சர்க்கம்
சுக்ரீவனுக்கும் ராவணனுக்கும் இடையிலான மற்போர்
சுவேல உச்சியிலிருந்து கோபுரத்தில் நிற்கும் ராவணனைக் காணுதல், சுக்ரீவன் திடீரெனப் பாய்தல், மகுடத்தை வீழ்த்துதல், இருவரின் மற்போர், மாயையைப் பயன்படுத்த முனைந்த ராவணனிடமிருந்து சுக்ரீவன் திரும்புதல்
பின்னர் ராமன் சுக்ரீவனோடும் வானரக் கூட்டங்களோடும் சேர்ந்து, இரண்டு யோஜனை சுற்றளவுடைய சுவேல மலையின் முன் சிகரத்தில் ஏறினான். அங்கே ஒரு கணம் நின்று பத்துத் திசைகளையும் நோக்கியபடி, திரிகூடத்தின் அழகிய சிகரத்தில் விசுவகர்மாவால் கட்டப்பட்ட, நன்கு அமைக்கப்பட்ட, அழகிய காடுகளால் பொலிந்த இலங்கையைக் கண்டான். அதன் கோபுரத்தின் உச்சியில் நின்ற, அணுகுதற்கரிய ராக்ஷசேந்திரன் ராவணனையும் அவன் கண்டான். அவனுடைய இரு பக்கங்களிலும் வெண்சாமரங்கள் வீசப்பட்டன; தலைக்குமேல் வெற்றிக்குடை திகழ்ந்தது. அவனுடைய உடல் செஞ்சந்தனம் பூசப்பட்டு ரத்தின அணிகலன்களால் அணிசெய்யப்பட்டிருந்தது. அவன் கருமேகம் போன்றவனாய், பொன்னால் மூடப்பட்ட ஆடைகள் உடையவனாய், ஐராவதத்தின் தந்த நுனிகளால் உண்டான ஆழ்ந்த தழும்புகள் பதிந்த மார்புடையவனாய் இருந்தான். முயலின் இரத்தம் போன்ற நிறமுடைய சிவந்த ஆடையைப் போர்த்திய அவன், வானில் அந்திவெயிலால் மூடப்பட்ட மேகக்குவியல் போலக் காணப்பட்டான். இங்கே கவி ராவணனின் அரசச் சிறப்பையும் அவனுடைய முந்தைய வெற்றிகளின் அடையாளத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார் — ஐராவதத்தின் தந்தங்களால் உண்டான தழும்புகள் தேவர்களோடு அவன் போரிட்டதற்குச் சான்று. வெண்சாமரமும் வெற்றிக்குடையும் அரசனின் அடையாளங்கள். எங்கும் சிவப்பு நிறம் — செஞ்சந்தனம், சிவந்த ஆடை, முயல் இரத்த நிறம் — இதனால் வரப்போகும் இரத்தக்களரியின் குறிப்பும் கிடைக்கிறது. அந்தியில் மேகக்குவியல் என்ற உவமை அவனுடைய கருநிறத்தையும் சிவந்த அணிகலன்களையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது. ராவணன் தன் நகரின் மிக உயர்ந்த இடத்தில் அச்சமின்றி அமர்ந்திருக்கிறான்; ஏனெனில் பகைவர்களைப் புல்லாக மதிக்கிறான். இந்த அகந்தையே அடுத்த நிகழ்ச்சிக்குக் காரணம். இந்தச் சர்க்கம் முழுவதுமே பரோடா திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அங்கே 6.030க்குப் பிறகு உடனே 6.031 தொடங்குகிறது. ராமன் தொலைவிலிருந்தே பகைவனைப் பார்க்கிறான்; ஆனால் அமைதியாக நிற்கிறான்; அவன் அருகில் இருக்கும் சுக்ரீவனோ அவனைக் கண்டவுடனேயே சினம் கொள்கிறான் — இருவரின் இயல்பு வேறுபாடு இங்கே தெளிவாகிறது.
