॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 54

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

வஜ்ரதம்ஷ்ட்ர வதம்

வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் சினமும் அம்பு மழையும், வானர ராக்ஷசர்களின் கொடிய போர், ராக்ஷசப் படையின் சிதைவு, வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனுக்கும் அங்கதனுக்கும் தனிப்போர், வாளால் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் தலையை வெட்டுதல்

தன் படை அழிக்கப்பட்டதாலும் அங்கதனின் வலிமையாலும் பெருவலிமையுடைய ராக்ஷசன் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான். இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்துக்கு நிகரான ஒளியுடைய கொடிய வில்லை நாணொலிக்கச் செய்து அவன் வானரர்களின் படைப்பிரிவுகள்மேல் அம்பு மழைகளைப் பொழிந்தான். தேர்களில் நின்ற, பலவகை ஆயுதம் ஏந்திய முதன்மையான ராக்ஷச சூரர்களும் அப்போது போரில் போரிட்டனர். வானரர்களின் சூரர்களான வானரக் காளைகள் அனைவரும் பாறைகளைக் கையிலேந்தி ஒன்றுகூடி எல்லாப் பக்கங்களிலும் போரிட்டனர். அந்தப் போரில் ராக்ஷசர்கள் வானரத் தலைவர்கள்மேல் ஆயிரக்கணக்கான ஆயுதங்களை மிகுதியாக வீழ்த்தினர். மதயானைகளைப் போன்ற சிறந்த வீரர்களான வானரர்களும் ராக்ஷசர்கள்மேல் மலைகளையும் மரங்களையும் பெரும் பாறைகளையும் வீழ்த்தினர். போர்களில் பின்வாங்காமல் போரிட்ட அந்தச் சூரர்களுக்கும் ராக்ஷசக் கூட்டங்களுக்கும் இடையே நல்ல போர் நடந்தது. இந்தச் சர்க்கம் முந்தைய சர்க்கத்தின் தொடர்ச்சி; இதுவும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் அங்கதனின் வேகத்தால் ராக்ஷசப் படை நடுங்கியது; இங்கே வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் தானே எதிர்த்தாக்குதல் செய்கிறான். ‘இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்துக்கு நிகரான ஒளியுடைய’ என்பது வில்லின் அடைமொழி — இந்திரனின் வஜ்ரத்துக்கு நிகரான ஒளி; இதனால் அதன் கொடுமை குறிக்கப்படுகிறது. போரின் வருணனையில் இரு தரப்பின் வீரமும் சமமாக வருணிக்கப்படுகிறது — ராக்ஷசர்கள் தேர்களில் நின்று ஆயுதங்களால், வானரர்கள் தரையில் நின்று பாறைகளால். ‘மதயானைகளைப் போன்ற’ என்ற வானரர்களுக்கான உவமை அவர்களுடைய வலிமையையும் போர்வெறியையும் காட்டுகிறது. ‘நல்ல போர்’ என்ற சொல்லால் இரு படைகளின் சம வலிமையும் போரின் நீட்சியும் குறிக்கப்படுகின்றன. போரின் இந்த மறுதொடக்கம் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் தலைமையை அறிமுகப்படுத்துகிறது — அவன் தூம்ராக்ஷனைப் போலப் படையை விட்டு ஓடவில்லை. ‘தன் படை அழிக்கப்பட்டதால்’ என்பது முதல் காரணம், ‘அங்கதனின் வலிமையால்’ என்பது இரண்டாவது — தன் படையின் அழிவும் பகைவனின் வலிமையும் இரண்டுமே அவனைச் சினமூட்டுகின்றன. தேரில் நிற்கும் ராக்ஷசர்களும் தரையில் நிற்கும் வானரர்களும் — இந்த முரண் போரின் சமமின்மையைக் காட்டுகிறது; இருந்தும் வானரர்கள் தோற்கவில்லை. ‘ஒன்றுகூடி எல்லாப் பக்கங்களிலும்’ என்ற சொற்களால் வானரர்களின் ஒற்றுமை குறிக்கப்படுகிறது — அவர்கள் ஒன்றாகத் திரண்டு போரிடுகிறார்கள். ‘பாதயாஞ்சக்ரிரே’ என்ற ‘ஆம்’ விகுதியுடைய வடிவம் பழமையானது; போர் வருணனைகளில் பொதுவானது.

