॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 48

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

சீதையின் புலம்பலும் திரிஜடையின் ஆறுதலும்

இலக்கணம் அறிந்தோர், சோதிடர் ஆகியோரின் சொற்கள் பொய்த்தல், நல்லிலக்கணங்களை நினைவுகூர்தல், கௌசல்யையைப் பற்றிய கவலை, திரிஜடை காரணங்களால் தேற்றுதல், அசோகவனத்துக்குத் திரும்புதல்

கணவன் கொல்லப்பட்டிருப்பதையும் பெருவலிமையுடைய லக்ஷ்மணனையும் கண்டு, சோகத்தால் வாடிய சீதை மிகவும் இரங்கத்தக்க வகையில் புலம்பினாள்: ‘“நீ மக்கட்பேறு உடையவளாகவும் கைம்மை அடையாதவளாகவும் இருப்பாய்” என்று என்னிடம் சொன்ன உடலிலக்கணம் அறிந்தோர் — அந்த அறிஞர்கள் அனைவரும் இன்று ராமன் கொல்லப்பட்டதால் பொய்யுரைத்தவர்கள் ஆனார்கள். என்னை வேள்வி செய்பவனின் பட்டத்தரசி என்றும், நீண்ட வேள்விகள் நடத்துபவனின் மனைவி என்றும் சொன்னவர்களும் இன்று பொய்யுரைத்தவர்கள் ஆனார்கள். வீர அரசர்களின் மனைவியருள் கணவனால் போற்றப்படுபவள் என்று என்னை அறிந்தவர்களும் பொய்யுரைத்தவர்கள் ஆனார்கள். என் காதுபடவே என்னை மங்கலமானவள் என்று சொன்ன சோதிடம் அறிந்த அந்தணர்களும் இன்று ராமன் கொல்லப்பட்டதால் பொய்யுரைத்தவர்கள் ஆனார்கள்.’ இந்தப் பகுதியின் தனிச்சிறப்பு, ‘தே(அ)த்ய ஸர்வே ஹதே ராமே ஜ்ஞானினோ(அ)ந்ருதவாதின:’ (ராமன் கொல்லப்பட்டதால் அந்த அறிஞர்கள் அனைவரும் இன்று பொய்யுரைத்தவர்கள்) என்ற பின்னரை நான்கு முறை திரும்ப வருவது. இந்தத் திரும்பவருதல் சோகத்தின் தாளம் போல அமைகிறது — சோகத்தில் வாடும் பெண் ஒரே வாக்கியத்தைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வது போல. சீதை தன் துயரைச் சோதிட நூலின் தோல்வியின் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறாள் — நூலறிந்தோர் அனைவரும் சொன்னது இன்று பொய்யாயிற்று. ‘வேள்வி செய்பவனின் பட்டத்தரசி’, ‘நீண்ட வேள்விகள் நடத்துபவனின் மனைவி’ என்ற சொற்களால் ராமன் வேள்விகள் செய்பவன் என்பது குறிக்கப்படுகிறது — தர்மாத்மாவான அரசனாக அவன் வேள்விகள் செய்வான் என்பது அவர்களுடைய முன்னுரைப்பு. ‘மக்கட்பேறு உடையவள்’ என்ற சொல்லும் இங்கே நினைவுகூரத்தக்கது; ஏனெனில் சீதைக்குப் பின்னர் இரு மைந்தர்கள் பிறப்பார்கள்; ஆகவே உண்மையில் அறிஞர்களின் சொல் பொய்யல்ல; சீதைக்கு இப்போது அது தெரியவில்லை, அவ்வளவே. இந்த முரண்நகை வாசகருக்கு ஆறுதல்.

