் — ஒவ்வொரு ராக்ஷசனுக்கும் தனி எதிரி; இதனால் வானரப் படையின் வீரர்களின் வல்லமை காட்டப்படுகிறது. த்விவிதன் மலைச் சிகரத்தால், துர்முகன் மரத்தால், ஜாம்பவான் பாறையால், தாரன் மரத்தால் — ஆயுதங்களும் பலவகை. இங்கே அமைச்சர்களின் வதமே பிரஹஸ்தனின் சினத்துக்குக் காரணம்; தன் துணைவர்களின் அழிவைக் கண்டு அவனே போரில் இறங்குகிறான். ‘ஆவர்த்த இவ’ — ‘நீர்ச்சுழல் போல’ — என்ற உவமை இரு படைகளின் சுழற்சியையும் கலப்பையும் காட்டுகிறது — நீரில் சுழல் எல்லாவற்றையும் தன்னுள் இழுப்பது போல. திறனாய்வுப் பதிப்பில் கும்பஹனுவின் வதம் ‘வ்ருக்ஷேணாபிஹதோ மூர்த்னி ப்ராணாம்ஸ்தத்யாஜ ராக்ஷஸ:’ (தலையில் மரத்தால் அடிக்கப்பட்ட ராக்ஷசன் உயிர் துறந்தான்) என்று உள்ளது; இங்கே ‘வ்ருக்ஷேண மஹதா ஸத்ய: ப்ராணான்ஸந்த்யாஜயத்ரணே’ என்ற வேறு பாடம். அவ்வாறே அங்கே ‘மஹதா ஹி ஶரௌகேண ப்ரஹஸ்தோ யுத்தகோவித:’ என்று உள்ளது, இங்கே ‘ராக்ஷஸோ ரணதுர்மத:’. பிரஹஸ்தன் தேரிலிருந்து அம்பு மழை பொழிவது தேர்வீரனின் சாதகத்தைக் காட்டுகிறது — வானரர்கள் காலாட்கள், அவன் தொலைவிலிருந்து தாக்குகிறான். அமைச்சர்களின் வதம் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு சுலோகத்தில் சொல்லப்படுகிறது; இதனால் ஒவ்வொரு வானர வீரனின் பராக்கிரமமும் தனித்தனியே நினைவுகூரப்படுகிறது. துர்முகனைப் பற்றிய ‘புனருத்தாய’ — ‘மீண்டும் எழுந்து’ — என்ற சொல் அவன் முன்பு விழுந்திருந்தான் என்பதைக் குறிக்கிறது; ஆயினும் மீண்டும் எழுந்து பகைவனைக் கொன்றான் — வானரர்களின் மனவுறுதிக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு.

வானரர்களுடையவும் ராக்ஷசர்களுடையவும் கோரமான உடல்களால் பூமி மிகவும் நிறைந்து, மலைகளால் மூடப்பட்டது போல ஆயிற்று. குருதிப் பெருக்கால் மூடப்பட்ட அந்த நிலம், மாதவ மாதமான வைகாசியில் பூத்த முருக்க மரங்களால் மூடப்பட்டது போல ஒளிர்ந்தது. பின்னர் கவிஞர் போர்க்களத்தை ஓர் ஆறாக வருணிக்கிறார் — கொல்லப்பட்ட வீரர்களின் குவியல்கள் அதன் கரைகள், உடைந்த ஆயுதங்கள் பெருமரங்கள், குருதிப் பெருக்கே அதன் பெருவெள்ளம்; அது யமனின் கடலை நோக்கிச் செல்கிறது. கல்லீரலும் மண்ணீரலும் அதன் பெருஞ்சேறு, சிதறிய குடல்கள் அதன் பாசி, பிளந்த உடல்களும் தலைகளும் அதன் மீன்கள், உறுப்புகளும் மயிரும் அதன் பசும்புல். கழுகுகள் அன்னங்களைப் போலவும், கங்கப் பறவைகள் நாரைகளைப் போலவும் அதை நாடுகின்றன; கொழுப்பு அதன் நுரை, வேதனைப்படுபவர்களின் அலறல் அதன் ஒலி. கோழைகளால் கடக்க முடியாததும், போர்க்களமே வடிவானதுமான அந்த ஆற்றை — மழைக்காலம் முடிந்தபின் அன்னங்களும் நாரைகளும் நாடும் ஆற்றைப் போன்றதை — ராக்ஷசர்களும் வானரத் தலைவர்களும், தாமரை