॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 39

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

சுவேல மலையுச்சியிலிருந்து இலங்கையைக் காணுதல்

இலங்கையின் காடுகள் சோலைகளின் வருணனை, வானரர்கள் காட்டுக்குள் நுழைதல், திரிகூட உச்சியில் அமைந்த நகரின் அழகு, சைத்தியப் பிராசாதம், ராமனின் வியப்பு

அந்த இரவைச் சுவேல மலையில் கழித்த வீரர்களான வானரப் படைத்தலைவர்கள், விடியலில் இலங்கையில் உள்ள காடுகளையும் சோலைகளையும் கண்டனர். அவை சமதளமானவை, இனியவை, அழகியவை, பரந்தவை, நீண்டவை, கண்ணுக்கு இனியவை. அவற்றைக் கண்டு வானரர்கள் வியப்படைந்தனர். முந்தைய சர்க்கத்தில் இரவில் நகரம் தொலைவிலிருந்து காணப்பட்டது; இப்போது விடியலின் ஒளியில் அதன் அருகிலுள்ள தோட்டங்கள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. பகைவனின் நகரின் அழகையும் கவி நடுநிலையோடு வருணிக்கிறார். வானரர்கள் காடுகளில் பிறந்தவர்கள்; ஆகவே காட்டின் அழகை அவர்கள் இயல்பாகவே உணர்கிறார்கள்; அவர்களுடைய வியப்பு இயல்பானது.

இலங்கை செண்பகம், அசோகம், மகிழம், சாலம், பனை ஆகிய மரங்களால் நிறைந்து, தமாலக் காடுகளால் மூடப்பட்டு, நாகமலர் வரிசைகளாலும் நாககேசர மரங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது. ஈச்சம், மருதம், நன்கு பூத்த கடம்பம், ஏழிலைப்பாலை, திலகம், கொன்றை, பாதிரி ஆகியவற்றால் அது எல்லாப் பக்கங்களிலும் நிறைந்திருந்தது. நுனிகளில் பூத்துக் கொடிகள் படர்ந்த பலவகைத் தெய்வீக மரங்களால் அந்த இலங்கை இந்திரனின் அமராவதி போலத் திகழ்ந்தது. விசித்திரமான மலர்களும் சிவந்த மென்மையான தளிர்களும், பசுமையான புல்வெளிகளும், வண்ணமயமான மர வரிசைகளும் அதை அழகுபடுத்தின. மனிதர்கள் அணிகலன்களை அணிவது போல, அங்கே மரங்கள் நறுமணம் மிக்க மிக அழகிய மலர்களையும் கனிகளையும் தாங்கியிருந்தன. சைத்ரரதத்துக்கு ஒப்பான, நந்தனத்துக்கு நிகரான அந்த வனம் மனத்துக்கு இனியதாய், எல்லாப் பருவங்களிலும் பூத்துக் காய்ப்பதாய், அழகியதாய், ஆறுகால் வண்டுகளால் நிறைந்ததாய்த் திகழ்ந்தது. சைத்ரரதம் குபேரனின் தோட்டம், நந்தனம் இந்திரனுடையது — ஆகவே இலங்கையின் காடுகள் தேவர்களின் தோட்டங்களுக்கு நிகரானவை என்கிறார் கவி. ‘ஸர்வர்துகம்’ (எல்லாப் பருவங்களுக்கும் உரியது) என்ற சொல்லால் எல்லாப் பருவங்களிலும் பூவும் கனியும் செழித்திருப்பது சுட்டப்படுகிறது; அது ராவணனின் செல்வச் செழிப்பின் விளைவு. மரங்களின் பெயர்ப் பட்டியல் காட்டின் பன்முகத்தன்மையைக் காட்டுகிறது; இங்கே மரங்கள் அணிகலன் அணிந்த மனிதர்கள் போல என்ற உவமை உயிரோட்டமுள்ள சித்திரத்தை உருவாக்குகிறது. இவ்வாறு ராமனின் பார்வையில் பகைவனின் நகரம் தெய்வீகமானது போலத் தோன்றுகிறது; ஆனாலும் அதன் தலைவனின் குற்றத்தாலேயே அது அழிவை அடையும். இந்த வருணனையின் முடிவில், இத்தகைய அழகிய நகரம் ராவணன் ஒருவனின் குற்றத்தால் போர்க்களமாகும் என்பதை வாசகர் உணர்கிறார். சுந்தர காண்டத்தில் அனுமன் கண்ட அசோகவனமும் இத்தகையதே; அங்கேதான் சீதை இருக்கிறாள் என்ற நினைவு ராமனின் மனத்திலும் இருந்திருக்கலாம். மரங்களின் மலர்களின் மிகுதியால் இலங்கையின் செல்வத்தையும் அதன் நிலையாமையையும் ஒருசேரக் கவி சுட்டுகிறார்.

