சர்க்கம்
அனுமனால் அகம்பனன் வதம்
அகம்பனனின் சினம், வானரர்களின் ஓட்டம், அனுமனின் வருகை, மலைச்சிகரம் பிளக்கப்படுதல், அச்வகர்ண மரத்தால் போர், அகம்பனன் வதம், அனுமனுக்குச் சிறப்பு
குமுதன், நளன் முதலிய வானரருள் சிறந்தவர்கள் செய்த அந்த மாபெரும் செயலை — ராக்ஷசப் படையின் படுகொலையை — கண்டு அகம்பனன் போரில் கடுஞ்சினம் கொண்டான். சினத்தால் மயங்கியவன் போல ஆன அவன், தன் சிறந்த வில்லை அசைத்தபடி, பகைவர்களின் செயலைக் கண்டு, தேரோட்டியிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘தேரோட்டியே, இந்த வலிய வானரர்கள் போர்க்களத்தில் மிகப் பல ராக்ஷசர்களைக் கொல்லும் அந்த இடத்துக்கே விரைவாகத் தேரைச் செலுத்து. வலிமையும் அச்சந்தரும் சினமும் உடைய இந்த வானரர்கள் மரங்களாலும் பாறைகளாலும் அடித்தபடி என் முன்னே நிற்கிறார்கள். போரைப் பெருமையாகக் கருதும் இவர்களை நான் கொல்ல விரும்புகிறேன்; ஏனெனில் ராக்ஷசர்களின் படை முழுவதும் இவர்களால் நசுக்கப்பட்டதாகத் தெரிகிறது.’ பின்னர் தேர்வீரர்களுள் சிறந்த அகம்பனன் விரைந்து ஓடும் குதிரைகள் பூட்டிய தேரில், தொலைவிலிருந்தே அம்புக் கூட்டங்களால் வானரர்கள்மேல் பாய்ந்தான். இங்கே அகம்பனனின் சினம் வெறும் செருக்கு மட்டுமல்ல; தன் படையின் அழிவைக் கண்டதால் பிறந்த துயரமும் ஆகும் — ‘ஏதை: ப்ரமதிதம் ஸர்வம் ரக்ஷஸாம் த்ருச்யதே பலம்’ (இவர்களால் ராக்ஷசர்களின் படை முழுவதும் நசுக்கப்பட்டதாகத் தெரிகிறது) என்ற சொற்களில் அவனுடைய வேதனை தெரிகிறது. தேரோட்டியிடம் அவன் சொன்ன சொற்கள் போர் உத்தியைக் காட்டுகின்றன — அவன் சாதாரண வீரர்களை விட்டுவிட்டு, எந்த வீரர்களால் ராக்ஷசப் படை அழிந்ததோ அவர்களையே இலக்காகக் கொள்கிறான். ‘ஸமரச்லாகின:’ (போரைப் பெருமையாகக் கருதுபவர்கள்) என்ற சொல்லால் அவன் வானரர்களையும் வீரர்கள் என்று ஏற்றுக்கொள்கிறான், அவர்களுடைய போர் ஆர்வத்தையும் மதிக்கிறான் — பகைவனின் நற்குணங்களை ஏற்பது வீரனின் இலக்கணம். திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஏதேத்ர பஹவ:’ (இங்கே இவர்கள் பலர்) என்பது பாடம், இங்கே ‘ஏதே ச பலின:’ (இந்த வலியவர்கள்); அங்கே ‘பீமகாயா:’ (அச்சந்தரும் உடலுடையவர்கள்), இங்கே ‘பீமகோபா:’ (அச்சந்தரும் சினமுடையவர்கள்) என்று வேறுபாடுகள் உள்ளன. தேரின் வேகம் ‘ப்ரசலிதாச்வேன’ (விரைந்து ஓடும் குதிரைகளுடைய) என்ற சொல்லால் சொல்லப்படுகிறது — திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ப்ரஜவிதாச்வேன’ (வேகமூட்டப்பட்ட குதிரைகளுடைய). தொலைவிலிருந்து அம்பு மழை பொழிவது தேர்வீரனுக்கு உள்ள அனுகூலம்; ஏனெனில் வானரர்களால் அருகில் வர முடியாது.
