॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 50

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

கருடனின் வருகையும் ராம லக்ஷ்மணரின் விடுதலையும்

வானரப் படை ஓடுதலும் மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்படுதலும், விபீஷணனின் புலம்பல், சுக்ரீவனின் ஆறுதல், மூலிகைகள் பற்றிச் சுஷேணனின் சொல், கருடனின் வருகை, நாகபாசத்திலிருந்து விடுதலை, கருடனின் அறிவுரையும் புறப்பாடும், வானரர்களின் சிங்க முழக்கம்

பேரொளியும் பெருவலிமையும் உடைய வானர அரசன் சுக்ரீவன் சொன்னான்: ‘காற்று திசைமாறிய படகு நீரில் தடுமாறுவது போல இந்தப் படை ஏன் கலங்குகிறது?’ சுக்ரீவனின் சொல்லைக் கேட்டு வாலியின் மகனான அங்கதன் சொன்னான்: ‘பெருந்தேர்வீரனான ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் நீ பார்க்கவில்லையா? அம்புவலையால் நிறைக்கப்பட்ட வீரர்களும் மகாத்மாக்களுமான தசரதனின் மைந்தர்கள் இருவரும் குருதியில் நனைந்து அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கிறார்கள்.’ அப்போது வானர அரசன் சுக்ரீவன் தன் மகன் அங்கதனிடம் சொன்னான்: ‘இது காரணமில்லாமல் நடப்பதாக நான் நினைக்கவில்லை; ஏதோ அச்சம் இருக்க வேண்டும். இந்த வானரர்கள் வாடிய முகங்களுடன், ஆயுதங்களை எறிந்துவிட்டு, அச்சத்தால் கண்கள் விரிய, திசைகளுக்கு ஓடுகிறார்கள். ஒருவருக்கொருவர் வெட்கப்படுவதில்லை, பின்னால் திரும்பிப் பார்ப்பதில்லை, ஒருவரை ஒருவர் இழுத்துத் தள்ளுகிறார்கள், விழுந்தவனையும் தாண்டிச் செல்கிறார்கள்.’ இதற்கிடையில் கையில் கதையுடன் வீரனான விபீஷணன் வந்து சுக்ரீவனையும் ராகவனையும் வெற்றி வாழ்த்தால் வாழ்த்தினான். வானரர்களுக்கு அச்சம் தரும் விபீஷணனைக் கண்டு சுக்ரீவன் அருகில் நின்ற மகாத்மாவான கரடிகளின் அரசனிடம் சொன்னான்: ‘இதோ விபீஷணன் வந்திருக்கிறான்; இவனைக் கண்டு ராவணனின் மகனோ என்ற ஐயத்தால் பேரச்சம் கொண்டு வானரருள் காளைகள் ஓடுகிறார்கள். பலவாறு சிதறியோடும், மிகவும் அஞ்சிய இவர்களை விரைவில் நிலைப்படுத்து; விபீஷணன் வந்திருக்கிறான் என்று சொல்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட கரடிகளின் அரசன் ஜாம்பவான் ஓடும் வானரர்களைத் திருப்பி அழைத்து அமைதிப்படுத்தினான். கரடியரசனின் சொல்லைக் கேட்டு, விபீஷணனையும் கண்டு, அந்த வானரர்கள் அனைவரும் அச்சத்தை விட்டு மீண்டும் திரும்பினர். இந்தப் பகுதியில் படையின் மன இயல் நுட்பமாகச் சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளது — அச்சத்தில் சிக்கிய வீரர்கள் வெட்கத்தை விடுகிறார்கள், விழுந்த தோழனையும் தாண்டுகிறார்கள், பின்னால் திரும்பிப் பார்ப்பதில்லை. ‘காற்று திசைமாறிய படகு’ என்ற உவமை — காற்று திசை தவறிய படகு அங்குமிங்கும் தடுமாறுவது போல. சுக்ரீவன் அனுபவம் வாய்ந்த தலைவன்; படையின் அடையாளங்களைக் கொண்டே அச்சத்தின் காரணத்தை ஊகிக்கிறான். ஜாம்பவானை அமர்த்துவது அறிவார்ந்தது; ஏனெனில் அவன் முதியவன், எல்லாராலும் மதிக்கப்படுபவன்; அவனுடைய சொல்லை வானரர்கள் நம்புகிறார்கள். நெருக்கடியிலும் விபீஷணன் ‘வெற்றி வாழ்த்தால்’ வாழ்த்துவது அவனுடைய நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது. ‘வானரபீஷணம்’ என்ற சொல்லில் சிலேடை உள்ளது — விபீஷணன் என்ற பெயரும், வானரர்களுக்கு அச்சம் தருபவன் என்ற