அங்கே நீர்க்கோழிகளாலும், கோயஷ்டிப் பறவைகளாலும், கொக்குகளாலும், ஆடும் தோகை மயில்களாலும் காடு அழகுபெற்றிருந்தது; காட்டு அருவிகளில் பிறரால் வளர்க்கப்படும் குயில்களின் கூவலும் கேட்டது. அந்தக் காடுகளில் பறவைகள் எப்போதும் களிப்புற்றிருந்தன; வண்டுகள் உலவின; குயில்கள் பகுதிகள்தோறும் நிறைந்திருந்தன; பறவைகள் ஒலித்தன; பிருங்கராஜப் பறவைகள் பாடின; குரரங்கள் கூவின; கோணாலகங்கள் முழங்கின; நாரைகள் ஒலியெழுப்பின. மகிழ்ச்சியும் களிப்பும் உடைய வீரர்களான, விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்ல வானரர்கள் அந்தக் காடுகளுக்குள்ளும் சோலைகளுக்குள்ளும் நுழைந்தனர். பேராற்றலுடைய அந்த வானரர்கள் நுழையும்போது மலர்களின் தொடர்பால் நறுமணம் கமழும், மூக்குக்கு இனிய காற்று வீசியது. மற்ற படைத்தலைவர்களோ வானர வீரர்களின் கூட்டத்திலிருந்து வெளியேறி, சுக்ரீவனின் அனுமதியோடு கொடிகள் பறக்கும் இலங்கையை நோக்கிச் சென்றனர். மூலத்தில் பதினொன்றாம், பதின்மூன்றாம் சுலோகங்கள் ஆறு அடிகளுடையவை. பறவைகளின் பெயர்ப் பட்டியல் காட்டின் உயிரோட்டத்தைக் காட்டுகிறது — எங்கும் ஒலி, மணம், நிறம். வானரர்கள் நுழைவதால் அந்தக் காட்டின் அமைதி குலையும் என்ற குறிப்பும் இங்கே பொதிந்துள்ளது. சுக்ரீவனின் அனுமதியோடுதான் படைத்தலைவர்கள் முன்னே செல்கிறார்கள், தம் விருப்பப்படி அல்ல — இதனால் படையின் கட்டுப்பாடு வெளிப்படுகிறது. மலர் மணம் கலந்த மென்காற்று வானரர்களின் களைப்பைப் போக்கி அவர்களுடைய ஊக்கத்தை வளர்க்கிறது. போருக்கு முன்பு இயற்கையின் அமைதியான அழகிய வடிவத்தைக் கவி இங்கே வருணிக்கிறார்; அதனால் வரப்போகும் அழிவின் கொடுமை மேலும் தெளிவாகிறது. ‘காமரூபிண:’ (விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்லவர்கள்) என்ற அடைமொழி வானரர்களின் ஆற்றலை நினைவூட்டுகிறது.

