சர்க்கம்
அகம்பனன் புறப்படுதலும் கொடிய போரும்
ராவணனின் ஆணை, அகம்பனனின் புகழ், தீய நிமித்தங்கள், புழுதியால் மூடப்பட்ட போர்க்களம், வானர ராக்ஷசர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கொல்லுதல்
வாலியின் மகன் அங்கதனால் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் கொல்லப்பட்டான் என்று கேட்டு, கைகூப்பி நின்ற படைத்தலைவனிடம் ராவணன் இதைச் சொன்னான்: ‘அச்சந்தரும் பராக்கிரமமுடைய, வெல்லுதற்கரிய ராக்ஷசர்கள், எல்லா ஆயுதங்களிலும் அஸ்திரங்களிலும் வல்லவனான அகம்பனனை முன்னிட்டு விரைவில் புறப்படட்டும்.’ பின்னர் அவன் அகம்பனனின் குணங்களை எண்ணுகிறான்: ‘இவன் ஆணையிடுபவன், காப்பவன், வழிநடத்துபவன், போரில் சிறந்தவன். இவன் எப்போதும் என் நலனை விரும்புகிறான், போரை எப்போதும் இனியதாகக் கருதுகிறான். இவன் காகுத்ஸ்தர்களான ராம லக்ஷ்மணரையும், பெருவலிமையுடைய சுக்ரீவனையும், மற்றக் கொடிய வானரர்களையும் வெல்வான், கொல்வான்; இதில் ஐயமில்லை.’ ‘எப்போதும், எப்போதும்’ என்ற திரும்பக் கூறலால் ராவணனின் நம்பிக்கை உறுதியானது என்று காட்டப்படுகிறது. முன்பு தூம்ராக்ஷனும், பின்னர் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனும் கொல்லப்பட்டனர்; இருந்தும் ராவணன் தன் படைத்தலைவர்கள்மேல் உள்ள நம்பிக்கையைக் கைவிடவில்லை. பெருவலிமையும் விரைந்த பராக்கிரமமும் உடைய படைத்தலைவன் ராவணனின் அந்த ஆணையை ஏற்று உடனே படையைச் செலுத்தினான். இந்தி உரை இங்கே படைத்தலைவன் பிரஹஸ்தன் என்று விளக்குகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தின் முதல் ஐந்து சுலோகங்கள் — குறிப்பாக மூன்றாம், நான்காம், ஐந்தாம் சுலோகங்கள் — திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அங்கே ‘தூம்ராக்ஷம் நிஹதம் ச்ருத்வா’ (தூம்ராக்ஷன் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு) என்று தொடக்கம்; இங்கோ ‘வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரம் ஹதம் ச்ருத்வா’ (வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு) என்று. ராவணனின் சொற்களில் மூன்று குணங்கள் தனித்துச் சொல்லப்படுகின்றன — ‘ஆணையிடுபவன்’ என்பது தன் வீரர்களை நெறிப்படுத்துபவன், ‘காப்பவன்’ என்பது அவர்களைக் காப்பவன், ‘வழிநடத்துபவன்’ என்பது போரில் படையைச் செலுத்துபவன். இவை படைத்தலைவனுக்குத் தேவையான குணங்கள் என்று ராவணன் அறிவான்.
