॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 41

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

இலங்கை முற்றுகையும் அங்கதனின் தூதும்

சுக்ரீவனின் துணிச்சலுக்கு ராமன் கடிந்துகொள்ளுதல், தீக்குறிகளைக் காணுதல், படை புறப்படுதல், இலங்கையின் நான்கு வாயில்களையும் அடைத்தல், அங்கதனின் தூதும் மாளிகை உச்சியை உடைத்தலும், ராக்ஷசர்களின் அச்சம்

சுக்ரீவனின் உடலில் போரின் அடையாளங்களைக் கண்டு, லக்ஷ்மணனின் அண்ணனான ராமன் அவனைத் தழுவிக்கொண்டு சொன்னான்: ‘என்னோடு ஆலோசிக்காமல் நீ இந்தத் துணிச்சல் செயலைச் செய்தாய். மக்களின் தலைவர்களான அரசர்கள் இத்தகைய துணிச்சல் நிறைந்த செயல்களைச் செய்வதில்லை. துணிச்சலை விரும்பும் வீரனே, என்னையும் இந்தப் படையையும் விபீஷணனையும் ஐயத்தில் ஆழ்த்தி நீ துன்பம் விளைவித்தாய். பகைவரை அடக்குபவனே, இனி மீண்டும் இப்படிச் செய்யாதே. உனக்கு ஏதேனும் தீங்கு நேர்ந்திருந்தால், சீதையாலோ, பரதனாலோ, லக்ஷ்மணனாலோ, இளையவனான சத்ருக்னனாலோ, என் சொந்த உடலாலோ எனக்கு என்ன பயன்? மகேந்திரனுக்கும் வருணனுக்கும் நிகரானவனே, உன் வீரத்தை அறிந்திருந்தும், நீ திரும்பி வராதபோது என் மனம் இவ்வாறு முடிவு செய்திருந்தது — போரில் மக்களோடும் படையோடும் வாகனங்களோடும் ராவணனைக் கொன்று, இலங்கையில் விபீஷணனுக்கு முடிசூட்டி, பரதனிடம் அரசை ஒப்படைத்துவிட்டு நான் உடலைத் துறப்பேன் என்று.’ இவ்வாறு சொல்லும் ராமனிடம் சுக்ரீவன் மறுமொழி சொன்னான்: ‘ராகவா, என் பராக்கிரமத்தை அறிந்த நான், உன் மனைவியைக் கவர்ந்த ராவணனைக் கண்டு எப்படிப் பொறுத்திருப்பேன்?’ இவ்வாறு சொன்ன வீரனான சுக்ரீவனைப் பாராட்டிவிட்டு ராகவன் சீர்மிக்க லக்ஷ்மணனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான். இங்கே ராமனின் நட்பன்பு மிகவும் தெளிவாகிறது — தனக்குச் சுக்ரீவனின் உயிர் சீதையைவிடவும் மேலானது என்று அவன் சொல்கிறான். கடிந்துகொள்வதும் அன்போடுதான்; முதலில் தழுவுகிறான், பிறகு பேசுகிறான். அரசியல் நீதியின் பார்வையிலும் அவனுடைய சொல் பொருத்தமானது — படைத்தலைவனோ அரசனோ தனியாகப் பகைவனிடம் செல்லக்கூடாது; ஏனெனில் அவன் அழிந்தால் படை முழுவதும் இக்கட்டில் விழும். சுக்ரீவனின் மறுமொழி சுருக்கமானது; ஆனால் அவனுடைய பக்தியையும் சினத்தையும் காட்டுகிறது. அவனுடைய மறுமொழியைக் கேட்டு ராமன் பாராட்டுகிறான், மீண்டும் கடிந்துகொள்வதில்லை — நண்பனின் உள்ளத்தை அவன் அறிவான். பத்துச் சுலோகங்கள் கொண்ட இந்த உரையாடல் (1.2–10.1) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அங்கே முதல் பாதிக்குப் பிறகு உடனே ‘லக்ஷ்மணம் லக்ஷ்மிஸம்பன்னம்’ என்ற சொல் தொடங்குகிறது. இந்த நிகழ்ச்சியில் ராமனின் மூன்று உணர்வுகள் ஒருசேரக் காணப்படுகின்றன — நண்பனைப் பற்றிய கவலை, அவனுடைய துணிச்சலைப் பற்றிய அதிருப்தி, அவனுடைய வீரத்தின்மீதான நம்பிக்கை. சுக்ரீவனின் வீரத்தை அறிந்திருந்தும், அவன் இல்லாதபோது தன் மனம் கலங்கியது என்கிறான் ராமன். ராமனின் முடிவும் வியப்பானது — ராவணனைக் கொன்று, விபீஷணனுக்கு இலங்கையில் முடிசூட்டி, பரதனை அயோத்தியின் அரசில் நிறுவிவிட்டுத் தானே உயிர் துறக்க அவன் விரும்பினான். அதாவது நண்பன் இல்லாமல் அவனுடைய வாழ்வுக்குப் பொருளே எஞ்சாது. இதனால் கவி நட்பின் பெருமையை உயர்வாக நிறுவுகிறார். சுக்ரீவனும் முன்பு வாலி வதத்தில் ராமனால் உதவி பெற்றவன்; இப்போது அவன் ராமனுக்காகத் தன் உயிரையும் பணயம் வைக்கிறான்; ஆகவே இருவரின் நட்பும் பரஸ்பர உதவியால் உறுதியானது. ராமனின் சொல் அன்பு நிறைந்ததாயினும் அறிவுரை வடிவுடையது — அரசன் தன் உயிரைத் தன் அரசுக்காகவும் மக்களுக்காகவும் காக்க வேண்டும்; தனிப்பட்ட சினத்துக்காகச் செலவிடக்கூடாது. சுக்ரீவனின் மறுமொழி அவனுடைய எளிய வானர இயல்பைக் காட்டுகிறது — பகைவனைக் கண்டதும் அவனால் சினத்தை அடக்க முடியவில்லை. ராமன் அவனுடைய உள்ளத்தை அறிந்து மேலும் எதுவும் சொல்லவில்லை; மாறாக அவனைப் பாராட்டுகிறான்; அதனால் நண்பனின் மனம் வருந்துவதில்லை. பிறகு ராமன் உடனே கடமையை நோக்கித் திரும்புகிறான் — லக்ஷ்மணனோடு போருக்கான ஏற்பாட்டைச் சிந்திக்கிறான். இவ்வாறு உரையாடலின் முடிவில் கதை மீண்டும் தன் முதன்மை ஓட்டத்தை அடைகிறது.

ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘லக்ஷ்மணா, குளிர்ந்த நீரையும் கனிகள் நிறைந்த காடுகளையும் கைக்கொண்டு, இந்தப் படைப்பெருக்கைப் பிரித்து அணிவகுத்து நாம் நிலைகொள்வோம். கரடிகள், வானரர்கள், ராக்ஷசர்கள் ஆகியோரில் சிறந்த வீரர்களின் அழிவையும், உலகை அழிக்கும் கொடிய அச்சத்தையும் நான் எதிரே காண்கிறேன். கடுங்காற்றுகள் வீசுகின்றன; பூமி நடுங்குகிறது; மலையுச்சிகள் அதிர்கின்றன; மலைகள் முழங்குகின்றன. ஊனுண்ணிகள் போன்ற, கடுமையான, கடுங்குரலுடைய கொடிய மேகங்கள் இரத்தத் துளிகள் கலந்த கொடிய மழையைப் பொழிகின்றன. செஞ்சந்தனம் போன்ற அந்திவானம் மிகக் கொடூரமாக இருக்கிறது; சூரியனிடமிருந்து எரியும் இந்த நெருப்பு வட்டம் விழுகிறது. வருந்திய, இரங்கத்தக்க குரலுடைய, கொடிய, அமங்கலமான விலங்குகளும் பறவைகளும் பேரச்சத்தை உண்டாக்கியபடி சூரியனை நோக்கி ஊளையிடுகின்றன. இரவில் சந்திரன் ஒளியிழந்து, கருமையும் சிவப்பும் கலந்த கதிர் விளிம்புடையவனாய், உலகின் அழிவுக்காலம் போல வாட்டுகிறான். சூரிய மண்டலத்தில் சிறிய, கரடுமுரடான, அமங்கலமான, மிகச் சிவந்த ஒளிவட்டமும் ஒரு நீலக் களங்கமும் காணப்படுகின்றன. நட்சத்திரங்கள் முறையாகத் தெரியவில்லை; இவை அனைத்தும் உலகத்தின் யுகமுடிவைப் போன்றதை அறிவிக்கின்றன. காகங்களும் பருந்துகளும் கழுகுகளும் தாழப் பறக்கின்றன; நரிகள் பேரொலியோடு அமங்கலமான குரல்களை எழுப்புகின்றன. வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் வீசும் பாறைகளாலும் சூலங்களாலும் வாள்களாலும் மூடப்பட்ட பூமி ஊனும் இரத்தமும் கலந்த சேறாகும். ஆகவே வானரர்கள் எல்லாப் பக்கமும் சூழ, இன்றே விரைவாக, ராவணனால் காக்கப்படும் அணுகுதற்கரிய நகரை நோக்கிச் செல்வோம்.’ இவ்வாறு சொல்லியபடி பெருவலிமையுடைய லக்ஷ்மணனின் அண்ணன் மலையுச்சியிலிருந்து விரைந்து இறங்கினான். இறங்கிய பின் தர்மாத்மாவான ராகவன், பகைவர்களால் எதிர்க்க மிக அரிய தன் படையைக் கண்டான். இங்கே தீக்குறிகளின் வருணனை போரின் பேரழிவின் முன்னறிவிப்பு; அந்தக் குறிகள் ராக்ஷசர்களின் அழிவை மட்டுமல்ல, வானரர்களின் உயிரிழப்பையும் சுட்டுகின்றன; ஆகவே ராமன் ‘கரடிகள், வானரர்கள், ராக்ஷசர்கள்’ என்று மூவரின் பெயரையும் சொல்கிறான். தீக்குறிகளைக் கண்டு ராமன் அஞ்சவில்லை; மாறாக அவற்றில் விரைந்து செயல்படுவதற்கான தூண்டுதலைக் காண்கிறான் — ‘இன்றே விரைவாகச் செல்வோம்’. நீரையும் கனிகளையும் சேகரிப்பதும் படையை ஒழுங்குபடுத்துவதும் போருக்கு முன் படைத்தலைவனின் முதல் கடமை. சந்திர சூரியர்களின் திரிபு, விலங்குகள் பறவைகளின் திரிந்த குரல், இரத்த மழை ஆகியவை சோதிட சாஸ்திரத்தில் புகழ்பெற்ற அழிவின் அறிகுறிகள். ராமனின் சொல்லில் இரண்டு பகுதிகள் உள்ளன — முதலில் நடைமுறை ஏற்பாடு, பிறகு தெய்வக் குறிப்புகளான அறிகுறிகளின் வருணனை. ஏற்பாட்டில் நீர், கனிகள் நிறைந்த காடுகள், படைப் பிரிவு, அணிவகுப்பு பற்றிய கவலை உள்ளது; இதனால் ராமன் வீரன் மட்டுமல்ல, திறமையான படைத்தலைவனும் என்பது தெரிகிறது. அறிகுறிகளின் வருணனையில் பூமி, வானம், சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், விலங்குகள், பறவைகள் ஆகியவற்றின் திரிபு சொல்லப்படுகிறது — அதாவது இயற்கை முழுவதுமே வரப்போகும் அழிவைச் சுட்டுகிறது. சிவப்பு நிறம் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது — செஞ்சந்தனம் போன்ற அந்திவானம், இரத்தம் கலந்த மழை, சிவந்த ஒளிவட்டம், கருமையும் சிவப்பும் கலந்த சந்திரக் கதிர்கள் — இவை அனைத்தும் இரத்தக்களரியின் குறிப்பு. ‘யுகமுடிவு போல’ என்ற சொல்லால் கவி போரின் பெருமையை ஊழிக்கு நிகராக்குகிறார். ஆனாலும் ராமன் நம்பிக்கை இழப்பதில்லை; இந்த அறிகுறிகளைப் பகைவனின் அழிவின் அறிகுறிகளாகக் கருதி விரைந்து தாக்குவதை முன்மொழிகிறான். ‘க்ஷிப்ரமத்ய’ (இன்றே விரைவாக) என்ற இரு சொற்கள் அவனுடைய விரைவைக் காட்டுகின்றன — தாமதித்தால் பகைவன் ஆயத்தமாகிவிடுவான். மலையிலிருந்து இறங்கி ராமன் பகைவர்களால் எதிர்க்க அரிய தன் படையைக் காண்கிறான்; இதனால் அவனுடைய தன்னம்பிக்கை உறுதிப்படுகிறது. கவி இங்கே அச்சத்தையும் ஊக்கத்தையும் கலக்கிறார் — இயற்கையில் அச்சமூட்டும் அறிகுறிகள், படையில் அடக்க முடியாத ஊக்கம்.

