॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 53

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் புறப்படுதலும் போரும்

தூம்ராக்ஷ வதத்தைக் கேட்டல், ராவணன் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனுக்கு ஆணையிடுதல், படையோடு வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் தெற்கு வாயில் வழியாகப் புறப்படுதல், தீய நிமித்தங்கள், வானர ராக்ஷசர்களின் போர், அங்கதன் ராக்ஷசர்களை அழித்தல்

தூம்ராக்ஷன் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு ராக்ஷசேசுவரனான ராவணன் பெருஞ்சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டுப் பாம்பு போலப் பெருமூச்சுவிட்டான். சினத்தால் கலங்கிய அவன் நீண்ட, சூடான பெருமூச்சுவிட்டு, கொடியவனும் பெருவலிமையுடையவனுமான வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் என்ற ராக்ஷசனிடம் சொன்னான்: ‘வீரனே, செல்; ராக்ஷசர்கள் சூழ நீ புறப்படு; தசரதனின் மகனான ராமனையும் வானரர்களோடு சுக்ரீவனையும் கொல்.’ மாயாவியும் ராக்ஷசர் தலைவனுமான வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லிப் பல படைகள் சூழ மிக விரைவாகப் புறப்பட்டான். இந்தச் சர்க்கம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை — அங்கே தூம்ராக்ஷ வதத்துக்குப் பிறகு நேரடியாக அகம்பனன் அனுப்பப்படுகிறான்; ‘தூம்ராக்ஷம் நிஹதம் ச்ருத்வா ராவணோ ராக்ஷஸேச்வர:’ என்ற முதல் அரைச்சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பின் 6.043.001a என்பதோடு எழுத்துக்கு எழுத்து ஒன்றாக உள்ளது; ஆகவே வல்கேட்டில் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ர நிகழ்ச்சி அந்த அரைச்சுலோகத்துக்குப் பின்னால் இடைச்செருகப்பட்டது என்று தோன்றுகிறது. ராவணனின் சினம் ‘பாம்பு போலப் பெருமூச்சுவிட்டு’ என்ற உவமையால் முந்தைய சர்க்கங்களிலும் வருணிக்கப்பட்டது; இங்கே ‘நீண்ட, சூடான’ என்ற அடைமொழிகளால் அவனுடைய மனவெப்பம் மிகுதியாகிறது. வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனுக்கான ‘கொடியவன்’ என்ற அடைமொழி — ராவணன் மிகக் கொடிய போர்வீரனைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். ‘மாயாவி’ என்ற சொல்லால் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனும் இந்திரஜித்தைப் போல மாய வித்தை உடையவன் என்று குறிக்கப்படுகிறது.

