॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 42

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

இலங்கை மதிலைத் தாக்குதலும் போரின் தொடக்கமும்

ராவணன் மாளிகையில் ஏறி வானரப் படையைக் காணுதல், ராமன் சீதையை நினைத்துத் தாக்குதலுக்கு ஆணையிடுதல், வானரர்கள் மதிலில் ஏறி வாயில்களை அடைத்தல், ராக்ஷசப் படை புறப்படுதல், கொடிய போரின் தொடக்கம்

பின்னர் அந்த ராக்ஷசர்கள் ராவணனின் மாளிகைக்குச் சென்று, ‘ராமன் வானரர்களோடு நகரை முற்றுகையிட்டுவிட்டான்’ என்று தெரிவித்தனர். நகரம் முற்றுகையிடப்பட்டதைக் கேட்டுச் சினம் பொங்கிய இரவில் உலவும் ராவணன், நகரின் காவல் ஏற்பாட்டை இருமடங்காக்கிவிட்டுத் தன் மாளிகையில் ஏறினான். அப்போது போரை விரும்பும் எண்ணற்ற வானரக் கூட்டங்களால் எல்லாப் பக்கமும் சூழப்பட்ட, மலைகளோடும் காடுகளோடும் சோலைகளோடும் கூடிய இலங்கையை அவன் கண்டான். வானரர்கள் அனைவராலும் பழுப்பு நிறமாக்கப்பட்ட பூமியைக் கண்டு, ‘இவர்களை எப்படி அழிப்பது?’ என்று அவன் கவலையில் ஆழ்ந்தான். நீண்ட நேரம் சிந்தித்த பின் மனவுறுதியைப் பற்றிக்கொண்டு, அகன்ற கண்ணுடைய ராவணன் ராகவனையும் வானரக் கூட்டங்களையும் நோக்கினான். இங்கே ராவணனின் மனத்தில் முதலில் சினம், பிறகு கவலை, அதன்பின் மனவுறுதி — மூன்று உணர்வுகள் வரிசையாக எழுகின்றன. ‘கபிலீக்ருதாம்’ (பழுப்பு நிறமாக்கப்பட்ட) என்ற சொல் அழகானது — வானரர்களின் பழுப்பு நிறத்தால் பூமி முழுவதும் பழுப்பாகிவிட்டது என்ற சித்திரம். முந்தைய சர்க்கத்தில் அங்கதனால் மாளிகை உச்சி உடைக்கப்பட்டது; இப்போது ராவணன் வேறொரு மாளிகையில் ஏறிப் பகைவர்களைப் பார்க்கிறான். ‘இவர்களை எப்படி அழிப்பது’ என்ற அவனுடைய கவலை, வானரர்களின் எண்ணிக்கையைக் கண்டு அவனும் வியப்படைந்தான் என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆனாலும் அவன் சரண் அடைவதை எண்ணவில்லை; போரின் உபாயத்தையே எண்ணுகிறான். இதுவே அவனுடைய செருக்கு; இறுதியில் அதுவே அவனுடைய அழிவுக்குக் காரணம். காவல் ஏற்பாட்டை இருமடங்காக்கியது அவனுடைய எச்சரிக்கையைக் காட்டுகிறது — அவன் பகைவனை அற்பமாக்கவில்லை; ஆனால் தர்மத்தை நினைப்பதில்லை.

