॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 51

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

தூம்ராக்ஷன் புறப்படுதல்

வானரர்களின் முழக்கம் கேட்டல், ராம லக்ஷ்மணர் விடுபட்ட செய்தி, ராவணனின் கவலை, தூம்ராக்ஷனுக்கு ஆணை, ராக்ஷசப் படை புறப்படுதல், தீய நிமித்தங்கள்

ராக்ஷசர்களோடும் அமைச்சர்களோடும் அமர்ந்திருந்த ராவணன், பேராற்றலுடைய வானரர்கள் முழங்கும் கொந்தளிப்பான ஒலியை அப்போது கேட்டான். இனிமையும் ஆழமும் உடைய அந்த முழக்கத்தை நன்றாகக் கேட்டு அவன் அமைச்சர்களின் நடுவே சொன்னான்: ‘மிகவும் களிப்புற்ற பல வானரர்களின் இந்த மிகப் பெரிய முழக்கம் இடிக்கும் மேகங்களின் ஒலி போல எழுந்திருப்பதால், இவர்களுடைய பெருமகிழ்ச்சி நன்கு வெளிப்படுகிறது; இதில் ஐயமில்லை; அதனால்தான் பெரும் முழக்கங்களால் உப்புக்கடல் கலங்கியது. அந்தச் சகோதரர்களான ராம லக்ஷ்மணரோ கூரிய அம்புகளால் கட்டுண்டிருக்கிறார்கள்; இந்த மிகப் பெரிய முழக்கம் எனக்கு ஐயத்தை எழுப்புவது போல இருக்கிறது.’ இவ்வாறு அமைச்சர்களிடம் சொல்லிவிட்டு ராக்ஷசேசுவரன் அருகில் சுற்றியிருந்த நைருதர்களிடம் சொன்னான்: ‘சோக நேரம் வந்திருக்கையில் காட்டில் வாழும் இவர்கள் அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சிக்கான காரணம் எப்படி எழுந்தது என்று விரைவில் அறியப்படட்டும்.’ முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் வருணிக்கப்பட்ட வானரர்களின் முழக்கமே இங்கே ராவணனின் காதை எட்டுகிறது — இவ்வாறு இரு சர்க்கங்களின் இணைப்பு. ராவணனின் தர்க்கம் நுட்பமானது — சோக நேரத்தில் மகிழ்ச்சி இயலாதது; ஆகவே ஏதோ மாற்றம் நேர்ந்திருக்கிறது. ‘இனிமையும் ஆழமும் உடைய’ என்ற அடைமொழியால் முழக்கத்தின் இயல்பு வருணிக்கப்படுகிறது — அச்சத்தின் அவலக்குரல் அல்ல, மகிழ்ச்சியின் ஆழ்ந்த முழக்கம். கடல் கலங்குவது உயர்வு நவிற்சியால் முழக்கத்தின் பெருமையைக் காட்டுகிறது. ராவணன் அறிவாளி; இடரை விரைவில் ஊகிக்கிறான்; ஆனால் அவனுடைய செருக்கு உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள விடுவதில்லை. ‘ஐயத்தை எழுப்புவது போல’ என்பதில் ‘போல’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் அச்சத்தைப் பாதியளவே ஒப்புக்கொள்கிறான் என்று குறிக்கப்படுகிறது — அச்சத்தை அவன் முழுமையாக ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. முந்தைய சர்க்கத்தில் அவன் மகனைத் தழுவிக் காய்ச்சலை விட்டொழித்தான்; இன்று அதே காய்ச்சல் மீண்டும் வருகிறது. இந்தப் பகுதியில் ராவணனின் அமைச்சரவை மீண்டும் தெரிகிறது — அவன் அமைச்சர்கள் சூழ இருந்தே முடிவுகள் எடுக்கிறான், தானே சென்று ஆராய்வதில்லை. ‘அறியப்படட்டும்’ என்ற செயப்பாட்டு வினை அரசனின் ஆணையின் நடையைக் காட்டுகிறது. வானரர்களின் மகிழ்ச்சியே பகைவனின் அச்சம் — இதுவே போரின் மன இயல்.

இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்த ராக்ஷசர்கள் மிகவும் பதற்றமடைந்து மதிலின்மேல் ஏறி, மகாத்மாவான சுக்ரீவனால் காக்கப்படும் படையைக் கண்டனர். மிகக் கொடிய அம்புக் கட்டிலிருந்து விடுபட்டு எழுந்து நிற்கும் பெருமைக்குரிய ராகவர்கள் இருவரையும் கண்டு ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் வருந்தினர். நெஞ்சம் அஞ்சிய அந்தக் கொடிய ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் நிறம் வெளுத்து, மதிலிலிருந்து இறங்கி ராக்ஷசேந்திரனிடம் வந்தனர். வாடிய முகமுடையவர்களும் சொல்வன்மை உடையவர்களுமான அவர்கள் அந்த இனியதல்லாத செய்தி முழுவதையும் உள்ளபடியே ராவணனிடம் தெரிவித்தனர்: ‘போரில் இந்திரஜித்தால் அம்புக் கட்டால் கட்டப்பட்டுக் கைகள் அசையாதவர்களாக்கப்பட்ட சகோதரர்களான ராம லக்ஷ்மணர், யானையரசனுக்கு நிகரான பராக்கிரமமுடையவர்கள், கயிறுகளை அறுத்த யானைகள் போல அம்புக் கட்டிலிருந்து விடுபட்டுப் போர்க்களத்தில் காணப்படுகிறார்கள்.’ அவர்களுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டுப் பெருவலிமையுடைய ராக்ஷசேந்திரன் கவலையாலும் சோகத்தாலும் ஆட்கொள்ளப்பட்டு முகம் வெளுத்தான். அவன் சிந்தித்தான்: ‘நச்சுப் பாம்பு போன்றவையும், சூரியனைப் போல் ஒளிர்பவையும், குறிதவறாதவையும், வரத்தால் பெற்றவையுமான கொடிய அம்புகளால் இந்திரஜித் போரில் நசுக்கிக் கட்டிய என் பகைவர்கள் இருவரும் அந்த அஸ்திரக் கட்டை அடைந்தும் விடுபட்டுவிட்டார்களானால், என்னுடைய இந்த முழு வலிமையும் ஐயத்தில் நிற்பதாகக் காண்கிறேன். போரில் என் பகைவர்களின் உயிரைப் பறித்துவந்த, நெருப்பின் ஒளியுடைய அம்புகள் பயனற்றுப் போயினவே.’ ‘கயிறுகளை அறுத்த யானைகள் போல’ என்ற உவமை — கட்டுண்ட யானை வலிமையால் கயிற்றை அறுப்பது போல இவர்கள். ராக்ஷசர்களுக்கான ‘சொல்வன்மை உடையவர்கள்’ என்ற அடைமொழி — இனியதல்லாததையும் அவர்கள் உள்ளபடியே சொல்கிறார்கள், அரசனை ஏமாற்றுவதில்லை. ராவணனின் கவலை தனித்து ஆழமானது; ஏனெனில் இந்திரஜித்தின் அம்புகள் வரத்தால் பெற்றவை, குறிதவறாதவை என்று புகழ்பெற்றவை. அவற்றின் தோல்வி விதி எதிராகத் திரும்பியதைக் குறிக்கிறது. ‘என்னுடைய இந்த முழு வலிமையும் ஐயத்தில் நிற்கிறது’ என்ற சொல்லில் ராவணன் முதன்முறையாகத் தன் முழுப் படையின் எதிர்காலத்தையும் ஐயத்தில் காண்கிறான். இருந்தும் அவன் போரைக் கைவிடவில்லை; கவலை அவனைச் சினமாக மாற்றுகிறது. இங்கே ‘நச்சுப் பாம்பு போன்றவை’ என்ற சொல் நாகபாசத்தின் இயல்பை நினைவூட்டுகிறது — அந்த அம்புகள் உண்மையில் பாம்புகளே. மதிலில் ஏறிப் பார்ப்பது ராக்ஷசர்களின் உளவு முறைக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு — இலங்கையின் உயர்ந்த மதிலிலிருந்து வானரப் படை முழுவதும் தெரிகிறது. அவர்கள் ‘நிறம் வெளுத்தனர்’ என்ற வருணனை அச்சத்தின் உடலியல் அடையாளம். ‘சுக்ரீவனால் காக்கப்படும்’ என்ற