சர்க்கம்
சீதை போர்க்களத்தைக் காணுதலும் புலம்பலும்
வானரர்கள் ராம லக்ஷ்மணரைக் காத்தல், ராவணனின் ஆணை, புஷ்பகத்தில் சீதையைப் போர்க்களத்துக்குக் கொண்டு செல்லுதல், இலங்கையில் அறிவிப்பு, அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கும் சகோதரர்களைக் காணுதலும் சீதையின் துயரமும்
காரியத்தை முடித்த ராவணனின் மகன் இலங்கைக்குள் நுழைந்தபின், வானரருள் காளைகள் ராகவனைச் சூழ்ந்து நின்று காத்தனர். அனுமன், அங்கதன், நீலன், சுஷேணன், குமுதன், நளன், கஜன், கவாக்ஷன், கவயன், சரபன், கந்தமாதனன், ஜாம்பவான், ரிஷபன், ஸ்கந்தன், ரம்பன், சதபலி, பிருது ஆகிய இவர்கள் அனைவரும் படைகளை அணிவகுத்து, விழிப்புடன், மரங்களை ஏந்திக்கொண்டு எல்லாப் பக்கங்களிலும் நின்றனர். அந்த வானரர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் குறுக்காகவும் மேலாகவும் உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்தனர்; புல் அசைந்தாலும் ‘ராக்ஷசர்கள் வந்துவிட்டனர்’ என்று கருதினர். இந்த வருணனையில் அச்சத்தின் நுட்பமான சித்திரம் உள்ளது — கண்ணுக்குத் தெரியாத பகைவனால் வருத்தப்பட்ட வானரர்கள் இப்போது ஒவ்வோர் அசைவையும் பகைவனின் வருகையாகக் கருதுகிறார்கள். இருந்தும் அவர்கள் ஓடவில்லை; தலைவனைச் சூழ்ந்து உறுதியாகக் காக்கிறார்கள். முந்தைய சர்க்கத்தில் விபீஷணனால் படை மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்டது; அதன் பயன் இங்கே காணப்படுகிறது. பெயர்களின் நீண்ட பட்டியல் படையின் தலைவர்கள் அனைவருடைய பற்றுறுதியையும் குறிக்கிறது — எவரும் தம் படையை விட்டுச் செல்லவில்லை. ‘படைகளை அணிவகுத்து’ என்ற சொல்லால் அவர்கள் வியூகம் அமைத்து நின்றனர், சிதறிக் கிடக்கவில்லை என்று அறியப்படுகிறது. மரங்களே வானரர்களின் ஆயுதங்கள்; ஆகவே அவற்றை ஏந்தி ஆயத்தமாக நிற்கின்றனர். இந்தக் காவல் இரவு முழுவதும் நீடித்தது என்று ஊகிக்கப்படுகிறது.
மகிழ்ச்சியுற்ற ராவணனும் தன் மகன் இந்திரஜித்தை அனுப்பிவிட்டுச் சீதையைக் காக்கும் ராக்ஷசிகளை அழைத்தான். திரிஜடையும் மற்ற ராக்ஷசிகளும் ஆணைப்படி அவனிடம் வந்தனர். மகிழ்ந்த ராக்ஷசர் தலைவன் அவர்களிடம் சொன்னான்: ‘ராம லக்ஷ்மணர் இந்திரஜித்தால் கொல்லப்பட்டனர் என்று வைதேஹியிடம் சொல்லுங்கள். அவளைப் புஷ்பகத்தில் ஏற்றிப் போரில் கொல்லப்பட்ட அவர்கள் இருவரையும் காட்டுங்கள். யாரைச் சார்ந்து உறுதிகொண்டு இவள் என்னை அணுகவில்லையோ, அந்த இவளுடைய கணவன் தன் தம்பியோடு போர்முனையில் கொல்லப்பட்டான். இன்று மைதிலி ஐயமின்றி, கலக்கமின்றி, எதிர்பார்ப்பின்றி, எல்லா அணிகலன்களும் பூண்டு என்னை அணுகுவாள். காலனின் வசப்பட்ட ராமனை லக்ஷ்மணனோடு போரில் கண்டு, திரும்பி, வேறு வழி காணாமல், எதிர்பார்ப்பற்றவளான அந்த அகன்ற கண்ணாள் தானே என்னை அணுகுவாள்.’ தீயோனான ராவணனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு ராக்ஷசிகள் ‘அப்படியே’ என்றனர். ராவணனின் சிந்தனை இங்கே தெளிவாகத் தெரிகிறது — சீதையின் மனவுறுதிக்கு வேர் ராமன்மீதுள்ள நம்பிக்கை என்று அவன் அறிவான். ஆகவே அவனுடைய எதிர்பார்ப்பு — அவள் ராமனை இறந்தவனாகக் கண்டால் அவளுடைய அடைக்கலம் அழியும், அவள் வேறு வழியின்றி அவனை ஏற்பாள். ‘அவஷ்டப்தா’ (உறுதிகொண்டவள்) என்ற சொல் உறுதியைக் குறிப்பது — ராமனைச் சார்ந்து அவள் தூண் போல நிலையாக நின்றாள். ராவணன் பெண்ணின் மனத்தை அறியவில்லை — கற்புடையவளின் அன்பு சாவாலும் அழிவதில்லை. பதினொன்றாம் சுலோகத்தின் முதல் பாதி ‘அனபேக்ஷா விசாலாக்ஷீ’ வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது; அங்கே வாக்கியம் அடுத்த சுலோகத்துக்குள் நீள்கிறது. ‘எல்லா அணிகலன்களும் பூண்டு’ என்ற ராவணனின் கற்பனை தனித்துக் கொடியது — கணவன் கொல்லப்பட்டான் என்று அவன் நினைக்கும் பெண் அணிகலன்கள் பூண்டு அவனை அணுகுவாள் என்பது அவனுடைய எதிர்பார்ப்பு. இந்த எதிர்பார்ப்பு அவனுக்குத் தர்ம அறிவே இல்லை என்பதைக் காட்டுகிறது. திரிஜடையின் பெயர் இங்கே முதலில் குறிப்பிடப்படுகிறது; ஏனெனில் அவள் ராக்ஷசிகளில் முதன்மையானவள், சீதைக்குக் கனவு கண்டு சொன்ன நல்லுள்ளம் உடையவள். ராவணன் பெண்கள் வாயிலாகவே சீதையை ஏமாற்ற விரும்புகிறான்; ஏனெனில் அவர்கள் சொல்லும் சொல் நம்பத்தக்கது போலத் தோன்றும்.
ராக்ஷசிகள் புஷ்பகம் இருந்த இடத்துக்குச் சென்றனர். ராவணனின் ஆணைப்படி புஷ்பகத்தை எடுத்துக்கொண்டு அவர்கள் அசோகவனத்தில் இருந்த மைதிலியிடம் கொண்டுவந்தனர். கணவனைப் பற்றிய சோகத்தால் தோற்கடிக்கப்பட்ட அந்தச் சீதையை அழைத்துக்கொண்டு ராக்ஷசிகள் அவளைப் புஷ்பக விமானத்தில் ஏற்றினர். பின்னர் திரிஜடையோடு சீதையைப் புஷ்பகத்தில் ஏற்றி, அவளுக்கு ராம லக்ஷ்மணரைக் காட்டுவதற்காக அவர்கள் சென்றனர். இங்கோ ராவணன் இலங்கையைப் பதாகைகளும் கொடிகளும் மாலைகளாக நிறைந்ததாக்கினான்; மகிழ்ந்த அந்த ராக்ஷசேசுவரன் ‘ராகவனும் லக்ஷ்மணனும் போரில் இந்திரஜித்தால் கொல்லப்பட்டனர்’ என்று இலங்கையில் பறைசாற்றுவித்தான். புஷ்பகம் குபேரனின் விமானம்; அதைக்கொண்டே ராவணன் சீதையை ஜனஸ்தானத்திலிருந்து கவர்ந்து சென்றான்; இன்று அதே விமானத்தில் அவள் இறந்தவன் போலக் கிடக்கும் கணவனைக் காணக் கொண்டு செல்லப்படுகிறாள் — கவிஞர் இந்த முரண்நகையை மௌனமாகக் காட்டுகிறார். திரிஜடை உடன் செல்வது தனித்துப் பொருள் நிறைந்தது; ஏனெனில் அவளே சீதையின் நலம் விரும்புபவள்; அடுத்த சர்க்கத்தில் அவளே சீதையைத் தேற்றுவாள். இலங்கையை அலங்கரிப்பதும் அறிவிப்பதும் ராவணனின் அரசியல் — குடிமக்களின் மனத்தில் வெற்றியின் நம்பிக்கையை நிலைநிறுத்த அவன் விரும்புகிறான். பதினைந்தாம் சுலோகத்தின் முதல் பாதி ‘ஜக்முர்தர்சயிதும் தஸ்யை’ வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது. ‘கணவனைப் பற்றிய சோகத்தால் தோற்கடிக்கப்பட்டவள்’ என்ற சொல்லால், அசோகவனத்திலேயே சீதை கணவனைப் பற்றிய சோகத்தால் வருந்தியிருந்தாள் என்று அறியப்படுகிறது; இன்று அவளுடைய சோகம் உச்சத்தை அடையும். அறிவிப்பால் இலங்கைவாசிகளும் நம்புகிறார்கள்; இதனால் சீதையின் நம்பிக்கைக்கான எல்லா வழிகளும் அடைக்கப்படுகின்றன.