வடிவமும். தானே ராமனின் அடியவனாக இருப்பவன் வானரர்களை அச்சுறுத்துகிறான் — இந்த முரண்நகையைக் கவிஞர் நுட்பமாகச் சுட்டுகிறார். முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் வானரர்கள் ஓடினர்; இந்தச் சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் சுக்ரீவன் அதைப் பார்க்கிறான் — இவ்வாறு இரு சர்க்கங்களின் இணைப்பு நன்கு பொருந்துகிறது. அங்கதனின் விடை சுருக்கமானது, ஆனால் கூர்மையானது — ‘நீ பார்க்கவில்லையா?’ என்று சுக்ரீவனின் கேள்விக்குக் கேள்வியாலேயே பதில் சொல்கிறான். இளவரசனின் இந்தத் தொனி சோகத்தின் வேகத்தைக் குறிக்கிறது. சுக்ரீவனோ மகனின் பதிலைக் கேட்டும் அமைதியாக இருக்கிறான்; காரணத்தைத் தேடுகிறான் — சகோதரர்களின் வீழ்ச்சி முன்பே தெரிந்தது; ஆகவே இப்போது ஏதோ புதிய அச்சம் வந்திருக்கிறது என்று ஊகிக்கிறான். அவனுடைய ஊகம் சரியானது — விபீஷணனின் வருகையே புதிய அச்சத்துக்குக் காரணம். இங்கே தலைமையின் பண்பு தெரிகிறது: அவன் அச்சத்தைப் பார்ப்பதோடு நில்லாமல், அதன் வேரைத் தேடி வழியும் செய்கிறான். வானரர்களின் அச்சம் குருட்டுத்தனமானது; தலைவனின் பார்வையோ விவேகம் உடையது. ஜாம்பவான் ‘கரடிகளின் அரசன்’ என்று தனித்துச் சொல்லப்படுகிறான்; ஏனெனில் கரடிகளும் வானரர்களும் இருவருமே அவனுடைய சொல்லை மதிக்கிறார்கள். இறுதியில் ‘அச்சத்தை விட்டு’ என்ற சொல்லால் படையின் மீண்டும் நிலைத்த உறுதி நிறுவப்படுகிறது; இதனால் கருடனின் வருகைக்கு நிலம் ஆயத்தமாகிறது. தலைவனின் வீழ்ச்சி படையின் மனவலிமையை எவ்வாறு அழிக்கிறது என்பதைப் படையின் இந்த நிலை காட்டுகிறது.

தர்மாத்மாவான விபீஷணன் ராம லக்ஷ்மணரின் உடல்கள் அம்புகளால் நிறைந்திருப்பதைக் கண்டு வேதனையுற்றான். நீரில் நனைந்த கையால் அவர்களுடைய கண்களைத் துடைத்து, சோகத்தால் நெருக்கப்பட்ட மனத்துடன் அவன் அழுது புலம்பினான்: ‘மனவலிமை நிறைந்தவர்களும், பராக்கிரமசாலிகளும், போரை விரும்புபவர்களுமான இந்த இருவரும் வஞ்சகப் போர் புரியும் ராக்ஷசர்களால் இந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். என் அண்ணனின் மகனான இந்தத் தீய மகன், தீயோன், ராக்ஷசத்தனமான கோணல் புத்தியால், நேர்மையான பராக்கிரமம் உடைய இவர்களை வஞ்சித்தான். அம்புகளால் நன்கு துளைக்கப்பட்டுக் குருதியில் நனைந்து தரையில் கிடக்கும் இவர்கள் இரு முள்ளம்பன்றிகள் போலத் தோன்றுகிறார்கள். யாருடைய வீரத்தைச் சார்ந்து நான் நிலைபேற்றை விரும்பினேனோ, மனிதருள் காளைகளான அந்த இவர்கள் உடல் அழிவுக்காக உறங்குகிறார்கள். இன்று அரசுக் கனவு அழிந்த நான் உயிரோடிருந்தும் அழிந்தவனாக இருக்கிறேன்; பகைவனான ராவணன் தன் உறுதிமொழியை நிறைவேற்றி விருப்பம் ஈடேறியவன் ஆனான்.’ விபீஷணனின் புலம்பலில் தன்னைப் பழித்தலும் உள்ளடங்கியுள்ளது — இந்திரஜித் அவனுடைய அண்ணனின் மகன்; ஆகவே அவனை ‘தீய மகன்’ என்று பழிக்கிறான். ‘கோணல் புத்தியால்’ என்பது சூழ்ச்சிக்கும், ‘நேர்மையான பராக்கிரமம் உடையவர்கள்’ என்பது அறப்போருக்குமான முரண் — ராமன் நேருக்கு நேர் போரிடுகிறான், இந்திரஜித் மறைந்து நின்று வஞ்சிக்கிறான். ‘முள்ளம்பன்றிகள் போல’ என்ற உவமை — முள்ளம்பன்றி முட்களால் மூடப்பட்டிருப்பது போல, இவர்கள் அம்புகளால். ‘இன்று உயிரோடிருந்தும் அழிந்தவனாக இருக்கிறேன்’ என்ற சொல் விபீஷணனின் நிலையைச் சரியாக