காலம் அறிந்த ராகவன் சுக்ரீவனோடு சேர்ந்து வானர அரசனின் பெரும்படையைப் போர்க்கோலம் பூணச் செய்து, உரிய நேரத்தில் போருக்குத் தூண்டினான். பின்னர் நீண்ட கைகளுடைய வில்லாளி ராமன் பெரும்படை சூழ முன்னே இலங்கை நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான். விபீஷணன், சுக்ரீவன், அனுமன், ஜாம்பவான், நளன், கரடிகளின் அரசன், நீலன், லக்ஷ்மணன் ஆகியோர் அவனைப் பின்தொடர்ந்தனர். அதன்பின் கரடிகளும் வானரர்களுமான மிகப் பெரும்படை பரந்த நிலத்தை மூடியபடி ராகவனைப் பின்தொடர்ந்தது. யானைகள் போன்றவர்களும், பகைவரைத் தடுப்பவர்களுமான வானரர்கள் நூற்றுக்கணக்கில் மலைச்சிகரங்களையும் ஓங்கி வளர்ந்த மரங்களையும் பற்றிக்கொண்டனர். பகைவரை அடக்கும் உடன்பிறந்தோரான ராம லக்ஷ்மணர்கள் நீண்ட நேரம் ஆகாமலேயே ராவணனின் நகரமான இலங்கையை அடைந்தனர் — கொடிவரிசைகள் உடையதும், அழகியதும், தோட்டங்களாலும் காடுகளாலும் பொலிந்ததும், வண்ணமயமான கோட்டைச் சுவர்கள் உடையதும், அடைவதற்கு மிக அரியதும், உயர்ந்த மதில்களும் தோரணங்களும் உடையதுமான நகரை. தேவர்களாலும் எதிர்க்க அரிய அந்த நகரை, ராமனின் சொல்லால் தூண்டப்பட்ட வானரர்கள் ஆணையின்படி நெருக்கி முற்றுகையிட்டு நிலைகொண்டனர். இலங்கையின் மலைச்சிகரம் போல உயர்ந்த வடக்கு வாயிலைத் தம்பியோடு கூடிய வில்லாளி ராமன் காத்தான், அடைத்தான். லக்ஷ்மணன் பின்தொடர, வீரனான தசரதனின் மகன் ராமன் ராவணனால் காக்கப்படும் இலங்கையை முற்றுகையிட்டு, ராவணன் தானே நிற்கும் அந்த வடக்கு வாயிலை அடைந்து நின்றான்; ராமனைத் தவிர வேறு எவராலும் அந்த வாயிலைச் சூழ்ந்து காக்க இயலாது. வருணனால் கடல் போல, ராவணனால் ஆளப்பட்ட அந்த அச்சமூட்டும் வாயில் ஆயுதம் ஏந்திய கொடிய ராக்ஷசர்களால் எல்லாப் பக்கமும் காக்கப்பட்டிருந்தது. எல்லா வாயில்களிலும் வடக்கு வாயிலே கடினமானது; ஏனெனில் அங்கே ராவணனே இருக்கிறான்; ஆகவே ராமன் அதைத் தானே ஏற்கிறான் — தலைவனே கனமான சுமையைச் சுமக்கிறான். ‘ராமனைத் தவிர வேறு எவராலும் இயலாது’ என்ற சொல் ராமனின் இணையற்ற வல்லமையைப் புகழ்கிறது. வானரர்கள் மலைச்சிகரங்களையும் மரங்களையும் பற்றுவது அவர்களுடைய ஆயுதம்; ஏனெனில் அவர்களிடம் படைக்கலங்கள் இல்லை. படை புறப்படும் வரிசை — முன்னே ராமன், பிறகு முதன்மையானவர்கள், அதன்பின் படை முழுவதும் — முந்தைய சர்க்கங்களில் போலவே ஒழுங்காக அமைந்துள்ளது. புறப்பாட்டின் வருணனையில் கவி படையின் இயக்கத்தையும் பரப்பையும் காட்டுகிறார் — ‘பரந்த நிலத்தை மூடியபடி’ என்ற சொல்லால் பூமியே படையால் மூடப்பட்டது என்ற சித்திரம். ராமனைப் பின்தொடர்ந்தவர்களின் பெயர்கள் — விபீஷணன், சுக்ரீவன், அனுமன், ஜாம்பவான், நளன், நீலன், லக்ஷ்மணன் — இவர்களே போரின் முதன்மைப் பாத்திரங்கள் ஆவார்கள். இலங்கையின் வருணனை இங்கே மீண்டும் வருகிறது — கொடிகள், தோட்டங்கள், வண்ணச் சுவர்கள், உயர்ந்த மதில்களும் தோரணங்களும் ஆகியவற்றால் பொலிந்த அது இப்போது பகைவர்களால் சூழப்பட்டுள்ளது. ‘தேவர்களாலும் எதிர்க்க அரியது’ என்ற சொல்லால் ராவணனின் முந்தைய சிறப்பு நினைவூட்டப்படுகிறது — தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாத நகரை இப்போது வானரர்கள் நெருக்குகிறார்கள். ‘யதாநிதேஶம்’ (ஆணையின்படி) என்ற சொல்லால் வானரர்களின் கட்டுப்பாடு காட்டப்படுகிறது — அவர்கள் தம் விருப்பப்படி அல்ல, ராமனின் ஆணைப்படியே இடங்களைக் கைப்பற்றுகிறார்கள். வடக்கு வாயிலின் வருணனையில் பாதாளம், வருணன் ஆகியவற்றின் உவமைகள் அதன் ஆழத்தையும் அச்சமூட்டும் தன்மையையும் சுட்டுகின்றன. ராமனே அங்கே நிற்கிறான் என்பது அவனுடைய தலைமையின் அடையாளம் — பகைவன் மிக வலியவனாக இருக்கும் இடத்தில் தலைவன் தானே நிற்கிறான். ‘ஜுகோப ச ருரோத ச’ (காத்தான், அடைத்தான்) என்ற இரு வினைகள் இருவகைப் பணியைக் காட்டுகின்றன — தன் படையைக் காத்தல், பகைவனைத் தடுத்தல்.