‘எந்தப் பாதத் தாமரைக் குறிகளால் குலமகளிர் அரசர்களான கணவர்களோடு பேரரசில் முடிசூட்டப்படுகிறார்களோ, அந்தத் தாமரைக் குறிகள் என் பாதங்களில் உள்ளன. எந்தத் தீய இலக்கணங்களால் நற்பேறு அரிதான பெண்கள் கைம்மை அடைகிறார்களோ, அவற்றை இலக்கணம் பொய்த்துப்போன நான் தேடிப் பார்த்தும் என்னிடம் காணவில்லை. பெண்களின் இலக்கண நூல்களில் சொல்லப்பட்ட தாமரைக் குறிகள் பெயருக்கேற்ப உண்மையானவை; அவை இன்று ராமன் கொல்லப்பட்டதால் எனக்குப் பொய்யாகின்றன. என் கூந்தல் நுண்ணியது, ஒரே சீரானது, கருநீலமானது; புருவங்கள் ஒன்றோடொன்று சேராதவை; கணைக்கால்கள் உருண்டவை, மயிரற்றவை; பற்கள் இடைவெளியற்றவை. நெற்றிப்பொட்டுகள், கண்கள், கைகள், பாதங்கள், கணுக்கால்கள், தொடைகள் ஆகியவை சமமானவை, நிறைந்தவை; நகங்கள் ஒழுங்காக உருண்டவை, மினுமினுப்பானவை; விரல்கள் சமமானவை. என் தனங்கள் இடைவெளியற்றவை, பருத்தவை, உள்ளடங்கிய முலைக்கண்கள் உடையவை; உந்தி ஆழ்ந்தது, சுற்றிலும் உயர்ந்தது; விலாப்புறங்களும் மார்பும் நிறைந்தவை. என் நிறம் மணியைப் போன்றது; உடல் மயிர்கள் மென்மையானவை; பன்னிரண்டு நல்லிலக்கணங்களால் நிலைபெற்றவள் என்று அவர்கள் என்னைச் சொன்னார்கள். என் கைகளும் பாதங்களும் முழுமையான யவக் கோடுகள் உடையவை, இடைவெளியற்றவை, நல்ல நிறமுடையவை; ‘புன்முறுவல் உடையவள்’ என்றும் கன்னியரின் இலக்கணம் அறிந்தோர் என்னை அறிந்தனர். விதியின் போக்கை அறிந்த அந்தணர்கள் கணவனோடு எனக்குப் பேரரசில் முடிசூட்டு நிகழும் என்று சொன்னார்கள்; அவை யாவும் இன்று பொய்யாக்கப்பட்டன.’ இந்தப் பகுதி சாமுத்திரிக நூலுக்கு ஒரு பண்டைய சான்று — பெண்களின் உடலிலக்கணங்களால் அவர்களுடைய நற்பேறு சுட்டப்பட்டது. சீதை தன் உடலை நூலின் பார்வையில் சோதிக்கிறாள், செருக்கால் அல்ல — இந்த இலக்கணங்கள் இருக்குமானால் கைம்மை எப்படி என்று அவள் கேட்கிறாள். இந்தக் கேள்விக்குத் திரிஜடை விடை தருவாள் — இலக்கணங்கள் பொய்யல்ல, ராமன் உயிரோடுதான் இருக்கிறான். ‘இலக்கணம் பொய்த்துப்போனவள்’ என்பது தன்னைத் தானே பழித்தல் — தன் இலக்கணங்கள் பயனற்றவை என்று அவளே கருதுகிறாள். ‘பேரரசில் முடிசூட்டு’ என்ற சொல் தனித்து இரங்கத்தக்கது; ஏனெனில் அயோத்தியில் ராமனின் முடிசூட்டே தடைப்பட்டது, அதிலிருந்தே காட்டுவாசம் தொடங்கியது. இங்கே வருணிக்கப்பட்ட இலக்கணங்கள் அழகுக்கு மட்டுமல்ல, நற்பேற்றுக்குமான அடையாளங்களாகக் கருதப்படுகின்றன — பாதங்களில் தாமரைக் கோடுகள் பட்டத்தரசி நிலையையும், கைகால்களில் யவக் கோடுகள் செழிப்பையும், ஆழ்ந்த உந்தி நீண்ட ஆயுளையும் குறிக்கின்றன என்பது நூல். ‘பன்னிரண்டால் நிலைபெற்றவள்’ என்ற சொல்லால், நூலில் எண்ணப்பட்ட பன்னிரண்டு நல்லிலக்கணங்களின் நிறைவு குறிக்கப்படுகிறது. சீதை கன்னிப் பருவத்தில் ஜனகனின் இல்லத்தில் கேட்டதை இன்று நினைவுகூர்கிறாள் — இந்த நினைவு அவளுடைய இளமையின் எதிர்பார்ப்புகளைக் காட்டுகிறது. ‘பெயருக்கேற்ப உண்மையான தாமரைகள்’ என்ற சொல்லில் சிலேடை உள்ளது — ‘பத்மா’ என்பது திருமகளின் பெயரும் ஆகும்; ஆகவே அந்தத் தாமரைக் குறிகள் திருமகளையே குறிக்கின்றன. கைம்மையின் இலக்கணங்களை அவள் தன் உடலில் தேடுகிறாள், காணவில்லை — இந்தத் தேடலே அவளுக்குள் இருக்கும் நம்பிக்கையைக் குறிக்கிறது.