முழங்குவோரில் சிறந்த அந்த வானரர்கள் பறவைகளை அஞ்சவைத்தும், மான்களையும் யானைகளையும் கலங்கவைத்தும், தம் முழக்கங்களால் அந்த இலங்கையை நடுங்கவைத்தும் சென்றனர். பெருவேகமுடைய அவர்கள் கால்களால் பூமியை அழுத்தினர்; அவர்களுடைய கால்களால் எழுந்த புழுதி திடீரென்று மேலே எழுந்தது. அந்த ஒலியால் அஞ்சிய கரடிகள், சிங்கங்கள், எருமைகள், யானைகள், மான்கள், பறவைகள் அச்சத்தோடு பத்துத் திசைகளுக்கும் ஓடின. திரிகூட மலையின் ஒரு சிகரம் உயர்ந்ததாய், வானைத் தொடுவதாய், எல்லாப் பக்கமும் மலர்களால் மூடப்பட்டதாய், உருக்கிய பொன் போன்றதாய் இருந்தது. வானரர்களின் வருகையின் விளைவு முதலில் காட்டு உயிரினங்களிடமே தெரிகிறது — அவை அச்சத்தால் ஓடுகின்றன; பின்னால் ராக்ஷசர்களும் அப்படியே ஓடுவார்கள். புழுதி மேலெழுவது படையின் பெருமையைக் காட்டுகிறது. அதன்பின் கவி பார்வையைக் காட்டிலிருந்து இலங்கை அமைந்துள்ள திரிகூடத்தின் உயர்ந்த சிகரத்துக்குத் திருப்புகிறார். இங்கே ‘முழங்குவோரில் சிறந்தவர்கள்’ என்ற அடைமொழி வானரர்களின் முழக்கத்தின் புகழைக் காட்டுகிறது. காட்டு உயிரினங்களின் அச்சத்தால் ராக்ஷசர்களுக்கு வரப்போகும் அச்சத்தையும் கவி சுட்டுகிறார் — விலங்குகளும் பறவைகளும் ஓடும் இடத்தில் ராக்ஷசர்களும் நிற்கமாட்டார்கள்.

அந்தச் சிகரம் நூறு யோஜனை பரப்புடையதாய், களங்கமற்றதாய், காண்பதற்கு அழகியதாய், வழுவழுப்பானதாய், சீர்மிக்கதாய், பெரியதாய், பறவைகளாலும் அடைய முடியாததாய் இருந்தது. மனத்தாலும் ஏறுவதற்கு அரியது; மக்கள் செயலால் ஏறுவதைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ? அதன் உச்சியில் ராவணனால் காக்கப்படும் இலங்கை அமைந்திருந்தது. அந்த நகரம் வெண்மேகங்கள் போன்ற உயர்ந்த கோபுரங்களாலும், பொன்னாலும் வெள்ளியாலுமான மதிலாலும் அழகுபெற்றிருந்தது. மழைக்காலத்தில் மேகங்களால் விஷ்ணுவின் நடு அடியான வானம் அழகுபெறுவது போல, மாளிகைகளாலும் விமானங்களாலும் இலங்கை மிகவும் அணிசெய்யப்பட்டிருந்தது. அங்கே ஆயிரம் தூண்களால் அணிசெய்யப்பட்ட, கைலாச சிகரம் போன்ற வடிவுடைய ஒரு மாளிகை வானைக் கீறுவது போலக் காணப்படுகிறது. அந்தச் சைத்தியப் பிராசாதம் ராக்ஷசேந்திரனின் நகரத்துக்கு அணிகலன்; நூறு ராக்ஷசர்கள் முழுமையாக அதை எப்போதும் காவல் காக்கிறார்கள். அந்த நகரம் மனத்துக்கு இனியதாய், பொன் நிறைந்ததாய், மலைகளால் அழகுபெற்றதாய், பலவகைத் தாதுக்களால் வண்ணமயமான தோட்டங்களால் அழகுபெற்றதாய், பலவகைப் பறவைகளின் ஒலி நிறைந்ததாய், பலவகை விலங்குகள் வாழ்வதாய், பலவகை மலர்கள் நிறைந்ததாய், பலவகை ராக்ஷசர்கள் வசிப்பதாய் இருந்தது. ‘மத்யமம் வைஷ்ணவம் பதம்’ (விஷ்ணுவின் நடு அடி) என்பது திரிவிக்கிரமனின் இரண்டாம் அடியான இடைவெளி (வானம்) என்று புகழ்பெற்றது. பிராசாதம், விமானம் என்ற சொற்களின் இலக்கணம் அச்சுப் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில் ‘இந்தி சப்தசாகரம்’ என்ற இந்தி அகராதியிலிருந்து எடுத்துக் காட்டப்பட்டுள்ளது. நகரின் வருணனையில் உயரம், அணுகுதற்கரிமை, செழிப்பு, காவல் என்ற நான்கு பண்புகள் வரிசையாகச் சொல்லப்படுகின்றன — இவையே போரின் கடினத்தைச் சுட்டுகின்றன. சைத்தியப் பிராசாதத்தை நூறு காவலர்கள் காப்பது ராவணனின் எச்சரிக்கையைக் காட்டுகிறது. மூலத்தில் இருபத்து நான்காம், இருபத்தைந்தாம் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. சிகரத்தின் நூறு யோஜனைப் பரப்பும், மனத்தாலும் ஏற முடியாத தன்மையும் உயர்வுநவிற்சியால் இலங்கையின் வெல்ல முடியாமையைக் காட்டுகின்றன; ஆனாலும் ராமனின் படை அங்கேயே நுழைகிறது; ஆகவே ராமனின் பராக்கிரமம் அதைவிடப் பெரியது என்பது தொனிக்கிறது. கோபுரங்கள் வெண்மேகங்கள் போல, மதில் பொன்னும் வெள்ளியும், மாளிகைகளும் விமானங்களும் மேகங்கள் போல வானை நிறைக்கின்றன — இவை அனைத்தும் ராவணனின் செல்வச் சிறப்பு. ‘நானா’ (பலவகை) என்ற சொல் ஆறுமுறை மீண்டும் வருவதால் நகரின் பன்முகத்தன்மையும் முழுமையும் சுட்டப்படுகின்றன — பறவைகள், விலங்குகள், மலர்கள், ராக்ஷசர்கள் அனைத்தும் பலவகையானவை. சைத்தியப் பிராசாதம் ஒருவேளை ராவணனின் வழிபாட்டு இடமாக, அவன் வேள்விகள் செய்யும் இடமாக இருக்கலாம் என்று உரையாசிரியர்கள் கூறுகிறார்கள். இவ்வாறு சுந்தர காண்டத்தில் அனுமனால் எரிக்கப்பட்ட இலங்கை மீண்டும் முன்போலவே பொலிவுடன் திகழ்கிறது என்பது தெரிகிறது.