அந்த வாயில், தானவர்களால் பாதாளம் போல, ராக்ஷசர்களால் நிறைந்து, வலிமை குன்றியவர்களுக்கும் பலவீனர்களுக்கும் அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது. அங்கே போர்வீரர்களின் பலவகையான ஆயுதத் திரள்களும் கவசங்களும் வைக்கப்பட்டிருப்பதை ராமன் கண்டான். வானரப் படைத்தலைவனும் வீரமுடையவனுமான நீலன் மைந்தனோடும் த்விவிதனோடும் கிழக்கு வாயிலை அடைந்து நின்றான். பெருவலிமையுடைய அங்கதன் ரிஷபன், கவாக்ஷன், கஜன், கவயன் ஆகியோரோடு தெற்கு வாயிலைக் கைப்பற்றினான். வலிமையுடைய வானரன் அனுமன் பிரமாதி, பிரகஸன் ஆகியோரோடும் பிற வீரர்களோடும் சேர்ந்து மேற்கு வாயிலைக் காத்தான். சுக்ரீவன் தானே, கருடனுக்கும் காற்றுக்கும் நிகரான வானரச் சிறந்தோர் அனைவரோடும் நடுக் காவல்நிலையில் நின்றான். புகழ்பெற்ற படைத்தலைவர்களான முப்பத்தாறு கோடி வானரர்கள், சுக்ரீவன் இருந்த இடத்தில் இலங்கையை நெருக்கி முகாமிட்டனர். ராமனின் ஆணைப்படி விபீஷணனோடு கூடிய லக்ஷ்மணன் ஒவ்வொரு வாயிலிலும் கோடி கோடி வானரர்களை நிறுத்தினான். ராமனுக்கு மேற்கே சற்றுத் தொலைவில் நடுக் காவல்நிலையில் பெரும்படை பின்தொடர சுஷேணன் ஜாம்பவானோடு நின்றான். வானரர்களில் புலி போன்ற அவர்கள், கோரைப்பற்களுடைய புலிகள் போல, மரங்களையும் மலையுச்சிகளையும் பற்றிக்கொண்டு மகிழ்ச்சியோடு போருக்கு நின்றனர். அனைவரும் விகாரமான வால்கள் உடையவர்கள், கோரைப்பற்களையும் நகங்களையும் ஆயுதமாகக் கொண்டவர்கள், விகாரமான வண்ணமயமான உடல்கள் உடையவர்கள், விகாரமான முகங்கள் உடையவர்கள். சிலர் பத்து யானைகளின் வலிமை உடையவர்கள், சிலர் அதைவிடப் பத்து மடங்கு மேலானவர்கள், சிலர் ஆயிரம் யானைகளுக்கு நிகரான பராக்கிரமம் உடையவர்கள். சிலர் வெள்ளப்பெருக்கு போன்ற வலிமையுடையவர்கள், சிலர் நூறு மடங்கு மேலானவர்கள், மற்றும் சிலர் அளவிட முடியாத வலிமையுடைய வானரப் படைத்தலைவர்கள் அங்கே இருந்தனர். விட்டில்களின் எழுச்சி போல அந்த வானரப் படைகளின் கூடல் வியப்பானதாகவும் விசித்திரமானதாகவும் இருந்தது. இங்கே ராமனின் அணிவகுப்பு தெளிவாகிறது — நான்கு வாயில்களிலும் நான்கு முதன்மைப் படைத்தலைவர்கள், நடுவில் சுக்ரீவன், ராமனுக்கு உதவியாக அருகில் சுஷேணனும் ஜாம்பவானும். விபீஷணன் லக்ஷ்மணனோடு சேர்ந்து வீரர்களை நிறுத்துகிறான் — இலங்கையின் உள்நிலையை அவன் அறிவான்; ஆகவே அவனுடைய ஆலோசனை இங்கே பயன்படுகிறது. ‘விக்ருத’ (விகாரமான) என்ற சொல்லின் மீள்வருகை சினத்தால் திரிந்த வானரர்களின் வடிவத்தைக் காட்டுகிறது; போருக்கு ஆயத்தமான அவர்கள் அச்சமூட்டுபவர்களாகத் தோன்றுகிறார்கள். பத்து யானை வலிமை முதல் அளவற்ற வலிமை வரை படிப்படியாக வளரும் வருணனை படையின் எல்லையற்ற வல்லமையைச் சுட்டுகிறது. விட்டில் உவமை வானரர்களின் எண்ணிக்கையையும் வேகத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது. வாயில்களின் பிரிவு இவ்வாறு — கிழக்கில் மைந்தன், த்விவிதனோடு நீலன்; தெற்கில் ரிஷபன், கவாக்ஷன், கஜன், கவயன் ஆகியோரோடு அங்கதன்; மேற்கில் பிரமாதி, பிரகஸனோடு அனுமன்; வடக்கில் லக்ஷ்மணனோடு ராமன்; நடுவில் சுக்ரீவன். முப்பத்தேழாம் சர்க்கத்தில் ராமன் இதே பிரிவைக் குறிப்பிட்டிருந்தான்; இப்போது அது செயலாக மாறியது. அனுமனை மேற்கு வாயிலில் நியமித்ததும் பொருள் பொதிந்தது — மேற்கு வாயில் இந்திரஜித்தின் இடம் என்று முன்பே விபீஷணன் சொல்லியிருந்தான்; ஆகவே அனுமனைப் போன்ற வலியவன் அங்கே தேவை. முப்பத்தாறு கோடி என்ற எண் உயர்வுநவிற்சி; ஆனால் படையின் பெருமையைச் சுட்டுகிறது. வானரர்களின் தோற்ற வருணனையில் அவர்களுடைய இயல்பு வெளிப்படுகிறது — அவர்கள் படைக்கலம் தாங்குபவர்கள் அல்லர்; கோரைப்பற்களும் நகங்களுமே அவர்களுடைய ஆயுதங்கள்; மரங்களும் மலையுச்சிகளும் அவர்கள் வீசும் எறிபடைகள். சினத்தால் திரிந்த அவர்களுடைய வால்களும் முகங்களும் உடல்களும் போர் ஊக்கத்தைக் காட்டுகின்றன. வலிமையின் வருணனையில் ‘ஓகபலா:’ (வெள்ளப்பெருக்கு போன்ற வலிமையுடையவர்கள்) என்ற சொல் நீரோட்டம் போலத் தடுக்க முடியாத வலிமையைச் சுட்டுகிறது. இவ்வாறு கவி படையின் எண்ணிக்கை, ஒழுங்கு, தோற்றம், வலிமை ஆகியவற்றை வரிசையாக வருணிக்கிறார்; அதனால் போருக்கு முந்தைய முழுச் சித்திரம் வாசகரின் முன் நிறுத்தப்படுகிறது.

