॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 46

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

இந்திரஜித்தின் களிப்பும் விபீஷணன் சுக்ரீவனைத் தேற்றுதலும்

அம்புகளால் கட்டுண்ட சகோதரர்களைக் காணுதல், இந்திரஜித்தின் தற்புகழ்ச்சியும் வானரர்களைத் துன்புறுத்துதலும், சுக்ரீவனின் அச்சம், விபீஷணனின் ஆறுதல், ராவணனின் பாராட்டு

பத்து வானரர்களும் வானையும் மண்ணையும் தேடிவிட்டுத் திரும்பி வந்தபோது, ராம லக்ஷ்மணர் அம்புகளால் மூடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டனர். செயலை முடித்து, மழை பொழிந்து ஓய்ந்த மழைத்தேவன் அமைதியடைவது போல இந்திரஜித் ஓய்ந்தபின், சுக்ரீவனும் விபீஷணனும் அந்த இடத்துக்கு வந்தனர். நீலன், த்விவிதன், மைந்தன், சுஷேணன், குமுதன், அங்கதன், அனுமன் ஆகியோர் விரைந்து இரு ராகவர்களுக்காகவும் வருந்தினர். அந்தச் சகோதரர்கள் அசைவற்று, மெல்ல மூச்சுவிட்டபடி, குருதியில் தோய்ந்து, அம்புவலையால் நிறைக்கப்பட்டு, விறைத்து அம்புப் படுக்கையில் கிடந்தனர். பாம்புகள் போலப் பெருமூச்சுவிட்டபடி, அசைவற்று, வீரம் மங்கி, குருதிப் பெருக்கால் உறுப்புகள் பூசப்பட்ட அவர்கள் இருவரும் விழுந்துகிடக்கும் இரு பொற்கொடிமரங்கள் போலத் தோன்றினர். கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடைய தங்கள் படைத்தலைவர்களால் சூழப்பட்டு வீரப் படுக்கையில் கிடந்த அவர்களைக் கண்டு, விபீஷணனோடு கூடிய வானரர்கள் அனைவரும் வேதனையுற்றனர். அவர்கள் வானையும் திசைகளையும் மீண்டும் மீண்டும் உற்றுநோக்கியும், மாயையால் மூடப்பட்ட ராவணியைக் காணவில்லை. விபீஷணனோ மாயையாலேயே நோக்கி, ஒப்பற்ற செயலுடையவனும் எதிர் இல்லாதவனுமான தன் அண்ணனின் மகன் முன்னே நிற்பதைக் கண்டான். ஒளியும் புகழும் பராக்கிரமமும் உடைய அவன், வரத்தின் வலிமையால், மறைந்து நின்ற அந்த வீரனையும் கண்டான். இங்கே ஒன்பதாம் சுலோகம் மூன்று அரைகளால் அமைந்தது. மாயைக்கு மாற்று மாயையே என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார் — ராக்ஷச குலத்தில் பிறந்த விபீஷணனே ராக்ஷச மாயையைப் பிளக்க வல்லவன். முந்தைய சர்க்கத்தில் இந்திரஜித் மாயையால் மறைந்து நாக அம்புகளால் இரு சகோதரர்களையும் கட்டினான்; இந்தச் சர்க்கத்தில் அதன் விளைவு காணப்படுகிறது. வானரர்கள் எங்கெங்கே தேடினாலும் அங்கெல்லாம் பகைவன் அகப்படவில்லை — இதனால் அவனுடைய மாயையின் வல்லமை குறிக்கப்படுகிறது. ராம லக்ஷ்மணரின் வருணனையில் கவிஞர் இரண்டு உவமைகளைப் பயன்படுத்துகிறார் — பெருமூச்சுவிடும் பாம்புகள், விழுந்துகிடக்கும் பொற்கொடிமரங்கள். முதல் உவமை