சர்க்கம்
இரவுப் போரும் நாகபாசக் கட்டும்
இரவில் பயங்கரமான போர், ராம லக்ஷ்மணரின் அம்பு மழை, ராமன் ஆறு ராக்ஷசர்களை விரட்டுதல், அங்கதனால் இந்திரஜித்தின் தோல்வி, மறைந்து நின்ற இந்திரஜித் நாக அம்புகளால் ராம லக்ஷ்மணரைக் கட்டுதல்
வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதே சூரியன் மறைந்தான்; உயிர் பறிக்கும் இரவு தொடங்கியது. ஒருவர்மீது ஒருவர் பகை பூண்டு வெற்றியை விரும்பிய கொடிய வானரர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் இடையே அப்போது இரவுப் போர் தொடங்கியது. அந்தக் கொடிய இருளில் வானரர்கள் ‘நீ ராக்ஷசன்’ என்றும், ராக்ஷசர்கள் ‘நீ வானரன்’ என்றும் சொல்லிக்கொண்டு போரில் ஒருவரை ஒருவர் கொன்றனர். ‘கொல், பிள, வா, ஏன் ஓடுகிறாய்?’ என்ற மிகக் கொந்தளிப்பான ஒலி அந்தப் படையில் கேட்டது. அந்த இருளில் பொற்கவசம் பூண்ட கரிய நிறமுடைய ராக்ஷசர்கள், காடுகளில் ஒளிரும் மூலிகைகளைக் கொண்ட பெருமலைகள் போலத் தோன்றினர். கடக்க அரிய அந்த இருளில் சினத்தால் மயங்கிய பெருவேகமுடைய ராக்ஷசர்கள் வானரர்களைத் தின்றபடி பாய்ந்து திரிந்தனர். அந்த வானரர்களோ பெருஞ்சினத்துடன் பொன் தலையணி பூண்ட குதிரைகளின்மேலும், நச்சுப் பாம்பு போன்ற கொடிகளின்மேலும் பாய்ந்து, கூரிய பற்களால் அவற்றைக் கிழித்தனர். இரவுப் போரின் முதன்மையான துன்பம் இருள் — பகைவனா நண்பனா என்று அறிவது கடினம்; ஆகவே அவர்கள் ‘நீ ராக்ஷசனா, வானரனா?’ என்று ஒருவரை ஒருவர் கேட்கிறார்கள். இந்தச் சொல் போரின் ஒழுங்கின்மையையும் கொடுமையையும் காட்டுகிறது. ராக்ஷசர்களின் பொற்கவசங்கள் இருளில் ஒளிர்கின்றன, இரவில் மலைகளில் மூலிகைகள் ஒளிர்வது போல — இது இமயத்தின் ஒளிரும் மூலிகைகள் பற்றிய புகழ்பெற்ற கற்பனை; அது பின்னர் மூலிகை மலை நிகழ்ச்சியிலும் வரும். ராக்ஷசர்கள் இரவில் உலவுவோர்; ஆகவே இரவில் அவர்களுடைய வலிமை பெருகுகிறது — அவர்கள் வானரர்களைத் தின்பது அவர்களுடைய கொடூரம்; வானரர்களும் பற்களாலேயே பதிலடி தருகிறார்கள். ‘உயிர் பறிக்கும்’ என்ற இரவின் அடைமொழி வரப்போகும் அழிவைக் குறிக்கிறது. ‘ஏன் ஓடுகிறாய்?’ என்பது ஓடுபவனை நோக்கிய இகழ்ச்சி — போர்க்களத்தில் ஓடுவது கோழைத்தனம். முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் ராக்ஷசர்கள் சூரியன் மறைவை எதிர்பார்த்தனர்; இப்போது அவர்களுடைய விருப்பம் நிறைவேறியது, இரவு தொடங்கியது. பண்டைய போர் நெறியில் இரவுப் போர் பெரும்பாலும் விலக்கப்பட்டது; ஆனால் இங்கே இரு தரப்பின் பகையும் அவ்வளவு உறுதியாக இருப்பதால் இரவிலும் போர் நிற்கவில்லை.