வருணிக்கிறது — அவன் அண்ணனை விட்டு வந்தான்; இன்று அடைக்கலமும் அழிந்தது; அவனுக்குப் புகலிடம் இலங்கையிலும் இல்லை, வானரர்களிடமும் இல்லை. முந்தைய சர்க்கத்தில் அவன் சுக்ரீவனைத் தேற்றினான்; இந்தச் சர்க்கத்தில் அவனே தேற்றப்பட வேண்டியவன் — இவ்வாறு கவிஞர் நண்பர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்திருப்பதைக் காட்டுகிறார். நீரால் கண்களைத் துடைத்தது முந்தைய சர்க்கத்தில் சுக்ரீவனுக்கு, இன்று ராம லக்ஷ்மணருக்கு — விபீஷணனின் இந்த நடத்தை பணிவிடையைக் குறிக்கிறது. ‘நிலைபேற்றை விரும்பினேன்’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய அரசியல் எதிர்பார்ப்பும் தயக்கமின்றி ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறது; அரசும் தன் இலக்கு என்பதை அவன் மறைக்கவில்லை. விபீஷணனின் சோகம் தன்னலத்தால் மட்டுமல்ல; ஏனெனில் அவன் முதலில் சகோதரர்களின் குணங்களை — ‘மனவலிமை நிறைந்தவர்கள், பராக்கிரமசாலிகள்’ — நினைவுகூர்கிறான்; அதன்பின்தான் தன் இழப்பை.

இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டிருந்த விபீஷணனைத் தழுவிக்கொண்டு மனவலிமை நிறைந்த வானர அரசன் சுக்ரீவன் இதைச் சொன்னான்: ‘தர்மம் அறிந்தவனே, இலங்கையில் அரசைப் பெறுவாய்; இதில் ஐயமில்லை; ராவணன் தன் மகனோடு தன் விருப்பத்தை அடையமாட்டான். கருடனால் தாங்கப்பட்ட இந்த ராகவனும் லக்ஷ்மணனும் இருவரும் மயக்கம் நீங்கி, கூட்டத்தோடு ராவணனைப் போரில் கொல்வார்கள்.’ இவ்வாறு அந்த ராக்ஷசனுக்கு ஆறுதல் சொல்லித் தேற்றிவிட்டு, சுக்ரீவன் அருகில் நின்ற தன் மாமனாரான சுஷேணனிடம் சொன்னான்: ‘பகைவரை அடக்கும் சகோதரர்களான ராம லக்ஷ்மணர் உணர்வு பெற்றதும், சூரர்களான வானரக் கூட்டங்களோடு அவர்களை அழைத்துக்கொண்டு நீ கிஷ்கிந்தைக்குச் செல். நானோ ராவணனை மகனோடும் உறவினரோடும் கொன்று, இழந்த செல்வத்தை இந்திரன் மீட்டது போல மைதிலியை மீட்டு வருவேன்.’ இங்கே சுக்ரீவனின் மாற்றம் கவனிக்கத்தக்கது — முந்தைய சர்க்கத்தில் அவன் அச்சத்தால் கண்ணீர் விட்டான்; இன்று அவனே மற்றவர்களைத் தேற்றுகிறான், தானே போர் புரிவதாக உறுதியும் அளிக்கிறான். ‘கருடனால் தாங்கப்பட்ட’ என்ற சொல் எதிர்காலத்தின் முன்னறிவிப்பு — அச்சுப் பதிப்பின் பாடத்தில் சுக்ரீவன் கருடனின் வருகையை முன்பே குறிப்பிடுகிறான்; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘சரஸம்பீடிதௌ’ (அம்புகளால் வருத்தப்பட்டவர்கள்) என்பது பாடம். சுஷேணன் தாரையின் தந்தை, சுக்ரீவனின் மாமனார், மருத்துவ வித்தை அறிந்தவன்; ஆகவே சகோதரர்களைக் காக்கும் பொறுப்பு அவனிடமே ஒப்படைக்கப்படுகிறது. ‘இழந்த செல்வத்தை இந்திரன் போல’ என்ற உவமை — அசுரர்களால் கவரப்பட்ட திருமகளை இந்திரன் மீண்டும் பெற்றது போல, சுக்ரீவன் சீதையை. நண்பனின் காரியத்தைத் தானே நிறைவேற்றுவேன் என்ற சுக்ரீவனின் உறுதிமொழி அவனுடைய நட்பின் உறுதியைக் காட்டுகிறது. சுக்ரீவன் விபீஷணனை ‘தர்மம் அறிந்தவனே’ என்று விளிக்கிறான்; இதனால் அண்ணனை அவன் விட்டு வந்தது தர்மத்தில் வேரூன்றியது என்று ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. இந்த விளியே விபீஷணனின் நாணத்தைத் தணிக்கிறது. இங்கே சுக்ரீவனின் தன்னம்பிக்கை முந்தைய சர்க்கத்தின் நம்பிக்கையிழப்புக்கு நேர்மாறானது — நண்பனின் சோகத்தைக் கண்டு அவனே உறுதியானான்.