அவர்களுடைய மூச்சின் மந்தத்தைக் காட்டுகிறது; இரண்டாவதோ அவர்களுடைய ஒளியின் எச்சத்தை — விழுந்தாலும் கொடிமரம் பொன்னாலானதே. ஆகவே அவர்கள் இறக்கவில்லை, மயங்கியிருக்கிறார்கள் என்று வாசகர் அறிகிறார். ‘வீரப் படுக்கை’ என்ற சொல் போரில் விழுந்த வீரர்களின் படுக்கையைக் குறிக்கிறது. படைத்தலைவர்களின் கண்கள் கண்ணீரால் கலங்கியவை — அவர்களுடைய துயரம் தலைவன்மீதுள்ள பற்றின் விளைவு. இங்கே விபீஷணனின் பார்வை முக்கியமானது — அவன் வரத்தின் வலிமையால் மாயையைக் காண்கிறான். ஆகவே அவனே வானரர்களுக்குக் கண் போல ஆகிறான், பகைவனின் நிலையை அறிகிறான். சுக்ரீவனும் விபீஷணனும் சேர்ந்தே வந்தனர்; ஏனெனில் இருவருமே ராமனின் நண்பர்கள், இருவருடைய அரசும் ராமனின் வெற்றியையே சார்ந்துள்ளது. வானரர்களின் பெயர்கள் மீண்டும் மீண்டும் எண்ணப்படுகின்றன; இதனால் படையின் முதன்மையானவர்கள் அனைவரும் அங்கே இருந்தனர் என்பது நிறுவப்படுகிறது. அம்புவலையால் நிறைக்கப்பட்டு விறைத்துக் கிடக்கும் வருணனையைக் கண்டு வாசகரும் வருந்துகிறார்; ஏனெனில் உலகம் முழுவதையும் காக்கும் சகோதரர்கள் இன்று தாமே துணையற்றவர்கள். இருந்தும் கவிஞர் ‘மந்தவிக்ரமௌ’ (பராக்கிரமம் மங்கியவர்கள்) என்கிறார், ‘நஷ்டவிக்ரமௌ’ (பராக்கிரமம் அழிந்தவர்கள்) என்று அல்ல; பராக்கிரமம் மங்கியது, அழியவில்லை.

இந்திரஜித் தன் செயலைக் கண்டு, கிடந்த அவர்கள் இருவரையும் உற்றுநோக்கி, பெருமகிழ்ச்சியுடன் எல்லா ராக்ஷசர்களையும் மகிழ்வித்தபடி சொன்னான்: ‘பாருங்கள், கரனையும் தூஷணனையும் கொன்ற பெருவலிமையுடைய சகோதரர்களான ராம லக்ஷ்மணர் என் அம்புகளால் வீழ்த்தப்பட்டனர். ரிஷிக் கூட்டங்களோடு தேவர்களும் அசுரர்களும் அனைவரும் ஒன்றுகூடினாலும் இவர்களை இந்த அம்புக் கட்டிலிருந்து விடுவிக்க முடியாது. யாரைப் பற்றிச் சிந்தித்துச் சோகத்தால் வாடிய என் தந்தைக்குப் படுக்கையைத் தொடாமலேயே மூன்று சாமங்களுடைய இரவு கழிந்ததோ, யாருக்காக இந்த இலங்கை முழுவதும் மழைக்காலத்து ஆறு போலக் கலங்கியிருந்ததோ, நம் அனைவருடைய வேரையும் பறிக்கும் அந்தக் கேடு என்னால் தணிக்கப்பட்டது. ராமன், லக்ஷ்மணன், காட்டில் வாழும் வானரர் அனைவர் ஆகியோரின் பராக்கிரமங்களும் கூதிர்காலத்து மேகங்கள் போலப் பயனற்றுப் போயின.