மகரந்தத்தால் மூடப்பட்ட தாமரைக் குளத்தை யானைக்கூட்டத் தலைவர்கள் கடப்பது போலக் கடந்தனர். இந்த உருவகம் ராமாயணத்தின் புகழ்பெற்ற வருணனைகளில் ஒன்று — கொடிய காட்சி அழகிய ஆற்றின் உவமைகளால் வருணிக்கப்படுகிறது; இதனால் அருவருப்புச் சுவை வியப்புச் சுவையோடு கலக்கிறது. வசந்தத்தில் பூத்த முருக்க மரங்களின் உவமை சிவப்பு நிறத்தைத் தெளிவாக்குகிறது. ‘காபுருஷதுஸ்தாராம்’ — ‘கோழைகளால் கடக்க முடியாதது’ — அச்சமுடையவர்கள் இதைக் கடக்க முடியாது; வீரர்களோ யானைகள் தாமரைக் குளத்தைக் கடப்பது போல விளையாட்டாகக் கடக்கிறார்கள். ஆற்றின் ஒவ்வொரு உறுப்பும் — கரைகள், மரங்கள், நீர், சேறு, பாசி, மீன்கள், புல், பறவைகள், நுரை, ஒலி — போரின் ஏதோ ஒரு பொருளாகிறது; இவ்வாறு உருவகம் முழுமை பெறுகிறது. ‘யமஸாகரகாமினீ’ — ‘யமனின் கடலை நோக்கிச் செல்வது’ — ஆறு கடலை நோக்கிச் செல்வது போல இந்தக் குருதியாறு இறந்தவர்களின் உயிர்களைச் சுமந்துகொண்டு யமலோகத்தை நோக்கிச் செல்கிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘க்ருத்ரஹம்ஸகணாகீர்ணாம்’ என்று உள்ளது, இங்கே ‘க்ருத்ரஹம்ஸவராகீர்ணாம்’. முப்பத்திரண்டாம், முப்பத்து மூன்றாம் சுலோகங்கள் ஒரே வாக்கியம் — ‘அந்த ஆற்றை… கடந்தனர்’. இந்த வருணனையில் கவிஞர் போரின் கொடுமையை அழகால் போர்த்துகிறார், மறைப்பதில்லை — வாசகர் அச்சம், வியப்பு இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் உணர்கிறார். வீரர்களுக்குப் போர் ஆற்றைக் கடப்பது போன்ற சாதாரணச் செயல் என்பதும் குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது.

பின்னர் தேரில் நின்று அம்புத்திரள்களை ஏவியபடி வானரர்களைச் சிதறடிக்கும் பிரஹஸ்தனை நீலன் விரைவில் கண்டான். காற்று வானில் பெரும் மேகத்திரளை வலிமையோடு அலைக்கழிப்பது போல, நீலன் ராக்ஷசப் படையைச் சிதறடித்தான். போரில் தன்னை நோக்கி ஓடிவரும் அவனைக் கண்டு, படைத்தலைவனான பிரஹஸ்தன் சூரியனின் நிறமுடைய தேரில் நீலனையே நோக்கிப் பாய்ந்தான். வில்லாளிகளில் சிறந்த அவன் அந்தப் பெரும்போரில் வில்லை வளைத்து நீலன்மீது அம்புகளை ஏவினான். அந்த அம்புகள் நீலனை அடைந்து அவனைத் துளைத்துக்கொண்டு, சினங்கொண்ட பாம்புகளைப் போலப் பெருவேகத்தோடு மண்ணுக்குள் புகுந்தன. தீ போன்ற கூரிய அம்புகளால் அடிக்கப்பட்ட பெருவானரனான நீலன், பாய்ந்து வரும் மிக வெல்லற்கரிய பிரஹஸ்தனை ஒரு மரத்தைப் பிடுங்கி அடித்தான். அதனால் அடிக்கப்பட்ட ராக்ஷச வீரன் சினங்கொண்டு முழங்கியபடி வானரப் படைத்தலைவன்மேல் அம்பு மழைகளைப் பொழிந்தான். தீய உள்ளமுடைய அந்த ராக்ஷசனின் அம்புத்திரள்களைத் தடுக்க முடியாத நீலன், காளை விரைந்து வரும் கூதிர்கால மழையைத் தாங்குவது போலக் கண்களை மூடிக்கொண்டு