இலங்கையைச் சூழ்ந்து முகாமிட்டும் பாய்ந்துகொண்டும் இருந்த வானரர்களால் வானம் நிரம்பியது போலவும், பூமி முழுதும் நிறைந்தது போலவும் ஆயிற்று. கரடிகளும் வானரர்களுமாகிய நூறு நூறாயிரம் பேர் இலங்கையின் வாயில்களை அடைந்தனர்; மற்றவர்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் போரிடச் சென்றனர். அந்த மலை அந்த வானரர்கள் அனைவராலும் எல்லாப் பக்கமும் சூழப்பட்டது; ஆயிரம் பதினாயிரம் பேர் அந்த நகரைச் சுற்றி வளைத்தனர். மரங்களைக் கைகளில் ஏந்திய வலிமைமிக்க வானரர்களால் எல்லாப் பக்கமும் சூழப்பட்ட இலங்கை காற்றும் நுழைய முடியாததாயிற்று. மேகம் போன்றவர்களும் இந்திரனுக்கு நிகரான பராக்கிரமமுடையவர்களுமான வானரர்களால் திடீரென்று நெருக்கப்பட்ட ராக்ஷசர்கள் வியப்படைந்தனர். முன்னேறி வரும் படைப்பெருக்கின் பேரொலி எழுந்தது — உடைந்த கடலின் நீரொலி போல. அந்தப் பேரொலியால் மதில்களோடும் தோரணங்களோடும் மலைகளோடும் காடுகளோடும் சோலைகளோடும் இலங்கை முழுவதும் அதிர்ந்தது. ராம லக்ஷ்மணர்களாலும் சுக்ரீவனாலும் காக்கப்பட்ட அந்தப் படை தேவர்கள் அசுரர்கள் அனைவராலும் எதிர்க்க மேலும் அரியதாயிற்று. இங்கே கவி வானரப் படையின் எண்ணிக்கையை மீண்டும் மீண்டும் வருணிக்கிறார் — நூறு நூறாயிரம், ஆயிரம் பதினாயிரம் — அதனால் அதன் எல்லையின்மை சுட்டப்படுகிறது. ‘காற்றும் நுழைய முடியாதது’ என்ற உயர்வுநவிற்சியால் முற்றுகையின் முழுமை காட்டப்படுகிறது. முன்பு அனுமன் தனியாக நுழைந்த இலங்கை இப்போது எல்லாப் பக்கமும் அடைக்கப்பட்டுள்ளது. கடல் உடையும் உவமை பெரும் ஊழியை நினைவூட்டுகிறது. ராம லக்ஷ்மணர்களும் சுக்ரீவனும் காப்பதே படையின் வெல்ல முடியாமைக்குக் காரணம். இலங்கை முற்றுகையின் விளைவு ராக்ஷசர்களிடம் தெரிகிறது — அவர்கள் வியப்படைந்தனர், திடீரென்று நெருக்கப்பட்டனர். இந்த ராக்ஷசர்கள் இதற்கு முன் ஒருபோதும் தம் நகரில் பகைவர்களைக் கண்டதில்லை; ஆகவே அவர்களுடைய வியப்பு இயல்பானது. வானரப் படையின் முழக்கம் கடல் உடைவதால் எழும் நீரொலிக்கு நிகரானது — அணைகட்டிக் கடலைக் கடந்தவனின் படையே இப்போது கடல் போல முழங்குகிறது. முழக்கத்தால் மதில்களோடும் தோரணங்களோடும் இலங்கை அதிர்ந்தது என்ற வருணனை நிலநடுக்கம் போன்ற விளைவைக் காட்டுகிறது; இது ராக்ஷசர்களின் மனத்தில் அச்சத்தின் தொடக்கம். சர்க்கத்தின் இந்தப் பகுதியில் கவி வானரப் படையின் வெல்ல முடியாமையை முழங்குகிறார் — ‘தேவர் அசுரர் அனைவராலும் எதிர்க்க மேலும் அரியது’. ராம லக்ஷ்மணர்களும் சுக்ரீவனும் காப்பதே அதன் வலிமையின் அடிப்படை, எண்ணிக்கை மட்டுமல்ல. இந்தச் சொல் போரின் இறுதி முடிவை முன்கூட்டியே சுட்டுகிறது. ‘ஆயிரம் பதினாயிரம்’ என்ற எண் ஒரு கோடி ஆகிறது; இவ்வாறு படையின் பல பிரிவுகள் வருணிக்கப்படுகின்றன — சிலர் வாயில்களில், சிலர் சுற்றிலும், சிலர் மலையில். ‘வானம் நிரம்பியது போல, பூமி முழுதும் நிறைந்தது போல’ என்ற சொல்லால் மேலும் கீழும் எங்கும் வானரர்களே தெரிகிறார்கள் என்பது கருத்து. ‘மேகம் போன்றவர்கள்’ என்ற உவமை வானரர்களின் நிறத்தையும் முழக்கத்தையும் ஒருசேரச் சுட்டுகிறது; ‘இந்திரனுக்கு நிகரான பராக்கிரமமுடையவர்கள்’ என்பது அவர்களுடைய வலிமையை. இவ்வாறு இலங்கையின் குடிமக்கள் முதன்முறையாகத் தம் நகரின் முற்றுகையை நேரில் அனுபவிக்கிறார்கள்.

இவ்வாறு ராக்ஷசர்களைக் கொல்வதற்காகத் தன் படையை நிறுத்தி, அமைச்சர்களோடு ஆலோசித்து, மீண்டும் மீண்டும் முடிவு செய்து, அடுத்துச் செய்ய வேண்டியதை அடைய விரும்பியவனாய், சாமம் தானம் முதலான உபாயங்களை வரிசைப்படி பயன்படுத்துவதால் கைகூடும் பொருளின் உண்மை அறிந்த ராகவன், விபீஷணனின் இசைவோடு அரச தர்மத்தை நினைவுகூர்ந்து, வாலியின் மகன் அங்கதனை அழைத்து இவ்வாறு சொன்னான்: ‘அன்புள்ள வானரனே, இலங்கை நகரைத் தாண்டி, அச்சத்தை விட்டு, கலக்கமின்றிப் பத்துத்தலையனிடம் சென்று என் சொல்லாக இதைச் சொல் — செல்வம் நழுவியவனும், ஆட்சிப் பெருமை இழந்தவனும், சாக விரும்பி அறிவிழந்தவனுமான அவனிடம் இப்படிச் சொல்: இரவில் உலவும் ராக்ஷசனே, செருக்குற்ற நீ மயக்கத்தால் முனிவர்களுக்கும், தேவர்களுக்கும், கந்தர்வர்களுக்கும் அப்சரஸ்களுக்கும், நாகர்களுக்கும், யக்ஷர்களுக்கும், அரசர்களுக்கும் செய்த பாவத்தின் தவிர்க்க முடியாத விளைவு இன்று வந்து சேர்ந்துவிட்டது; சுயம்புவான பிரமனின் வரத்தால் பிறந்த உன் செருக்கு நிச்சயமாக அழிந்தது. மனைவியைக் கவர்ந்ததால் வருந்திய நான், யாருக்குத் தண்டனை வழங்குபவனோ, அந்தத் தண்டனையைத் தாங்கியவனாய் இலங்கையின் வாயிலில் நிலைகொண்டிருக்கிறேன். ராக்ஷசனே, போரில் உறுதியாக நின்றால் நீ தேவர்கள், மகரிஷிகள், ராஜரிஷிகள் அனைவரும் சென்ற வழியில் செல்வாய். ராக்ஷசர்களில் இழிந்தவனே, எந்த வலிமையாலோ மாயையாலோ என்னை ஏமாற்றி நீ சீதையைக் கவர்ந்தாயோ, அந்த வலிமையைக் காட்டு. மைதிலியைக் கொண்டு வந்து நீ சரண் அடையாவிட்டால், கூரிய அம்புகளால் இந்த உலகை ராக்ஷசர்கள் அற்றதாக்குவேன். தர்மாத்மாவும் ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனும் சீர்மிக்கவனுமான இந்த விபீஷணன் என்னை வந்தடைந்திருக்கிறான்; இலங்கையின் இந்த ஆட்சியை முள்ளற்றதாக அவன் உறுதியாகப் பெறுவான். மூடர்களைத் துணையாகக் கொண்ட பாவியும், தன்னை அறியாதவனுமான உன்னால் அதர்மத்தால் அரசை ஒரு கணமும் அனுபவிக்க முடியாது. ராக்ஷசனே, மனவுறுதி கொண்டு வீரத்தைப் பற்றிப் போரிடு; போர்க்களத்தில் என் அம்புகளால் தணிந்து அதன்பின் தூய்மையடைவாய். இரவில் உலவுபவனே, நீ பறவையாகி மூவுலகங்களுக்குள் புகுந்தாலும், என் கண்ணின் வழியில் அகப்பட்டபின் உயிரோடு திரும்பிப் போகமாட்டாய். உனக்கு நலமான சொல்லைச் சொல்கிறேன் — இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்துகொள்; இலங்கையை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்; உன் உயிர் என் கையில் இருக்கிறது.’ இங்கே ராமன் போருக்கு முன் தூதனை அனுப்புகிறான்; ஏனெனில் அரச தர்மம் இவ்வாறு சொல்கிறது — முதலில் சமாதானத்துக்கு வாய்ப்புத் தர வேண்டும். அவனுடைய செய்தியில் இரண்டு வழிகள் — சரண் அடைந்து சீதையைக் கொடுத்தல், அல்லது போரும் சாவும். ‘என் அம்புகளால் தணிந்து தூய்மையடைவாய்’ என்ற சொல்லால் ராமன் பகைவனுக்கும் விடுதலையை எண்ணுகிறான். விபீஷணன் அரசைப் பெறுவது உறுதி என்ற அறிவிப்பு ராவணனுக்குப் பேரடி. ‘முமூர்ஷாநஷ்டசேதனம்’ என்ற சொல்லின் பொருள் — சாக விரும்பியதால் அறிவிழந்தவன். அங்கதனைத் தேர்ந்தெடுத்ததும் பொருள் பொதிந்தது — முன்பு ராவணனை வென்ற வாலியின் மகன் அவன். ராமனின் செய்தியில் அரச தர்மத்தின் எல்லா உறுப்புகளும் உள்ளன — முதலில் குற்றத்தைச் சொல்லுதல் (முனிவர், தேவர் முதலானோருக்குச் செய்த பாவம்), பிறகு தண்டனையின் அறிவிப்பு (தண்டனை வழங்குபவனாக நான் வாயிலில் நிற்கிறேன்), பிறகு அறைகூவல் (வலிமையைக் காட்டு, போரிடு), பிறகு மாற்றுவழி (சரண் அடை, சீதையைக் கொடு), பிறகு விளைவைச் சொல்லுதல் (விபீஷணன் அரசைப் பெறுவான்), இறுதியில் நலமான சொல் (இறுதிச் சடங்கைச் செய், இலங்கையை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்). ‘க்ரமயோகார்த்ததத்த்வவித்’ என்ற அடைமொழி சாமம், தானம், பேதம், தண்டம் என்ற உபாயங்களை வரிசைப்படி பயன்படுத்துவதைச் சுட்டுகிறது — போருக்கு முன் தூதனை அனுப்புவது சாமத்தின் இறுதி முயற்சி. விபீஷணனின் இசைவும் பெறப்பட்டது; ஏனெனில் ராவணனின் இயல்பை அவன் அறிவான். ‘இலங்கையை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்’ என்ற சொல் குத்தலானது — நீ மீண்டும் இதைப் பார்க்கமாட்டாய். ‘பறவையாகி மூவுலகங்களுக்குள் புகுந்தாலும்’ என்ற சொல்லால் ராவணன் தப்பியோடுவதையும் தடுப்பதாக ராமன் அறிவிக்கிறான். ராமன் ராவணனை ‘மூடர்களைத் துணையாகக் கொண்டவன்’ என்கிறான்; ஏனெனில் அவனுடைய அமைச்சர்கள் நலமான சொல்லைச் சொல்வதில்லை; விபீஷணன் மட்டுமே நலம் சொன்னான், அவனும் வெளியேற்றப்பட்டான். ‘அதர்மத்தால் அரசை ஒரு கணமும் அனுபவிக்க முடியாது’ என்று ராமன் தர்மத்தின் என்றுமுள்ள நியதியை நினைவூட்டுகிறான்.

