சர்க்கம்
சுவேல மலையேற்றம்
சுவேல மலையில் ஏற ராமனின் முடிவு, ராவணன்மீதான சினம், வானரப் படைத்தலைவர்களோடு மலையேறுதல், இலங்கையைக் காணுதல், சுவேல மலையுச்சியில் இரவு தங்குதல்
சுவேல மலையில் ஏற முடிவு செய்து, லக்ஷ்மணன் பின்தொடர, ராமன் சுக்ரீவனிடமும், தர்மம் அறிந்தவனும் அன்புடையவனும் ஆலோசனை அறிந்தவனும் முறைமைகள் அறிந்தவனுமான இரவில் உலவும் விபீஷணனிடமும் மிக இனிய சொல்லால் பேசினான்: ‘நூற்றுக்கணக்கான தாதுக்கள் நிறைந்த மலைகளின் அரசனான சுவேலம் இதுதான். நாம் அனைவரும் இதன்மேல் ஏறுவோம்; இந்த இரவு இங்கேயே தங்குவோம். தன் சாவுக்காகவே தீய உள்ளமுடைய எவன் என் மனைவியைக் கவர்ந்தானோ, அந்த ராக்ஷசனின் இருப்பிடமான இலங்கையை இங்கிருந்து பார்ப்போம்.’ பின்னர் ராமன் ராவணனின் குற்றங்களை நினைவுகூர்கிறான்: ‘அவன் தர்மத்தையும் அறியவில்லை, நன்னடத்தையையும் அறியவில்லை, குலத்தையும் அறியவில்லை; ராக்ஷசனுக்குரிய இழிந்த புத்தியால் மட்டுமே அந்த இழிசெயலைச் செய்தான். அந்த இழிந்தவனின் பெயர் சொல்லப்பட்டாலே என் சினம் பெருகுகிறது. அந்த ஒரு இழிந்தவனின் குற்றத்தால் ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் அழிவதை நான் காண்பேன். காலனின் பாசக்கயிற்றின் வசப்பட்ட ஒருவனே பாவம் செய்கிறான்; ஆனால் அவன் தானே செய்த தவறால் குலம் முழுவதும் அழிகிறது.’ இங்கே ராமனின் சினம் தனிப்பட்டதல்ல, தர்மத்தைக் காப்பதற்கானது என்று கவி சுட்டுகிறார். ராவணனே ராக்ஷசக் குலத்தின் அழிவுக்குக் காரணம் என்ற வருங்காலக் கதையின் விதையும் இங்கே ஊன்றப்பட்டுள்ளது. ஒருவனின் குற்றத்தால் குலம் அழியும் என்ற நீதிவாக்கியம் எல்லாக் காலங்களிலும் உண்மை. ராமனின் சொல்லில் அமைதியும் தெரிகிறது — போருக்கு முன் பகைவனின் நகரைப் பார்க்க அவன் விரும்புகிறான்; திடீரென்று இறங்குவதில்லை. ‘தர்மம் அறிந்தவன், ஆலோசனை அறிந்தவன், முறைமைகள் அறிந்தவன்’ என்ற விபீஷணனின் அடைமொழிகள் அவனுடைய நம்பகத்தன்மையை உறுதிப்படுத்துகின்றன; ஏனெனில் அவனும் ஒரு ராக்ஷசனே. அவனுடைய ஆலோசனை போரில் மிகவும் பயன்படும். ராமன் ராவணனின் பெயரைத் தானே சொல்வதில்லை; ‘அந்த ராக்ஷசன்’, ‘தீய உள்ளமுடையவன்’, ‘ராக்ஷசர்களில் இழிந்தவன்’ என்றே சொல்கிறான் — அதனால் அவன்மீதான அலட்சியம் வெளிப்படுகிறது. ‘சாவுக்காகவே கவர்ந்தான்’ என்ற சொல்லால், சீதையைக் கவர்ந்ததே ராவணனின் சாவுக்குக் காரணமாகும் என்ற உறுதியும் சொல்லப்படுகிறது. ஆகவே இந்த முடிவு மலையேறுவதை மட்டுமல்ல, போரின் தொடக்கத்தையும் சுட்டுகிறது.