ராகவனும் படையோடு மகிழ்ச்சியுற்றவன் போல இலங்கையை நோக்கி முன்னேறி, எல்லாப் பக்கமும் ராக்ஷசர்களால் சூழப்பட்டுக் காக்கப்பட்ட இலங்கையைக் கண்டான். வண்ணமயமான கொடிகளும் பதாகைகளும் உடைய இலங்கையைக் கண்டு, தசரதனின் மகன் வருந்தும் உள்ளத்தோடு திடீரென மனத்தால் சீதையை அடைந்தான்: ‘இங்கே மான்குட்டி போன்ற கண்களுடைய அந்த ஜனகனின் மகள் என் பொருட்டுச் சோகத்தால் வெந்து, மெலிந்து, வெறுந்தரையில் படுத்துத் துன்புறுத்தப்படுகிறாள்.’ இவ்வாறு துன்புறுத்தப்படும் வைதேகியை நினைத்தபடி தர்மாத்மாவான ராமன் பகைவர்களைக் கொல்லும்படி வானரர்களுக்கு விரைந்து ஆணையிட்டான். எளிதில் செயல் முடிக்கும் ராமன் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னதும் வானரர்கள் ஒருவரோடொருவர் போட்டியிட்டு முண்டியடித்தபடி சிங்க முழக்கங்களை எழுப்பினர். அச்சுப் பதிப்பில் ‘முதிதோ நாம புப்லுவே’ என்பது பாடம்; இந்தி உரையில் அதன் பொருள் ‘மகிழ்ச்சியோடு முன்னேறினான்’ என்பது. ராமன் சீதையை நினைவுகூர்வது அவலச்சுவையின் தொடுகையைத் தருகிறது — பகைவனின் நகரைக் கண்டு அவன் முதலில் தன் அன்புக்குரியவளையே நினைக்கிறான், போரின் பெருமையை அல்ல. ‘மத்க்ருதே’ (என் பொருட்டு) என்ற சொல்லால் ராமன் தன்னையே குற்றவாளியாகக் கருதுகிறான் — சீதை தன்னால்தான் துன்பம் பொறுக்கிறாள் என்று. ‘ஸ்தண்டிலஶாயினீ’ — சுந்தர காண்டத்தில் அனுமன் கண்டது போல, வெறுந்தரையில் படுப்பவள். இந்த நினைவிலிருந்தே ராமனின் சினமும் தாக்குதலுக்கான ஆணையும் எழுகின்றன. இந்தப் பகுதி (6–12) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. ராவணன் பகைவர்களைக் கண்டு கவலைப்படுகிறான்; ராமனோ பகைவனின் நகரைக் கண்டு அன்புக்குரியவளை நினைக்கிறான் — இரு தலைவர்களின் உணர்வு வேறுபாட்டைக் கவி நுட்பமாகக் காட்டுகிறார்.

‘மலைச்சிகரங்களாலோ முஷ்டிகளாலோ இந்த இலங்கையைச் சிதறடிப்போம்’ என்று வானரப் படைத்தலைவர்கள் அனைவரும் மனத்தில் உறுதி பூண்டனர். பெரிய மலைச்சிகரங்களையும் முகடுகளையும் தூக்கியும், பலவகை மரங்களைப் பிடுங்கியும் வானரப் படைத்தலைவர்கள் நின்றனர். ராக்ஷசேந்திரன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அந்தப் படைப்பிரிவுகள் பகுதி பகுதியாக, ராகவனுக்கு இனியது செய்யும் விருப்பத்தோடு இலங்கையின்மேல் ஏறின. செம்பு நிற முகங்களும் பொன்னொளியும் உடையவர்களும், ராமனுக்காக உயிரைத் துறந்தவர்களும், சால மரங்களாலும் மலைகளாலும் போரிடுபவர்களுமான அவர்கள் இலங்கையையே நோக்கிப் பாய்ந்தனர். அந்த வானரர்கள் மரங்களாலும் மலையுச்சிகளாலும் முஷ்டிகளாலும் எண்ணற்ற மதில் உச்சிகளையும் தோரணங்களையும் நொறுக்கினர். தெளிந்த நீர் நிறைந்த அகழிகளை அவர்கள் மண்ணாலும் மலையுச்சிகளாலும் புல்லாலும் கட்டைகளாலும் நிரப்பினர். பின்னர் ஆயிரம் பேர் கொண்ட கூட்டங்களின் தலைவர்களும், கோடிப் பேர் கொண்ட