சீர்மிக்கவனும் லக்ஷ்மணனின் அண்ணனுமான ராமன், வானரர்களோடு சேர்ந்து, செழிப்பும் நிறைந்த செல்வமும் உடைய ராவணனின் அந்த நகரைக் கண்டான். பெரிய மாளிகைகளால் நெருக்கமாக நிறைந்த, சுவர்க்கத்துக்கு நிகரான அந்த நகரைக் கண்டு வீரமுடைய ராமன் வியப்படைந்தான். ரத்தினங்கள் நிறைந்ததும், பலவகை அமைப்புகள் உடையதும், மாளிகை வரிசைகளால் அணிசெய்யப்பட்டதும், பெரும் பொறிகளும் கதவுகளும் உடையதுமான அந்தச் சிறந்த நகரைப் பெரும்படையோடு ராமன் கண்டான். இங்கே வியப்பு அச்சத்தால் வந்ததல்ல; பகைவனின் வல்லமையைச் சரியாக மதிப்பிட்டதன் விளைவு. இத்தகைய அணுகுதற்கரிய நகரமும் ராமனின் வலிமையால் வெல்லப்பட வேண்டும் என்ற உறுதி இறுதியில் உபஜாதி யாப்பில் வெளிப்படுகிறது. ‘லக்ஷ்மீவான்’ (சீர்மிக்கவன்) என்ற அடைமொழி ராமனின் செல்வத்தையும் நினைவூட்டுகிறது — ராவணனின் செல்வம் கண்ணுக்குத் தெரிகிறது; ஆனால் ராமனின் செல்வம் தர்மத்தோடு கூடியது. ‘பெரும்படையோடு’ என்ற சொல்லால், ராமன் தனியாக அல்ல, படை முழுவதோடும் தாக்குதலுக்கு ஆயத்தமாக அந்த நகரைக் காண்கிறான் என்று கவி காட்டுகிறார். சர்க்கத்தின் இறுதியில் நகரின் அழகும் ராமனின் உறுதியும் ஒருசேர நிறுத்தப்படுகின்றன.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकोनचत्वारिंशः सर्गः॥ ३९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க