திரிஜடையோடு விமானத்தில் சென்று சீதை வானரப் படை முழுவதும் வீழ்த்தப்பட்டிருப்பதைக் கண்டாள். மனம் களித்த ஊனுண்ணிகளான ராக்ஷசர்களையும், ராம லக்ஷ்மணரின் அருகில் மிகுந்த துயரத்தால் வாடும் வானரர்களையும் அவள் கண்டாள். பின்னர் அம்புப் படுக்கையில் கிடந்த, அம்புகளால் வருந்திய, உணர்வற்ற லக்ஷ்மணனையும் ராமனையும் இருவரையும் சீதை கண்டாள். அந்த வீரர்கள் இருவரும் கவசம் சிதைந்து, வில் எறியப்பட்டு, அம்புகளால் எல்லா உறுப்புகளும் வெட்டப்பட்டு, தரையில் அம்புக் கட்டுகளாலேயே ஆனவர்கள் போலக் கிடந்தனர். தாமரைக் கண்ணர்களும் சிறந்த வீரர்களும் மனிதருள் காளைகளுமான அந்தச் சகோதரர்கள் அக்னியின் இரு குமாரர்கள் போலக் கிடப்பதைக் கண்டு, அம்புப் படுக்கையில் அவ்வாறு கிடந்த மனிதருள் காளைகளை நோக்கித் துயரத்தால் வாடிய சீதை மிகவும் இரங்கத்தக்க வகையில் புலம்பினாள். குறையற்ற உறுப்புகளும் கரிய கண்களும் உடைய ஜனகனின் மகள், தன் கணவனும் லக்ஷ்மணனும் புழுதியில் புரள்வதைக் கண்டு அழுதாள். கண்ணீராலும் சோகத்தாலும் தாக்கப்பட்ட அவள், தேவபுத்திரர்களைப் போன்ற வல்லமையுடைய அந்தச் சகோதரர்களை உற்றுநோக்கி, அவர்கள் இறந்துவிட்டனர் என்று எண்ணி, துயரத்துடன் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னாள் — அந்தச் சொல் அடுத்த சர்க்கத்தில் வருணிக்கப்படுகிறது. ‘அக்னியின் இரு குமாரர்கள் போல’ என்ற உவமை — அக்னியின் மைந்தர்களான சாகன், விசாகன் போல ஒளியுடையவர்கள் — துயரத்திலும் அவர்களுடைய தெய்வத்தன்மையைக் குறிக்கிறது. ‘அம்புக் கட்டுகளாலேயே ஆனவர்கள் போல’ என்ற சித்திரம் அச்சமூட்டுவது — அவர்களுடைய உடல் அம்புகளாலேயே செய்யப்பட்டது போல. சீதையின் பார்வையில் முதலில் படையின் நிலை, பின்னர் பகைவர்களின் களிப்பு, இறுதியில் கணவனின் நிலை — இந்த வரிசை சோகத்தின் படிப்படியான வளர்ச்சியைக் காட்டுகிறது. இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது. இருபத்தொன்றாம் சுலோகத்தின் இரண்டாம் பாதி, இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தின் முதல் பாதி, இருபத்து மூன்றாம் சுலோகம் முழுவதும் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன. இந்தப் பகுதியில் சீதையின் மௌனம் தனித்து நெஞ்சைத் தொடுகிறது — அவள் முதலில் பார்க்க மட்டுமே செய்கிறாள், பேசவில்லை; பின்னர் அழுகிறாள்; இறுதியில்தான் சொல் பிறக்கிறது. சோகத்தின் இந்த வரிசை இயல்பானது. ‘புழுதியில் புரள்வதை’ என்ற சொல் அவர்கள் முற்றிலும் அசைவற்றவர்கள் அல்ல, சிறிது அசைவு இருக்கிறது என்று குறிக்கிறது; இருந்தும் அச்சத்தால் சீதை அதைக் கவனிக்கவில்லை. அவளுடைய புலம்பல் அடுத்த சர்க்கத்தில் சோதிடர்களின் சொற்களை நினைவுகூர்ந்து தொடங்குகிறது. வானரர்கள் அங்கே துயருற்றிருக்க, ராக்ஷசர்களோ களிப்புற்றிருக்கிறார்கள் — இந்த முரண் காட்சியின் இரக்கத்தை மிகுவிக்கிறது. ‘குறையற்ற உறுப்புடையவள்’, ‘கரிய கண்ணாள்’ என்ற சீதையின் அடைமொழிகள் அவளுடைய அழகை நினைவூட்டுகின்றன; இதனால் அவள் கைம்பெண் ஆவாளோ என்ற ஐயம் இன்னும் இரங்கத்தக்கதாகிறது. ‘தேவபுத்திரர்களைப் போன்ற வல்லமையுடையவர்கள்’ என்பதால் அந்தச் சகோதரர்கள் மனிதர்களாயினும் தெய்வ ஆற்றல் உடையவர்கள் என்று குறிக்கப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे सप्तचत्वारिंशः सर्गः॥ ४७॥