॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 49

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

ராமனின் புலம்பல்

ராமன் உணர்வு பெறுதல், லக்ஷ்மணனை நோக்கிப் புலம்பல், தாய்மாரைப் பற்றிய கவலை, லக்ஷ்மணனின் குணங்களை நினைவுகூர்தல், சுக்ரீவனுக்குத் திரும்பிச் செல்ல விடை தருதல், விபீஷணனின் வருகையும் வானரர்கள் ஓடுதலும்

கொடிய அம்புக் கட்டால் கட்டுண்ட தசரதனின் மைந்தர்கள் இருவரும் நாகங்கள் போலப் பெருமூச்சுவிட்டபடி, குருதியில் நனைந்து கிடந்தனர். சுக்ரீவனோடு கூடிய பெருவலிமையுடைய சிறந்த வானரர்கள் அனைவரும் மகாத்மாக்களான அவர்கள் இருவரையும் சூழ்ந்து சோகத்தில் மூழ்கி நின்றனர். இதற்கிடையில் வீரமுடைய ராமன் அம்புகளால் கட்டுண்டிருந்தும் தன் உறுதியாலும் மனவலிமையாலும் உணர்வு பெற்றான். பின்னர் குருதியோடு அமர்ந்தபடி கிடந்த, அம்புகள் ஆழப் பதிந்த, வாடிய முகமுடைய தம்பியைக் கண்டு, வேதனையுற்ற அவன் புலம்பினான். ராமன் உணர்வு பெறுவது அவனுடைய ஆன்ம வலிமையின் பயன் — ‘உறுதியாலும் மனவலிமையாலும்’ என்று கவிஞர் காரணத்தைத் தெளிவாகச் சொல்கிறார். உடல் கட்டுண்டிருக்கிறது, ஆனால் மனம் உறுதியானது; ஆகவே அவன் முதலில் உணர்வு பெறுகிறான். லக்ஷ்மணனோ இன்னும் மயங்கியிருக்கிறான், அவனுடைய முகம் வாடியிருக்கிறது. உணர்வு பெற்ற ராமனின் முதல் சிந்தனை தன் நிலையைப் பற்றியதல்ல, தம்பியின் நிலையைப் பற்றியது — இது அவனுடைய உடன்பிறப்புப் பாசத்தின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது. ‘ஆழப் பதிந்த’ என்ற சொல் லக்ஷ்மணனின் உடலில் அம்புகள் ஆழமாகப் புகுந்தன என்று குறிக்கிறது. வானரர்களின் சோகமும் வருணிக்கப்படுகிறது; இதனால் தலைவன்மீது அவர்களுக்குள்ள பற்று வெளிப்படுகிறது. ‘நாகங்கள் போலப் பெருமூச்சுவிட்டபடி’ என்ற உவமை முந்தைய சர்க்கத்திலிருந்து தொடர்கிறது; அது நாகபாசத்தையும் நினைவூட்டுகிறது.