வானர அரசனின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டுச் சுஷேணன் சொன்னான்: ‘பழங்காலத்துத் தேவாசுரப் பெரும்போரை நான் அனுபவித்திருக்கிறேன். அப்போது அம்பு எய்வதில் வல்ல தானவர்கள், ஆயுதம் அறிந்த தேவர்களை மீண்டும் மீண்டும் மூடியபடி கொன்றனர். வேதனையுற்று, உணர்விழந்து, உயிரிழந்த அவர்களுக்குப் பிருஹஸ்பதி மந்திரங்கள் கூடிய வித்தைகளாலும் மூலிகைகளாலும் மருத்துவம் செய்துவந்தார். அந்த மருந்துகளைக் கொண்டுவர சம்பாதி, பனஸன் முதலிய வானரர்கள் வேகமாக விரைந்து பாற்கடலுக்குச் செல்லட்டும். அந்த வானரர்கள் மலையில் விளையும் இரண்டு பெரும் மூலிகைகளை அறிவார்கள் — தெய்வத்தன்மையுடைய ஸஞ்ஜீவகரணியையும், தேவர்களால் படைக்கப்பட்ட விசல்யையையும். கடல்களில் சிறந்த பாற்கடலில் சந்திரம், துரோணம் என்ற இரு மலைகள் உள்ளன; அங்கேதான் அமுதம் கடையப்பட்டது; அங்கே அந்த உயர்ந்த மூலிகைகள் உள்ளன. அந்தப் பெருங்கடலில் அந்த இரு மலைகளும் தேவர்களால் அமைக்கப்பட்டவை. அரசே, இந்த வாயுவின் மைந்தனான அனுமன் அங்கே செல்லட்டும்.’ சுஷேணனின் சொல்லில் மூன்று பகுதிகள் — வரலாற்றுச் சான்று (பிருஹஸ்பதியின் மருத்துவம்), மூலிகைகளின் அறிமுகம், இடத்தின் குறிப்பு. ‘ஸஞ்ஜீவகரணி’ இறந்தவரையும் உயிர்ப்பிக்கும்; ‘விசல்யா’ உடலிலிருந்து அம்பு முனைகளை வெளியேற்றும் — இரண்டுமே இங்கே தேவையானவை. சந்திர, துரோண மலைகள் பாற்கடலில் இருப்பது அமுதம் கடைந்ததை நினைவூட்டுகிறது. அனுமனின் பெயர் இங்கே முதன்முதலில் கேட்கப்படுகிறது; பின்னர் லக்ஷ்மணன்மேல் சக்தி ஆயுதம் பாய்ந்தபோது அவன் உண்மையிலேயே மூலிகை மலையைக் கொண்டுவருவான். மருத்துவனான சுஷேணனும் நம்பிக்கை இழக்கவில்லை, வழியைத் தேடுகிறான் — இது அவனுடைய கடமைப் பற்றின் அறிமுகம். ஆனால் இந்த வழிக்குத் தேவை இருக்காது; ஏனெனில் இதே கணத்தில் கருடன் வருகிறான். ‘தேவாசுரப் பெரும்போரை அனுபவித்திருக்கிறேன்’ என்ற சொல்லால் சுஷேணன் தன் சொந்த அனுபவத்தைச் சான்றாக்குகிறான், கேட்டறிந்ததை மட்டுமல்ல. ‘சம்பாதி, பனஸன் முதலியோர்’ என்ற குறிப்பால் வேகமுடைய வானரர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். இங்கே மருத்துவ நூலின் பண்டைய வடிவம் தெரிகிறது — மந்திரங்கள் கூடிய வித்தைகளும் மூலிகைகளும் சேர்ந்த மருத்துவம். ‘பார்வதீ’ என்ற சொல் மலையில் விளைந்த மூலிகையைக் குறிக்கிறது. சுஷேணனின் முன்மொழிவு இறுதியில் பயனற்றுப் போகவில்லை; ஏனெனில் பின்னர் இதே வித்தை பயன்படுத்தப்படுகிறது.