வானரத் தலைவர்களும் ராகவனும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, ராக்ஷசேந்திரனைக் கண்டதும் சுக்ரீவன் திடீரென்று எழுந்தான். சினத்தின் வேகமும் உள்ளுரமும் வலிமையும் சேர்ந்த அவன் மலையின் உச்சியிலிருந்து எழுந்து கோபுரத்தின் தளத்தில் தாவிக் குதித்தான். அங்கே ஒரு கணம் நின்று, அச்சமற்ற உள்ளத்தோடு அவனை நன்கு நோக்கி, அந்த ராக்ஷசனைப் புல்லாக மதித்துக் கடுஞ்சொல் சொன்னான்: ‘ராக்ஷசனே, நான் உலகின் தலைவனான ராமனின் நண்பனும் பணியாளனும் ஆவேன். மன்னர்களின் தலைவனுடைய ஒளியால் இன்று நீ என்னிடமிருந்து தப்பமாட்டாய்.’ இவ்வாறு சொல்லித் திடீரென்று மேலே பாய்ந்து அவன்மேல் குதித்து, அவனுடைய விசித்திரமான மகுடத்தைப் பிடித்திழுத்துத் தரையில் வீழ்த்தினான். விரைந்து வரும் அவனை நோக்கி இரவில் உலவுபவன் சொன்னான்: ‘என் கண்ணுக்கு மறைவில் நீ சுக்ரீவனாக (அழகிய கழுத்துடையவனாக) இருந்தாய்; இப்போது கழுத்தில்லாதவனாவாய்.’ இவ்வாறு சொல்லி எழுந்து அவனை விரைவில் இரு கைகளாலும் பற்றித் தளத்தில் வீசி எறிந்தான். வானரனும் பந்து போலத் துள்ளி எழுந்து அவனை இரு கைகளாலும் வீசி எறிந்தான். ‘சுக்ரீவன்’ என்ற பெயரில் ராவணனின் இரட்டுற மொழிதல் — அழகிய கழுத்துடையவனாக இருந்த நீ இப்போது கழுத்தில்லாதவனாவாய் என்ற மிரட்டல். சுக்ரீவன் தன்னை ‘நண்பனும் பணியாளனும்’ என்கிறான் — ராமனின் நண்பனாக இருப்பதும் பணியாளனாக இருப்பதும் இரண்டுமே அவனுக்குப் பெருமை. மகுடத்தை வீழ்த்துவது அரசனுக்குப் பேரவமானம்; சுந்தர காண்டத்தில் அனுமனால் ராவணன் அவமதிக்கப்பட்டது போல இங்கே சுக்ரீவனால். ‘கந்துவத்’ (பந்து போல) என்ற உவமை சுக்ரீவனின் லாவகத்தைக் காட்டுகிறது — தரையில் விழுந்தும் அவன் பந்து போல உடனே துள்ளி எழுகிறான். இங்கே சுக்ரீவனின் துணிச்சல் ராமனின் அனுமதியின்றியே செய்யப்பட்டது; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமன் அதைக் கடிந்துகொள்கிறான். சுக்ரீவனின் சினத்துக்கு மூலம் ராவணனைக் கண்டதே — தன் நண்பனின் மனைவியைக் கவர்ந்தவனைக் கண்டு அவனால் பொறுக்க முடியவில்லை. முன்பு வாலியோடு செய்த நேருக்கு நேர் போரும் அவனுடைய அனுபவம்; ஆகவே அவன் தயக்கமின்றி மற்போரில் இறங்குகிறான். ராவணனின் மிரட்டல் அவனுடைய அகந்தையையும், சுக்ரீவனின் செயல் அவனுடைய அச்சமின்மையையும் காட்டுகின்றன.
பின்னர் ஒருவருக்கொருவர் வியர்வையால் நனைந்த உடலுடையவர்களாய், இரத்தத்தால் சிவந்த உடலுடையவர்களாய், ஒருவரையொருவர் இறுகப் பற்றிக்கொண்டு அசைவு தடைப்பட்டவர்களாய் அவ்விருவரும் பூத்துக் குலுங்கும் இலவமரமும் முருக்கமரமும் போலத் தோன்றினர். முஷ்டி அடிகளாலும், உள்ளங்கை அடிகளாலும், முன்கை அடிகளாலும் முழங்கை அடிகளாலும், விரல்நுனி அடிகளாலும் பெருவலிமையுடைய ராக்ஷச அரசனும் வானர அரசனும் தாங்க முடியாத வடிவுடைய போரைப் புரிந்தனர். கடும் வேகமுடைய அவர்கள் கோபுர மேடையின் நடுவே நீண்ட