படைத்தலைவனால் தூண்டப்பட்ட, அச்சந்தரும் கண்களும் அச்சந்தரும் தோற்றமும் உடைய முதன்மையான ராக்ஷசர்கள் பலவகை ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு நகரிலிருந்து வெளியேறினர். மேகம் போன்றவனும், மேக நிறமுடையவனும், மேக முழக்கம் போலப் பேரொலி செய்பவனுமான அகம்பனனும் உருக்கிய பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட பெரிய தேரில் ஏறி, கொடிய ராக்ஷசர்கள் சூழப் புறப்பட்டான். பெரும்போரில் தேவர்களாலும் அவனை நடுங்கச் செய்ய முடியவில்லை; ஆகவே அவன் ‘அகம்பனன்’ (நடுங்காதவன்) என்று புகழ்பெற்றான்; ஒளியால் அவன் ராக்ஷசர்களிடையே சூரியனைப் போல இருந்தான். ஆனால் போர் விருப்பத்தால் கிளர்ந்து விரைந்து செல்லும் அவனுடைய தேரில் பூட்டப்பட்ட குதிரைகளுக்குத் திடீரென்று சோர்வு வந்தது. போரில் மகிழ்பவனான அவனுடைய இடக்கண் துடித்தது, முகத்தின் நிறம் வெளுத்தது, குரல் தழுதழுத்தது. நல்ல நாளாக இருந்தும் அந்த நேரம் கடுங்காற்றோடு கூடிய மேகமூட்டமான நாளாயிற்று; பறவைகளும் விலங்குகளும் அனைத்தும் கொடிய, அச்சமூட்டும் குரல்களை எழுப்பின. இவை அனைத்தும் தீய நிமித்தங்கள் — இடக்கண் துடிப்பது ஆணுக்குக் கேட்டைக் குறிக்கிறது; வாகனங்களின் சோர்வு தோல்வியைக் குறிக்கிறது. இருந்தும் சிங்கம் போன்ற திரண்ட தோள்களும் புலிக்கு நிகரான பராக்கிரமமும் உடைய அவன் அந்தத் தீய அறிகுறிகளைப் பொருட்படுத்தாமலேயே போர்க்களத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான். முந்தைய சர்க்கங்களில் தூம்ராக்ஷன், வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் ஆகியோர் புறப்பட்டபோது தீய அறிகுறிகள் வருணிக்கப்பட்டது போலவே, இங்கும் கவிஞர் மீண்டும் வருணிக்கிறார் — ராக்ஷசர்களின் அழிவு நிமித்தங்களால் முன்பே குறிக்கப்படுகிறது. ‘பொருட்படுத்தாமல்’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய செருக்கும் விவேகமின்மையும் தெளிவாகின்றன. அவன் புறப்பட்டபோது ராக்ஷசர்களோடு சேர்ந்து, கடலைக் கலக்குவது போன்ற பேரொலி எழுந்தது. தேரின் வருணனை, அவனுடைய உருவின் வருணனை, அவனுடைய பெயரின் பொருள் ஆகிய மூன்றும் இங்கே வரிசையாகச் சொல்லப்படுகின்றன — மேகம் என்பது அவனுடைய வடிவம், நிறம், குரல்; சூரியன் என்பது அவனுடைய ஒளி. இவ்வாறு கவிஞர் முதலில் அவனுடைய பெருமையை நிறுவுகிறார், பின்னர் அவனுடைய விதியின் வீழ்ச்சியை நிமித்தங்களால் குறிக்கிறார். தேவர்களாலும் நடுங்கச் செய்யப்படாதவனுடைய குதிரைகளே சோர்கின்றன, கண் துடிக்கிறது, குரல் தடுமாறுகிறது — இந்த முரணே சர்க்கத்தின் முதன்மை உணர்வு. இந்த வீரன் மீண்டும் திரும்பமாட்டான் என்று வாசகர் அறிகிறார். திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் இந்த நிமித்தச் சுலோகங்கள் உள்ளன; ‘மேகாபோ மேகவர்ணச்ச’ (மேகம் போன்றவனும் மேக நிறமுடையவனும்) என்ற அரை மட்டுமே வல்கேட்டில் மட்டும் உள்ளது. நிமித்தங்களின் வருணனை ராமாயணத்தில் பல இடங்களில் காணப்படுகிறது; அங்கே இயற்கையே வரப்போகும் கேட்டை முன்பே சொல்கிறது.