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, எல்லா ராக்ஷசர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவே, அந்த ராவணி படைத்தலைவர்களையும் அடித்தான். நீலனை ஒன்பது அம்புகளால் அடித்து, மைந்தனையும் த்விவிதனையும் மும்மூன்று சிறந்த அம்புகளால் பகைவரைக் கொல்லும் அவன் வாட்டினான். ஜாம்பவானை மார்பில் ஓர் அம்பால் துளைத்து, அனுமன்மேல் பத்து அம்புகளை எய்தான். அளவற்ற பராக்கிரமமுடைய கவாக்ஷனையும் சரபனையும் இவ்விரண்டு அம்புகளாலும், கோலாங்கூலர்களின் தலைவனும் வாலியின் மகனுமான அங்கதனைப் பல அம்புகளாலும் விரைந்து துளைத்தான். தீக்கொழுந்து போன்ற அம்புகளால் அந்தச் சிறந்த வானரர்களைப் பிளந்துவிட்டு அந்தப் பெருவலியோன் முழங்கினான். அம்புக் கூட்டங்களால் வானரர்களை வருத்தி அச்சுறுத்திவிட்டு அவன் பெருஞ்சிரிப்புச் சிரித்து, ‘ராக்ஷசர்களே, படையின் முன்னணியில் கொடிய அம்புக் கட்டால் என்னால் கட்டப்பட்ட இந்தச் சகோதரர்களைப் பாருங்கள்’ என்று சொன்னான். பதினெட்டு முதல் இருபத்திரண்டு வரையிலான, படைத்தலைவர்களை அடிக்கும் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை; இவை வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன. இந்திரஜித்தின் பேச்சில் ‘கூதிர்காலத்து மேகங்கள்’ என்ற உவமை தனித்துக் கூர்மையானது — இடிக்கின்றன, பெய்வதில்லை என்ற பகைவர்மீதான ஏளனம். இந்திரஜித்தின் பேச்சு மூன்றாகப் பிரிகிறது — முதலில் ராம லக்ஷ்மணரின் பராக்கிரமத்தை நினைவுகூர்தல், பின்னர் தன் வெற்றியை அறிவித்தல், இறுதியில் பகைவர்களின் பராக்கிரமத்தை ஏளனம் செய்தல். கர தூஷணர்களின் வதம் ராமனின் புகழ்பெற்ற பராக்கிரமம்; அவர்களைக் கொன்றவர்களையே நான் வீழ்த்தினேன் என்று சொல்வதால் அவன் தன்னை அவர்களினும் மேலானவனாகக் கருதுகிறான். தந்தையின் தூக்கமின்மையின் வருணனை தனித்து நெஞ்சைத் தொடுவது — ராமனைப் பற்றிய கவலையால் ராவணன் இரவுகளிலும் உறங்கவில்லை. ‘மழைக்காலத்து ஆறு போலக் கலங்கிய இலங்கை’ என்ற உவமை நகரத்தின் அச்சத்தைக் குறிக்கிறது. ‘வேரைப் பறிக்கும் கேடு’ என்று அவன் ராமனைக் குறிப்பிடுகிறான் — எல்லா ராக்ஷசர்களின் வேரையே அறுக்கக்கூடியவன். இவ்வாறு சொல்வதன்மூலம் இந்திரஜித் அறியாமலேயே உண்மையைப் பேசுகிறான்; ஏனெனில் ராமனே ராக்ஷச குலத்தை அழிப்பவனாவான். பின்னர் அவன் சொல்லால் மட்டும் நிறைவடையாமல் படைத்தலைவர்களையும் அடிக்கிறான் — நீலன், மைந்தன், த்விவிதன், ஜாம்பவான், அனுமன், கவாக்ஷன், சரபன், அங்கதன் ஆகியோர் வரிசையாகத் துளைக்கப்படுகின்றனர். இந்த வரிசை படையின் முதன்மையானவர்கள் அனைவரையும் தொடுகிறது. அம்புகளின் எண்ணிக்கையையும் கவிஞர் கணக்கிடுகிறார் — ஒன்பது, மூன்று, ஒன்று, பத்து, இரண்டு — இதனால் போரின் நுணுக்கம் வெளிப்படுகிறது. இறுதியில் அவன் பெருஞ்சிரிப்புச் சிரிக்கிறான் — இந்தச் சிரிப்பு