அவற்றை ஏற்றான். இவ்வாறே பிரஹஸ்தனின் தாங்கற்கரிய அம்பு மழைகளை நீலன் கண்களை மூடியவாறு தாங்கிக்கொண்டான். அம்பு மழையால் சினமூட்டப்பட்ட பெருவலிமையுடைய நீலன் ஒரு பெரிய ஆச்சா மரத்தால் பிரஹஸ்தனின் குதிரைகளைக் கொன்றான். பின்னர் சினம் சூழ்ந்த உள்ளத்துடைய நீலன் அந்தத் தீயவனின் வில்லை வலிமையோடு முறித்து மீண்டும் மீண்டும் முழங்கினான். அவனால் வில் இழந்தவனாக்கப்பட்ட படைத்தலைவன் பிரஹஸ்தன் கொடிய உலக்கையை எடுத்துக்கொண்டு தேரிலிருந்து கீழே குதித்தான். இங்கே நீலனின் போர்முறை அறிவார்ந்தது — முதலில் அம்பு மழையைத் தாங்குகிறான், பின்னர் குதிரைகளைக் கொன்று தேரை அசைவற்றதாக்குகிறான், பின்னர் வில்லை முறித்துப் பிரஹஸ்தனைத் தரையில் போரிட வைக்கிறான்; இவ்வாறு பகைவனின் சாதகங்கள் எல்லாம் வரிசையாக அழிகின்றன. காளையின் உவமை அழகானது — கூதிர்கால மழையில் காளை கண்களை மூடிக்கொண்டு அசையாமல் நிற்பது போல, அம்பு மழையில் நீலன். நீலன் அக்னியின் மைந்தன் என்பது பெயர்பெற்ற செய்தி; ஆகவே அவனுடைய தாங்குதிறன் வியப்புக்குரியது. 35–38 சுலோகங்களும் (காற்றின் உவமை, பிரஹஸ்தன் தேரோடு தாக்குதல், அம்பு ஏவுதல்) 44ஆம் சுலோகமும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; 41ஆம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது; அதன் முதல் பாதியான ‘தஸ்ய பாணகணானேவ…’ வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. ‘நிமீலிதாக்ஷ:’ — ‘கண்களை மூடியவன்’ — என்ற சொல் இருமுறை வருகிறது — தாங்குதலின் கடுமையைக் காட்ட. தேரிலிருந்து குதிப்பது பிரஹஸ்தனின் வழியற்ற நிலையைக் குறிக்கிறது — இப்போது இருவரும் சமமான காலாட்கள். பிரஹஸ்தனின் தரப்பிலும் நற்பண்புகள் சொல்லப்படுகின்றன — அவன் வில்லாளிகளில் சிறந்தவன், அவனுடைய தேர் சூரியனின் நிறமுடையது, அவனுடைய அம்புகள் தீ போன்றவை, பாம்புகள் போன்றவை. இவ்வாறு பகைவனின் பெருமையை ஏற்றுக்கொண்டே கவிஞர் நீலனின் வெற்றியைப் பெருமைப்படுத்துகிறார். நீலனின் முதல் அடி மரத்தால் பிரஹஸ்தனின் உடலில், இரண்டாவது ஆச்சா மரத்தால் குதிரைகளில், மூன்றாவது வில்லில் — ஒவ்வோர் அடியும் பகைவனின் ஏதோ ஒரு கருவியை அழிக்கிறது. ‘மீண்டும் மீண்டும் முழங்கினான்’ என்பது நீலனின் ஊக்கத்தைக் காட்டுகிறது — வில் முறிந்ததும் வெற்றி முழக்கம் செய்கிறான். நீலன் அம்புகளை ‘ஏற்றான்’ — தன் உடலாலேயே பெற்றுக்கொண்டான் — என்பது அவனுடைய துணிவின் உச்சம்; அவன் அம்புகளைத் தடுக்க முயலவில்லை, தாங்கிக்கொண்டு தக்க வாய்ப்புக்காகக் காத்திருக்கிறான். மனவுறுதியோடு கூடிய இந்தக் காத்திருப்பே அவனுடைய வெற்றியின் வேர்; போரில் வலிமையைவிட மனவுறுதியே பயன் தரும் என்பது இதன் படிப்பினை.