கூட்டங்களின் தலைவர்களும், நூறு கோடிக் கூட்டங்களின் தலைவர்களும் இலங்கையின்மேல் ஏறினர். பொன் தோரணங்களை நசுக்கியும், கைலாச சிகரங்கள் போன்ற கோபுரங்களை நொறுக்கியும், தாவியும் பாய்ந்தும் முழங்கியும், பெரும் யானைகள் போன்ற வானரர்கள் அந்த இலங்கையை நோக்கி ஓடினர். ‘பெருவலிமையுடைய ராமன் வெல்கிறான், பெருவலிமையுடைய லக்ஷ்மணனும்; ராகவனால் காக்கப்படும் அரசன் சுக்ரீவன் வெல்கிறான்’ என்று முழங்கியபடி, கர்ஜித்தபடி, விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்ல வானரர்கள் இலங்கையின் மதிலை நோக்கிப் பாய்ந்தனர். இங்கே தாக்குதலின் வரிசை தெளிவாக உள்ளது — முதலில் உறுதி, பிறகு ஆயுதங்களைச் சேகரித்தல், பிறகு மதிலில் ஏறுதல், பிறகு தோரணங்களையும் கோபுரங்களையும் உடைத்தல், அகழியை நிரப்புதல், இறுதியில் வெற்றி முழக்கம். அகழியை நிரப்புவது கோட்டைப் போரின் பழைய உத்தி — நீர் நிறைந்த அகழியை நிரப்பிய பின்பே மதிலை அடைய முடியும். ‘த்யக்தஜீவிதா:’ (உயிரைத் துறந்தவர்கள்) என்ற சொல் வானரர்களின் ராம பக்தியைக் காட்டுகிறது — அவர்கள் உயிரையும் புல்லாக மதிக்கிறார்கள். வெற்றி முழக்கம் சுந்தர காண்டத்தில் அனுமனின் அறிவிப்பை நினைவூட்டுகிறது; இப்போது வானரர்கள் அனைவரும் அதையே முழங்குகிறார்கள். ‘செம்பு நிற முகங்கள், பொன்னொளி’ என்பது வானரர்களின் நிறத்தையும், ‘பெரும் யானைகள் போன்றவர்கள்’ என்பது அவர்களுடைய உடலின் பருமையையும் காட்டுகின்றன. இவ்வாறு வானரப் படை முழு வலிமையோடு இலங்கைக் கோட்டையைத் தாக்குகிறது. வானரர்களின் உறுதி ‘மலைச்சிகரங்களாலோ முஷ்டிகளாலோ’ — ஆயுதம் எதுவாயினும் இலங்கை அழிக்கப்பட வேண்டும் என்பது அவர்களுடைய திடமான முடிவு. ‘ராக்ஷசேந்திரன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே’ என்ற சொல்லால், ராவணன் தன் மாளிகையிலிருந்து இவை அனைத்தையும் பார்த்தும் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை என்று கவி காட்டுகிறார். ‘பாகஶ:’ (பகுதி பகுதியாக) — ராமன் குறிப்பிட்டபடி படை பிரிவு பிரிவாக ஏறுகிறது; ஒழுங்கற்ற தாக்குதல் அல்ல. ஆயிரம், கோடி, நூறு கோடி என்று எண்கள் படிப்படியாக வளர்வதால் தாக்குதலின் அலைகள் போல வருணிக்கப்படுகின்றன — ஒரு கூட்டத்துக்குப் பின் மற்றொரு கூட்டம் மதிலை அடைகிறது. பொன் தோரணங்களும் கைலாசம் போன்ற கோபுரங்களும் உடைக்கப்படுவது ராவணனின் செல்வச் சிறப்பின் அழிவின் குறியீடு. ‘பெரும் யானைகள் போன்றவர்கள்’ என்ற உவமையால் வானரர்கள் மதங்கொண்ட யானைகள் போல எல்லாவற்றையும் நசுக்குவதாகத் தோன்றுகிறார்கள். இந்தப் பகுதியில் கவி வானரப் படையின் ஊக்கத்தின் உச்சத்தை வருணிக்கிறார். அவர்களுடைய வெற்றி முழக்கத்தில் ராமன், லக்ஷ்மணன், சுக்ரீவன் என்ற மூவரின் பெயர்களே சொல்லப்படுகின்றன, தம் பெயர்கள் அல்ல — இது அவர்களுடைய தலைவன்மீதான பக்தி.