வலிமைமிக்க வானரர்கள் போரில் ராக்ஷசப் படையைக் கலக்கினர். சினத்தால் மயங்கிய அவர்கள் யானைகளையும், யானைப் பாகர்களையும், பதாகைகளும் கொடிகளும் உடைய தேர்களையும் இழுத்தனர்; பற்களால் கடித்தனர். லக்ஷ்மணனும் ராமனும் நச்சுப் பாம்பு போன்ற அம்புகளால் கண்ணுக்குத் தெரிந்த, தெரியாத சிறந்த ராக்ஷசர்களைக் கொன்றனர். குதிரைகளின் குளம்புகளால் கிளறப்பட்டுத் தேர்ச்சக்கர விளிம்புகளால் எழுப்பப்பட்ட நிலப்புழுதி போரிடுவோரின் காதுகளையும் கண்களையும் அடைத்தது. இவ்வாறு மயிர்க்கூச்செறியும் கொடிய போர் நடந்துகொண்டிருக்கையில், அங்கே மிகக் கொடிய குருதிப் பெருக்குகள் ஆறுகளாக ஓடின. பின்னர் பேரிகைகள், மிருதங்கங்கள், பணவங்கள் ஆகியவற்றின் ஒலி, சங்குகளின் ஒலியோடும் தேர்ச்சக்கர ஒலியோடும் கலந்து வியப்பூட்டுவதாக எழுந்தது. கொல்லப்பட்டு முனகும் ராக்ஷசர்களின் ஒலியும், வெட்டுண்டு அடிபட்ட வானரர்களின் ஒலியும் அங்கே கொடியதாக எழுந்தது. சக்திகள், சூலங்கள், கோடரிகள் ஆகியவற்றால் கொல்லப்பட்ட வானரத் தலைவர்களாலும், கொல்லப்பட்ட மலை போன்ற, விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் ராக்ஷசர்களாலும், ஆயுதங்களையே மலர்ப் படையலாகக் கொண்ட அந்தப் போர்நிலம் அடையாளம் காண அரியதாய், கால் வைக்க அரியதாய், பெருகிய குருதியால் சேறாகியிருந்தது. ‘கண்ணுக்குத் தெரிந்த, தெரியாத’ என்ற சொல்லால் ராக்ஷசர்களின் மாயாசக்தி குறிக்கப்படுகிறது — சிலர் மறைந்து நின்று போரிடுகிறார்கள்; இருந்தும் ராம லக்ஷ்மணரின் அம்புகள் அவர்களையும் துளைக்கின்றன. புழுதியால் காதுகளும் கண்களும் அடைபடுகின்றன — இருளில் புழுதியும் சேர்ந்து, இரட்டிப்பு இருள். ‘ஆயுதங்களே மலர்ப் படையல்’ என்ற உருவகம் விந்தையானது — பூசையில் மலர்கள் தரையில் தூவப்படுவது போலப் போர்நிலத்தில் ஆயுதங்கள்; போர் ஒரு வேள்வி போல, நிலம் வேள்விமேடை போல. ‘அடையாளம் காண அரியது’ — இது என்ன நிலம் என்று அறிய முடியாதது; ‘கால் வைக்க அரியது’ — அடி எடுத்து வைக்கவும் கடினமானது. ஒலிகளின் கலப்பு — இசைக்கருவிகள், அடிபட்டோர், சாகக் கிடப்போர் ஆகியோரின் ஒலிகள் — போரின் இரங்கத்தக்க, அச்சமூட்டும் முகத்தைக் காட்டுகிறது. வானரர்கள் ராக்ஷசர்களின் யானைகளையும் குதிரைகளையும் தேர்களையும் பற்களால் இழுக்கிறார்கள் — அவர்களுடைய அச்சமின்மை முன்னில்லாதது. இந்தப் பகுதியில் ராம லக்ஷ்மணர் நேரடியாகப் போரில் நுழைகின்றனர் — முந்தைய சர்க்கங்களில் ராமன் நான்கு ராக்ஷசர்களை மட்டுமே கொன்றான்; இப்போது இருவருமே பலரைக் கொல்கின்றனர். ‘நச்சுப் பாம்பு போன்ற அம்புகளால்’ என்ற உவமை கவனிக்கத்தக்கது — இதே சர்க்கத்தின் இறுதியில் இந்திரஜித்தின் அம்புகளும் பாம்புகளாகி ராம லக்ஷ்மணரைக் கட்டுகின்றன; கவிஞர் தொடக்கத்திலேயே அதற்கான விதையை ஊன்றுகிறார். மூலத்தில் ‘பர்வதாகாரை ராக்ஷஸை:’ என்பதில் விஸர்கம் சந்தி விதிப்படி மறைந்துள்ளது.