அவனுடைய செருக்கின் உச்சம். ‘பாருங்கள்’ என்ற கட்டளையால் அவன் ராக்ஷசர்களைச் சாட்சிகளாக்குகிறான். இந்தப் பகுதியின் நாடகத்தன்மையும் கவனிக்கத்தக்கது. இந்திரஜித் மறைந்து நின்றபடியே பேசுகிறான், அடிக்கிறான்; வானரர்கள் அவனுடைய குரலைக் கேட்கிறார்கள், அம்புகளை உணர்கிறார்கள், ஆனால் அவனைக் காணவில்லை. இதுவே அச்சத்தின் பெருங்காரணம் — காணப்படாத பகைவன் காணப்படும் பகைவனைவிட அச்சமூட்டுபவன். ஜாம்பவான் முதியவன், அனுமன் வேகமுடையவன், அங்கதன் இளவரசன் — அனைவரும் ஒரே அளவில் வருத்தப்படுகின்றனர். இருந்தும் எந்தப் படைத்தலைவனும் ஓடினான் என்று கவிஞர் சொல்லவில்லை; அவர்கள் அனைவரும் வருந்தியும் தங்கள் இடத்திலேயே நின்றனர். இங்கே இந்திரஜித்துக்குக் கவிஞர் ‘பெருவலியோன்’ என்ற அடைமொழியைத் தருகிறார் — பகைவனின் வலிமையையும் குறைத்து வருணிக்கவில்லை; இது வால்மீகியின் நடுநிலைமை.

இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, வஞ்சகப் போர் புரியும் அந்த ராக்ஷசர்கள் பெருவியப்பு அடைந்து, அந்தச் செயலால் மகிழ்ந்தனர். மேகங்களைப் போன்ற அவர்கள் அனைவரும் பெருமுழக்கம் செய்து, ‘ராமன் கொல்லப்பட்டான்’ என்று எண்ணி ராவணியைப் போற்றினர். சகோதரர்களான ராம லக்ஷ்மணர் தரையில் அசைவின்றி மூச்சின்றிக் கிடப்பதைக் கண்டு இந்திரஜித்தும் அவர்கள் ‘கொல்லப்பட்டனர்’ என்றே கருதினான். பின்னர் மகிழ்ச்சி நிறைந்த, போர்களை வெல்லும் அவன் எல்லா நைருதர்களையும் மகிழ்வித்தபடி இலங்கை நகருக்குள் நுழைந்தான். இங்கோ ராம லக்ஷ்மணரின் உடலில் எல்லா உறுப்புகளும் சிற்றுறுப்புகளும் அம்புகளால் நிறைந்திருப்பதைக் கண்டு சுக்ரீவனைப் பெரும் அச்சம் ஆட்கொண்டது. ‘வஞ்சகப் போர் புரியும்’ என்ற அடைமொழியால் கவிஞர் ராக்ஷசர்களின் போர்முறையைப் பழிக்கிறார் — மாயையால் மறைந்து அடிப்பது வீரம் அல்ல. சுக்ரீவனின் அச்சம் இயல்பானது; ஏனெனில் அவனுடைய முழு அடைக்கலமும் ராமனே. ‘அந்தச் செயலால் மகிழ்ந்தனர்’ என்ற சொல்லால் ராக்ஷசர்களின் கூட்டுக் கொண்டாட்டம் குறிக்கப்படுகிறது. அவர்களுடைய முழக்கம் மேக இடி போல இருந்தது. இந்திரஜித்தின் முடிவும் இங்கே தனித்துக் குறிப்பிடத்தக்கது — அவர்கள் கொல்லப்பட்டனர் என்று அவன் கருதினான், உறுதியாக அறியவில்லை; இந்த மயக்கமே பின்னர் அவனுடைய தோல்விக்குக் காரணமாகும். சுக்ரீவனின் அச்சம் தன்னலத்தில் மட்டும் வேரூன்றியதல்ல; அவன் ராமனின் நண்பன், உறுதிமொழியால் கட்டுண்டவன்; ஆகவே ராமனின் வீழ்ச்சி அவனுடைய நட்பு அறத்துக்கும் நெருக்கடி.