நேரம் மற்போரும் கைப்போரும் செய்து, மீண்டும் மீண்டும் உடல்களைத் தூக்கி எறிந்தும் வளைத்தும், கால் நகர்வுகளால் கோபுர மேடையின் ஓரத்தை அடைந்தனர். ஒருவரையொருவர் நெருக்கிக் கட்டிப்பிடித்த உடல்களோடு அவர்கள் மதிலுக்கும் அகழிக்கும் இடையே விழுந்தனர்; ஒரு கணம் தரையைத் தொட்டபடி பெருமூச்செறிந்து நின்று மீண்டும் மேலே பாய்ந்தனர். மீண்டும் மீண்டும் தழுவி, கைகளாகிய கயிறுகளால் ஒருவரையொருவர் கட்டி, சீற்றத்தோடும் பயிற்சியோடும் வலிமையோடும் ஈடுபட்ட அவர்கள் பலவகைப் போர்முறைகளில் இயங்கினர். பற்கள் முளைத்த புலியும் சிங்கமும் போல, மோதிக்கொள்ளும் இரு யானைக் கன்றுகள் போல, அவர்கள் கைகளால் ஒருவரையொருவர் இறுக்கி அழுத்திக்கொண்டு ஒரே நேரத்தில் தரையில் விழுந்தனர். ஒருவரையொருவர் தூக்கி எறிந்தபடி அவர்கள் பலவாறு போர்முறைகளில் சுற்றி வந்தனர்; உடற்பயிற்சியும் கற்ற வித்தையும் வலிமையும் உடைய அந்த வீரர்கள் விரைவில் களைப்படையவில்லை. யானைகளைத் தடுக்கவல்லவையும் யானைத் துதிக்கை போன்றவையுமான சிறந்த கைகளால் எதிரியின் தடுப்பைத் தடுத்தபடி, நீண்ட நேரம் கடுமையாகப் போரிட்டு, அவர்கள் வட்டச் சுற்றுகளில் விரைவாக இயங்கினர். ஒருவரையொருவர் கொல்ல முனைந்த அவர்கள், இரைக்காகக் காத்திருக்கும் இரு பூனைகள் போல, ஒருவரை ஒருவர் நெருங்கி மீண்டும் மீண்டும் நிலைகொண்டு நின்றனர். இந்தப் பகுதியில் கவி வம்சஸ்த, உபஜாதி யாப்புகளால் மற்போரின் போக்கையும் வேகத்தையும் வருணிக்கிறார்; ‘பரஸ்பரம்’ (ஒருவரையொருவர்) என்ற சொல் நான்குமுறை மீண்டும் வருவது இருவரின் சம வலிமையைக் காட்டுகிறது. இலவமரம், முருக்கமரம் ஆகியவற்றின் சிவந்த மலர்கள் இரத்தம் தோய்ந்த வீரர்களுக்கு உவமானம். பூனைகளின் உவமை இருவரின் கவனமான காத்திருப்பைச் சுட்டுகிறது — அடிப்பதற்கு முன் வாய்ப்பைத் தேடுதல். ‘மண்டலம்’ என்ற சொல்லுக்குப் பரதர் கூறிய நால்வகை இலக்கணம் — சாரிமண்டலம், கரணமண்டலம், கண்டமண்டலம், மகாமண்டலம் — அச்சுப் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. ‘வியர்வையால் நனைந்த உடலுடையவர்கள்’, ‘இரத்தத்தால் சிவந்த உடலுடையவர்கள்’ என்ற அடைமொழிகளால் போரின் நீளமும் களைப்பும் சுட்டப்படுகின்றன; ஆனாலும் ‘களைப்படையவில்லை’ என்பதால் இருவரின் தாங்கும் ஆற்றல் புகழப்படுகிறது. மதிலுக்கும் அகழிக்கும் இடையே விழுவதும் மீண்டும் மேலே பாய்வதும் போர்க்களத்தின் இட மாற்றத்தைக் காட்டுகிறது — கோபுரத்தின்மேல் தொடங்கிய போர் தரை வரை பரவியது. ‘இரு யானைக் கன்றுகள்’ என்ற உவமை அவர்களுடைய இளமையையும் ஊக்கத்தையும், ‘புலியும் சிங்கமும்’ என்ற உவமை அவர்களுடைய கொடூரத்தையும் சுட்டுகின்றன. இவ்வாறு ஒரே நிகழ்ச்சியில் பலவகை உவமைகளால் கவி போரின் பல வடிவங்களைச் சித்திரித்து, வாசகரின் மனத்தில் மயிர்க்கூச்செறிவை உண்டாக்குகிறார். வானரனுக்கும் ராக்ஷசனுக்கும் இடையிலான முதல் நேரடி மோதல் இது; வரப்போகும் பெரும்போரின் முன்வடிவம் போன்றது.