வானரர்களையும் ராக்ஷசர்களையும் அழிக்கும் அந்தக் கொடிய இரவு, எல்லா உயிர்களுக்கும் கடக்க அரிய காலராத்திரி (ஊழி இரவு) போல ஆனது. பின்னர் அந்த ராக்ஷசர்கள் அந்தக் கொடிய இருளில் களிப்புற்று, அம்பு மழைகளோடு ராமனையே நோக்கிப் பாய்ந்தனர். பாய்ந்து வந்து முழங்கிய, சினங்கொண்ட அவர்களுடைய ஒலி, ஊழிக்காலத்தில் ஏழு கடல்களும் பொங்கும்போது எழும் ஓசை போல இருந்தது. ராமன் கண் இமைக்கும் நேரத்துக்குள்ளேயே, தீக்கொழுந்து போன்ற ஆறு அம்புகளால் அவர்களுள் ஆறு இரவில் உலவுவோரை அடித்தான் — வெல்லுதற்கரிய யஜ்ஞசத்ரு, மகாபார்ச்வன், மகோதரன், பேருடலுடைய வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன், சுகன், சாரணன் ஆகியோரை. ராமனின் அம்புக் கூட்டங்களால் எல்லா உயிர்நிலைகளிலும் அடிபட்ட அவர்கள் போரிலிருந்து விலகி, ஆயுள் எஞ்சியிருந்ததால் உயிர் பிழைத்தனர். பெருந்தேர்வீரனான ராமன் கண் இமைக்கும் நேரத்துக்குள்ளேயே தீக்கொழுந்து போன்ற கொடிய அம்புகளால் திசைகளையும் இடைத்திசைகளையும் தூய்மையாக்கினான். ராமனின் எதிரே நின்ற மற்ற ராக்ஷச வீரர்களும் நெருப்பை அணுகிய விட்டில்கள் போல அழிந்தனர். எல்லாப் பக்கங்களிலும் பாய்ந்து செல்லும் பொன் சிறகுடைய அம்புகளால் அந்த இரவு மின்மினிப் பூச்சிகள் நிறைந்த கூதிர்கால இரவு போல வண்ணமயமாயிற்று. ராக்ஷசர்களின் முழக்கங்களாலும் பேரிகைகளின் ஒலிகளாலும் அந்தக் கொடிய இரவு இன்னும் கொடியதாயிற்று. ‘காலராத்திரி’ என்பது ஊழியின் இரவு, அதில் எல்லாமே அழிகிறது; இந்த இரவும் அத்தகையது. ராக்ஷசர்கள் ராமனையே குறியாகக் கொள்கிறார்கள் — படைத்தலைவனின் வதமே போரை முடிவு செய்யும் என்று அவர்கள் அறிவார்கள். அச்சுப் பதிப்பில் ‘ஷட்ஜகான’ (ஆறு பேரைக் கொன்றான்) என்று உள்ளது; ஆனால் அடுத்த சுலோகம் அவர்கள் ‘ஆயுள் எஞ்சியவர்களாய்’ உயிர் பிழைத்தனர் என்கிறது — ஆகவே இங்கே ‘ஜகான’ என்பதன் பொருள் ‘அடித்தான்’ என்பதே, ‘கொன்றான்’ அல்ல; இந்தி உரையும் ‘அவர்கள் போரை விட்டு ஓடிவிட்டனர்; அதனால்தான் அவர்களுடைய ஆயுள் எஞ்சியது’ என்று சொல்கிறது. இந்த அறுவரும் ராவணனின் முதன்மையான அமைச்சர்கள் — சுகனும் சாரணனும் முன்பு ஒற்றர்களாக இருந்தனர்; மகாபார்ச்வனும் மகோதரனும் பின்னர் போரில் கொல்லப்படுவார்கள். பொன் சிறகுடைய அம்புகளை மின்மினிப் பூச்சிகளோடு ஒப்பிடும் உவமை இரவுப் போரின் அழகிய காட்சியைப் படைக்கிறது — சாவின் நடுவிலும் அழகு. ‘நெருப்பை அணுகிய விட்டில்கள் போல’ என்ற உவமை ராக்ஷசர்களின் மடமையைக் காட்டுகிறது — நெருப்பில் விழும் விட்டில்கள் போல அவர்கள் ராமனை நோக்கி ஓடுகிறார்கள். இங்கே ராமனின் பராக்கிரமம் தனித்து நிற்கிறது — அவன் ஒருவனே தாக்க வந்த அனைவரையும் தடுக்கிறான், திசைகளைத் தூய்மையாக்குகிறான். ‘கண் இமைக்கும் நேரத்துக்குள்’ என்ற சொல் இருமுறை வருகிறது — ராமனின் கைவிரைவைக் கவிஞர் சிறப்பாகப் புகழ்கிறார். இரவின் கொடுமை வளர்வதும் படிப்படியாக வருணிக்கப்படுகிறது — முதலில் கொடியது, பின்னர் காலராத்திரி போன்றது, இறுதியில் இன்னும் கொடியது.