மிகவும் அஞ்சி, கண்ணீர் வழியும் முகத்துடன், வாடிச் சோகத்தால் கலங்கிய கண்களுடைய வானர அரசனிடம் விபீஷணன் சொன்னான்: ‘சுக்ரீவா, அச்சம் போதும்; கண்ணீர்ப் பெருக்கை அடக்கிக்கொள். போர்கள் இப்படித்தான் இருக்கும்; வெற்றி நிலையானதல்ல. நம் நல்வினையில் ஏதேனும் எஞ்சியிருந்தால், மகாத்மாக்களும் பெருவலிமையுடையவர்களுமான இவர்கள் இருவரும் மயக்கத்திலிருந்து விடுபடுவார்கள். வானரனே, உன்னையும் துணையற்ற என்னையும் நிலைப்படுத்திக்கொள்; சத்தியத்திலும் தர்மத்திலும் பற்றுடையவர்களுக்குச் சாவால் வரும் அச்சம் இல்லை.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு விபீஷணன் நீரில் நனைந்த கையால் சுக்ரீவனின் அழகிய கண்களைத் துடைத்தான். மீண்டும் நீரை எடுத்து மந்திரத்தால் ஜபித்து, தர்மாத்மாவான அவன் சுக்ரீவனின் கண்களைத் துடைத்தான் — இந்த முப்பத்தைந்தாம் சுலோகம் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது. வானர அரசனின் முகத்தைத் துடைத்துவிட்டு அவன் பதற்றமின்றிக் காலத்துக்கு ஏற்ற சொல்லைச் சொன்னான்: ‘வானர அரசர்களின் தலைவனே, இது மனம் தளர்வதற்கான நேரம் அல்ல; இந்த நேரத்தில் மிகுந்த பாசமும் சாவுக்கே வழிவகுக்கும். ஆகவே எல்லாச் செயல்களையும் அழிக்கும் மனத்தளர்வை விட்டுவிட்டு, ராமனை முன்னிட்ட படைகளின் நன்மையைச் சிந்தி. உணர்வு திரும்பும் வரை ராமன் காக்கப்படட்டும்; உணர்வு பெற்ற காகுத்ஸ்தர்கள் இருவரும் நம் அச்சத்தைப் போக்குவார்கள். ராமனுக்கு இது ஒன்றுமே இல்லை; அவன் சாகப்போவதில்லை; ஆயுள் முடிந்தவர்களுக்குக் கிடைக்காத பொலிவு இவனை விட்டு நீங்கவில்லை. ஆகவே நான் எல்லாப் படைகளையும் மீண்டும் நிலைநிறுத்தும் வரை, உன்னையும் உன் படையையும் தேற்றிக்கொள். அச்சத்தால் கண்கள் விரிந்த இந்த வானரர்கள் காதுக்குக் காது பேசிக்கொள்கிறார்கள். நான் ஓடிவருவதைக் கண்டு, அணிந்து கழித்த மாலையை எறிவது போல அவர்கள் அச்சத்தை விடட்டும்.’ இவ்வாறு சுக்ரீவனைத் தேற்றிவிட்டு ராக்ஷசர் தலைவனான விபீஷணன் சிதறியோடிய வானரப் படையை மீண்டும் தேற்றினான். பகைவர் பக்கத்திலிருந்து வந்தவனாயினும் விபீஷணன் இந்த நெருக்கடியில் படையின் மனவுறுதிக்குத் தூணாக ஆனான் — இது அவனுடைய பற்றுறுதிக்குச் சான்று. விபீஷணனின் அறிவுரையில் மூன்று பகுதிகள் உள்ளன — முதலாவது பொதுவான உண்மை: போரில் வெற்றியும் தோல்வியும் இரண்டுமே