அவன் யானைகள், குதிரைகள், கழுதைகள், ஒட்டகங்கள் ஆகியவற்றோடு கூடி, நன்கு ஆயத்தமாகி, பதாகைகளும் கொடிகளும் உடைய பலவற்றால் அழகுற அணிசெய்யப்பட்டிருந்தான். பின்னர் வண்ணமயமான தோள்வளைகளாலும் மகுடத்தாலும் அணிசெய்யப்பட்ட அவன் கவசம் பூண்டு, வில்லுடன் விரைந்து புறப்பட்டான். பதாகைகளால் அணிசெய்யப்பட்டு ஒளிர்வதும், உருக்கிய பொன்னால் அழகுபடுத்தப்பட்டதுமான தேரை வலம் வந்து அந்தப் படைத்தலைவன் அதில் ஏறினான். ரிஷ்டிகள், வண்ணமயமான தோமரங்கள், வழுவழுப்பான உலக்கைகள், பிண்டிபாலங்கள், விற்கள், சக்திகள், பட்டிசங்கள், வாள்கள், சக்கரங்கள், கதைகள், கூரிய கோடரிகள் ஆகியவற்றோடு ஆயத்தமான, பலவகை ஆயுதங்களைக் கையிலேந்திய காலாட்கள் புறப்பட்டனர். வண்ணமயமான ஆடைகள் அணிந்த, ஒளிரும் ராக்ஷசக் காளைகள் அனைவரும், நடமாடும் மலைகள் போன்ற மிக மதம் கொண்ட வீர யானைகளும் புறப்பட்டன. தோமரங்களையும் அங்குசங்களையும் கையிலேந்திய, போர்த்திறமையுடைய பாகர்கள் ஏறிய யானைகளும், நல்லிலக்கணங்கள் உடைய, வீரர்கள் ஏறிய பெருவலிமையுடைய மற்ற குதிரைகளும் இருந்தன. புறப்பட்ட அந்த முழு ராக்ஷசப் படையும் மழைக்காலத்தில் முழங்கும் மின்னலுடைய மேகங்கள் போலத் திகழ்ந்தது. படைத்தலைவனான அங்கதன் இருந்த தெற்கு வாயில் வழியாக அவர்கள் வெளிவந்தனர். அவர்கள் வெளியேறும்போது தீய நிமித்தங்கள் தோன்றின. இந்தப் படையின் செழிப்பு தூம்ராக்ஷனின் படையின் வருணனையைவிட விரிவானது — ஒவ்வொரு தோல்விக்கும் பின் ராவணன் இன்னும் அதிகப் படையை அனுப்புகிறான். நால்வகைப் படை இங்கே முழுமையாக உள்ளது — காலாட்கள், யானைகள், குதிரைகள், தேர்கள். வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் தேரை வலம் வருவது மங்கல நடைமுறை; ஆனால் அதன் பயன் கிடைப்பதில்லை; ஏனெனில் அதர்மத் தரப்பில் மங்கல நடைமுறையும் பயனற்றது. ‘மழைக்கால மேகங்கள் போல’ என்ற உவமை படையின் கரிய நிறத்தையும், ஆயுதங்களின் ஒளியை மின்னல் போலவும், முழக்கத்தை இடி போலவும் குறிக்கிறது. தெற்கு வாயிலில் அங்கதன் முன்பே அமர்த்தப்பட்டிருந்தான்; ஆகவே வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் எதிராளி அங்கதனே. இந்தப் பகுதியின் சில சுலோகங்கள் அரைச்சுலோக நகர்வோடு அமைந்தவை — பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தில் முதல் பாதி படை வெளியேறிய இடத்தையும், இரண்டாம் பாதி தீய நிமித்தங்களின் தொடக்கத்தையும் சொல்கின்றன. ‘நடமாடும் மலைகள் போன்ற யானைகள்’ என்ற உவமை யானைகளின் பருமனையும் நடையையும் காட்டுகிறது. ‘நல்லிலக்கணங்கள் உடைய’ குதிரைகள் — நல்ல அடையாளங்கள் கொண்டவை, சிறந்த இனத்தவை என்பது கருத்து. ‘வண்ணமயமான ஆடைகள் அணிந்த’ என்ற வருணனையால் ராக்ஷசர்களின் செல்வச் சிறப்பும், போரிலும் அவர்களுக்குள்ள அலங்கார விருப்பமும் குறிக்கப்படுகின்றன. வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் ‘கவசம் பூண்டு’ செல்வது அவன் தூம்ராக்ஷனைவிட எச்சரிக்கையுடையவன் என்று காட்டுகிறது — முந்தைய படைத்தலைவனின் சாவு அவனுக்குப் பாடம் கற்பித்தது. இவ்வாறு கவிஞர் பகைவனின் படைச் சிறப்பை விரிவாக வருணிக்கிறார்; இதனால் பின்னர் அங்கதனின் வெற்றியின் பெருமை மிகுகிறது.