இதற்கிடையில் காற்றும் மின்னலோடு கூடிய மேகங்களும் தோன்றின; காற்று கடலில் நீரைப் புரட்டி, மலைகளை நடுங்கச் செய்வது போல வீசியது. பெரும் சிறகுக் காற்றால் எல்லாத் தீவுகளிலுமுள்ள பெரிய மரங்கள் கிளைகள் முறிந்து உப்புக்கடல் நீரில் விழுந்தன. அங்கே வாழ்ந்த படமெடுக்கும் பாம்புகள் அஞ்சின; நீர்வாழ் உயிர்கள் அனைத்தும் விரைந்து உப்புக்கடலுக்குள் சென்றன. பின்னர் ஒரு கணத்தில் வானரர்கள் அனைவரும், எரியும் நெருப்புப் போன்ற, பெருவலிமையுடைய விநதையின் மைந்தனான கருடனைக் கண்டனர். அவன் வந்ததைக் கண்டதும், அம்புகளாகி அந்த இரு மனிதர்களையும் கட்டியிருந்த பெருவலிமையுடைய நாகங்கள் சிதறி ஓடின. பின்னர் சுபர்ணன் (அழகிய சிறகுடையவன்) காகுத்ஸ்தர்கள் இருவரையும் தொட்டு வாழ்த்தி, சந்திரனைப் போல் ஒளிரும் அவர்களுடைய முகங்களைக் கைகளால் தடவினான். விநதையின் மைந்தனால் தொடப்பட்டதும் அவர்களுடைய காயங்கள் ஆறின; உடல்கள் விரைவில் பொன்னிறமாகவும் மினுமினுப்பாகவும் ஆயின. அவர்களுடைய ஒளி, வீரம், வலிமை, ஓஜஸ், ஊக்கம், பெருங்குணங்கள், கூர்நோக்கு, அறிவு, நினைவாற்றல் ஆகியவை இரட்டிப்பாயின. பேரொளியுடைய கருடன் இந்திரனுக்கு நிகரான அவர்கள் இருவரையும் தூக்கி நிறுத்தி மகிழ்ந்து தழுவிக்கொண்டான்; ராமனும் அவனிடம் பேசினான். கருடனின் வருகையின் வருணனை இயற்கையின் கொந்தளிப்பால் தொடங்குகிறது — காற்று, மேகங்கள், மின்னல், கடலின் அலைகள், மரங்களின் வீழ்ச்சி. இவை அனைத்தும் அவனுடைய சிறகுக் காற்றின் விளைவு; இதனால் அவனுடைய பெருமை முன்பே குறிக்கப்படுகிறது. நாகங்கள் கருடனின் இயல்பான பகைவர்கள்; ஆகவே அவனைக் கண்டதுமே அவை ஓடின — இதனால் நாகபாசத்தின் மர்மம் வெளிப்படுகிறது: அம்புகள் உண்மையில் நாகங்களே. கருடனின் தீண்டல் மூலிகை போலச் செயல்படுகிறது — காயங்கள் உடனே ஆறுகின்றன, குணங்களும் இரட்டிப்பாகின்றன. இதனால் இந்த இடர் இறுதியில் நன்மைக்கே ஆயிற்று என்று அறியப்படுகிறது. ‘எரியும் நெருப்புப் போல’ என்ற உவமை கருடனின் பொன்னிறத்தையும் ஒளியையும் காட்டுகிறது. அவனுடைய தீண்டல் காயங்களை ஆற்றுவதோடு நில்லாமல் குணங்களையும் இரட்டிப்பாக்குகிறது — ‘கூர்நோக்கு, அறிவு, நினைவாற்றல்’ ஆகிய மனக் குணங்களும் வளர்ந்தன. இதனால் தெய்வ அருள் உடலையும் மனத்தையும் ஒருசேர வளர்க்கிறது என்று குறிக்கப்படுகிறது. ‘பொன்னிறமான மினுமினுப்பான உடல்கள்’ என்ற வருணனை நோய் நீங்கியவனின் பொலிவைக் காட்டுகிறது. கருடன் இரு சகோதரர்களையும் தழுவினான் — இந்தத் தழுவல் நட்பின் முதல் அடையாளம். கடலின் உயிர்களும் அச்சத்தால் ஆழ்நீருக்குள் புகுந்தன — கருடன் பாம்புகளுக்கும் கடல்வாழ் உயிர்களுக்கும் அச்சத்தின் காரணம். கவிஞர் கருடனின் வருகையை முதலில் ஒலியாலும், பிறகு காட்சியாலும் வருணிக்கிறார்; இதனால் வாசகரின் எதிர்பார்ப்பு வளர்கிறது.