நேரக்கூடும்; இரண்டாவது தனிப்பட்ட ஆறுதல்: ராமன் சாகமாட்டான்; மூன்றாவது கடமை: படை மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும். ‘வெற்றி நிலையானதல்ல’ என்ற வாக்கியம் போர்நெறியின் சாரம் — இன்று தோற்றவன் நாளை வெல்கிறான். ‘இந்த நேரத்தில் மிகுந்த பாசமும் சாவுக்கே வழிவகுக்கும்’ என்ற வாக்கியம் ஆழமானது — பாசத்தால் பிறந்த துயரம் கடமையைத் தடுத்தால், அதுவும் அழிவுக்கே காரணமாகும். ஆயுள் முடிந்தவர்களுக்குப் பொலிவு கிடைக்காது என்ற வாதம் — ராமனின் முகத்தில் இன்னும் ஒளி தெரிகிறது; ஆகவே அவன் உயிரோடிருக்கிறான் என்ற அனுமானம். இதே வாதத்தைப் பின்னர் திரிஜடையும் சீதையிடம் பயன்படுத்துவாள். மந்திரத்தால் தூய்மையாக்கப்பட்ட நீரால் கண்களைத் துடைப்பது விபீஷணனின் வித்தையைக் குறிக்கிறது; அவன் அமைச்சன் மட்டுமல்ல, மாய வித்தையையும் அறிந்தவன். ‘அணிந்து கழித்த மாலையைப் போல’ என்ற உவமை அழகானது — அணிந்து முடித்த மாலை சாரமற்றது என்று எறியப்படுவது போல, வானரர்களும் அச்சத்தை எறியட்டும். இங்கே இந்தச் சொல் பதற்றமானது அல்ல, ‘பதற்றமற்றது’ என்று கவிஞர் வலியுறுத்துகிறார் — நெருக்கடியிலும் விபீஷணனின் மனவுறுதி அசையவில்லை. இந்த அறிவுரையின் நடைமுறைப் பகுதியும் கவனிக்கத்தக்கது — படைத்தலைவன் அழுதால் வீரர்கள் ஓடுவார்கள்; ஆகவே முதலில் சுக்ரீவனின் கண்ணீர் துடைக்கப்பட்டது, பிறகு படை நிலைநிறுத்தப்பட்டது. வானரர்கள் ‘காதுக்குக் காது’ பேசிக்கொள்கிறார்கள் என்ற வருணனை அச்சம் பரவுவதைக் காட்டுகிறது — வதந்தியே படையை அழித்துவிடும். விபீஷணன் தானே ஓடிப் படையின் முன்னே செல்கிறான்; இதனால் தலைவர்கள் இன்னும் போர்க்களத்தில் இருக்கிறார்கள் என்று வானரர்கள் அறிகிறார்கள். ‘துணையற்ற என்னையும்’ என்ற விபீஷணனின் சொல் இரங்கத்தக்கது — அண்ணனால் வெளியேற்றப்பட்ட அவன் ராமனையே அடைக்கலமாகக் கொண்டான்; ராமன் விழுந்தால் அவனும் துணையற்றவன். இருந்தும் அவன் தன் துயரத்தை வெளிப்படுத்தாமல் மற்றவர்களையே தேற்றுகிறான். ராமனை முன்னிட்ட படைகளின் நன்மையைச் சொல்வதன்மூலம் அவன் சுக்ரீவனுக்கு அரச தர்மத்தை நினைவூட்டுகிறான் — அரசன் தன் குடிகளின் நன்மையையே சிந்திக்க வேண்டும். ‘நம் அச்சத்தைப் போக்குவார்கள்’ என்ற இருமைச் சொல்லால் அவன் சுக்ரீவனைத் தன்னோடு இணைத்துக்கொள்கிறான் — இருவருக்கும் ஒரே விதி என்று.