அப்போது மேகமற்ற வானிலிருந்து கடுமையான எரிகொள்ளிகள் விழுந்தன; நெருப்புக் கொழுந்துகளைக் கக்கியபடி கொடிய நரிகள் ஊளையிட்டன. கொடிய விலங்குகள் ராக்ஷசர்களின் அழிவை அறிவித்தன; வந்துகொண்டிருந்த போர்வீரர்கள் அங்கே கடுமையாகத் தடுக்கி விழுந்தனர். இந்தத் தீய அறிகுறிகளைக் கண்டும், பெருவலிமையும் ஒளியும் உடைய வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் மனவுறுதியைப் பற்றிக்கொண்டு போரில் ஆர்வமுடையவனாய்ப் புறப்பட்டான். முந்தைய சர்க்கங்களில் தூம்ராக்ஷன் புறப்பட்டபோது போல இங்கும் இயற்கை எதிர்ப்பைக் காட்டுகிறது. மேகமற்ற வானிலிருந்து எரிகொள்ளி விழுவது தனித்துத் தீயது. நரிகள் நெருப்பைக் கக்குவதாகச் சொல்லும் வருணனை அச்சமூட்டுவது. போர்வீரர்கள் தடுக்கி விழுதல் — புறப்படும் நேரத்தில் கால் தடுக்குவது தீய சகுனமாகக் கருதப்படுகிறது. இருந்தும் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் தூம்ராக்ஷனிடமிருந்து வேறுபட்டவன்; அவன் வருந்தவில்லை, ‘மனவுறுதியைப் பற்றிக்கொண்டு’ புறப்படுகிறான் — ஆகவே அவன் இன்னும் உறுதியான போர்வீரன். பதினான்காம் சுலோகத்தில் ‘வமந்த: பாவகஜ்வாலா: சிவா கோரா வவாசிரே’ என்ற அரை திறனாய்வுப் பதிப்பின் 6.045.034a என்பதோடு ஏறக்குறைய ஒன்றாக உள்ளது — இது தீய நிமித்தங்களுக்கான பொதுவான வாக்கியக் கட்டு; அகம்பனன் அல்லது பிரஹஸ்தனின் நிகழ்ச்சியில் திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் காணப்படுகிறது.

ஓடும் அந்த ராக்ஷசர்களைக் கண்டு வெற்றியால் பெருமிதம் கொண்ட வானரர்கள் மிகப் பெரிய முழக்கங்கள் செய்து, ஒலியால் திசைகளை நிறைத்தனர். பின்னர் ஒருவரை ஒருவர் கொல்ல விரும்பிய, கொடிய, அச்சமூட்டும் உருவமுடைய வானரர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் இடையே கொந்தளிப்பான போர் தொடங்கியது. பேரூக்கத்துடன் பாய்ந்த போர்வீரர்கள் உடல்களும் தலைகளும் கழுத்துகளும் பிளக்கப்பட்டு, எல்லா உறுப்புகளும் குருதியில் நனைந்து தரையில் விழுந்தனர். பரிகம் போன்ற கைகளுடைய, போர்களில் பின்வாங்காத சில சூரர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அணுகிப் பலவகை ஆயுதங்களை எறிந்தனர். மரங்கள், பாறைகள், ஆயுதங்கள் ஆகியவற்றின் கொடிய, நெஞ்சைப் பிளக்கும் மிகப் பெரிய