அகம்பனனின் அம்புகளால் சிதறடிக்கப்பட்ட வானரர்களால் போர்க்களத்தில் நிற்கக்கூட முடியவில்லை; போரிடுவதைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம் — அவர்கள் அனைவரும் ஓடினர், புறமுதுகிட்டனர். அகம்பனனின் அம்புகளைத் தொடர்ந்து மரணத்தின் வசப்பட்ட தன் உறவினர்களைக் கண்டு, பெருவலிமையுடைய அனுமன் அங்கே வந்து நின்றான். அந்தப் பெரும் வானரனைக் கண்டு, வானரருள் காளைகளான வீரர்கள் அனைவரும் போர்க்களத்தில் ஒன்றுகூடி, மகிழ்ச்சியுடன் அவனைச் சூழ்ந்துகொண்டனர். உறுதியாக நிற்கும் அனுமனைக் கண்டு, அந்த வலியவனைச் சார்ந்த அந்த வானரருள் காளைகள் தாமும் வலிமை பெற்றனர். மலை போல நின்ற அனுமன்மேல், மகேந்திரன் மழைத்தாரைகளைப் பொழிவது போல, அகம்பனன் அம்புகளைப் பொழிந்தான். தன் உடல்மேல் விழுந்த அம்புக் கூட்டங்களைப் பொருட்படுத்தாமல், பெருவலிமையுடைய அந்த வானரன் அகம்பனனைக் கொல்ல மனம் கொண்டான். பின்னர் பேரொளியுடைய வாயுமைந்தனான அனுமன் சிரித்துக்கொண்டு, பூமியை நடுங்கச் செய்பவன் போல அந்த ராக்ஷசனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். இங்கே கவிஞர் ஓர் உளவியல் உண்மையைக் காட்டுகிறார் — உறுதியான ஒரு வீரன் வந்து நின்றாலே போதும், சிதறிய வீரர்கள் மீண்டும் துணிவு பெறுகிறார்கள். ‘பலவந்தமுபாச்ரிதா:’ (வலியவனைச் சார்ந்தவர்கள்) என்ற சொல் எல்லாத் தலைவர்களுக்கும் ஒரு பாடம். ‘ப்ரஹஸ்ய’ (சிரித்து) என்ற சொல் அனுமனின் அச்சமின்மையைக் காட்டுகிறது — அம்பு மழையிலும் அவன் சிரிக்கிறான். ‘ஜ்ஞாதீன்’ (உறவினர்களை) என்ற சொல்லால் அனுமனின் இரக்கமும் தெரிகிறது — தன் உறவினர்கள் மரணத்தின் வாயில் விழுந்ததைக் கண்டதாலேயே அவன் போரில் நுழைகிறான்; புகழ் ஆசையால் அல்ல. அவனுடைய வருகையால் போரின் போக்கு மாறியது — ஓடிக்கொண்டிருந்த வானரர்கள் மீண்டும் ஒன்றுகூடினர். அகம்பனனின் அம்பு மழை இந்திரனின் மழைத்தாரைகளுக்கும், அனுமன் மலைக்கும் ஒப்பிடப்படுகிறார்கள் — மலை மழைத்தாரைகளைத் தாங்குவது போல அனுமன் அம்புகளைத் தாங்குகிறான். இந்த உவமை அனுமனின் உறுதியைக் காட்டுகிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ப்லவகயூதபா:’, ‘ஹரியூதபா:’ (வானரப் படைத்தலைவர்கள்) என்ற இரு பாடங்கள் உள்ளன; இங்கே இரு இடங்களிலும் ‘ப்லவகர்ஷபா:’ (வானரருள் காளைகள்) என்று உள்ளது; ஆனால் பொருள் ஒன்றே. ‘மேதினீம் கம்பயன்னிவ’ (பூமியை நடுங்கச் செய்பவன் போல) என்ற சொற்களால் அவனுடைய வேகமும் கனமும் சொல்லப்படுகின்றன — ‘அகம்பனன்’ (நடுங்காதவன்) என்று பெயர் கொண்டவன் முன்னே பூமியே நடுங்குகிறது.