‘போரில் வெல்லப்பட்டுக் கிடக்கும் தம்பியை இன்று காணும் எனக்கு, சீதை கிடைத்தாலும் உயிர் இருந்தாலும் என்ன பயன்? மனிதர் உலகில் தேடினால் சீதைக்கு நிகரான பெண் கிடைக்கக்கூடும்; ஆனால் லக்ஷ்மணனுக்கு நிகரான உடன்பிறப்பும், அமைச்சனும், போர்த்துணைவனும் கிடைக்கமாட்டான். சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவன் உயிர்நீத்திருந்தால், வானரர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவே நான் என் உயிரை விட்டுவிடுவேன். தாய் கௌசல்யையிடம் என்ன சொல்வேன்? கைகேயியிடம் என்ன சொல்வேன்? மகனைக் காண ஏங்கும் அன்னை சுமித்திரையிடம் எப்படிச் சொல்வேன்? கன்றை இழந்த பசு போல நடுங்கும், அன்றில் பறவை போலத் துடிக்கும் அவளை, அவனில்லாமல் நான் சென்றால், எப்படித் தேற்றுவேன்? புகழ்பெற்ற சத்ருக்னனிடமும் பரதனிடமும் — “என்னோடு காட்டுக்கு வந்தான்; அவனில்லாமல் நான் வந்துவிட்டேன்” என்று எப்படிச் சொல்வேன்? அன்னை சுமித்திரை செய்யும் பழிப்பை என்னால் தாங்க முடியாது; இங்கேயே உடலை விட்டுவிடுவேன்; வாழ எனக்கு மனமில்லை.’ இங்கே ராமனின் சொல் புகழ்பெற்றது — ‘சீதைக்கு நிகரான பெண் கிடைக்கலாம், லக்ஷ்மணனுக்கு நிகரான உடன்பிறப்பு கிடைக்கமாட்டான்.’ இது சீதையை இழிவுபடுத்துவதல்ல; சோகத்தின் மிகுதியால் சொல்லப்பட்டது; இங்கே உடன்பிறப்புப் பாசமே முதன்மையானது. ‘ஸாம்பராயிக:’ (போர்த்துணைவன்) என்ற சொல்லால் லக்ஷ்மணன் போரில் துணைவன் என்பது தனித்துச் சொல்லப்படுகிறது. தாய்மாரைப் பற்றிய கவலை ராமனின் கடமையுணர்வைக் காட்டுகிறது — முந்தைய சர்க்கத்தில் சீதை கௌசல்யையைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டது போல, இவன் தன் துயரைவிடத் தாய்மாரின் துயரையே அதிகம் நினைக்கிறான். ‘கன்றை இழந்து நடுங்கும்’ என்ற உவமை கன்றில்லாத பசுவின் நிலையை நினைவூட்டுகிறது. சுமித்திரையின் பழிப்பு தனித்து அச்சமூட்டுவது; ஏனெனில் அவளே லக்ஷ்மணனை ராமனோடு காட்டுக்கு அனுப்பினாள். கைகேயியின் பெயரும் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது — ராமனின் மனத்தில் அவள்மீது வெறுப்பு இல்லை; அவளும் தாயே. ராமனின் இந்தச் சோகம் அவனுடைய மனித முகத்தை வெளிப்படுத்துகிறது — அவதாரமாயினும் அவன் மனிதனைப் போலத் துயரத்தை அனுபவிக்கிறான். ‘உயிரை விட்டுவிடுவேன்’ என்ற சொல் நம்பிக்கையிழப்பின் உச்சம்; ஆனால் ‘இருந்தால்’ என்ற சொல்லால் அவன் இன்னும் ஐயத்தை வைத்திருக்கிறான் — லக்ஷ்மணன் உயிர்நீத்தானோ இல்லையோ என்று.