ராமன் சொன்னான்: ‘உம்முடைய அருளால் ராவணியால் விளைந்த பெருந்துன்பத்தை ஒரு வழியில் கடந்தோம்; விரைவிலேயே வலிமையுடையவர்களாகவும் ஆக்கப்பட்டோம். தந்தை தசரதனையும் பாட்டன் அஜனையும் அடைந்தது போல, உம்மை அடைந்து என் நெஞ்சம் மகிழ்கிறது. அழகிய உருவமுடையவரும், தெய்வ மாலையும் நறுமணப் பூச்சும் உடையவரும், மாசற்ற ஆடைகள் அணிந்தவரும், தெய்வ அணிகலன்களால் அணிசெய்யப்பட்டவருமான நீர் யார்?’ பேரொளியும் பெருவலிமையும் உடைய பறவைகளின் அரசனான விநதையின் மைந்தன், மனம் மகிழ்ந்து, மகிழ்ச்சியால் கண்கள் கலங்கிய அவனிடம் சொன்னான்: ‘காகுத்ஸ்தனே, நான் உன் நண்பன், உனக்கு இனிய, வெளியே உலவும் உயிர்மூச்சு; கருத்மானாகிய நான் உங்கள் இருவருக்கும் உதவும் பொருட்டு இங்கே வந்தேன். பெருவீரமுடைய அசுரர்களும், பெருவலிமையுடைய தானவர்களும், நூறு வேள்வி செய்த இந்திரனை முன்னிட்டு கந்தர்வர்களோடு கூடிய தேவர்களும்கூட, கொடுஞ்செயல் புரியும் இந்திரஜித் மாய வலிமையால் அமைத்த இந்த மிகக் கொடிய அம்புக் கட்டை அவிழ்க்க முடியாது. கூரிய பற்களும் கடும் நஞ்சும் உடைய கத்ருவின் மக்களான இந்த நாகங்கள், ராக்ஷச மாயையின் வலிமையால் அம்புகளாகி உன்னைப் பற்றிக்கொண்டன. தர்மம் அறிந்தவனே, சத்தியப் பராக்கிரமம் உடைய ராமா, பகைவரைக் கொல்லும் தம்பி லக்ஷ்மணனோடு நீ நற்பேறு உடையவன். இந்தச் செய்தியைக் கேட்டு, நட்பைக் காக்கும் பொருட்டு, உங்கள் இருவர்மீதுமுள்ள அன்பால் உடனே விரைந்து நான் வந்தேன். மிகக் கொடிய இந்த அம்புக் கட்டிலிருந்து நீங்கள் இருவரும் விடுவிக்கப்பட்டீர்கள்; நீங்கள் எப்போதும் கவனக்குறைவின்றி இருக்க வேண்டும். ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் இயல்பாகவே போரில் வஞ்சகமாகப் போரிடுபவர்கள்; சூரர்களும் தூய உள்ளமுடையவர்களுமான உங்களுக்கோ நேர்மையே வலிமை. ஆகவே போர்க்களத்தில் ராக்ஷசர்களை நீங்கள் நம்பக்கூடாது; இந்த ஒரு எடுத்துக்காட்டாலேயே ராக்ஷசர்கள் எப்போதும் கோணலானவர்கள் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்.’ ராமனின் நன்றியுணர்வு ‘தந்தையைக் கண்டது போல என் நெஞ்சம் மகிழ்கிறது’ என்ற சொல்லில் வெளிப்படுகிறது. கருடனின் தன்னறிமுகம் மர்மமானது — ‘வெளியே உலவும் உயிர்மூச்சு’ என்று சொல்வதன்மூலம் அவன் (விஷ்ணுவின் வாகனம் என்ற முறையில்) ராமனின் தெய்வ இயல்பை நுட்பமாகச் சுட்டுகிறான், ஆனால் வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை. காத்ரவேயர்கள் கத்ருவின் மக்களான நாகங்கள்; கருடனின் தாய் விநதையின் சக்களத்தியின் மக்கள்; ஆகவே அவர்களுக்குக் கருடனோடுள்ள பகை புராணங்களில் புகழ்பெற்றது. கருடனின் அறிவுரை போர்நெறியின் சாரம் — அறவழிப் போர்வீரர்கள் நேர்மையானவர்கள்; ஆகவே வஞ்சகப் போர் புரிவோரிடம் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். ‘நேர்மையே வலிமை’ என்ற சொல் ராமனின் குணத்தைப் புகழ்கிறது; இருந்தும் அவனுடைய பலவீனத்தையும் குறிக்கிறது — நேர்மையானவன் எளிதில் வஞ்சிக்கப்படுகிறான். ‘நீர் யார்?’ என்ற ராமனின் கேள்வி இயல்பானது; ஏனெனில் அவன் கருடனை அறியவில்லை — இது மனித லீலையின் நிறைவேற்றம். கருடனின் விடையும் மறைபொருளானது — ‘உன் நண்பன்’, ‘உயிர்மூச்சு வெளியே உலவுவது’ என்று சொல்வதன்மூலம் அவன் ராமனோடு தனக்குள்ள நிலையான உறவைக் குறிக்கிறான்; ஏனெனில் கருடன் விஷ்ணுவின் வாகனம். ஆனால் ‘நட்பைப் பற்றி ஆர்வம் கொள்ளவேண்டாம்’ என்று பின்னர் சொல்லப்போகிறான்; ஆகவே மர்மம் காக்கப்படுகிறது. இந்த உரையாடலில் மூன்று பொருள்கள் — விடுதலையின் காரணம், நாகங்களின் அறிமுகம், எதிர்காலத்துக்கான அறிவுரை. ‘தேவர்களாலும் அவிழ்க்க முடியாது’ என்ற சொல்லால் இந்திரஜித்தின் மாயையின் பெருமையும், கருடனின் ஒப்பற்ற ஆற்றலும் காட்டப்படுகின்றன. ‘கவனக்குறைவின்றி இருக்க வேண்டும்’ என்ற அறிவுரை எல்லாப் போர்வீரர்களுக்குமான பொது விதி. ‘இந்த ஒரு எடுத்துக்காட்டாலேயே’ என்று கருடன் நாகபாச நிகழ்ச்சியையே எடுத்துக்காட்டாக்குகிறான் — அனுபவத்திலிருந்து பாடம் கற்க வேண்டும். ராமனும் அவனுடைய சொல்லை ஏற்றுக்கொள்கிறான்; பின்வரும் போர்களில் விழிப்புடனும் இருக்கிறான். தசரதனையும் அஜனையும் நினைவுகூர்வது ராமனின் குலப்பெருமையையும், கருடன்மீது தந்தைக்கு நிகரான மதிப்பையும் காட்டுகிறது. ‘மகிழ்ச்சியால் கண்கள் கலங்கியவன்’ என்பது ராமனின் அடைமொழி — மகிழ்ச்சியால் அவனுடைய கண்கள் நீர் நிறைந்தன. கருடனின் சொற்களில் பரிவும் கற்பித்தலும் கலந்துள்ளன — நண்பன் போல அன்பு செலுத்துகிறான், குரு போல அறிவுறுத்துகிறான். ‘தூய உள்ளமுடையவர்கள்’ என்ற சொல்லால் ராம லக்ஷ்மணரின் மாசின்மையும் ராக்ஷசர்களின் கோணல்தன்மையும் ஒப்பிடப்படுகின்றன.

இவ்வாறு ராமனிடம் சொல்லிவிட்டு, பெருவலிமையுடைய சுபர்ணன் அவனை மிகுந்த அன்போடு தழுவி விடைபெறத் தொடங்கினான்: ‘நண்பனே ராகவா, தர்மம் அறிந்தவனே, பகைவர்களிடமும் பரிவுடையவனே, உன் விடையை வேண்டுகிறேன்; என் விருப்பப்படி செல்வேன். ராகவா, நம் நட்பைப் பற்றி ஆர்வம் கொள்ளவேண்டாம்; வீரனே, போரில் உன் காரியத்தை முடித்ததும் இந்த நட்பை நீ அறிந்துகொள்வாய். அம்பு அலைகளால் இலங்கையைச் சிறுவர்களும் முதியவர்களும் மட்டுமே எஞ்சியதாக்கி, பகைவனான ராவணனைக் கொன்று நீ சீதையை அடைவாய்.’ இவ்வாறு இந்தச் சொல்லைச் சொல்லிவிட்டு, விரைந்த பராக்கிரமமுடைய சுபர்ணன் காட்டில் வாழும் வானரர்களின் நடுவே ராமனை நோயற்றவனாக்கி, வலம் வந்து தழுவி, வீரமுடைய காற்றைப் போல வானில் புகுந்து சென்றான். ஐம்பத்தேழாம் சுலோகம் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது — அங்கே கருடன் நட்பின் மர்மத்தைக் காலப்போக்கில் அறிவாய் என்று சொல்கிறான். ‘பகைவர்களிடமும் பரிவுடையவன்’ என்ற ராமனின் அடைமொழி அவனுடைய கருணையை அறிமுகப்படுத்துகிறது. கருடனின் முன்னுரைப்பு — இலங்கை சிறுவர்களும் முதியவர்களும் மட்டுமே எஞ்சியதாகும் — போரின் இறுதி விளைவைக் குறிக்கிறது. ‘காற்றைப் போல’ என்ற உவமை அவனுடைய செலவின் வேகத்தைக் காட்டுகிறது. வலம் வருதலும் தழுவலும் நண்பனுக்கான மதிப்பின் அடையாளங்கள். கருடன் விடை வேண்டுகிறான் — இது நன்னடத்தை; ஏனெனில் அவன் ராமனைத் தலைவனாகக் கருதுகிறான். ‘என் விருப்பப்படி’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய தன்னுரிமையும் குறிக்கப்படுகிறது. ‘பகைவர்களிடமும் பரிவுடையவன்’ என்ற அடைமொழி பின்னர் விபீஷணன், ராவணன் நிகழ்ச்சிகளில் நிரூபிக்கப்படும் — இறந்த ராவணனுக்கும் ஈமச்சடங்கு செய்ய ராமன் இசைகிறான். ‘அம்பு அலைகளால்’ என்ற உருவகம் — அம்புகள் கடலலைகள் போல இலங்கையை மூழ்கடிக்கும். கருடனின் வருகை எவ்வளவு திடீரென்றதோ அவ்வளவு திடீரென்றதே புறப்பாடும் — அவன் காரியத்தை முடித்துவிட்டே செல்கிறான். இந்த நிகழ்ச்சி முழுவதும் வானரர்களின் நடுவிலேயே நடந்தது; ஆகவே அவர்கள் அனைவரும் சாட்சிகள்.

பின்னர் நோய் நீங்கிய ராகவர்கள் இருவரையும் கண்டு வானரப் படைத்தலைவர்கள் சிங்க முழக்கம் செய்து, வால்களை அசைத்தனர். பின்னர் பேரிகைகளை அடித்தனர், மிருதங்கங்களை முழக்கினர்; மிகவும் மகிழ்ந்து சங்குகளை ஊதினர், முன்பு போலவே ஆரவாரித்தனர். மரங்களால் போரிடும் பராக்கிரமமுடைய மற்ற வானரர்கள் தோள்தட்டி, பலவகை மரங்களைப் பிடுங்கிக்கொண்டு நூறாயிரக்கணக்கில் நின்றனர். பெருமுழக்கங்களை எழுப்பி, இரவில் உலவுவோரை அச்சுறுத்தியபடி, போரிட விரும்பிய வானரர்கள் இலங்கையின் வாயில்களை அணுகினர். கோடையின் முடிவில் நள்ளிரவில் முழங்கும் மேகங்களின் மிக அச்சமூட்டும் ஒலி போல, கிளைகளில் உலவும் அந்த வானரப் படைத்தலைவர்களின் மிக அச்சமூட்டும் கொந்தளிப்பான முழக்கம் எழுந்தது. இந்தப் பகுதியின் வருணனை முந்தைய பகுதிகளின் சோகத்துக்கு நேர்மாறாகக் களிப்பு நிறைந்தது. ‘முன்பு போலவே’ என்ற சொல் வானரர்கள் முன்புபோல ஊக்கம் பெற்றனர் என்று குறிக்கிறது. இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது — கோடையின் முடிவில் மழைக்காலத்தின் முதல் மேகங்கள் என்ற உவமை புதிய ஊக்கத்தின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் இந்த முழக்கம் ராவணனால் கேட்கப்படுகிறது. பேரிகை, மிருதங்கம், சங்கு ஆகியவற்றின் ஒலி விழாவின் இசையும், போருக்கான அறைகூவலும் ஆகும். வானரர்கள் மரங்களைப் பிடுங்கிக்கொண்டு நின்றனர், அதாவது போருக்கு ஆயத்தமாயினர். இலங்கையின் வாயில்களை அணுகுவது எதிர்த்தாக்குதலின் தொடக்கம் — இனி வானரர்கள் தாக்குபவர்களாகிறார்கள். இந்த முழக்கமே அடுத்த சர்க்கத்தில் ராவணனைக் கவலையில் ஆழ்த்துகிறது. ‘கோடையின் முடிவில்’ என்ற காலக்குறிப்பு சோகத்தின் கோடை முடிந்தது, ஊக்கத்தின் மழைக்காலம் தொடங்கியது என்று குறிக்கிறது. வானரர்களின் முழக்கம் மேக இடி போல ஆழமானது; ராக்ஷசர்களின் நெஞ்சில் அச்சத்தை எழுப்புகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे पञ्चाशः सर्गः॥ ५०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க