பெருமாயாவியான இந்திரஜித் எல்லாப் படைகளும் சூழ இலங்கை நகருக்குள் நுழைந்து தன் தந்தையை அணுகினான். அங்கே அமர்ந்திருந்த ராவணனை அடைந்து கைகூப்பி வணங்கி, ‘ராம லக்ஷ்மணர் கொல்லப்பட்டனர்’ என்ற இனிய செய்தியைத் தந்தையிடம் சொன்னான். பகைவர்கள் இருவரும் வீழ்த்தப்பட்டனர் என்று கேட்டு ராவணன் ராக்ஷசர்களின் நடுவே மகிழ்ந்து துள்ளி எழுந்து மகனைத் தழுவிக்கொண்டான். அவனுடைய உச்சியை முகர்ந்து, மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவன் நடந்ததைக் கேட்டான்; கேட்ட தந்தையிடம் இந்திரஜித் நடந்தபடியே எடுத்துரைத்தான் — அம்புக் கட்டால் அவர்கள் இருவரும் எவ்வாறு அசைவற்றவர்களாகவும் ஒளியற்றவர்களாகவும் ஆக்கப்பட்டனர் என்று. இங்கே நாற்பத்தொன்பதாம் சுலோகம் ஓர் அரை மட்டுமே கொண்டது; அது வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது. பெருந்தேர்வீரனான அவனுடைய சொல்லைக் கேட்டு, மகிழ்ச்சியின் வேகத்தில் உள்ளம் திளைத்த ராவணன், தசரதனின் மகனால் எழுந்த காய்ச்சலை விட்டொழித்து, மகிழ்ந்த சொற்களால் மகனைப் பாராட்டினான். இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது. கவிஞர் இங்கே ராவணனின் மகிழ்ச்சியை விரிவாக வருணிக்கிறார்; ஏனெனில் அடுத்த சர்க்கங்களில் இந்த மகிழ்ச்சி தலைகீழாகும் — கருடனின் வருகையால் ராம லக்ஷ்மணர் விடுவிக்கப்படுவார்கள். ‘உச்சியை முகர்ந்து’ என்பது பிள்ளைப் பாசத்தின் பண்டைய அடையாளம். ‘ராவணனின் காய்ச்சல்’ என்ற சொல் தனித்துப் பொருள் பொதிந்தது — ராமன் அவனுடைய நெஞ்சில் காய்ச்சல் போல வெப்பத்தை உண்டாக்கியிருந்தான்; அது இன்று தணிந்தது. ஆனால் இந்தத் தணிவு கணநேரமே; ஏனெனில் அடுத்த சர்க்கத்தில் சீதை புஷ்பக விமானத்தில் போர்க்களத்துக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறாள், அதன்பின் கருடன் வருகிறான். ‘தந்தையிடம் இனிய செய்தியைச் சொன்னான்’ என்ற சொற்களில் முரண்நகை உள்ளது — தந்தைக்கு இனியது உண்மையல்ல. இந்திரஜித்தே மயங்கியிருக்கிறான்; ஆகவே அவன் பொய் சொல்லவில்லை, மயக்கத்தையே சொல்கிறான். ராவணன் ராக்ஷசர்களின் நடுவே துள்ளி எழுந்தான் என்ற சித்திரம் அரசனின் கம்பீரம் கைவிடப்பட்டதைக் காட்டுகிறது — அவ்வளவு அவனுடைய மகிழ்ச்சி. மகிழ்ந்த சொற்களால் மகன் பாராட்டப்படுகிறான்; இதனால் சர்க்கம் கொண்டாட்டத்தோடு முடிகிறது; ஆனால் இந்தக் கொண்டாட்டம் நெடுநேரம் நீடிக்காது என்பது வாசகருக்குத் தெரியும்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे षट्चत्वारिंशः सर्गः॥ ४६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க