‘ஜனஸ்தானத்தைத் தூய்மையாக்கி, என்னைப் பற்றிய செய்தியைப் பெற்று, கலக்க முடியாத கடலைக் கடந்தும், இந்தச் சகோதரர்கள் பசுவின் குளம்படிச் சுவட்டில் கொல்லப்பட்டனர். ராகவர்கள் இருவரும் வாருண, ஆக்னேய, ஐந்திர, வாயவ்ய அஸ்திரங்களையும் பிரம்மசிரஸ் அஸ்திரத்தையும் பெற்றிருந்தனர்; இருந்தும் இந்திரனுக்கு நிகரான என் காவலர்கள் இருவரும் — துணையற்ற என்னுடைய காவலர்கள் — கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒருவனால் மாயையால் போரில் கொல்லப்பட்டனர். ராகவனின் பார்வைக்குள் வந்த பகைவன் மனவேகம் உடையவனாயினும் உயிரோடு திரும்ப மாட்டான். காலனுக்குச் சுமக்க முடியாத சுமை என்று எதுவும் இல்லை; விதி வெல்லுதற்கு மிக அரியது; அதனால்தான் ராமன் தம்பியோடு போரில் வீழ்த்தப்பட்டுக் கிடக்கிறான். நான் ராமனுக்காகவோ, பெருந்தேர்வீரனான லக்ஷ்மணனுக்காகவோ, எனக்காகவோ, என் தாய்க்காகவோ அவ்வளவு வருந்தவில்லை — தவக்கோலம் பூண்ட என் மாமியாருக்காக வருந்துவது போல. அவள் எப்போதும் “நோன்பை முடித்துத் திரும்பிவரும் ராமனையும், சீதையையும், லக்ஷ்மணனையும் எப்போது காண்பேன்?” என்றே சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.’ ‘பசுவின் குளம்படிச் சுவட்டில் கொல்லப்பட்டனர்’ என்பது ஒரு பழமொழி — பெருங்கடலைக் கடந்தவன் பசுவின் குளம்படிச் சுவட்டு நீரில் மூழ்குகிறான் என்பதாம். இங்கே சீதையின் சோகம் தன்னை மையமாகக் கொண்டதல்ல; கணவனைவிடவும் மாமியார் கௌசல்யையின் துயரத்தையே அவள் நினைக்கிறாள். இது அவளுடைய பெருந்தன்மைக்கு உச்சமான சான்று. அஸ்திரங்களின் பட்டியல் ராமனின் தெய்வ ஆற்றலை நினைவூட்டுகிறது — மனிதனாயினும் அவன் தேவர்களின் அஸ்திரங்களை அறிந்தவன். ‘கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒருவனால்’ என்ற சொல் சீதையின் வாயில் நியாயமான குற்றச்சாட்டாக அமைகிறது — நேர்ப்போரில் ராமன் ஒருபோதும் தோற்றிருக்க மாட்டான்; மாயையால் மட்டுமே வஞ்சிக்கப்பட்டான். ‘காலனுக்குச் சுமக்க முடியாத சுமை இல்லை’ என்ற வாக்கியத்தில் விதியின் எல்லாம் வல்ல தன்மை ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. சீதை ராமனின் பராக்கிரமத்தை வரிசையாக நினைவுகூர்கிறாள் — ஜனஸ்தானத்தைத் தூய்மையாக்கியது, சீதையைப் பற்றிய செய்தியைப் பெற்றது, கடலைக் கடந்தது. இந்தப் பெருஞ்செயல்கள் அனைத்தையும் செய்தபின் இறுதியில் எளிய முறையில் வீழ்ந்ததே அவளுடைய வியப்பு. ‘என் காவலர்கள் இருவரும்’ என்ற சொல்லில் லக்ஷ்மணனும் தன்னைக் காப்பவன் என்று ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. கௌசல்யையின் வருணனையில் ‘தவக்கோலம் பூண்டவள்’ என்ற அடைமொழி — மகனைப் பிரிந்ததால் அவள் தவசியைப் போல மெலிந்துவிட்டாள். சீதை மாமியாரின் எதிர்பார்ப்பை நினைவுகூர்கிறாள் — ‘எப்போது காண்பேன்’ என்ற காத்திருப்பே அவளுடைய வாழ்வின் அடிப்படை.

இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சீதையிடம் ராக்ஷசியான திரிஜடை சொன்னாள்: ‘தேவி, வருந்தாதே; இதோ உன் கணவன் உயிரோடிருக்கிறான். ராம லக்ஷ்மணரான இந்தச் சகோதரர்கள் உயிரோடிருக்கிறார்கள் என்பதற்கான பெரிய, பொருத்தமான காரணங்களைச் சொல்கிறேன். போரில் தலைவன் கொல்லப்பட்டிருந்தால் வீரர்களின் முகங்கள் சினம் சூழ்ந்தவையாகவும் மகிழ்ச்சியால் ஆர்வம் பொங்குபவையாகவும் இருக்காது. வைதேஹி, இந்தப் புஷ்பகம் என்ற தெய்வ விமானம், இவர்கள் உயிரிழந்திருந்தால் உன்னைத் தாங்கியிருக்காது. சிறந்த வீரர்களை இழந்த படை ஊக்கம் இழந்து, முயற்சியற்று, போர்களில் சுக்கான் உடைந்த படகு நீரில் சுழல்வது போலச் சுழலும். தவக்கோலம் பூண்டவளே, இந்தப் படையோ பதற்றமின்றி, கலக்கமின்றி காகுத்ஸ்தர்களைக் காக்கிறது; இதை நான் அன்போடு உனக்குச் சொல்கிறேன். ஆகவே நீ மகிழ்ச்சி விளைவிக்கும் இந்த அனுமானங்களால் நன்கு நம்பிக்கை கொள்; கொல்லப்படாத காகுத்ஸ்தர்களைப் பார்; அன்பினால் இதை உனக்குச் சொல்கிறேன். மைதிலி, நான் இதற்கு முன் பொய் சொன்னதில்லை, இனியும் சொல்லமாட்டேன்; உன் நன்னடத்தையாலும் இனிய இயல்பாலும் நீ என் மனத்துக்குள் புகுந்துவிட்டாய். இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும்கூட இவர்களைப் போரில் வெல்ல முடியாது; அத்தகைய காட்சியைக் கண்டே நான் உனக்குச் சொன்னேன். இந்த மிகப் பெரிய வியப்பைப் பார் — அம்புகளால் உணர்விழந்து விழுந்திருந்தும் இவர்களைப் பொலிவு விட்டு நீங்கவில்லை. பொதுவாக வலிமை இழந்த, ஆயுள் முடிந்த மனிதர்களின் முகங்களில் பெரும் சிதைவு காணப்படும். ஆகவே ஜனகனின் மகளே, ராம லக்ஷ்மணருக்காகச் சோகத்தையும் துயரத்தையும் மயக்கத்தையும் விட்டுவிடு; இன்று இவர்கள் உயிரோடில்லாமல் இருப்பது இயலாது.’ திரிஜடையின் ஆறுதல் தூய தர்க்கத்தால் கட்டப்பட்டது — கண்முன் தெரியும் அடையாளங்கள், தெய்வ விமானத்தின் நியதி, படையின் நடத்தை, முகத்தின் ஒளி. ராக்ஷசியாயினும் அவள் உண்மை பேசுபவள், சீதையின் நன்னடத்தையால் கவரப்பட்டவள். ‘சுக்கான் உடைந்த படகு’ என்ற உவமை அழகானது — சுக்கான் பிடிப்பவன் இல்லாத படகு திசையின்றிச் சுழல்வது போலத் தலைவனற்ற படை. இந்த ஆறுதல் முந்தைய சர்க்கத்தில் விபீஷணன் சுக்ரீவனிடம் சொன்ன சொல்லை ஒத்தது — இருவருமே ‘பொலிவு விட்டு நீங்கவில்லை’ என்ற அடையாளத்தையே சான்றாகக் கொள்கிறார்கள். இங்கே கவிஞர் ராக்ஷச இனத்திலும் நல்லோரின் நல்லுள்ளத்தைக் காட்டுகிறார். இந்த வாதத்தின் வரிசையும் கவனிக்கத்தக்கது. முதலில் அவள் நேரடியாக முடிவைச் சொல்கிறாள் — ‘கணவன் உயிரோடிருக்கிறான்’; பின்னர் காரணங்களைச் சொல்வதாக