வீரபாகு, சுபாகு, நளன், பனஸன் ஆகிய வானரப் படைத்தலைவர்கள் மதிலை நெருக்கி நிலைகொண்டனர்; இதற்கிடையில் அவர்கள் படைப் பாசறையை அமைத்தனர். வெற்றிக் களிப்புடைய பத்துக் கோடி வானரர்கள் சூழ, வலிமையுடைய குமுதன் கிழக்கு வாயிலைச் சூழ்ந்து நின்றான். அவனுக்கே உதவியாக வானரன் பிரகஸனும் நீண்ட கைகளுடைய பனஸனும் வானரர்கள் சூழ நிலைகொண்டனர். வீரனான வானரன் சதவலி தெற்கு வாயிலை அடைந்து, இருபது கோடிப் பேர் சூழ, அதைச் சூழ்ந்து வலிமையோடு நின்றான். தாரையின் தந்தையான வலிமைமிக்க சுஷேணன் மேற்கு வாயிலுக்குச் சென்று கோடிக்கணக்கான கோடிப் பேர் சூழ நின்றான். ராமன் சுமித்திரையின் மைந்தனோடும், வானர அரசன் சுக்ரீவனோடும் வடக்கு வாயிலை அடைந்து அதைச் சூழ்ந்து வலிமையோடு நின்றான். கோலாங்கூலனும் பேருடலனும் அஞ்சத்தக்க தோற்றமுடையவனும் பெருவீரனுமான கவாக்ஷன் ஒரு கோடிப் பேர் சூழ ராமனின் பக்கத்தில் நின்றான். கொடிய சினமுடைய கரடிகளில் பகைவரை அழிப்பவனும் பெருவீரனுமான தூம்ரனும் ஒரு கோடிப் பேர் சூழ ராமனின் பக்கத்தில் நின்றான். போர்க்கோலம் பூண்டு, கதையைக் கையில் ஏந்திய பெருவீரனான விபீஷணன், கவனமுடைய அமைச்சர்கள் சூழ, பெருவலிமையுடைய ராமன் இருந்த இடத்தில் நின்றான். கஜன், கவாக்ஷன், கவயன், சரபன், கந்தமாதனன் ஆகியோர் எல்லாப் பக்கமும் சுற்றி ஓடியபடி வானரப் படையைக் காத்தனர். முந்தைய சர்க்கத்தில் வாயில்களில் நீலன், அங்கதன், அனுமன் ஆகியோர் சொல்லப்பட்டனர்; இங்கே குமுதன், சதவலி, சுஷேணன் — ஒவ்வொரு வாயிலிலும் படைத்தலைவர்களுக்குக் கீழ்ப் பல துணைப் படைத்தலைவர்கள் இருந்தனர் என்று விளக்கிக்கொள்ள வேண்டும். ‘தாராபிதா’ (தாரையின் தந்தை) — சுஷேணன் வாலியின் மனைவி தாரையின் தந்தை. ராமன் தானே வடக்கு வாயிலில், ராவணன் தானே நிற்கும் இடத்தில் — முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவு இங்கே மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. கவாக்ஷனும் தூம்ரனும் ராமனைக் காக்க அவன் பக்கத்தில் நிற்கிறார்கள்; விபீஷணனும் ராமனின் அருகில் — இது அணிவகுப்பின் மையக் காவல். கஜன் முதலானோர் சுற்றி ஓடியபடி படையின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் இயங்குகிறார்கள்; தேவையான இடத்தில் உதவுகிறார்கள். இவ்வாறு ராமனின் படை நன்கு ஒழுங்கமைந்துள்ளது என்று கவி