‘தீவினை செய்த, இழிந்த என்னைச் சீ! எனக்காகவே இந்த லக்ஷ்மணன் உயிர்நீத்தவன் போல அம்புப் படுக்கையில் விழுந்து கிடக்கிறான். லக்ஷ்மணா, மிகவும் மனம் தளர்ந்த என்னை நீ எப்போதும் தேற்றுவாய்; இன்று உயிரிழந்தவன் போல வேதனையுற்ற என்னிடம் பேச முடியாதவனாக இருக்கிறாய். இன்று போரில் யாரால் பல ராக்ஷசர்கள் நிலத்தில் வீழ்த்தப்பட்டார்களோ, அதே நிலத்தில் சூரனான நீ மெல்ல வீழ்த்தப்பட்டுக் கிடக்கிறாய். குருதி வழியும் உடலுடன் இந்த அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கும் நீ, அம்புகளாலேயே ஆனவனாய், மறையும் சூரியன் போல ஒளிர்கிறாய். அம்புகள் உயிர்நிலைகளைத் தாக்கியதால் நீ இங்கே பேச முடியவில்லை; வலியால் பேசாத உன் உள்ளம் உன் கண்களின் சிவப்பால் தெரிகிறது. பேரொளியுடைய அவன் காட்டுக்குச் செல்லும் என்னைப் பின்தொடர்ந்தது போலவே, நானும் இவனை யமனுலகுக்குப் பின்தொடர்வேன். தன் உறவினர்களுக்கு அன்பனும் எப்போதும் என்னைப் பின்பற்றியவனுமான அவன், இழிந்த என்னுடைய தவறான நெறிகளால் இந்த நிலையை அடைந்தான். மிகவும் சினங்கொண்டிருந்தபோதும் வீரனான லக்ஷ்மணன் கடுஞ்சொல்லையோ இன்னாச்சொல்லையோ ஒருபோதும் எனக்குக் கேட்கச் செய்ததாக எனக்கு நினைவில்லை. ஒரே வேகத்தில் ஐந்நூறு அம்புகளை எய்த இந்த லக்ஷ்மணன் அம்பிலும் அஸ்திரங்களிலும் கார்த்தவீர்யனைவிட மேலானவன். மகாத்மாவான இந்திரனின் அஸ்திரங்களையும் தன் அஸ்திரங்களால் அழிக்கக்கூடியவனும், விலையுயர்ந்த படுக்கைக்கு உரியவனுமான இவன் கொல்லப்பட்டுத் தரையில் கிடக்கிறான்.’ இந்தப் பகுதியில் லக்ஷ்மணனின் மூன்று குணங்கள் புகழப்படுகின்றன — தேற்றும் தன்மை, பின்பற்றும் தன்மை, அஸ்திரப் பராக்கிரமம். ‘கடுஞ்சொல்லையோ இன்னாச்சொல்லையோ கேட்கச் செய்யவில்லை’ என்ற சொல் லக்ஷ்மணனின் பணிவுக்கு உச்சமான சான்று — சினங்கொண்டிருந்தபோதும் அவன் அண்ணனிடம் கசப்பாகப் பேசவில்லை. ராமன் தன்னைத் ‘தீவினை செய்த இழிந்தவன்’ என்று பழித்துக்கொள்கிறான்; ஏனெனில் தன்னாலேயே தம்பி காட்டுக்கு வந்தான். ‘மறையும் சூரியன்’ என்ற உவமை — சிவந்த நிறமுடைய சூரியன் மறையும்போது ஒளிர்வது போலக் குருதியில் நனைந்த லக்ஷ்மணன். கார்த்தவீர்யார்ஜுனன் ஆயிரம் கைகளுடைய புகழ்பெற்ற வில்லாளி; அவனைவிட மேலானவன் என்பது புகழ்ச்சி. ‘சனை:’ (மெல்ல) என்ற சொல் அச்சுப் பதிப்பில் உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘பரை:’ (பகைவர்களால்) என்று இருந்தாலும். ‘மனம் தளர்ந்த என்னை நீ எப்போதும் தேற்றுவாய்’ என்ற சொல்லால் காட்டுவாசத்தின் எல்லா நிகழ்ச்சிகளும் நினைவுகூரப்படுகின்றன — சீதை கவரப்பட்டபோதும், ஜடாயுவின் மரணத்தின்போதும், பம்பைக் கரையிலும் லக்ஷ்மணனே ராமனைத் தேற்றினான். இன்று அவனே மௌனமாக இருக்கிறான்; ஆகவே ராமனின் துயரம் இரட்டிப்பு. ‘வலியால் பேசாத’ என்ற வருணனை நுட்பமானது — லக்ஷ்மணனால் பேச முடியவில்லை; ஆனால் அவனுடைய கண்களின் சிவப்பு அவனுடைய வேதனையைச் சொல்கிறது. ‘அவன் என்னைப் பின்தொடர்ந்தது போல நானும் அவனைப் பின்தொடர்வேன்’ என்ற உறுதிமொழி உடன்பிறப்பு அறத்தின் பரஸ்பரத்தைக் காட்டுகிறது. அம்பு அஸ்திர வித்தையில் லக்ஷ்மணனின் மேன்மை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது; இதனால் அவனுடைய வீழ்ச்சியின் வியப்பு மிகுகிறது — இப்படிப்பட்ட வீரனும் மாயையால் வீழ்த்தப்பட்டான். ‘விலையுயர்ந்த படுக்கைக்கு உரியவன்’ என்ற சொல்லில் அரசகுமாரனின் சுகவாழ்வின் நினைவும், தரையில் கிடப்பதோடு அதன் முரணும் உள்ளன.