முழங்கிக்கொண்டும் ஒளியால் சுடர்விட்டுக்கொண்டும் இருந்த அனுமனின் உருவம், கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பைப் போல அணுக முடியாததாக ஆனது. தன்னிடம் ஆயுதம் இல்லை என்று உணர்ந்து, சினம் நிறைந்த அந்த வானரருள் சிறந்தவன் வேகமாக ஒரு மலையைப் பெயர்த்தெடுத்தான். மிகப் பெரிய அந்த மலையை ஒரே கையால் பிடித்துக்கொண்டு, ஆற்றல் மிக்க மாருதி பெருமுழக்கம் செய்து அதைச் சுழற்றினான். பின்னர், முன்பு போரில் புரந்தரன் (இந்திரன்) வஜ்ராயுதத்துடன் நமுசியை நோக்கிப் பாய்ந்தது போல, அவன் ராக்ஷசத் தலைவன் அகம்பனனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். ஆனால் அகம்பனன் உயர்த்தப்பட்ட அந்த மலைச்சிகரத்தைக் கண்டு, தொலைவிலிருந்தே பிறை வடிவ நுனியுடைய பெரிய அம்புகளால் அதைப் பிளந்தான். ராக்ஷசனின் அம்புகளால் வானிலேயே பிளக்கப்பட்டுச் சிதறி விழுந்த அந்த மலைமுகட்டைக் கண்டு அனுமன் சினத்தால் மயங்கினான். சீற்றமும் செருக்கும் கொண்ட அந்த வானரன், அச்வகர்ணம் என்ற பெயருடைய, பெரிய மலை போல உயர்ந்திருந்த ஒரு மரத்தை அணுகி விரைவாக அதைப் பிடுங்கினான். பெரிய அடிமரமுடைய அந்த அச்வகர்ணத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு, பேரொளியுடைய அவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் போரில் அதைச் சுழற்றினான். இங்கே ‘பரயா ப்ரீத்யா’ (மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன்) என்ற சொல் சுவையானது — சினத்திலும் அனுமனின் போர் ஊக்கமும் மகிழ்ச்சியும் அழிவதில்லை. நமுசி வதத்தின் உவமை அனுமனை இந்திரனுக்கும், அகம்பனனை அசுரனுக்கும் நிகராக்குகிறது; வரப்போகும் வதத்தையும் குறிப்பிடுகிறது. அச்வகர்ணம் ஒருவகை சால மரம் என்று அறியப்படுகிறது. ‘அப்ரஹரணம்’ (ஆயுதமில்லாதவன்) என்ற சொல் அனுமனின் இயல்பைக் காட்டுகிறது — அவன் ஆயுதங்களைத் தரிப்பதில்லை; அருகில் எது கிடைக்கிறதோ அதுவே அவனுடைய ஆயுதம். முதல் அடி பலனற்றுப் போனது; ஆனால் அதனால் அனுமனின் சினம் இருமடங்கானது. மலையிலிருந்து மரத்துக்கு மாறியது ஒரு போர் உத்தியும் ஆகும் — தொலைவிலிருந்து எறியப்படும் மலை அம்புகளால் பிளக்கப்படுகிறது; கையில் பிடித்த மரமோ அருகிலிருந்து போரிடப் பயன்படுகிறது. அனுமனின் உருவம் ‘தீப்தஸ்யேவ விபாவஸோ:’ (கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பைப் போல) என்று நெருப்புக்கு ஒப்பிடப்படுகிறது — அவன் அக்கினியின் மகனான நீலனின் தோழன், வாயுவின் மகனும் ஆவான்; காற்றுடன் சேர்ந்தால் நெருப்பு மேலும் சுடர்விடும் என்று கவிஞர் குறிப்பிடுவது போல் உள்ளது. அகம்பனனின் வில்திறமையும் இங்கே ஏற்கப்படுகிறது — பெரிய மலையை வானிலேயே அம்புகளால் பிளக்க சாதாரண வீரனால் முடியாது. எனவே இது சமமான இரு வீரர்களுக்கு இடையிலான போர் என்று காட்டப்படுகிறது; இதனால் அனுமனின் வெற்றி மேலும் பெருமை பெறுகிறது. மலை பிளக்கப்பட்டதைக் கண்டு அனுமன் ஊக்கம் இழக்கவில்லை; மாறாகச் சினத்தால் மயங்கினான் — தடை வீரனின் ஊக்கத்தைப் பெருக்குகிறது.