சொல்லால் வானரப் படையின் மீண்டும் நிலைத்த ஒழுங்கு குறிக்கப்படுகிறது — முன்பு ஓடிய அது இன்று உறுதியாக நிற்கிறது. இனியதல்லாததை ராக்ஷசர்கள் தெரிவிப்பது துணிவின் செயல்; ஏனெனில் ராவணனின் சினம் புகழ்பெற்றது. ராவணன் தானே ‘என் பகைவர்கள்’ என்கிறான், ‘இந்திரஜித்தின்’ என்று அல்ல — மகனின் வெற்றியைத் தன்னுடையதாகக் கருதினான்; ஆகவே தோல்வியையும். அம்புகள் பயனற்றுப் போனது அவனுக்கு இந்திரஜித்தின் குறிதவறாத் தன்மைக்கே தோல்வி; அதுவே அவனுடைய முதன்மையான அடைக்கலமாக இருந்தது. இறுதியில் ராவணனின் முகம் வெளுக்கிறது, முன்பு அவனுடைய தூதர்களின் முகம் வெளுத்தது போல.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, மிகவும் சினங்கொண்ட பாம்பு போலப் பெருமூச்சுவிட்டபடி ராவணன் ராக்ஷசர்களின் நடுவே தூம்ராக்ஷன் என்ற ராக்ஷசனிடம் சொன்னான்: ‘அச்சந்தரும் பராக்கிரமமுடையவனே, ராக்ஷசர்களின் பெரும்படையோடு கூடி, வானரர்களோடு ராமனையும் கொல்வதற்காக நீ விரைந்து புறப்படு.’ அறிவுடைய ராக்ஷசேந்திரனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தூம்ராக்ஷன் அவனை வலம் வந்து, பிறகு விரைந்து அரச மாளிகையிலிருந்து வெளியேறினான். அந்த வாயிலைக் கடந்து அவன் படைத்தலைவனிடம் சொன்னான்: ‘படையை விரைந்து ஆயத்தப்படுத்து; போரிட விரும்புபவனுக்குத் தாமதம் எதற்கு?’ தூம்ராக்ஷனின் சொல்லைக் கேட்டுப் படையோடு செல்லும் படைத்தலைவன் ராவணனின் ஆணைப்படி படையை விரைவாகத் திரட்டினான். மணிகள் கட்டப்பட்ட, வலிமையுடைய, கொடிய உருவமுடைய இரவில் உலவுவோர் களிப்புற்று முழங்கியபடி தூம்ராக்ஷனைச் சூழ்ந்தனர். ராவணனின் சினம் ‘பாம்பு போலப் பெருமூச்சுவிட்டபடி’ என்ற உவமையால் வருணிக்கப்படுகிறது — பாம்பின் சீறல் போல அவனுடைய பெருமூச்சு. இந்த உவமைக்கு இங்கே தனிப் பொருத்தம் உண்டு; ஏனெனில் பாம்புகளே அவனுடைய எதிர்பார்ப்பைப் பொய்யாக்கின. தூம்ராக்ஷன் அரசனை வலம் வந்து புறப்படுகிறான் — இது மதிப்பின் அடையாளம். ‘போரிட விரும்புபவனுக்குத் தாமதம் எதற்கு?’ என்ற அவனுடைய சொல் ஊக்கத்தைக் காட்டுகிறது — போரிட விரும்புபவனுக்குத் தாமதம் அழகல்ல. மணிகள் கட்டப்பட்ட ராக்ஷசர்கள் — அவர்களுடைய ஆயுதங்களில் மணிகள் கட்டப்பட்டிருந்தன என்று இந்தி உரை சொல்கிறது; இதனால் போரில் அச்சமூட்டும் ஒலி எழுகிறது. ராக்ஷசப் படையின் களிப்பு இன்னும் குன்றவில்லை; ஏனெனில் அவர்கள் வானரர்களின் வலிமையை அறியவில்லை. இங்கே தூம்ராக்ஷன் முதலில் தலைவனாக அனுப்பப்படுகிறான் — இந்திரஜித்துக்குப் பிறகு ராவணன் படைத்தலைவர்களை வரிசையாக அனுப்புகிறான்: தூம்ராக்ஷன், வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன், அகம்பனன், பிரஹஸ்தன். இந்த வரிசையே யுத்தகாண்டத்தின் கட்டமைப்புக்கு அடிப்படை. ராவணன் தானே புறப்படவில்லை, படைத்தலைவனை அனுப்புகிறான் — இது அவனுடைய உத்தி; ஆனால் இதனால் அவனுடைய வீரர்கள் ஒவ்வொருவராக அழிகிறார்கள்.