எல்லாப் பக்கங்களிலும் பெருகிய அந்தப் பேரொலியால், குகைகள் நிறைந்த திரிகூட மலை எதிரொலி எழுப்பிப் பேசுவது போல ஆயிற்று. இருளுக்கு நிகரான நிறமுடைய பேருடல் கொண்ட கோலாங்கூல வானரர்கள் இரவில் உலவுவோரைக் கைகளால் இறுகத் தழுவித் தின்றனர். அங்கதனோ போரில் பகைவர்களைக் கொல்ல முன்வந்து, ராவணனின் மகனான இந்திரஜித்தின் தேரோட்டியையும் குதிரைகளையும் விரைவில் கொன்றான். குதிரைகளும் தேரோட்டியும் கொல்லப்பட்ட பேருடலுடைய இந்திரஜித், அங்கதனால் தேரை விட்டுவிட்டு அங்கேயே மறைந்துபோனான். மலையின் எதிரொலி ஒரு பேச்சுப் போல — போரின் அச்சத்தால் மலையும் கதறுகிறது என்ற தற்குறிப்பேற்றம். கோலாங்கூலர்களின் நிறம் இருளுக்கு நிகரானது — அவர்கள் இருளில் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் ராக்ஷசர்களைப் பிடிக்கிறார்கள்; ராக்ஷசர்கள் வானரர்களைத் தின்றதற்கு இது பதிலடி. அங்கதன் இந்திரஜித்தோடு மோதுவது இது இரண்டாம் முறை — முந்தைய சர்க்கத்தில் அவனுடைய தேரை அழித்தான்; இப்போது மீண்டும் அவனுடைய தேரோட்டியையும் குதிரைகளையும் கொல்கிறான். இந்திரஜித் மறைவது தோல்வியால் ஓடுவது போலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் அது அவனுடைய மாயப் போரின் தொடக்கம். இந்தத் திருப்புமுனை கதைக்கு முடிவுகட்டுவது — இனி போரின் வடிவமே மாறுகிறது. இந்திரஜித்தின் மறைவு ‘அங்கதேன’ என்று மூன்றாம் வேற்றுமையில் சொல்லப்படுகிறது — அங்கதனின் காரணமாக, அங்கதனுக்கு அஞ்சியது போல. இது அங்கதனின் வீரத்தின் உச்சம். இருந்தும் இந்திரஜித்தின் மறைநிலை அவனுடைய தோல்வியை வெற்றியாக மாற்றப்போகிறது — அடுத்த சுலோகங்களில் அவனுடைய சினமும் மாயப் போரும் வருணிக்கப்படுகின்றன. ராம லக்ஷ்மணராலும் அவனைக் காண முடியவில்லை.