‘விபீஷணனை ராக்ஷசர்களின் அரசனாக நான் ஆக்கவில்லை; ஆகவே நான் சொன்ன அந்தச் சொல் பொய்யாகி என்னை எரிக்கும், ஐயமில்லை. சுக்ரீவா, இந்த நொடியிலேயே நீ இங்கிருந்து திரும்பிச் செல்ல வேண்டும்; அரசே, நானில்லாமல் நீ இருப்பதாக எண்ணி ராவணன் உன்னை வெல்ல முயல்வான். சுக்ரீவா, அங்கதனை முன்னிட்டு, படையோடும் தளவாடங்களோடும், நீலனோடும் நளனோடும் கடலைக் கடந்து செல். மற்றவர்களால் செய்ய முடியாத மிகப் பெரிய செயல் போரில் செய்யப்பட்டது; கரடிகளின் அரசனாலும் கோலாங்கூலர்களின் தலைவனாலும் நான் மகிழ்கிறேன். அங்கதன், மைந்தன், த்விவிதன் ஆகியோரால் செயல் செய்யப்பட்டது; கேசரியாலும் சம்பாதியாலும் கொடிய போர் புரியப்பட்டது. கவயன், கவாக்ஷன், சரபன், கஜன் ஆகியோராலும், எனக்காக உயிரைத் துறக்கத் துணிந்த மற்ற வானரர்களாலும் போர் புரியப்பட்டது. சுக்ரீவா, மனிதர்களால் விதியைக் கடக்க முடியாது. தோழனாலோ நண்பனாலோ எது மிக அதிகமாகச் செய்ய முடியுமோ, அதையெல்லாம் தர்மத்துக்கு அஞ்சும் நீ செய்துவிட்டாய். வானரருள் காளைகளே, இந்த நட்புக் கடமை உங்களால் செய்யப்பட்டது; என் விடைபெற்று நீங்கள் அனைவரும் விரும்பியபடி செல்லலாம்.’ அவனுடைய புலம்பலைக் கேட்ட வானரர்கள் அனைவரும் சிவந்த கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பெருக்கினர். இந்தப் பகுதியில் ராமனின் நன்றியுணர்வே முதன்மையானது — சோக நேரத்திலும் அவன் ஒவ்வொரு துணைவனின் பெயரையும் சொல்லி நன்றி கூறுகிறான். விபீஷணனுக்கான உறுதிமொழி நிறைவேறாதது அவனுடைய மனத்தில் எரிச்சல் — சத்தியத்தில் உறுதியான ராமனுக்குச் சொல் பொய்ப்பது சாவைவிடப் பெருந்துயரம். சுக்ரீவனின் பாதுகாப்பைப் பற்றிய கவலையும் தெரிகிறது — வலுவிழந்த சுக்ரீவனை ராவணன் தாக்கக்கூடும் என்று. ‘விதியைக் கடக்க முடியாது’ என்ற ராமனின் ஒப்புதல் அவனுடைய மனிதத் தன்மையைக் குறிக்கிறது. முப்பத்தொன்றாம் சுலோகம் ஓர் அரை மட்டுமே — ‘வர்தயாஞ்சக்ரிரே(அ)ச்ரூணி…’ என்பது. ‘நான் சொன்ன அந்தச் சொல் பொய்யாகி’ என்ற சொல், கடற்கரையில் விபீஷணன் அடைக்கலம் புகுந்தபோது ராமன் செய்த இலங்கை அரசுக்கான முடிசூட்டை நினைவூட்டுகிறது; அப்போது ராமன் அவனுக்குக் கடல்நீரால் அபிஷேகம் செய்திருந்தான். அங்கதனை முன்னிறுத்துவதும் பொருள் உடையது — சுக்ரீவனுக்குப் பின் அவனே வானர அரசின் வாரிசு. நீலன், நளன் ஆகியோரின் பெயர்களைச் சொல்வது அணை கட்டியதை நினைவூட்டுகிறது; அந்த அணையாலேயே திரும்பிச் செல்வது இயலும். கரடிகளின் அரசன் ஜாம்பவான், கோலாங்கூலர்களின் தலைவன் கவாக்ஷன், அனுமனின் தந்தை கேசரி, சம்பாதி என அனைவரும் வரிசையாக எண்ணப்படுகின்றனர் — ராமன் எவருடைய தொண்டையும் மறப்பதில்லை. ‘நட்புக் கடமை’ என்ற சொல்லால் அவன் வானரர்களின் உதவியை நட்பின் பயனாகக் கருதுகிறான், கடனாக அல்ல. முப்பதாம் சுலோகம் இரண்டு அரைகள் கொண்டது, ஆனால் இரண்டு வாக்கியங்களை இணைக்கிறது — ராமனின் விடை, வானரர்கள் கேட்டது. வானரர்களின் கண்ணீர் அவர்களுடைய அன்புக்குச் சான்று — அவர்கள் ராமனை விட்டுச் செல்ல விரும்பவில்லை; விடையைக் கேட்டும் அழுகிறார்கள். இதனால் வானரர்களின் உதவி அரச ஆணையால் மட்டுமல்ல, நெஞ்சாரவும் செய்யப்பட்டது என்று அறியப்படுகிறது.

பின்னர் எல்லாப் படைப்பிரிவுகளையும் நிலைநிறுத்திவிட்டு, கையில் கதையுடன் விபீஷணன் ராகவன் இருந்த இடத்துக்கு விரைந்து வந்தான். கருமை மைக்குவியல் போன்ற அவன் விரைந்து வருவதைக் கண்டு வானரர்கள் அனைவரும் ‘இவன் ராவணி’ என்று எண்ணி ஓடினர். விபீஷணனின் நிறம் இந்திரஜித்தைப் போலக் கரியது; அவனும் ராக்ஷசனே; ஆகவே இந்தக் குழப்பம் இயல்பானது. இந்த நிகழ்ச்சி அடுத்த சர்க்கத்துக்கு முன்னுரை — அங்கே சுக்ரீவனும் அங்கதனும் ஜாம்பவானும் இந்தக் குழப்பத்தைத் தீர்ப்பார்கள்; அதன்பின் கருடன் வருவான். வானரர்களின் அச்சத்தின் ஆழம் இங்கே குறிக்கப்படுகிறது — இந்திரஜித்தின் பெயரைக் கேட்டாலே அவர்கள் ஓடுகிறார்கள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकोनपञ्चाशः सर्ग॥ ४९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க