விரிவாக வருணிக்கிறார். மூலத்தில் இருபத்திரண்டாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது. இங்கே குமுதனுக்குப் பத்துக் கோடி, சதவலிக்கு இருபது கோடி, சுஷேணனுக்குக் கோடிக்கணக்கான கோடி என்று எண்கள் சொல்லப்படுகின்றன — இந்த உயர்வுநவிற்சிகள் படையின் எல்லையின்மையைக் காட்டுகின்றன. ‘ஆவ்ருத்ய பலவாம்ஸ்தஸ்தௌ’ (சூழ்ந்து வலிமையோடு நின்றான்) என்ற மூன்று சொற்கள் நான்குமுறை மீண்டும் வருகின்றன — ஒவ்வொரு வாயிலிலும் சமமான உறுதியான தடை என்பது கவியின் நடை; இந்த மீள்கூறல் வாய்மொழி மரபின் அடையாளமும் ஆகும். பாசறை அமைத்தது நீண்ட முற்றுகையின் அறிகுறி — வானரர்கள் ஒருநாள் தாக்குதலுக்காக மட்டுமல்ல, நீண்டகாலப் போருக்கும் ஆயத்தமாக இருக்கிறார்கள். கோலாங்கூலங்கள், கரடிகள், வானரர்கள் என்ற மூவகை இனத்தவர் ராமனின் படையில் இருப்பது இங்கே தெளிவாகிறது. ‘போர்க்கோலம் பூண்டு, கதையைக் கையில் ஏந்திய’ என்ற விபீஷணனின் வருணனை அவன் அமைச்சன் மட்டுமல்ல, போர்வீரனும் என்பதைக் காட்டுகிறது; ராக்ஷசர்கள் அவனைச் சிறப்பாகக் குறிவைப்பார்கள் என்பதால் அவன் தன் அமைச்சர்களோடு ராமனின் அருகில் நிற்கிறான். இவ்வாறு ராமனைச் சுற்றி மூன்றடுக்குக் காவல் — கவாக்ஷன், தூம்ரன், விபீஷணன் — இதனால் படைத்தலைவன் பாதுகாப்பாக இருக்கிறான்.

பின்னர் சினம் சூழ்ந்த உள்ளமுடைய ராக்ஷசேசுவரன் ராவணன் எல்லாப் படைகளும் விரைந்து புறப்படும்படி ஆணையிட்டான். ராவணனின் வாயிலிருந்து வந்த அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு இரவில் உலவுவோர் திடீரென அச்சமூட்டும் பேரொலியை எழுப்பினர். பின்னர் ராக்ஷசர்களின் எல்லாப் பக்கங்களிலும், சந்திரனைப் போல வெண்மையான முகங்களுடைய முரசுகள் பொன் கோல்களால் அடிக்கப்பட்டு முழங்கச் செய்யப்பட்டன. மிகக் கொடிய ராக்ஷசர்களின் வாய்க்காற்றால் நிரப்பப்பட்ட பேரொலியுடைய நூறாயிரக்கணக்கான சங்குகள் முழங்கின. அழகிய கருநிற உடலுடைய, சங்குகளை ஏந்திய அந்த இரவில் உலவுவோர், மின்னல் வளையங்களை அணிந்து கொக்குக் கூட்டங்களோடு கூடிய மேகங்கள் போலத் திகழ்ந்தனர். ராவணனால் தூண்டப்பட்ட படைகள் மகிழ்ச்சியோடு அப்போது வெளியே பாய்ந்தன — ஊழிக்காலத்தில் பொங்கி நிரம்பும் பெருங்கடலின் வேகங்கள் போல. பின்னர் வானரப் படையால் எல்லாப் பக்கமும் எழுப்பப்பட்ட