ஒலி அங்கே கேட்டது. தேர்ச்சக்கர விளிம்புகளின் ஒலியும், விற்களின் கொடிய ஒலியும், சங்குகள், பேரிகைகள், மிருதங்கங்கள் ஆகியவற்றின் கொந்தளிப்பான ஒலியும் எழுந்தன. சிலர் ஆயுதங்களை எறிந்துவிட்டுக் கைகலப்புப் போர் செய்தனர். உள்ளங்கைகளாலும், கால்களாலும், முஷ்டிகளாலும், மரங்களாலும், முழங்கால்களாலும் அடிக்கப்பட்ட சில ராக்ஷசர்கள் உடல்கள் நொறுங்கினர்; போர்வெறி கொண்ட வானரர்களால் சிலர் பாறைகளால் தூளாக்கப்பட்டனர். போரின் வருணனை முந்தைய சர்க்கத்தின் வருணனையை ஒத்தது; ஆனால் இங்கே ஒலியின் வருணனை தனிச்சிறப்பு — மரங்களின் வீழ்ச்சி, பாறைகளின் மோதல், தேர்ச்சக்கர விளிம்புகளின் முழக்கம், விற்களின் நாணொலி, இசைக்கருவிகளின் முழக்கம். இவை அனைத்தும் கலந்து ‘நெஞ்சைப் பிளக்கும்’ ஒலி பிறக்கிறது. இருபத்து மூன்றாம் சுலோகம் ஓர் அரை மட்டுமே — ‘கேசிதஸ்த்ராணி ஸந்த்யஜ்ய பாஹுயுத்தமகுர்வத’ (சிலர் ஆயுதங்களை எறிந்துவிட்டுக் கைகலப்புப் போர் செய்தனர்); இருபத்து நான்காம் சுலோகம் ஆறடிகள் கொண்டது. இங்கே மீண்டும் கைகலப்பு — ஆயுதங்களை விட்டுவிட்டுப் போர்வீரர்கள் உடலாலேயே போரிடுகிறார்கள்; இதனால் போரின் வேகம் குறிக்கப்படுகிறது. இந்தப் பகுதியின் சுலோகங்கள் பெரும்பாலும் பொது வருணனையானவை — எந்தக் குறிப்பிட்ட போர்வீரனின் பெயரும் சொல்லப்படவில்லை. ‘ஒருவரை ஒருவர் கொல்ல விரும்பிய’ என்ற சொல்லால் இரு தரப்பின் சமமான பகையுணர்வு குறிக்கப்படுகிறது. ‘போர்களில் பின்வாங்காதவர்கள்’ என்ற அடைமொழி வீரர்களுக்கான புகழ்ச்சி — போரிலிருந்து திரும்பாதவர்கள். சங்கு, பேரிகை, மிருதங்கம் ஆகியவை போர் இசைக்கருவிகள்; அவற்றின் முழக்கம் போர்வீரர்களுக்கு ஊக்கம் தருகிறது. ‘உடல்கள் நொறுங்கினர்’ என்ற சொல்லால் வானரர்களின் உடல்வலிமை காட்டப்படுகிறது — அவர்கள் முழங்கால்களாலேயே ராக்ஷசர்களின் உடல்களை நொறுக்குகிறார்கள். இங்கே போரின் காட்சியும் ஒலியும் இரண்டுமே சித்திரிக்கப்படுகின்றன; இதனால் வாசகர் போர்க்களத்தில் நிற்பவர் போல உணர்கிறார். போரின் தொடக்கத்தில் வானரர்களின் முழக்கமே ராக்ஷசர்களின் அச்சத்துக்கு முதல் காரணம். சில போர்வீரர்கள் ஆயுதங்களை விட்டு மற்போர் புரிந்தனர் — இது போரின் வேகம்.

வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் போரில் அம்புகளால் வானரர்களை மிகவும் அச்சுறுத்தியபடி, உலக அழிவின்போது பாசத்தைக் கையிலேந்திய காலனைப் போல உலவினான். வலிமையுடையவர்களும், அஸ்திரம் அறிந்தவர்களும், பலவகை ஆயுதம் ஏந்தியவர்களும், சினத்தால் மயங்கியவர்களுமான ராக்ஷசர்கள் போரில் வானரப் படைகளைக் கொன்றனர். துணிவுடைய வாலியின் மகன் அங்கதனோ சினத்தால் இருமடங்கு ஆட்கொள்ளப்பட்டு, ஊழித்தீ போலப் போரில் அந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் கொன்றான். வீரமுடையவனும், சினத்தால் சிவந்த கண்களுடையவனும், இந்திரனுக்கு நிகரான பராக்கிரமமுடையவனுமான அங்கதன் ஒரு மரத்தை உயர்த்தி, சிங்கம் சிறு விலங்குகளைக் கொல்வது போல, அந்த ராக்ஷசக் கூட்டங்கள் அனைத்தையும் கொடிதாகப் படுகொலை செய்தான். அங்கதனால் அடிக்கப்பட்ட, அச்சந்தரும் பராக்கிரமமுடைய ராக்ஷசர்கள் தலைகள் பிளந்து, வெட்டப்பட்ட மரங்கள் போல அங்கே விழுந்தனர். தேர்களாலும், வண்ணமயமான கொடிகளாலும், குதிரைகளாலும், வானர ராக்ஷசர்களின் உடல்களாலும், குருதிப் பெருக்காலும் மூடப்பட்ட நிலம் அப்போது அச்சமூட்டுவதாயிற்று. மாலைகள், தோள்வளைகள், ஆடைகள், ஆயுதங்கள் ஆகியவற்றால் அணிசெய்யப்பட்ட அந்தப் போர்க்களம் கூதிர்கால இரவு போலத் திகழ்ந்தது. அங்கதனின் வேகத்தால் அந்தப் பெரிய ராக்ஷசப் படை காற்றால் மேகம் நடுங்குவது போல அங்கே நடுங்கியது. ‘பாசத்தைக் கையிலேந்திய காலன் போல’ என்ற உவமை வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் கொடுமையைக் காட்டுகிறது — அவன் யமனைப் போல வானரர்களைக் கொண்டுசெல்கிறான். அங்கதனுக்கான உவமை ‘ஊழித்தீ’ — ஊழிக்காலத்தில் எல்லாவற்றையும் எரிக்கும் நெருப்பு. ‘சிங்கம் சிறு விலங்குகளைப் போல’ என்ற உவமை அவனுடைய மேன்மையைக் காட்டுகிறது. போர்க்களத்துக்கான ‘கூதிர்கால இரவு போல’ என்ற உவமை முரண் நிறைந்தது — குருதியால் நனைந்த நிலம் அணிகலன்களாலும் ஆயுதங்களாலும் விண்மீன்களால் போல ஒளிர்கிறது. முப்பத்திரண்டாம் சுலோகம் ஆறடிகள் கொண்டது. இந்தச் சர்க்கத்தில் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் கொல்லப்படவில்லை; அங்கதனோடு அவனுடைய தனிப்போர் அடுத்த சர்க்கத்தில். அங்கதன் இளவரசன், தந்தை வாலியைப் போலப் பராக்கிரமசாலி — இந்த நிகழ்ச்சியில் அவனுடைய புகழ் நிலைநாட்டப்படுகிறது. ‘துணிவுடையவன்’ என்ற அங்கதனின் அடைமொழி அவனுடைய வீரத்தைக் காட்டுகிறது — இளைஞனாயினும் அவன் அஞ்சாதவன். ‘சினத்தால் சிவந்த கண்களுடையவன்’ என்ற அடைமொழி முந்தைய சர்க்கத்தின் அனுமன் வருணனையோடு ஒப்பானது — இரு வீரர்களும் சினத்தால் சிவந்த கண்களுடையவர்கள். அங்கதனால் அடிக்கப்பட்ட ராக்ஷசர்கள் ‘வெட்டப்பட்ட மரங்கள் போல’ விழுகிறார்கள் — அங்கதன் மரத்தால் அடிக்கிறான், ராக்ஷசர்கள் மரங்கள் போல விழுகிறார்கள்; இது உவமையின் நுட்பம். தேர்கள், கொடிகள், குதிரைகள், உடல்கள் எல்லாம் எங்கும் சிதறிக் கிடக்கின்றன; இதனால் போர்க்களம் கடக்க அரியதாயிற்று. இந்தச் சர்க்கத்தின் இறுதியில் ராக்ஷசப் படை நடுங்குகிறது, ஆனால் ஓடவில்லை — வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் இன்னும் உயிரோடிருக்கிறான்; அவனே அவர்களுடைய நம்பிக்கை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे त्रिपञ्चाशः सर्गः॥ ५३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க