பெருவேகத்துடன் ஓடிய, மிகுந்த சினங்கொண்ட அனுமன், தன் கால்களால் பூமியைப் பிளப்பவன் போல, மரங்களை விரைவாக முறித்தான். அறிவுடைய அனுமன் யானைகளை அவற்றின் மேலேறியவர்களுடனும், தேர்களை அவற்றின் தேர்வீரர்களுடனும், காலாட்படை ராக்ஷசர்களையும் கொன்றான். யமனைப் போலச் சினங்கொண்டு, மரத்தைக் கையிலேந்தி, உயிர்களைப் பறிக்கும் அனுமனைக் கண்டு ராக்ஷசர்கள் சிதறி ஓடினர். ராக்ஷசர்களுக்கு அச்சமூட்டியபடி மிகுந்த சினத்துடன் பாய்ந்து வரும் அவனைக் கண்டு, வீரனான அகம்பனன் கலங்கி முழங்கினான். அவன் உடலைப் பிளக்கும் கூர்மையான பதினான்கு அம்புகளால் பேராற்றலுடைய அனுமனைத் துளைத்தான். இவ்வாறு நாராசங்களாலும் கூர்மையான சக்திகளாலும் துளைக்கப்பட்ட வீரனான அனுமன், மரங்கள் முளைத்த சிகரங்களுடைய மலையைப் போலக் காட்சியளித்தான். குருதியால் சிவந்த, பேராற்றலும் பேருடலும் பெருவலிமையும் உடைய அவன், பூத்த அசோக மரத்தைப் போலவும், புகையில்லாத நெருப்பைப் போலவும் ஒளிர்ந்தான். பின்னர் வேறொரு மரத்தைப் பிடுங்கி, ஒப்பற்ற வேகத்துடன் அவன் ராக்ஷசத் தலைவன் அகம்பனனின் தலையில் விரைந்து அடித்தான். சினங்கொண்ட மகாத்மாவான அந்த வானரத் தலைவனின் அந்த மரத்தால் அடிபட்ட அந்த ராக்ஷசன் விழுந்தான், இறந்தான். ‘பபாத ச மமார ச’ (விழுந்தான், இறந்தான்) என்ற இரு வினைச்சொற்களால் வதத்தின் திடீர்த்தன்மை காட்டப்படுகிறது. அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட அனுமனுக்குச் சொல்லப்பட்ட உவமைகள் அழகானவை — அம்புகள் மரங்களைப் போலவும், குருதி அசோக மலர்களைப் போலவும். ‘விரராஜ மஹாவீர்ய:’ (பேராற்றலுடையவன் ஒளிர்ந்தான்) என்ற சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. தேவர்களாலும் நடுங்கச் செய்ய முடியாதிருந்த அகம்பனன் ஒரே மரத்தின் அடியால் விழுந்தான் — அவன் பெயரின் பொருள் பொய்யாயிற்று. பதினான்கு அம்புகளும் அனுமனைத் தடுக்கவில்லை; அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டபடியே அவன் முன்னேறுகிறான். அனுமனின் பராக்கிரம வருணனையில் படையின் நான்கு அங்கங்களும் சொல்லப்படுகின்றன — யானைகள், தேர்கள், காலாட்கள், அவற்றின் மேலேறியவர்கள் — இதனால் அவன் ஒருவனே முழு நால்வகைப் படையையும் அழிக்கிறான் என்று அறியப்படுகிறது. ‘அந்தகமிவ’ (யமனைப் போல) என்ற உவமை ராக்ஷசர்களின் பார்வையில் சொல்லப்பட்டது — அவர்களுக்கு அவன் கண்கண்ட மரணமே. அகம்பனனைப் பற்றிய ‘சுக்ஷோப’ (கலங்கினான்) என்ற வினைச்சொல், முதன்முறையாக அவனும் கலக்கமடைந்தான் என்று காட்டுகிறது — அவன் பெயரின் பொருள் இங்கேயே உடைந்தது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘சுக்ரோத’ (சினந்தான்) என்பது பாடம்; இங்கோ அச்சுப் பதிப்பில் ‘சுக்ஷோப’ என்று உள்ளது. வதத்தின் கணத்தில் கவிஞர் சுருக்கமாகச் சொல்கிறார் — ஒரு சுலோகம் அடிக்கு, ஒரு சுலோகம் விழுதலுக்கு; நீண்ட வருணனை இல்லை; ஏனெனில் வீரனின் செயல் விரைவில் நிறைவேறியது. அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டும் அனுமன் சோர்வடையவில்லை; மாறாக மேலும் ஒளிர்கிறான் — இந்தச் சிறப்பு பின்னர் ராவணனுடனான போரிலும் காணப்படுகிறது.