உறுதியளிக்கிறாள்; பின்னர் ஒவ்வொரு காரணத்தையும் விளக்குகிறாள். முதல் காரணம் வீரர்களின் முகங்கள் — தலைவன் கொல்லப்பட்டிருந்தால் வீரர்கள் சோகத்தால் வாடியிருப்பார்கள், சினத்தோடும் ஊக்கத்தோடும் இருக்கமாட்டார்கள். இரண்டாவது புஷ்பகத்தின் தெய்வத்தன்மை — இந்த விமானம் கைம்பெண்ணைச் சுமக்காது என்பது பெயர்பெற்ற செய்தி. மூன்றாவது படையின் உறுதி — வானரப் படை ஓடவில்லை, காவலில் முனைந்திருக்கிறது. நான்காவது முகத்தின் ஒளி — இறந்தவர்களின் முகம் சிதைந்திருக்கும்; இவர்களிடமோ பொலிவு தெரிகிறது. இறுதியில் அவள் தன் உண்மை பேசும் தன்மையைச் சான்றாக்குகிறாள், சீதைமீதுள்ள அன்பையும் வெளிப்படுத்துகிறாள். இந்த வரிசை அளவை நூலின் அனுமான முறையைப் பின்பற்றுகிறது — ‘மகிழ்ச்சி விளைவிக்கும் அனுமானங்களால்’ என்று அவளே சொல்கிறாள். ‘நாத்ய சக்யமஜீவிதும்’ என்ற இறுதி வாக்கியம் இருபொருள் உடையது — ராம லக்ஷ்மணர் இறந்திருப்பது இயலாது; சீதையும் உயிரை விடுவது இயலாது.

தேவமகளைப் போன்ற மைதிலியான சீதை அவளுடைய சொல்லைக் கேட்டுக் கைகூப்பி, ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று அவளிடம் சொன்னாள். மனவேகமுடைய அந்தப் புஷ்பக விமானம் திருப்பப்பட்டு, வாடிய சீதை திரிஜடையோடு இலங்கைக்குள்ளேயே கொண்டுசெல்லப்பட்டாள். பின்னர் திரிஜடையோடு புஷ்பகத்திலிருந்து இறங்கிய அவள் ராக்ஷசிகளால் அசோகவனத்துக்குள்ளேயே கொண்டுசெல்லப்பட்டாள். பல மரத்தோப்புகள் உடைய ராக்ஷசேந்திரனின் இன்பவனத்துக்குள் நுழைந்து, அரசகுமாரர்கள் இருவரையும் நினைத்து நினைத்துச் சீதை பெருந்துயரம் அடைந்தாள். சீதையின் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்ற விடை நம்பிக்கையைக் குறிப்பதல்ல, வேண்டுதலைக் குறிப்பது — திரிஜடையின் சொல் உண்மையாகட்டும் என்று அவள் விரும்புகிறாள். ஆகவே இறுதியில் மீண்டும் துயரம் — தர்க்கம் மனத்தைத் தேற்றுகிறது, ஆனால் நெஞ்சை முழுமையாகத் தேற்றவில்லை. இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது. ‘பல மரத்தோப்புகள் உடைய’ என்ற இன்பவனத்தின் அழகு, சீதையின் துயரத்தோடு முரண்படும் சித்திரத்தைப் படைக்கிறது. சர்க்கத்தின் இறுதியில் சீதை மீண்டும் தன் சிறையிடத்தை அடைகிறாள்; ஆனால் அவளுடைய மனத்தில் நம்பிக்கையின் சிறு விதை திரிஜடையால் விதைக்கப்பட்டுள்ளது. திரிஜடை உடனிருப்பதால் சீதை தனியள் அல்ல; இதுவும் அவளுக்கான ஆறுதலின் ஒரு பகுதி.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डेऽष्टचत्वारिंशः सर्गः॥ ४८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க