பலவகை ஆயுதங்களைக் கைகளில் ஏந்திய, சூலங்களும் முத்கரங்களும் உடைய ராக்ஷசர்கள், கதைகள், பட்டிசங்கள், தண்டங்கள், இரும்பு உலக்கைகள், பரிகங்கள், பிண்டிபாலங்கள், ஈட்டிகள், பாசங்கள், கோடரிகள் ஆகியவற்றோடு ஆயத்தமாகி, மேகங்கள் போல முழங்கியபடி கொடியவர்களாய்ப் புறப்பட்டனர். கவசம் பூண்ட மற்ற ராக்ஷசப் புலிகள், கொடிகளால் அணிசெய்யப்பட்டுப் பொன் வலைகள் பின்னப்பட்ட தேர்களோடும், பலவகை முகமுடைய கழுதைகளோடும், மிக விரைந்த குதிரைகளோடும், மதம் பொங்கும் யானைகளோடும், அணுகுதற்கரிய புலிகள் போலப் புறப்பட்டனர். கழுதைக் குரலுடைய தூம்ராக்ஷன், ஓநாய், சிங்கம் ஆகியவற்றின் முகமுடைய, பொன்னணி பூண்ட கழுதைகள் பூட்டிய தெய்வத் தேரில் ஏறினான். பெருவீரமுடைய அவன் ராக்ஷசர்கள் சூழச் சிரித்தபடி, அனுமன் நின்றிருந்த மேற்கு வாயில் வழியாகப் புறப்பட்டான். கழுதைகள் பூட்டப்பட்ட, கரகரத்த ஒலியெழுப்பும் சிறந்த தேரில் ஏறிப் புறப்படும், மிகக் கொடியவனும் அச்சமூட்டும் தோற்றமுடையவனுமான அந்த ராக்ஷசனை — என்ற வாக்கியம் அடுத்த சுலோகத்தில் நிறைவுபெறுகிறது. ஆயுதங்களின் நீண்ட பட்டியல் ராக்ஷசப் படையின் ஆயத்தநிலையைக் காட்டுகிறது — ஒவ்வொரு வீரனும் வெவ்வேறு ஆயுதம் ஏந்தியவன். வாகனங்களின் பன்மையும் குறிப்பிடத்தக்கது — தேர்கள், குதிரைகள், யானைகள், கழுதைகள்; கழுதைகள் ராக்ஷசர்களுக்கே உரிய வாகனம், தீமையின் அறிகுறியும் ஆகும். தூம்ராக்ஷனுக்கான ‘கழுதைக் குரலுடையவன்’ என்ற அடைமொழி அவனுடைய கரடுமுரடான குரலைக் குறிக்கிறது. ஓநாய், சிங்க முகமுடைய கழுதைகள் — இது மாயப் படைப்பு, ராக்ஷசர்களின் அச்சமூட்டும் தன்மையின் குறியீடு. அவன் ‘சிரித்தபடி’ புறப்படுகிறான் — இந்திரஜித்தும் பெருஞ்சிரிப்புச் சிரித்தது போல, இந்தச் செருக்கு அவனுடைய முடிவை முன்பே குறிக்கிறது. மேற்கு வாயிலில் அனுமனின் நிலை முன்பே திட்டமிடப்பட்டது; தூம்ராக்ஷன் அங்கேயே செல்கிறான்; அனுமனோடு அவனுடைய போர் அடுத்த சர்க்கத்தில். முப்பதாம் சுலோகத்தின் முதல் பாதி ‘ரதப்ரவரமாஸ்தாய…’ வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது; வாக்கியம் அடுத்த சுலோகத்துக்குள் நீள்கிறது. ‘மேகங்கள் போல முழங்கியபடி’ என்ற உவமை முந்தைய சர்க்கத்தின் வானர முழக்கத்துக்கான உவமையோடு ஒப்பிடத்தக்கது — இரு படைகளும் மேகம் போல முழங்குகின்றன; ஆனால் ஒன்றின் முழக்கம் மகிழ்ச்சியுடையது, மற்றொன்றின் முழக்கம் செருக்குடையது. ‘அணுகுதற்கரிய புலிகள் போல’ என்பது ராக்ஷசர்களின் காட்டுக் கொடூரத்தைக் குறிக்கிறது. இந்தப் படை பலவகையானது; ஆனால் அதன் தலைவன் ஒருவனே, அவனும் செருக்குற்றவன்.