எளிதில் செயல் முடிக்கும் ராமனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தாரையின் மைந்தன் அங்கதன், உருவெடுத்த வேள்வித் தீயான அக்னி போல வானில் புகுந்து சென்றான். சீர்மிக்க அவன் ஒரு கணத்தில் ராவணனின் மாளிகையை அடைந்து, அமைச்சர்களோடு பதற்றமின்றி அமர்ந்திருந்த ராவணனைக் கண்டான். பின்னர் அவனுக்குச் சற்று அருகில் இறங்கி, பொன் தோள்வளை அணிந்த வானரச் சிறந்தோனான அங்கதன் கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்புப் போல நின்றான். தானே தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு, அமைச்சர்களோடு இருந்த ராவணனுக்கு ராமனின் அந்தச் சிறந்த சொல் முழுவதையும் குறைக்காமலும் கூட்டாமலும் கேட்பித்தான்: ‘நான் எளிதில் செயல் முடிக்கும் கோசல அரசன் ராமனின் தூதன், வாலியின் மகன், அங்கதன் என்ற பெயருடையவன் — என் பெயர் உன் காதில் விழுந்திருந்தால். கௌசல்யையின் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவனான ராகவன் ராமன் உன்னிடம் சொல்கிறான்: கொடியவனே, வெளியே வந்து எதிர்த்துப் போரிடு, ஆண்மகனாக இரு. உன்னை அமைச்சர்களோடும் மக்களோடும் உறவினரோடும் சுற்றத்தாரோடும் நான் கொல்லப்போகிறேன்; நீ கொல்லப்பட்டால் மூவுலகங்களும் கலக்கமற்றவையாகும். தேவர், தானவர், யக்ஷர், கந்தர்வர், நாகர், ராக்ஷசர் ஆகியோரின் பகைவனும் முனிவர்களுக்கு முள்ளுமான உன்னை இன்று பிடுங்கி எறிவேன். வைதேகியை மரியாதையோடு வணங்கித் திருப்பிக் கொடுக்காவிட்டால், நீ கொல்லப்பட்டபின் ஆட்சி விபீஷணனுடையதாகும்.’ அங்கதன் தூதனின் தர்மத்தைக் காக்கிறான் — ‘குறைக்காமலும் கூட்டாமலும்’ — ராமனின் சொல்லைக் குறைவாகவும் இல்லை, கூடுதலாகவும் இல்லை. அவன் முதலில் தன்னை அறிமுகப்படுத்துகிறான் — ‘வாலியின் மகன்’ என்ற பெயராலேயே ராவணனின் மனத்தில் வாலியின் நினைவு எழுகிறது. ‘ஆண்மகனாக இரு’ என்ற சொல் ராவணனின் கோழைத்தனத்தைச் சுட்டுகிறது — அவன் சீதையை வஞ்சகத்தால் கவர்ந்தான், போரால் அல்ல. அங்கதனின் பயணம் ‘உருவெடுத்த வேள்வித் தீ’ போல — நெருப்பைப் போல ஒளியும் வேகமும் உடையது. ராவணன் ‘பதற்றமின்றி அமர்ந்திருந்தான்’ என்ற வருணனை அவனுடைய செருக்கைக் காட்டுகிறது — நகரம் முற்றுகையிடப்பட்டிருந்தும் அவன் அமைதியாக அமைச்சர்களோடு அமர்ந்திருக்கிறான். அங்கதன் அவன் அருகிலேயே இறங்கி நிற்கிறான், தொலைவிலிருந்து பேசுவதில்லை — இதனால் அவனுடைய அச்சமின்மை வெளிப்படுகிறது. அவன் ராமனின் சொல்லைத் தன் சொற்களில் அல்ல, ராமனின் சொற்களிலேயே, சற்றுச் சுருக்கிச் சொல்கிறான்; தூதனின் முதல் தர்மம் இதுவே. ராமனின் பெயர்கள் — ‘கோசல அரசன்’, ‘எளிதில் செயல் முடிப்பவன்’, ‘கௌசல்யையின் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவன்’ — அவனுடைய அரச குலத்தையும், செயல் வல்லமையையும், தாய்ப் பற்றையும் சுட்டுகின்றன. ‘மூவுலகங்களும் கலக்கமற்றவையாகும்’ என்ற சொல் ராவணனைக் கொல்வதன் உலக நலனை நிறுவுகிறது — இது ராமனின் தனிப்பட்ட பழிவாங்கல் மட்டுமல்ல, உலகின் முள்ளைப் பிடுங்குதல். அங்கதனின் சொற்களில் ராமனின் செய்தியின் சாரம் நிற்கிறது — போர், அல்லது சீதையைத் திருப்பிக் கொடுத்தல். ‘உன் காதில் விழுந்திருந்தால்’ என்ற தூதனின் அறிமுகம் குத்தல் நிறைந்தது — வாலியின் மகனுடைய பெயரை ராவணன் நிச்சயம் கேட்டிருப்பான்; ஏனெனில் வாலி ராவணனைக் கக்கத்தில் இடுக்கிக்கொண்டு நான்கு கடல்களையும் சுற்றி வந்தான் என்பது புகழ்பெற்ற கதை. இவ்வாறு அங்கதனின் வருகையே ராவணனின் முந்தைய தோல்வியை நினைவூட்டுகிறது. ராமன் இங்கே ‘வெளியே வந்து எதிர்த்துப் போரிடு’ என்கிறான் — நகரிலிருந்து வெளியே வந்து போர் செய், கோட்டைக்குள் ஒளிந்துகொள்ளாதே.

வானரச் சிறந்தோன் இவ்வாறு கடுஞ்சொல் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போது இரவில் உலவுவோரின் தலைவன் பொறாமையின் வசப்பட்டான். சினத்தில் ஆழ்ந்த அந்தத் தீய அறிவுடையவன் அமைச்சர்களுக்கு ‘பிடியுங்கள், கொல்லுங்கள்’ என்று மீண்டும் மீண்டும் ஆணையிட்டான். ராவணனின் சொல்லைக் கேட்டு நான்கு கொடிய இரவில் உலவுவோர், ஒளியால் கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்புப் போன்ற அந்த அங்கதனைப் பிடித்தனர். தன்னடக்கமுடைய வீரனான தாரையின் மைந்தன், ராக்ஷசக் கூட்டத்துக்குத் தன் வலிமையைக் காட்டுவதற்காகத் தானே தன்னைப் பிடிபட விட்டான். பின்னர் தன் இரு கைகளிலும் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அவர்களைப் பறவைகளைப் போலத் தூக்கிக்கொண்டு அங்கதன் மலை போன்ற மாளிகையின்மேல் பாய்ந்தான். அவன் பாய்ந்த வேகத்தால் உதறப்பட்ட அந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் ராக்ஷசேந்திரன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே தரையில் விழுந்தனர். பின்னர் வீரப்பொலிவுடைய வாலியின் மகன் மலைச்சிகரம் போல உயர்ந்த ராக்ஷசேந்திரனின் மாளிகை உச்சியை மிதித்தான். அவன் மிதித்த அந்த உச்சி பத்துத்தலையன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே பிளந்தது — முன்பு வஜ்ராயுதத்தால் இமயத்தின் சிகரம் பிளக்கப்பட்டது போல. மாளிகை உச்சியை உடைத்து, தன் பெயரை முழங்கி, பெரும் முழக்கமிட்டு அவன் வான்வழியே பாய்ந்தான். ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் வருத்தியும், வானரர்களை மகிழ்வித்தும், அவன் வானரர்களின் நடுவே ராமனின் அருகே வந்து சேர்ந்தான். ராவணனோ மாளிகை அவமதிக்கப்பட்டதால் கடுஞ்சினம் கொண்டு, தன் அழிவைக் கண்டு பெருமூச்சில் ஆழ்ந்தான். அங்கதன் தானே பிடிபட விடுகிறான் — இது அவனுடைய அறிவுக்கூர்மை; ராக்ஷசர்களின் வலிமை அற்பமானது என்று காட்ட அவன் விரும்புகிறான். நான்கு ராக்ஷசர்கள் அவனுடைய கைகளில் பறவைகள் போலத் தொங்குகிறார்கள் — இந்தக் காட்சி ராவணனின் அவைக்கு அவமானம். மாளிகை உச்சி உடைந்தது ராவணனின் செருக்கு உடைந்ததன் குறியீடு; ‘பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே’ என்ற சொல்லின் மீள்வருகையால் ராவணனின் கையறுநிலை காட்டப்படுகிறது. அங்கதன் ‘தன் பெயரை முழங்கியது’ சுந்தர காண்டத்தில் அனுமனின் ‘ஜயத்யதிபலோ ராம:’ (பெருவலிமையுடைய ராமன் வெல்கிறான்) என்ற முழக்கத்தை ஒத்தது. ராவணனின் பெருமூச்சு அவனுடைய உள்ளுக்குள் இருக்கும் அச்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது — அவன் அழிவைக் காண்கிறான்; ஆனாலும் பின்வாங்குவதில்லை. ராவணனின் எதிர்வினை அவனுடைய இயல்பைப் பின்பற்றுகிறது — தூதனின் சொல்லைக் கேட்டு அவன் ஆராய்வதில்லை, உடனே ‘பிடியுங்கள், கொல்லுங்கள்’ என்று ஆணையிடுகிறான்; தூதனைக் கொல்வது அரசியல் நீதியில் தடுக்கப்பட்டது; முன்பு அனுமன் விஷயத்திலும் விபீஷணன் இதைச் சொல்லியிருந்தான். ‘துர்மேதா:’ (தீய அறிவுடையவன்) என்ற அடைமொழியைக் கவி இங்கே பயன்படுத்துகிறார்; அதனால் ராவணனின் அறிவழிவு சுட்டப்படுகிறது. அங்கதனின் நடத்தை அனுமனுடையதைப் போன்றது — அவனும் தானே கட்டுண்டு பகைவனின் வலிமையைச் சோதிக்கிறான். அவன் பாய்ந்ததால் ராக்ஷசர்கள் மரத்திலிருந்து கனிகள் விழுவது போல உதறப்பட்டனர். மாளிகை உச்சியை மிதித்து உடைத்தது வஜ்ராயுதத்தால் இமயச் சிகரம் பிளக்கப்பட்டதோடு ஒப்பிடப்படுகிறது — இந்திரனின் வஜ்ராயுத அடி போல அங்கதனின் கால் அடி. ‘தன் பெயரை முழங்கி’ — ‘நான் வாலியின் மகன் அங்கதன்’ என்று அறிவித்து — அவன் ராவணனின் அவையில் வாலியின் நினைவை மீண்டும் எழுப்புகிறான். ராவணனின் சினமும் பெருமூச்சும் அவனுடைய கையறுநிலையைக் காட்டுகின்றன; அவன் அழிவைக் காண்கிறான், ஆனால் அகந்தையால் சீதையைக் கொடுப்பதில்லை. இதுவே அவனுடைய துன்பியல் முடிவின் வேர்.

ராமனோ மகிழ்ச்சியோடு முழங்கும் பல வானரர்கள் சூழ, பகைவனைக் கொல்ல விரும்பிப் போருக்கே முன்னேறினான். மலைச்சிகரம் போன்ற, பெரும் வீரமுடைய வானரன் சுஷேணன், விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்ல பல வானரர்கள் சூழ, சுக்ரீவனின் சொற்படி வாயில்களைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, நட்சத்திரங்களைச் சந்திரன் சுற்றுவது போல, எதிர்க்க முடியாதவனாய்ச் சுற்றி வந்தான். இலங்கையைச் சூழ்ந்து முகாமிட்டுக் கடல் வரை பரந்திருந்த வானரர்களின் நூறு அக்ஷௌஹிணிப் படையைக் கண்டு சில ராக்ஷசர்கள் வியப்படைந்தனர், சிலர் அச்சமடைந்தனர், சிலர் போரில் களிப்பால் மகிழ்ச்சியே அடைந்தனர். மதிலுக்கும் அகழிக்கும் இடைப்பட்ட இடம் முழுவதும் வானரர்களால் நிறைந்தது; வருந்திய ராக்ஷசர்கள் மதில் வானரமயமானதைக் கண்டு, அச்சமுற்று ஓலமிட்டனர். மிக அச்சமூட்டும் அந்த ஆரவாரம் தொடங்கியபோது, ராக்ஷச அரசனின் போர்வீரர்களான ராக்ஷசர்கள் பெரும் ஆயுதங்களை ஏந்தி யுகமுடிவின் காற்றுகள் போல எங்கும் திரிந்தனர். இங்கே ராக்ஷசர்களின் மூவகை எதிர்வினை — வியப்பு, அச்சம், மகிழ்ச்சி — கவியால் நுட்பமாக வருணிக்கப்படுகிறது; சில போர்வீரர்கள் போரால் மகிழவும் செய்கிறார்கள். ‘வானரீக்ருத: ப்ராகார:’ (வானரமயமான மதில்) என்ற சொல் — மதிலே வானரங்களால் ஆனது போல ஆயிற்று என்பது. சர்க்கத்தின் இறுதியில் உபஜாதி யாப்பால் போரின் தொடக்கம் சுட்டப்படுகிறது — அடுத்த சர்க்கத்தில் போர் நடக்கும். சுஷேணனுக்கான சந்திர உவமை படைத்தலைவன் வாயில்களைச் சுற்றி வந்து மேற்பார்வையிடுவதைக் காட்டுகிறது. அங்கதன் திரும்பி வந்ததால் ஊக்கம் பெற்ற வானரர்கள் முழங்குகிறார்கள்; ராமனும் பகைவனைக் கொல்ல ஆயத்தமாக முன்னேறினான். சுஷேணன் சுற்றி வருவது வாயில்களை மேற்பார்வையிடுவதற்காக — வானரர்கள் அனைவரும் தம் இடங்களில் நிற்கிறார்களா இல்லையா என்று அவன் பார்க்கிறான். ‘நூறு அக்ஷௌஹிணி’ என்ற எண் மீண்டும் படையின் பெரும் பரப்பைக் காட்டுகிறது; ‘கடல் வரை பரந்திருந்த’ என்பது படை கடற்கரை வரை பரவியிருந்தது என்ற கருத்து. ராக்ஷசர்களின் எதிர்வினையை வருணிப்பதில் கவி உளவியலைக் காட்டுகிறார் — அனைவரும் ஒரே மாதிரி இல்லை; சிலர் அஞ்சியவர்கள், சிலர் வியந்தவர்கள், சில வீரர்கள் போரால் மகிழ்ந்தவர்கள். ‘ஹாஹாகாரம்’ (ஓலம்) அச்சத்தின் குரல். இறுதியில் ராக்ஷச வீரர்கள் பெரும் ஆயுதங்களைப் பற்றியபடி ஊழிக்காற்றுகள் போலத் திரிகிறார்கள் — போரின் தொடக்கம் நெருங்கிவிட்டது. இவ்வாறு சர்க்கம் அமைதியான உரையாடலில் தொடங்கிப் படிப்படியாகப் போரின் வாயில் வரை செல்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकचत्वारिंशः सर्गः॥ ४१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க