அந்தப் பேரொலியால் வானரர்களின் பெரும்படை அஞ்சியது. ஆனால் மரங்களாலும் பாறைகளாலும் அடிக்கப் போருக்கு முன்வந்த வானரர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் இடையே மிகக் கொடிய போர் மூண்டது. ராமனுக்காகவும் ராவணனுக்காகவும் அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் உடல்களைத் துறக்கத் துணிந்திருந்தனர்; அனைவரும் மிகுந்த வலிமையுடைய சூரர்கள், மலை போன்றவர்கள். வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் ஒருவரை ஒருவர் கொல்ல விரும்பிப் போரில் முழங்கினர்; மிகுந்த வேகத்துடன் சினத்தால் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கிக் கர்ஜித்த அவர்களுடைய மிகப் பெரிய ஒலி தொலைவிலிருந்தும் கேட்டது. வானரர்களாலும் ராக்ஷசர்களாலும் கிளப்பப்பட்ட, செந்நிறமான, மிக அச்சமூட்டும் புழுதி பத்துத் திசைகளையும் அடைத்தது. பட்டாடை போல வெளிறிய அந்தப் புழுதியால் எல்லா உயிர்களும் மூடப்பட்டன; ஆகவே போர்க்களத்தில் போர்வீரர்கள் ஒருவரை ஒருவர் காணவில்லை. கொடியோ, பதாகையோ, கேடயமோ, குதிரையோ, ஆயுதமோ, தேரோ — அந்தப் புழுதியால் மூடப்பட்ட எதுவுமே தெரியவில்லை. இங்கே கவிஞர் பார்வை மறைவதைப் படிப்படியாக வருணிக்கிறார் — முதலில் திசைகள், பின்னர் உயிர்கள், பின்னர் கொடி, பதாகை முதலிய நுண்ணிய பொருள்கள். இந்த இருளே அடுத்த தலைகீழ் நிகழ்வுக்குக் காரணமாகிறது. ‘ராமனுக்காகவும் ராவணனுக்காகவும் உடலைத் துறக்கத் துணிந்தவர்கள்’ என்ற சொல்லால் இரு தரப்புப் போர்வீரர்களின் பற்றுறுதியும் சமமானது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார் — ராக்ஷசர்களும் தலைவனுக்காக உயிரைத் துறக்கிறார்கள். ‘பட்டாடை போல வெளிறிய’ என்ற உவமையால் புழுதியின் நிறமும் நுண்மையும் காட்டப்படுகின்றன. போரின் தொடக்கத்திலேயே பார்வை அழிந்தது, ஒலி மட்டுமே எஞ்சியது — அடுத்த பகுதியில் இந்தப் பொருள் விரிவாக்கப்படுகிறது. ஒலியின் வருணனையும் படிப்படியாக வளர்கிறது — முதலில் புறப்படும் அகம்பனனின் முழக்கம் கடலைக் கலக்குகிறது, பின்னர் வானரர்களின் படை அஞ்சுகிறது, பின்னர் இரு படைகளின் முழக்கம் தொலைவிலிருந்தும் கேட்கிறது. தொடக்கத்தில் வானரர்களுக்கு இருந்த அச்சம் போர் தொடங்கியதும் மறைந்தது; அவர்கள் மரங்களாலும் பாறைகளாலும் அடித்தபடி முன்னேறினர். புழுதிக்கான ‘செந்நிறமான’ என்ற அடைமொழி குருதியை முன்னறிவிக்கிறது; அது அடுத்த பகுதியில் ‘குருதிப் பெருக்கு’ என்று வெளிப்படுகிறது. இவ்வாறு காட்சியின் இடத்தில் ஒலி மட்டுமே எஞ்சியதால் போரின் கொடுமை மிகுகிறது; ஏனெனில் போர்வீரர்கள் பகைவர்களைக் காணவில்லை, அவர்களுடைய முழக்கத்தை மட்டுமே கேட்கிறார்கள்.
முழங்கியபடி பாய்ந்த அவர்களுடைய கொந்தளிப்பான ஒலி போரில் கேட்டது; ஆனால் உருவங்கள் தெரியவில்லை. அந்த இருளில் மிகவும் சினங்கொண்ட வானரர்கள் வானரர்களையே கொன்றனர்; ராக்ஷசர்களும் ராக்ஷசர்களையே கொன்றனர். இவ்வாறு பகைவரையும் தம்மவரையும் கொன்றபடி வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் நிலத்தைக் குருதியால் நனைத்து, சேற்றால் பூசப்பட்டதாக்கினர். பின்னர் குருதிப் பெருக்கால் நனைக்கப்பட்ட புழுதி அகன்றது; நிலம் உடல்களாலும் பிணங்களாலும் நிறைந்தது. மீண்டும் பார்வை