அவன் புறப்படும்போது வானில் சென்ற கொடிய பறவைகள் அவனைத் தடுத்தன. தேரின் உச்சியில் மிக அச்சமூட்டும் கழுகு ஒன்று வந்து விழுந்தது. கொடிமரத்தின் நுனியில் பிணந்தின்னிப் பறவைகள் கோக்கப்பட்டவை போல நெருக்கமாக வந்து அமர்ந்தன. குருதியில் நனைந்த, பெரிய, வெண்ணிறத் தலையற்ற உடல் ஒன்று கோணல் குரலில் ஒலியெழுப்பியபடி தூம்ராக்ஷனின் அருகில் தரையில் விழுந்தது. மழைத்தேவன் குருதியைப் பொழிந்தான்; நிலம் நடுங்கியது. இடிமுழக்கம் போன்ற ஒலியுடன் காற்று எதிர்த்திசையில் வீசியது; இருட்கூட்டங்களால் மூடப்பட்ட திசைகள் ஒளிரவில்லை. ராக்ஷசர்களுக்கு அச்சம் தரும் மிகக் கொடிய தீய அறிகுறிகள் தோன்றியதைக் கண்டு தூம்ராக்ஷன் வருந்தினான்; அவனுக்கு முன்னே சென்ற ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் மயங்கினர். பின்னர் பல இரவில் உலவுவோர் சூழ, போரில் ஆர்வமுடைய வலிமைமிக்க, மிக அச்சமூட்டும் அவன் வெளியேறி, ராகவனின் கைகளால் காக்கப்படும், பெருவெள்ளம் போன்ற, பெரிய வானரப் படையைக் கண்டான். தீய நிமித்தங்களின் வருணனை ராமாயணத்தின் போர் வருணனைகளில் வழக்கமானது — ஒவ்வொரு ராக்ஷசத் தலைவனும் புறப்படும்போது இயற்கையே அவனுடைய சாவைக் குறிக்கிறது. கழுகு, பிணந்தின்னிப் பறவைகள், தலையற்ற உடல், குருதி மழை, நிலநடுக்கம், எதிர்த்திசைக் காற்று, இருள் — எல்லாமே சாவின் அடையாளங்கள். தூம்ராக்ஷன் வருந்தியும் திரும்பவில்லை — இது ராக்ஷசர்களின் வீரம், ஆனால் விவேகமற்றது. முப்பத்தைந்தாம் சுலோகம் ஆறடிகள் கொண்டது — அங்கே ‘முமுஹூ ராக்ஷஸா: ஸர்வே’ (ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் மயங்கினர்) என்ற மூன்றாம் அரை வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது. இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்தது; அதில் வானரப் படை ‘பெருவெள்ளம் போன்றது’ — ஊழிக் கடலுக்கு நிகரானது — என்று வருணிக்கப்படுகிறது; இதனால் தூம்ராக்ஷனின் தோல்வி முன்பே குறிக்கப்படுகிறது. ராவணன் அனுப்பிய படைத்தலைவன் புறப்படும்போது இயற்கையின் எல்லாக் கூறுகளும் — வானம், நிலம், காற்று, மேகங்கள், பறவைகள் — எதிர்ப்பைக் காட்டுகின்றன; இது அதர்மத் தரப்பின் தோல்விக்கான கவிதைச் சான்று. ‘தடுத்தன’ என்ற வினைச்சொல் தனித்துப் பொருள் பொதிந்தது — பறவைகள் அவனைச் செல்லவிடாமல் தடுப்பது போல.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकपञ्चाशः सर्गः॥ ५१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க