பகை மூண்டவர்களும் வேகமுடையவர்களுமான அந்த இரு படைத்தலைவர்களும், உடல் முழுவதும் குருதி தோய்ந்து, மதம் பெருகிய இரு யானைகளைப் போல நின்றனர். மிகக் கூரிய கோரைப்பற்களால் ஒருவரையொருவர் கீறுபவர்களைப் போல, அவர்கள் சிங்கமும் புலியும் போன்றவர்களாய், சிங்கமும் புலியும் போலவே செயல்பட்டனர். பராக்கிரமத்தால் வெற்றி பெறுபவர்களும், போர்களில் பின்வாங்காதவர்களுமான அந்த வீரர்கள் இருவரும் விருத்திரனும் இந்திரனும் போலப் புகழை அடைய விரும்பினர். அப்போது முழு முயற்சியோடு பிரஹஸ்தன் உலக்கையால் நீலனின் நெற்றியில் அடித்தான்; அதிலிருந்து குருதி பெருகியது. பின்னர் உடல் குருதியில் தோய்ந்த பெருவானரன் சினங்கொண்டு ஒரு பெரிய மரத்தைப் பற்றிப் பிரஹஸ்தனின் மார்பில் வீசினான். அந்த அடியைப் பொருட்படுத்தாமல் அவன் பெரிய உலக்கையை எடுத்துக்கொண்டு வலிமைமிக்க வானரனான நீலனை நோக்கி வலிமையோடு பாய்ந்தான். கொடிய வேகத்தோடு சீற்றத்துடன் பாய்ந்து வரும் அவனைக் கண்டு, பெருவேகமுடைய பெருவானரன் ஒரு பெரும்பாறையைப் பற்றினான். போரில் உலக்கையால் போரிடுபவனும் போரை விரும்புபவனுமான பிரஹஸ்தனின் தலையில் நீலன் விரைவில் அந்தப் பாறையை வீழ்த்தினான். வானரத் தலைவனான நீலன் வீசிய அந்தக் கொடிய பெரும்பாறை பிரஹஸ்தனின் தலையைப் பல துண்டுகளாகப் பிளந்தது. உயிர் போனவனாய், ஒளி போனவனாய், வலிமை போனவனாய், புலன்கள் போனவனாய், அவன் வேர் அறுந்த மரம் போலச் சட்டெனத் தரையில் விழுந்தான். பிளந்த தலையிலிருந்தும் உடலிலிருந்தும் மலையிலிருந்து அருவி பெருகுவது போல மிகுந்த குருதி பெருகியது. இங்கே உவமைகள் படிப்படியாகக் கடுமையாகின்றன — மதம் பெருகிய யானைகள், சிங்கமும் புலியும், விருத்திரனும் இந்திரனும்; போர் விலங்கு நிலையிலிருந்து தெய்வ நிலைக்கு உயர்த்தப்படுகிறது. விருத்திரன்-இந்திரன் உவமை நீலனின் வெற்றியைக் குறிப்பால் உணர்த்துகிறது; ஏனெனில் இந்திரன் விருத்திரனைக் கொன்றான். ‘கதாஸு: கதஶ்ரீக: கதஸத்த்வ: கதேந்த்ரிய:’ என்ற நான்கு ‘போன’ என்ற சொற்களால் மரணத்தின் முழுமை வருணிக்கப்படுகிறது — உயிர், ஒளி, வலிமை, புலன்கள் எல்லாம் போயின. உலக்கைக்கு மறுமொழி பாறையால் — இறுதி அடி தலையில், அகம்பனனுக்கு நேர்ந்தது போலவே. திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸா தேன கபிமுக்யேன’ (அந்த வானரத் தலைவனால்) என்று உள்ளது, இங்கே ‘நீலேன கபிமுக்யேன’ என்று பெயர் சொல்லப்படுகிறது; அங்கே ‘க்ஷதஜதிக்தாங்கௌ’, இங்கே ‘க்ஷதஜஸிக்தாங்கௌ’; அங்கே ‘பரமாயஸ்தஸ்தஸ்ய ஸுஸ்ராவ’, இங்கே ‘பரமாயத்தஸ்தத: ஸுஸ்ராவ’. நீலனின் நெற்றியிலிருந்து குருதி பெருகுகிறது, பிரஹஸ்தனின் தலையிலிருந்தும் உடலிலிருந்தும் குருதி பெருகுகிறது — இருவருக்கும் தலையிலேயே அடி; ஆயினும் ஒருவன் வாழ்கிறான், மற்றவன் மடிகிறான். அருவியின் உவமை பிரஹஸ்தனின் மலை போன்ற உடலை நினைவூட்டுகிறது. இங்கே போர் இறுதிக் கணத்தில் மிக வேகமாக முடிவுக்கு வருகிறது — பிரஹஸ்தன் உலக்கையோடு ஓடி வருகிறான், நீலன் பாறையைப் பற்றுகிறான், ஒரே அடியில் எல்லாம் முடிகிறது. ‘பரமாயத்த:’ — ‘முழு முயற்சியோடு’ — என்ற சொல் பிரஹஸ்தனின் முழு முனைப்பைக் காட்டுகிறது — அவன் முழு வலிமையோடு அடிக்கிறான், ஆனால் நீலன் தாங்குகிறான். ‘தமசிந்த்யப்ரஹாரம்’ — ‘அந்த அடியைப் பொருட்படுத்தாமல்’ — என்பதால் பிரஹஸ்தனின் மனவுறுதியும் குறிக்கப்படுகிறது — மரத்தின் அடியை அவன் ஒரு பொருட்டாக எண்ணவில்லை. இவ்வாறு இரு வீரர்களின் தாங்குதிறனும் சமம்; வேறுபாடு ஊழிலும் தர்மத்திலும் மட்டுமே. நெற்றியிலிருந்து பெருகும் குருதியும் நீலனைப் பின்வாங்கச் செய்யவில்லை; குருதி தோய்ந்த உடலோடு அவன் இன்னும் சினங்கொண்டு அடிக்கிறான் — முந்தைய சர்க்கத்தில் அம்பால் துளைக்கப்பட்ட அனுமனைப் போல. வேர் அறுந்த மரத்தின் உவமையும் பொருள் நிறைந்தது — வேர் அறுந்த மரம் சட்டென விழுவது போல, ராவணனின் படைக்கு வேர் போன்ற பிரஹஸ்தன் விழுந்தான்.

நீலனால் பிரஹஸ்தன் கொல்லப்பட்டதும், அசைக்க முடியாததாக இருந்த அந்தப் பெருவலிமையுடைய ராக்ஷசப் படை மகிழ்ச்சியிழந்து இலங்கையை நோக்கிச் சென்றது. அணை உடைந்ததும் நீர் நிற்காதது போல, படைத்தலைவன் கொல்லப்பட்டதும் அவர்களால் நிலைகொள்ள முடியவில்லை. அந்தப் படைத்தலைவன் கொல்லப்பட்டதும், முயற்சியிழந்த அந்த ராக்ஷசர்கள் ராக்ஷச அரசனான ராவணனின் மாளிகைக்குச் சென்று, கவலையால் ஊமைகளாயினர்; கடுந்துயரக் கடலில் வீழ்ந்த அவர்கள் உணர்வற்றவர்கள் போல ஆயினர். பின்னர் தான் நன்கு செய்த செயலுக்காகப் புகழப்பட்ட, வெற்றி பெற்ற, பெருவலிமையுடைய படைத்தலைவனான நீலன், லக்ஷ்மணனோடு கூடிய ராமனைச் சந்தித்து மகிழ்ச்சி பொங்கும் தோற்றம் கொண்டான். அணையின் உவமை அழகானது — அணை நீரைத் தாங்கி நிற்கிறது, அணை உடைந்தால் நீர் பெருக்கெடுக்கிறது; அவ்வாறே படைத்தலைவனே படையைத் தாங்குகிறான்; அவன் கொல்லப்பட்டதும் படை சிதைந்தது. ‘த்யானமூகத்வம்’ — ‘கவலையால் ஊமையாதல்’ — என்ற சொல் ராக்ஷசர்களின் மனநிலையை நன்கு வருணிக்கிறது — அவர்கள் கவலையால் ஊமைகளானார்கள், பேசவும் முடியவில்லை. அறுபதாம் சுலோகம் ஒரே பாதியில் அமைந்தது; அது முந்தைய சுலோகத்தின் வாக்கியத்தை நிறைவு செய்கிறது. இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில், நீலனின் பெருமையோடு சர்க்கத்தை முடிக்கிறது. பிரஹஸ்தன் ராவணனின் முதன்மைப் படைத்தலைவன்; அவனுடைய வதத்தால் ராவணனின் படையின் தூணே முறிந்தது — ஆகவே அடுத்த சர்க்கத்தில் ராவணனே போருக்குப் புறப்படுகிறான். ராம லக்ஷ்மணரோடு நீலன் சேர்வதே அவனுக்கான பரிசு — தலைவர்களின் புகழ்ச்சியே பணியாளனுக்கு மிக உயர்ந்த பயன். இவ்வாறு சர்க்கம் தொடக்கத்தில் ராமனின் கேள்வியாலும், இறுதியில் ராமனோடு நீலன் சேர்வதாலும் வளையமிடப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डेऽष्टपञ्चाशः सर्गः॥ ५८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க