முழக்கம், சரிவுகளோடும் சமவெளிகளோடும் குகைகளோடும் கூடிய மலய மலையை நிரப்பியது. சங்கு, துந்துபி ஆகியவற்றின் முழக்கமும் வேகமுடையோரின் சிங்க முழக்கமும் பூமியையும் வானையும் கடலையும் எதிரொலிக்கச் செய்தன. யானைகளின் பிளிறல்களோடும், குதிரைகளின் கனைப்புகளோடும், தேர்ச் சக்கரங்களின் முழக்கங்களோடும், ராக்ஷசர்களின் வாய் ஒலிகளோடும் சேர்ந்து அந்த முழக்கம் பெருகியது. இங்கே ஒலிகளின் வருணனை போரின் தொடக்கத்தின் அச்சமூட்டும் சூழலை உருவாக்குகிறது — முரசுகள், சங்குகள், துந்துபிகள், யானைகள், குதிரைகள், தேர்கள், வானரர்கள், ராக்ஷசர்கள் ஆகியோரின் குரல்கள் அனைத்தும் ஒன்றாகக் கலந்தன. கருநிற ராக்ஷசர்களை வெண்சங்குகளோடு சேர்த்துக் கொக்குக் கூட்டங்களோடு கூடிய கருமேகங்களோடும், மின்னல் அணிகலன்களோடும் ஒப்பிடுவது — இந்த உவமை மழைக்காலத்தின் தொடக்கத்தை நினைவூட்டுகிறது. முழுநிலவில் கடல் பொங்குவது போல ராக்ஷசப் படை நகரிலிருந்து வெளியே பாய்கிறது. ‘மலயம் நிரம்பியது’ — வானரர்களின் முழக்கம் கடலின் மறுகரையில் உள்ள மலய மலை வரை கேட்டது என்ற உயர்வுநவிற்சி. இந்தப் பகுதி (33–40, 44) பெரும்பாலும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. ராவணனின் ஆணையில் விரைவு தெரிகிறது — ‘விரைந்து’. இதுவரை ராவணன் கோட்டைக்குள் இருந்து காப்பதை மட்டுமே செய்தான்; இப்போது தாக்குதலுக்காகப் படையை வெளியே அனுப்புகிறான் — போரின் புதிய கட்டம் தொடங்குகிறது. அவனுடைய ஆணையைக் கேட்டு, முன்பு வானரர்கள் முழங்கியது போல, ராக்ஷசர்களும் முழங்குகிறார்கள் — இரு தரப்பிலும் சம ஊக்கம். முரசுகளின் ‘சந்த்ரபாண்டுரபுஷ்கரா:’ என்ற வருணனை அவற்றின் வெண்தோல் முகங்களைச் சுட்டுகிறது; ‘ஹேமகோணை:’ என்பது பொன்னாலான அடிக்கும் கோல்கள் — ராக்ஷசர்களின் செல்வச் சிறப்பு போர் வாத்தியங்களிலும் தெரிகிறது. போரின் தொடக்கத்தில் இத்தகைய வாத்திய வருணனை பெருங்காவியங்களில் புகழ்பெற்றது; மகாபாரதத்திலும் குருக்ஷேத்திரப் போரின் தொடக்கத்தில் சங்கொலி வருணிக்கப்படுகிறது. வானரப் படையின் முழக்கத்துக்கு மறுமொழியாக ராக்ஷசப் படையின் முழக்கம், மீண்டும் வானரர்களின் முழக்கம் — இவ்வாறு ஒலி ஒலியோடு போட்டியிடுகிறது. யானைகளும் குதிரைகளும் தேர்களும் ராக்ஷசர் தரப்பில் மட்டுமே உள்ளன, வானரர்களிடம் இல்லை; இது இரு படைகளின் இயல்பு வேறுபாடு.