சிலர் தலைகள் பிளந்து, சிலர் கால்களும் கைகளும் வெட்டுண்டு, ஆயுதங்களால் உடல் வருத்தப்பட்டுக் குருதியில் நனைந்திருந்தனர். வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் நிலத்தைச் சார்ந்து கிடந்தனர்; அந்த நிலம் கங்கப் பறவைகளும் கழுகுகளும் காகங்களும் நிறைந்ததாகவும், நரிக்கூட்டங்கள் நெருங்கியதாகவும் ஆயிற்று. அஞ்சுவோருக்கு அச்சம் தரும் கபந்தங்கள் (தலையற்ற உடல்கள்) எழுந்து குதித்தன; கைகளும் உள்ளங்கைகளும் தலைகளும் வெட்டுண்டு, உடல்கள் அறுபட்டவர்கள் தரையில் விழுந்தனர். வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் அங்கே தரையில் விழுந்தனர். பின்னர் வானரப் படையால் கொல்லப்பட்டுக்கொண்டிருந்த இரவில் உலவுவோரின் முழுப் படையும் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவே சிதைந்தது. இந்தப் பகுதியில் போரின் விளைவு வருணிக்கப்படுகிறது — இரு தரப்பிலும் கொல்லப்பட்டோரும் காயமுற்றோரும்; ஆனால் இறுதியில் ராக்ஷசர்களே தோற்கிறார்கள். கபந்தங்கள் எழுவது — தலையற்ற உடல்கள் கணநேரம் எழுந்து விழுகின்றன — இது போரின் கொடுமையின் உச்சம்; ‘அஞ்சுவோருக்கு அச்சம் தருபவை’ என்று கவிஞரே சொல்கிறார். கங்கப் பறவைகளும் கழுகுகளும் நரிகளும் — பிணந்தின்னிகள் — போர்க்களத்தைச் சூழ்கின்றன; அவை சாவின் தோழர்கள். ‘வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவே’ என்பது அவமதிப்பைக் குறிக்கும் ஆறாம் வேற்றுமை — படைத்தலைவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவே படை அழிந்தது; இது அவனுக்கு அவமானம். பதினொன்றாம், பன்னிரண்டாம் சுலோகங்கள் அரைச்சுலோக நகர்வால் இணைக்கப்பட்டுள்ளன — ‘ததோ வானரஸைன்யேன ஹன்யமானம் நிசாசரம். ப்ராபஜ்யத பலம் ஸர்வம்’ என்ற வாக்கியம் சுலோக எல்லையைக் கடக்கிறது. ‘காம் ஸமாச்ரிதா:’ (நிலத்தைச் சார்ந்தவர்கள்) என்ற சொல் ‘தரையில் விழுந்தவர்கள்’ என்பதன் கவிதை வடிவம். படையின் சிதைவு வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் சினத்தை மிகுவிக்கிறது; அதனால் அவனே வானரப் படைக்குள் நுழைகிறான். இவ்வாறு படையின் சிதைவு வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனைத் தானே போரில் இறங்கச் செய்கிறது.

அச்சத்தால் நடுங்கி வானரர்களால் கொல்லப்படும் ராக்ஷசர்களைக் கண்டு, சீற்றத்தால் சிவந்த கண்களுடைய பெருமிதமுள்ள வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் கையில் வில்லுடன் வானரப் படையை அச்சுறுத்தியபடி அதற்குள் நுழைந்தான். கங்க இறகுடைய, நேராகச் செல்லும் அம்புகளால் அவன் பிளந்தான் — அங்கே ஒவ்வோர் அடியாலும் ஏழு, எட்டு, ஒன்பது, ஐந்து வானரர்களைத் துளைத்தான். மிகவும் சினங்கொண்ட பெருமிதமுள்ள வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் துளைத்தான்; அம்புகளால் உடல் வெட்டுண்ட வானரக் கூட்டங்கள் அனைத்தும், அஞ்சிய குடிமக்கள் பிரஜாபதியை நோக்கி ஓடுவது போல, அங்கதனை நோக்கி ஓடின. பின்னர் சிதறிய வானரக் கூட்டங்களைக் கண்டு, வாலியின் மகன் அப்போது தன்னை உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்த வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனைச் சினத்தோடு உற்றுநோக்கினான். வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் பராக்கிரமம் இங்கே முதன்முறையாக முழுமையாகத் தெரிகிறது — ஒரே அம்பால் பல வானரர்களைத் துளைக்கிறான். ‘ஏழு, எட்டு, ஒன்பது, ஐந்து’ என்ற எண்கள் அம்புகளின் ஆற்றலைக் காட்டுகின்றன. ‘குடிமக்கள் பிரஜாபதியை நோக்கி’ என்ற உவமை அங்கதனின் இடத்தைக் காட்டுகிறது — அவன் வானரர்களின் காவலன், தந்தைக்கு நிகரான அடைக்கலம். பதினைந்தாம் சுலோகம் ஆறடிகள் கொண்டது. அங்கதனும் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனும் ஒருவரை ஒருவர் நோக்குவது — ‘உற்றுநோக்கியவனை உற்றுநோக்கினான்’ — தனிப்போருக்கான அறைகூவல். வானரர்கள் அங்கதனை நோக்கி ஓடுவது அவனுடைய தலைமையில் அவர்களுக்குள்ள நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது.

வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனும் அங்கதனும் இருவரும் மிகவும் சினங்கொண்டு, சிங்கமும் மதயானையும் போல ஒருவரோடொருவர் கடுமையாகப் போரிட்டுச் சுற்றித் திரிந்தனர். பின்னர் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் பெருவலிமையுடைய வானர மைந்தனை, தீக்கொழுந்து போன்ற நூறாயிரம் அம்புகளால் உயிர்நிலைகளில் அடித்தான். எல்லா உறுப்புகளும் குருதியில் நனைந்த, பெருவலிமையும் அச்சந்தரும் பராக்கிரமமும் உடைய வாலியின் மைந்தன் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன்மேல் ஒரு மரத்தை வீசினான். விழுந்து வரும் அந்த மரத்தைக் கண்டு, பதற்றமடையாத அந்த ராக்ஷசன் அதைப் பல துண்டுகளாக வெட்டினான்; அதுவும் நசுங்கித் தரையில் விழுந்தது. வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் அந்தப் பராக்கிரமத்தைக் கண்டு வானரருள் காளையான அங்கதன் ஒரு பெரிய மலையைப் பற்றிக்கொண்டு வீசி முழங்கினான். அது பாய்ந்து வருவதைக் கண்டு வீரமுடைய அவன் தேரிலிருந்து குதித்து, கையில் கதையுடன் பதற்றமின்றித் தரையில் நின்றான். அங்கதன் வீசிய அந்தப் பாறை போர்முனையில் சென்று அவனுடைய தேரைச் சக்கரங்களோடும் ஏர்க்காலோடும் குதிரைகளோடும் அப்போது நசுக்கியது. பின்னர் மரங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட இன்னொரு பெரிய மலைச்சிகரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு அந்த வானரன் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் தலைமேல் வீழ்த்தினான். ‘ஹரிமத்தகஜௌ இவ’ — சிங்கமும் மதயானையும் போல, அல்லது இருவரும் மதயானைகள் போல என்பது கருத்து; இருவரும் சம வலிமையுடையவர்கள். போரின் வரிசை நன்கு அமைக்கப்பட்டுள்ளது — முதலில் அம்புகள், பின்னர் மரம், பின்னர் மலை, பின்னர் மலைச்சிகரம். வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனுக்கான ‘பதற்றமடையாதவன்’ என்ற அடைமொழி இருமுறை வருகிறது — அவன் மனவுறுதியுடைய போர்வீரன். தேரிலிருந்து குதிப்பது முந்தைய சர்க்கத்தில் தூம்ராக்ஷனின் நிகழ்ச்சியை ஒத்தது; தேர் உடைவது இரு படைத்தலைவர்களுக்கும் தோல்வியின் முன்னறிவிப்பு. அங்கதனின் ‘முழங்கினான்’ என்ற சிங்க முழக்கம் அவனுடைய ஊக்கத்தின் அடையாளம். இந்தத் தனிப்போரின் வருணனை விரிவானது; ஏனெனில் இதுவே இந்த நிகழ்ச்சியின் மையம். வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் முதலில் தொலைவிலிருந்து அம்புகளால் போரிடுகிறான்; அங்கதன் அருகில் சென்று மரங்களாலும் பாறைகளாலும் — இது வில்லாளிக்கும் மல்லனுக்குமான மோதல். ‘நூறாயிரம்’ என்ற உயர்வு நவிற்சி அம்புகளின் எண்ணற்ற தன்மையைக் குறிக்கிறது. அங்கதனின் உடல் குருதியில் நனைந்தும் அவன் ஓயவில்லை — வீரனின் மனவுறுதி. வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் மரத்தைப் பல துண்டுகளாக வெட்டுகிறான்; ஆனால் மலையை வெட்ட முடியவில்லை; ஆகவே தேரிலிருந்து குதிக்கிறான். மலைச்சிகர அடியால் அவன் தலையில் அடிபடுகிறான்; இதனால் தனிப்போரின் முதல் பகுதி அங்கதனுக்குச் சாதகமாக உள்ளது. இரு வீரர்களின் போரும் சமமானது; ஆனால் அங்கதனின் அடிகள் அதிக முடிவுகட்டுபவை. தேர் உடைந்ததால் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் தரையில் போரிடக் கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறான்.