போற்றுதற்குரிய வாலியின் மகனுடைய அந்தச் செயலை ரிஷிகளோடு எல்லாத் தேவர்களும், அந்த ராம லக்ஷ்மணர் இருவரும் புகழ்ந்தனர். போரில் இந்திரஜித்தின் ஆற்றலை எல்லா உயிர்களும் அறிந்திருந்தன; ஆகவே மகாத்மாவான அங்கதனால் அவன் தோற்கடிக்கப்பட்டதைக் கண்டு அவர்கள் மகிழ்ந்தனர். பின்னர் சுக்ரீவனோடும் விபீஷணனோடும் கூடிய வானரர்கள், பகைவன் தோற்றதைக் கண்டு மகிழ்ந்து ‘நன்று, நன்று’ என்று முழங்கினர். இந்திரஜித்தோ அப்போது கொடுஞ்செயல் புரியும் வாலியின் மகனால் போரில் வெல்லப்பட்டவனாய் மிகக் கொடிய சினம் கொண்டான். மறைந்து நின்றவனும், பாவியும், போரால் வாட்டப்பட்டவனும், பிரமனிடமிருந்து வரம் பெற்றவனுமான வீரன் ராவணி (ராவணனின் மகன்) சினத்தால் மயங்கினான். கண்ணுக்குத் தெரியாத அவன் இடியின் ஒளியுடைய கூரிய அம்புகளை எய்தான். அங்கதனுக்கான புகழ் தேவர்கள், ரிஷிகள், ராம லக்ஷ்மணர், வானரர்கள் என நால்வகையினரிடமிருந்து வருகிறது; ஏனெனில் இந்திரஜித்தைத் தோற்கடிப்பது அரிது — அவன் இந்திரனையே வென்றவன். ‘எல்லா உயிர்களும் இந்திரஜித்தின் ஆற்றலை அறிந்திருந்தன’ — ஆகவே அவனுடைய தோல்வி இன்னும் வியப்பூட்டுவது. ஆனால் இந்த வெற்றி கணநேரமே என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார் — ‘பிரமனிடமிருந்து வரம் பெற்ற’ இந்திரஜித் பிரமனின் வரத்தால் மறையும் ஆற்றலைப் பெற்றவன். ‘பாவி’ என்று கவிஞர் அவனைப் பழிக்கிறார் — மறைந்து நின்று போரிடுவது அறப்போர் அல்ல. ‘போரால் வாட்டப்பட்டவன்’ — தோல்வியால் வருந்தியவன்; அதுவே அவனுடைய சினத்துக்குக் காரணம். ‘இடியின் ஒளியுடைய அம்புகள்’ — வஜ்ரத்தின் ஒளியுடைய அம்புகள், அவை பின்னர் நாக உருவம் கொள்ளும். இந்தப் பகுதி (30–33) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. தேவர்களும் ரிஷிகளும் புகழ்வது இந்தப் போர் மனிதர்களுக்கு மட்டுமானது அல்ல, தேவலோகமும் அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது, தர்மத்தின் வெற்றியை விரும்புகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. வானரர்களின் ‘நன்று, நன்று’ என்ற முழக்கம் அவர்களுடைய எளிய மகிழ்ச்சியைக் காட்டுகிறது; ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சி நெடுநேரம் நீடிக்காது.
சினங்கொண்ட அந்த ராக்ஷசன் கொடிய நாக அம்புகளால் போரில் ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் உடல் முழுதும் துளைத்தான். அங்கே மாயையால் மூடப்பட்டு, போரில் இரு ராகவர்களையும் மயக்கி, எல்லா உயிர்களுக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாதவனாய், வஞ்சகப் போர் புரியும் அந்த இரவில் உலவுபவன் சகோதரர்களான ராம லக்ஷ்மணரை அம்புக் கட்டால் கட்டினான். சினங்கொண்ட அவன் எய்த நச்சுப் பாம்பு உருவுடைய அம்புகளால் திடீரென்று தாக்கப்பட்ட மனிதருள் புலிகளான அந்த இரு வீரர்களையும் வானரர்கள் அப்போது பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். வெளிப்படையாகக் கண்ணுக்குத் தெரிந்து நின்றபோது ராக்ஷச அரசனின் மகனால் அவர்களைத் துன்புறுத்த முடியவில்லை; அப்போது அந்தத் தீயோன் மாயையைப் பயன்படுத்த முன்வந்து அந்த அரசகுமாரர்களைக் கட்டினான். ‘கூடயோதீ’ — வஞ்சகத்தால் போரிடுபவன் — இந்திரஜித்தின் போர்முறை தர்மத்துக்கு மாறானது என்று கவிஞர் மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டுகிறார். ‘நாக அம்புகள்’ என்பது நாகபாசம் — அம்புகள் பாம்புகளாகி உடலைச் சுற்றிக்கொள்கின்றன. முன்பு எல்லாரையும் வென்ற ராமனும் லக்ஷ்மணனும் இப்போது கண்ணுக்குத் தெரியாத பகைவனின் வஞ்சகத்தால் கட்டுண்டனர். வானரர்கள் வெறும் பார்வையாளர்கள் — பகைவன் கண்ணுக்குத் தெரியாததால் அவர்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் சர்க்கத்தின் சாரத்தைச் சொல்கிறது — நேர்ப்போரில் தோற்ற இந்திரஜித் மாயையால் வெற்றி பெறுகிறான். இதனால் அடுத்த சர்க்கத்தின் இரங்கத்தக்க நிகழ்ச்சி தொடங்குகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे चतुश्चत्वारिंशः सर्गः॥ ४४॥