இதற்கிடையில், முன்பு நிகழ்ந்த தேவாசுரப் போர் போல, ராக்ஷசர்களுக்கும் வானரர்களுக்கும் இடையே கொடிய போர் மூண்டது. அந்த ராக்ஷசர்கள் கொழுந்துவிட்டெரியும் கதைகளாலும், சக்திகளாலும், சூலங்களாலும், கோடரிகளாலும் தம் வீரச்செயல்களைச் சொல்லிக்கொண்டே வானரர்கள் அனைவரையும் தாக்கினர். அவ்வாறே பேருடலும் வேகமும் உடைய வானரர்கள் மரங்களாலும் மலையுச்சிகளாலும் நகங்களாலும் பற்களாலும் அந்த ராக்ஷசர்களைத் தாக்கினர். வானரர்களிடையே ‘அரசன் சுக்ரீவன் வெல்கிறான்’ என்ற பேரொலி எழுந்தது; ராக்ஷசர்களும் ‘அரசே, வெல்க, வெல்க’ என்று சொல்லிவிட்டு, பிறகு ஒவ்வொருவரும் தம் தம் பெயரைச் சொல்லிக்கொண்டனர். மதிலில் நின்ற வேறு சில கொடிய ராக்ஷசர்கள் தரையில் இருந்த வானரர்களைப் பிண்டிபாலங்களாலும் சூலங்களாலும் கிழித்தனர். சினங்கொண்ட வானரர்களும் தரையில் இருந்தபடியே வானில் தாவி, மதிலில் நின்ற ராக்ஷசர்களைத் தம் கைகளால் கீழே வீழ்த்தினர். ராக்ஷசர்களுக்கும் வானரர்களுக்கும் இடையிலான அந்த ஆரவாரமான, ஊனும் இரத்தமும் கலந்த சேறான மோதல் வியப்புக்குரிய உவமையுடையதாயிற்று. இங்கே போரின் இரு தரப்புகளும் சமமாக வருணிக்கப்படுகின்றன — ராக்ஷசர்கள் படைக்கலங்களால், வானரர்கள் இயற்கை தந்த ஆயுதங்களால். ஒவ்வொரு தரப்பும் தன் தலைவனின் வெற்றியை முழங்குகிறது — இது பழைய போர் மரபு. ‘ஸ்வஸ்வநாமகதாம்’ — ராக்ஷசர்கள் தம் பெயர்களை முழங்குகிறார்கள்; பகைவர்கள் தம் பராக்கிரமத்தை அறியட்டும் என்று. மதிலில் நிற்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் தரையில் நிற்கும் வானரர்களுக்கும் இடையிலான போர் கோட்டைப் போரின் இயல்பைக் காட்டுகிறது — மேலே இருப்பவர்கள் கீழே இருப்பவர்களை அடிக்கிறார்கள்; கீழே இருப்பவர்கள் தாவி மேலே இருப்பவர்களை வீழ்த்துகிறார்கள். ‘தேவாசுரப் போர் போல’ என்ற உவமை போரின் பெருமையையும் அது தர்ம அதர்மங்களுக்கிடையிலான மோதல் என்பதையும் சுட்டுகிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் நேருக்கு நேர் போர்கள் வருணிக்கப்படும். இந்தச் சர்க்கத்தின் இறுதியில் போர் பொதுவாக வருணிக்கப்படுகிறது — இரு படைகளின் நெருக்கடி; அடுத்த சர்க்கத்தில் முதன்மை வீரர்களின் நேருக்கு நேர் போர்கள் சிறப்பாக வருணிக்கப்படும். ‘ஊனும் இரத்தமும் கலந்த சேறு’ — முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் சொன்ன தீக்குறிகளின் விளைவு இப்போது உண்மையாயிற்று. ராக்ஷசர்கள் ‘தம் வீரச்செயல்களைச் சொல்லிக்கொண்டே’ தற்புகழ்ச்சி செய்கிறார்கள்; வானரர்களோ தம் தலைவனின் வெற்றியை முழங்குகிறார்கள் — இதுவும் இரு தரப்பின் இயல்பு வேறுபாடு. போரின் கொடுமை ‘ஆரவாரமானது’, ‘வியப்புக்குரிய உவமையுடையது’ என்ற அடைமொழிகளோடு நிறைவடைகிறது; அதனால் வாசகர் அடுத்த வருணனைக்காகக் காத்திருக்கிறார். வானரர்கள் தரையில் நின்றாலும் வானில் தாவிப் போரிடுகிறார்கள் — இது அவர்களுடைய தனி ஆற்றல்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे द्विचत्वारिंशः सर्गः॥ ४२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க