கிடைத்ததும், மரங்கள், சக்திகள், கதைகள், பிராசங்கள், பாறைகள், பரிகங்கள், தோமரங்கள் ஆகியவற்றால் வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் ஒருவரை ஒருவர் விரைந்து கொன்றனர். பரிகம் போன்ற கைகளால் போரிட்ட, கொடுஞ்செயல் புரியும் வானரர்கள் மலை போன்ற ராக்ஷசர்களைக் கொன்றனர். மிகவும் சினங்கொண்ட, பிராசங்களையும் தோமரங்களையும் கையிலேந்திய ராக்ஷசர்களும் மிகக் கொடிய ஆயுதங்களால் வானரர்களைக் கொன்றனர். ராக்ஷசர்களின் படைத்தலைவனான அகம்பனன் மிகவும் சினந்து, அச்சந்தரும் பராக்கிரமமுடைய ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் ஊக்கப்படுத்தினான். வானரர்களும் முன்னேறி வீரத்தால் ராக்ஷசர்களின் ஆயுதங்களைப் பறித்து, பெரிய மரங்களாலும் பெரிய பாறைகளாலும் அவர்களைப் பிளந்தனர். இதற்கிடையில் குமுதன், நளன், மைந்தன், த்விவிதன் என்ற வீர வானரர்கள் சினங்கொண்டு ஒப்பற்ற வேகத்தைக் காட்டினர். பெருவீரர்களும் வானரருள் காளைகளுமான அவர்கள் ராக்ஷசப் படையின் முன்னணியில் மரங்களால் விளையாட்டாகச் செய்வது போல மிகப் பெரிய படுகொலை செய்தனர்; பலவகை ஆயுதங்களால் ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் கடுமையாக நசுக்கினர். இந்தப் பகுதியில் போரின் கொடுமை உச்சத்தை அடைகிறது — தம்மவர், பிறர் என்ற வேறுபாடும் அழிந்தது. ‘விளையாட்டாக’ என்ற சொல்லால் வானர வீரர்களின் ஆற்றல் காட்டப்படுகிறது — ராக்ஷசர்களுக்குக் கொடிய போராக இருப்பது இவர்களுக்கு விளையாட்டுப் போல. அகம்பனனின் வதம் அடுத்த சர்க்கத்தில் வருணிக்கப்படுகிறது; இங்கே அவனுடைய சினமும், தன் வீரர்களை ஊக்குவிப்பதும் மட்டுமே சொல்லப்படுகின்றன. சர்க்கத்தின் இறுதியில் வானரத் தரப்பின் மேலோங்கல் நிறுவப்படுகிறது; இதனால் அடுத்த நிகழ்வு குறிக்கப்படுகிறது. இருளில் தம்மவரைக் கொல்லுதல் என்ற பொருள் இரங்கத்தக்கதும் அச்சமூட்டுவதும் ஆகும் — பகைவர்கள் மட்டுமல்ல, தம்மவரும் கொல்லப்படுகிறார்கள். குருதியால் புழுதி அடங்குவது என்ற சித்திரம் விந்தையானது — பார்வையை அடைத்த புழுதி குருதியாலேயே அடங்கியது; அதன்பின் மீண்டும் பார்வை கிடைத்தது. அப்போது போர் மீண்டும் ஒழுங்குபடுகிறது; இரு தரப்பும் தம் பகைவர்களை அடையாளம் கண்டு ஆயுதங்களால் அடிக்கின்றன. வானரர்களின் ஆயுதங்கள் இயற்கையானவை — மரங்கள், பாறைகள், கைகள்; ராக்ஷசர்களுடையவையோ செய்யப்பட்டவை — பிராசங்கள், தோமரங்கள், கதைகள். ஆனால் வானரர்கள் ராக்ஷசர்களின் ஆயுதங்களையும் வலிமையால் பறித்து, அவற்றாலேயே அவர்களைக் கொல்கிறார்கள் — இந்தச் சிறப்பு அவர்களுடைய மனவுறுதியைக் காட்டுகிறது. குமுதன் முதலிய நான்கு படைத்தலைவர்கள் பெயரால் சொல்லப்படுகிறார்கள்; இதனால் வானரப் படையின் முதன்மை வீரர்கள் இங்கே நேரடியாகப் போரில் இறங்கினர் என்று அறியப்படுகிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘மஹாவேகா:’ (பெருவேகமுடையவர்கள்) என்பது பாடம், இங்கே ‘மஹாவீரா:’ (பெருவீரர்கள்); அங்கே ‘ஹரியூதபா:’ (வானரப் படைத்தலைவர்கள்), இங்கே ‘ஹரிபுங்கவா:’ (வானரருள் காளைகள்). ‘மமந்தூ ராக்ஷஸான்ஸர்வே’ என்ற இறுதி அரைச்சுலோகம் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது; அவ்வாறே ‘அகம்பன: ஸுஸங்க்ருத்த:’ என்ற சுலோகமும்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे पञ्चपञ्चाशः सर्गः॥ ५५॥