குருதி கக்கி மிகவும் மயங்கிய வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் கதையைத் தழுவியபடி பெருமூச்சுவிட்டு ஒரு கணம் உணர்விழந்தான். உணர்வு பெற்ற அந்த இரவில் உலவுபவன் மிகவும் சினந்து, எதிரே நின்ற வாலியின் மகனைக் கதையால் மார்பில் அடித்தான். பின்னர் கதையை விட்டுவிட்டு அவன் அங்கே முஷ்டிப் போர் செய்தான்; வானரனும் ராக்ஷசனும் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் அடித்தனர். அடிகளால் குருதி கக்கி, களைப்புற்ற, பெரும் பராக்கிரமமுடைய அவர்கள் இருவரும் செவ்வாயும் புதனும் போல ஆயினர். பின்னர் பேரொளியுடைய வானரருள் காளையான அங்கதன் மலர்களும் கனிகளும் நிறைந்த ஒரு மரத்தைப் பிடுங்கி ஏந்தி நின்றான். வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் காளைத்தோல் கேடயத்தையும், சிறுமணி வலைகளால் மூடப்பட்டுத் தோலால் அழகுபடுத்தப்பட்ட பெரிய அழகிய வாளையும் பற்றினான். வானரனும் ராக்ஷசனும் வண்ணமயமான அழகிய சுற்றுநடைகளில் சுற்றித் திரிந்தனர்; வெற்றியை விரும்பிய அவர்கள் முழங்கியபடி அப்போது ஒருவரை ஒருவர் அடித்தனர். குருதி வழியும் காயங்களால் அவர்கள் பூத்த இரு முருக்க மரங்கள் போல ஒளிர்ந்தனர்; போரிட்டுக் களைத்து முழங்கால்களால் தரையில் சாய்ந்தனர். கண் இமைக்கும் நேரத்துக்குள்ளேயே, வானரருள் யானை போன்ற அங்கதன், தடியால் அடிக்கப்பட்ட பாம்பு போல ஒளிரும் கண்களுடன் எழுந்து நின்றான். ‘செவ்வாயும் புதனும் போல’ என்பது கோள்களின் போருக்கான உவமை — செவ்வாய் சிவந்த நிறத்தது, புதன் பச்சை நிறத்தது; குருதியில் நனைந்த அவர்கள் இரு கோள்கள் போல. ‘மலர்களும் கனிகளும் நிறைந்த’ என்ற அங்கதனின் வருணனை அழகானது — மரத்தை ஏந்திய அவனே மலர்களும் கனிகளும் நிறைந்த மரம் போலத் தோன்றுகிறான். ‘வண்ணமயமான சுற்றுநடைகள்’ என்பவை வாட்போரின் வட்டச் சுழற்சிகள். ‘பூத்த முருக்க மரங்கள் போல’ என்ற உவமை — முருக்கின் மலர்கள் சிவந்தவை, காயங்களும் சிவந்தவை. ‘தடியால் அடிக்கப்பட்ட பாம்பு போல’ — அடிக்கப்பட்ட பாம்பு சினந்து படத்தை உயர்த்துவது போல, அங்கதன் கணநேரத்தில் எழுந்தான். இந்தப் போரில் நான்கு ஆயுதங்கள் வரிசையாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன — கதை, முஷ்டி, மரம், வாள். வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் மயக்கம் கணநேரமே — அவன் ‘கதையைத் தழுவியபடி’ இருக்கிறான், ஆயுதத்தை விடவில்லை; இது போர்வீரனின் இறுதி வலிமை. உணர்வு பெற்றதும் அவன் மீண்டும் கதையால் அடிக்கிறான் — அங்கதனின் மார்பில். பின்னர் கதை கைவிடப்படுகிறது, முஷ்டிப் போர் தொடங்குகிறது; பின்னர் அங்கதன் மரத்தையும், வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் வாளையும் கேடயத்தையும் பற்றுகின்றனர். இந்த வரிசை போரின் ஒவ்வொரு கட்டத்தையும் வருணிக்கிறது. ‘வெற்றியை விரும்பிய’ — இருவருக்கும் சமமான ஊக்கம்; எவரும் தோல்வியை ஏற்கவில்லை. ‘முழங்கால்களால் தரையில் சாய்ந்தனர்’ என்ற கணம் நாடகத்தன்மை உடையது — இருவருமே விழுந்தனர்; யார் முதலில் எழுவார் என்பதே கேள்வி; அங்கதனே எழுகிறான்; இதுவே அவனுடைய வெற்றியின் திறவுகோல். அங்கதன் ‘ஒளிரும் கண்களுடன்’ எழுகிறான் — சினத்தால் அவனுடைய கண்கள் எரிகின்றன. கணநேரத்தின் இந்த முன்னிலையே போரின் விளைவை முடிவு செய்கிறது.