போர்முறைகளில் வல்லவர்களான வானர அரசனும் ராவணனும் ஒருவருக்கொருவர் விசித்திரமான வட்டச் சுற்றுகளையும், பலவகை நிலைகளையும், பசுவின் சிறுநீர்க் கோடு போன்ற வளைந்த நகர்வுகளையும், போய்த் திரும்புதல்களையும், குறுக்கு நகர்வுகளையும், வளைந்த நகர்வுகளையும் காட்டியபடி இயங்கினர். அடிகளிலிருந்து விலகுதல், தவிர்த்தல், சுற்றி ஓடுதல், நேராகப் பாய்தல், தாவுதல், மோதலோடு நிலைகொள்ளுதல், திரும்புதல், பின்வாங்குதல், விலகி ஓடுதல், கீழே தாவுதல், அருகே நெருங்குதல், விலகி நிற்றல் என்ற மற்போரின் எல்லா வகைகளும் அவர்களிடம் காணப்பட்டன. இது மல்வித்தையின் கலைச்சொற்களின் பட்டியல் — சில வேளை எதிரியைச் சுற்றி ஓடுதல், சில வேளை நேராக விரைந்து தாக்குதல், சில வேளை தாவி இறங்குதல், சில வேளை பின்னால் திரும்புதல், சில வேளை கைகளை நீட்டுதல், சில வேளை கைகளைச் சுருக்குதல் என்று இந்தி உரை இவ்வகைகளை விளக்குகிறது. கவி இங்கே போர்க்கலையின் சாஸ்திர அறிவைக் காட்டுகிறார்; அதனால் இரு போர்வீரர்களின் சமமான திறமை தெளிவாகிறது. ‘கோமூத்ரகம்’ என்பது பசுவின் சிறுநீர்க் கோடு போன்ற வளைந்த நகர்வு. நிலைகள் — வைஷ்ணவம், சமபாதம், வைசாகம், மண்டலம், பிரத்யாலீடம், ஆலீடம் — என்று அடிக்குறிப்பில் சொல்லப்பட்டுள்ளன. இவ்வாறு இது வலிமையின் போர் மட்டுமல்ல, பயிற்சியின் போரும் ஆகும். வானரனாயினும் சுக்ரீவன் மல்வித்தையில் ராவணனுக்கு நிகரானவன் என்று கவி எடுத்துக்காட்டுகிறார்; ஆகவே இந்தப் போரின் முடிவு வலிமையால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படவில்லை.
இதற்கிடையில் ராக்ஷசனான ராவணன் தன் மாய வலிமையைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினான். அதை அறிந்து வானர அரசன் சுக்ரீவன், வெற்றிக் களிப்பில் ஒளிர்ந்தவனாய், களைப்பை வென்றவனாய், அப்போது வானில் பாய்ந்தான். வானர அரசனால் ஏமாற்றப்பட்ட ராவணன் அங்கேயே நின்றுவிட்டான். பின்னர் போரில் புகழ் பெற்ற, வானரச் சிறந்தோரின் தலைவனும் சூரியனின் மகனுமான சுக்ரீவன், இரவில் உலவுவோரின் தலைவனைப் போரில் களைப்படையச் செய்து, மிகப் பரந்த வானைத் தாண்டி, வானரக் கூட்டங்களின் படையின் நடுவே ராமனின் பக்கத்துக்கு வந்தான். இவ்வாறு சூரியனின் மகனான அவன் அங்கே அந்தச் செயலைச் செய்துவிட்டு, காற்றின் வேகத்தோடு, மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு படைக்குள் நுழைந்தான் — ரகுகுலச் சிறந்த அரசகுமாரனான ராமனின் போர் ஊக்கத்தை வளர்த்தபடி, மரங்களில் வாழும் விலங்குகளான வானரர்களின் தலைவர்களால் போற்றப்பட்டபடி. சுக்ரீவனின் அறிவு இங்கே போற்றத்தக்கது — மாயைப் போரில் ராவணனின் மேலாண்மையை அறிந்து அவன் சரியான நேரத்தில் விலகினான். ‘ஜிதகாஶீ’ — வெற்றிக் களிப்பால் ஒளிர்பவன்; ‘ஜிதக்லம:’ — களைப்பை வென்றவன். இறுதி இரண்டு சுலோகங்கள் மாலினீ யாப்பில் அமைந்தவை. ‘அர்க்கசூனு’, ‘ஸவித்ருசூனு’ (சூரியனின் மகன்) என்ற பெயர்களால் சுக்ரீவன் சூரியனின் மைந்தன் என்பது நினைவூட்டப்படுகிறது. இந்தத் துணிச்சலின் பலன் இருவகையானது — ராவணனின் அவமானம், வானரர்களின் ஊக்க வளர்ச்சி. ராவணன் மாயையைச் சரண் அடைய விரும்புகிறான் என்பதால் அவனுடைய பலவீனமும் இங்கே வெளிப்படுகிறது — நேர்மையான போரில் தோல்வியைக் கண்டு அவன் வஞ்சகத்தை நாடுகிறான்; பின்னால் இந்திரஜித்தும் அவ்வாறே செய்வான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे चत्वारिंशः सर्गः॥ ४०॥