ராக்ஷசத் தலைவன் அகம்பனன் தரையில் கொல்லப்பட்டுக் கிடப்பதைக் கண்டு, ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் நிலநடுக்கத்தில் மரங்கள் போல நடுங்கினர். தோற்றுப்போன அவர்கள் அனைவரும் ஆயுதங்களை எறிந்துவிட்டு, வானரர்களால் துரத்தப்பட்டு, அச்சத்தால் இலங்கைக்கு ஓடினர். தலைமுடி அவிழ்ந்து, கலக்கமுற்று, மானம் இழந்து, தோற்றுப்போன அவர்கள் அச்சத்தால் வியர்வை சொட்டும் உடல்களுடன் ஓடினர். அச்சத்தால் ஒருவரை ஒருவர் நசுக்கியபடி அவர்கள் நகருக்குள் நுழைந்தனர்; மயக்கமுற்று மீண்டும் மீண்டும் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். அந்த ராக்ஷசர்கள் இலங்கைக்குள் நுழைந்ததும், பெருவலிமையுடைய வானரர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி அனுமனைப் போற்றினர். மனவலிமை மிக்க அனுமனும் மனம் மகிழ்ந்து, அந்த வானரர்கள் அனைவரையும் தகுதிக்கேற்பவும் அன்புடனும் திரும்பப் போற்றினான். வெற்றியால் பொலிந்த வானரர்கள் தம் முழு வலிமையுடன் முழங்கினர்; அங்கே உயிருடன் இருந்த ராக்ஷசர்களையும் இழுத்துச் சென்றனர். பகைவர்களை அழிப்பவனும் பெருவலிமையுடையவனுமான அச்சந்தரும் மகா அசுரனைப் படையின் முன்னணியில் கொன்று விஷ்ணு வீரப்பொலிவை அடைந்தது போல, மாபெரும் வானரனான மாருதியும் ராக்ஷசர்களை எதிர்கொண்டு கொன்று வீரப்பொலிவை அடைந்தான். அப்போது தேவர் கூட்டங்களும், ராமனே நேரிலும், பெருவலிமையுடைய லக்ஷ்மணனும், சுக்ரீவன் முதலிய வானரர்களும், பெருவலிமையுடைய விபீஷணனும் அந்த வானரனைப் போற்றினர். இறுதி இரு சுலோகங்கள் நீண்ட யாப்பில் (வம்சஸ்தத்தில்) அமைந்தவை; அவை சர்க்கத்தின் நிறைவைப் பெருமிதத்துடன் குறிக்கின்றன. தோற்ற ராக்ஷசர்களின் வருணனை இரக்கமூட்டுவது — அவிழ்ந்த முடியுடன், வியர்வையில் நனைந்து, மீண்டும் மீண்டும் பின்னால் பார்த்தபடி. அனுமனின் பணிவும் குறிப்பிடத்தக்கது — அவன் தானே போற்றுதலை ஏற்பதோடு நில்லாமல், மற்ற வானரர்களையும் தகுதிக்கேற்பப் போற்றுகிறான். ‘ஸப்ராணானேவ ராக்ஷஸான் சக்ருஷு:’ (உயிருடன் இருந்த ராக்ஷசர்களையே இழுத்தனர்) — உயிருடன் இருந்த ராக்ஷசர்களும் வானரர்களால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டனர்; போரின் கொடுமை இங்கும் தெரிகிறது. ராமனும் லக்ஷ்மணனும் செய்த போற்றுதலே அனுமனுக்கு மிக உயர்ந்த பரிசு. சர்க்கத்தின் இறுதியில் வரும் விஷ்ணுவின் உவமை அனுமனின் செயலைத் தெய்வச் செயலுக்கு நிகராக்குகிறது. ராக்ஷசர்களின் ஓட்டம் நிலநடுக்கத்தில் மரங்கள் நடுங்குவதற்கு ஒப்பிடப்படுகிறது — அகம்பனனின் வீழ்ச்சியே நிலநடுக்கம்; அதனால் ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் மரங்களைப் போல நடுங்கினர். இந்த உவமை பெயருடனான முரணையும் குறிக்கிறது — ‘அகம்பனன்’ (நடுங்காதவன்) என்று புகழ்பெற்றவனின் வீழ்ச்சியால் எல்லாம் நடுங்கியது. வானரர்களின் மகிழ்ச்சி ‘யதாப்ராணம்’ (முழு வலிமையுடன்) என்ற சொல்லால் சொல்லப்படுகிறது — உயிர்வலி எவ்வளவு இடம் கொடுத்ததோ அவ்வளவு உரக்க அவர்கள் முழங்கினர். அனுமனுக்குச் செய்யப்பட்ட சிறப்பு மூன்று படிகளில் வருணிக்கப்படுகிறது — முதலில் உடன் போரிட்ட வானரர்களால், பின்னர் தேவர்களால், பின்னர் தலைவனான ராமனாலும் லக்ஷ்மணனாலும் சுக்ரீவனாலும் விபீஷணனாலும். இவ்வாறு அவனுடைய செயலின் பெருமை எல்லா உலகங்களாலும் ஏற்கப்பட்டது; சர்க்கமும் அவனுடைய புகழோடேயே நிறைவடைகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे षट्पञ्चाशः सर्गः॥ ५६॥