பெருவலிமையுடைய வாலியின் மைந்தன் மாசற்ற, நன்கு துலக்கப்பட்ட வாளால் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் பெரிய தலையை வெட்டினான். குருதியில் நனைந்த உடலுடைய அவனுடைய, சுழன்ற கண்களுடைய அழகிய அந்தத் தலை வாளால் வெட்டப்பட்டு இரண்டாக விழுந்தது. வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு அச்சத்தால் மயங்கிய ராக்ஷசர்கள், வானரர்களால் கொல்லப்பட்டுக்கொண்டே, அஞ்சி, வாடிய முகங்களுடன், இரங்கத்தக்க நிலையில், நாணத்தால் சற்றுத் தலைகுனிந்தவர்களாய் இலங்கையை நோக்கி ஓடினர். அவனைக் கொன்றுவிட்டு, வஜ்ராயுதம் ஏந்திய இந்திரனைப் போலப் பெருமிதமும் பெருவலிமையும் உடைய அந்த வாலியின் மைந்தன், வானரப் படையின் நடுவே போற்றப்பட்டு, தேவர்கள் சூழ்ந்த ஆயிரங்கண்ணனைப் போல மகிழ்ச்சி அடைந்தான். அங்கதனின் வாள் ‘மாசற்றது, நன்கு துலக்கப்பட்டது’ என்ற அடைமொழிகளால் அதன் கூர்மை குறிக்கப்படுகிறது; உண்மையில் அந்த வாள் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனுடையதே என்று சூழலிலிருந்து ஊகிக்கப்படுகிறது. தலை ‘இரண்டாக’ விழுவது அடியின் வலிமையைக் காட்டுகிறது. ராக்ஷசர்கள் ‘நாணத்தால் தலைகுனிந்தவர்கள்’ என்ற வருணனை அவர்களுடைய வெட்கத்தைக் குறிக்கிறது. முப்பத்தாறாம் சுலோகம் ஆறடிகள் கொண்டது. இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்தமும் இந்திரவஜ்ராவும் கலந்த உபஜாதி வகையைச் சேர்ந்த நீண்ட யாப்பில் அமைந்தது — ‘வஜ்ராயுதம் ஏந்தியவன், ஆயிரங்கண்ணன்’ என்று இந்திரனோடு இருமுறை ஒப்பிடுவது அங்கதனின் வெற்றியைத் தேவர்களின் வெற்றியோடு சமப்படுத்துகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தோடு வஜ்ரதம்ஷ்ட்ர நிகழ்ச்சி முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அகம்பனன் அனுப்பப்படுகிறான்; அங்கே வல்கேட் மீண்டும் திறனாய்வுப் பதிப்போடு (6.043) இணைகிறது. அங்கதனின் வெற்றி வானரப் படையின் மனவலிமையை மீண்டும் உயர்த்துகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे चतुःपञ्चाशः सर्गः॥ ५४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க