இவ்வாறு ராவணன்மீது சினத்தோடு ஆலோசித்துக்கொண்டே ராமன் தங்குவதற்காக அழகிய சரிவுகளுடைய சுவேல மலையில் ஏறினான். அவனுக்குப் பின்னால் கவனத்தோடு லக்ஷ்மணன் அம்போடு வில்லை ஏந்தியபடி, பெரும் பராக்கிரமத்தில் ஈடுபாடுடையவனாய்ப் பின்தொடர்ந்தான். பின்னர் அமைச்சர்களோடும் விபீஷணனோடும் சுக்ரீவன் ஏறினான். அனுமன், அங்கதன், நீலன், மைந்தன், த்விவிதன், கஜன், கவாக்ஷன், கவயன், சரபன், கந்தமாதனன், பனஸன், குமுதன், ஹரன், படைத்தலைவன் ரம்பன், ஜாம்பவான், சுஷேணன், பேரறிவுடைய ரிஷபன், பேரொளியுடைய துர்முகன், வானரன் சதவலி — இவர்களும் இன்னும் பலரும், விரைந்து செல்பவர்களும் காற்றின் வேகமுடையவர்களும் மலைகளில் திரிபவர்களுமான வானரர்கள் நூற்றுக்கணக்கில் ராகவன் இருந்த அந்த மலையில் ஏறினர். நீண்ட நேரம் ஆகாமலேயே அவர்கள் மலையின் எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஏறி நின்றனர். இங்கே கவி படைத்தலைவர்களின் பெயர்களை எண்ணுகிறார்; அதனால் படையின் பரப்பும் முதன்மை வீரர்களின் மிகுதியும் சுட்டப்படுகின்றன. லக்ஷ்மணன் வில் ஏந்தியிருப்பது அவனுடைய இடையறாத விழிப்பைக் காட்டுகிறது — ஓய்வெடுக்கும் இடத்திலும் அவன் ராமனைக் காக்க ஆயத்தமாக இருக்கிறான். மலைகளில் திரியும் வானரர்களுக்கு மலையேறுவது இயல்பானதே; ஆகவே அவர்கள் விரைவிலேயே உச்சியை அடைந்தனர். ஜாம்பவான், சுஷேணன், துர்முகன் ஆகியோரின் பெயர்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இங்கே இல்லை. படைத்தலைவர்களின் வரிசையும் பொருள் பொதிந்தது — முதலில் விபீஷணனோடு சுக்ரீவன், பிறகு முதன்மைப் படைத்தலைவர்கள், அதன்பின் நூற்றுக்கணக்கான மற்ற வானரர்கள் — இவ்வாறு படையின் படிநிலை அமைப்பு தெளிவாகிறது. சினமுற்றிருந்தும் ராமன் தன்னடக்கத்தைக் கைவிடவில்லை — அவன் முதலில் தங்குவதற்காகவே மலையேறுகிறான், உடனே தாக்குவதற்காக அல்ல. இது போர் நீதி — பகைவனின் நகரின் நிலையைக் கண்டு, படைக்கு ஓய்வளித்து, அதன் பின்பே தாக்க வேண்டும். ‘வாயுவேகப்ரவணா:’ (காற்றின் வேகமுடையவர்கள்) என்ற வானரர்களின் அடைமொழி அவர்களுடைய இயல்பைக் காட்டுகிறது; அவர்கள் போருக்கு ஆவலுடையவர்கள்; ஆனாலும் ராமனின் ஆணையைப் பின்பற்றுகிறார்கள். படைத்தலைவர்கள் அனைவரும் ராமனின் அருகிலேயே இருக்க விரும்புவதால் அவர்களுடைய பக்தியும் சுட்டப்படுகிறது.
அதன் உச்சியில் நின்ற வானரப் படைத்தலைவர்கள் வானில் தொங்குவது போன்ற நகரைக் கண்டனர் — சிறந்த வாயில்களுடைய, சிறந்த மதில்களால் அழகுபெற்ற, ராக்ஷசர்களால் நிறைந்த அழகிய இலங்கையை. சிறந்த மதில்களின்மேல் நின்ற கருநிற ராக்ஷசர்கள், மதிலின்மேல் மற்றொரு மதில் கட்டப்பட்டது போலக் காணப்பட்டனர். போரை விரும்பும் அந்த ராக்ஷசர்களைக் கண்டு வானரர்கள் அனைவரும் ராமன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே பல்வேறு பெரும் முழக்கங்களை எழுப்பினர். ‘மற்றொரு மதில்’ என்ற உவமை ராக்ஷசர்களின் மிகுதியையும் அசைவின்மையையும் காட்டுகிறது. திரிகூட மலையின் உச்சியில் அமைந்திருப்பதால், உயரத்திலிருந்து பார்க்கும்போது இலங்கை வானில் தொங்குவது போலத் தோன்றுகிறது. மூலத்தில் பதினேழாம் சுலோகம் ஒரே பாதியால் அமைந்துள்ளது என்பது அச்சுப் பதிப்பின் வடிவம். சுந்தர காண்டத்தில் அனுமன் ஒருவனே இலங்கைக்குள் நுழைந்தான்; இப்போது வானரப் படை முழுவதும் அந்த நகரை நேரில் காண்கிறது. பகைவரைக் கண்டு வானரர்கள் எழுப்பிய முழக்கம் அவர்களுடைய ஊக்கத்தையும் அச்சமின்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறது; ராக்ஷசர்களின் மனத்தில் அச்சத்தையும் உண்டாக்குகிறது. ராமனின் கண்முன்னேயே அவர்கள் முழங்குகிறார்கள்; ஏனெனில் அவனுடைய அருகாமையே அவர்களுடைய வலிமை.
பின்னர் அந்திச் செவ்வானத்தால் சிவந்த சூரியன் மறைந்தான்; முழுநிலவால் ஒளிர்ந்த இரவு தொடங்கியது. பின்னர் வானரப் படையின் தலைவனான ராமன், விபீஷணனால் வரவேற்கப்பட்டு உபசரிக்கப்பட்டு, லக்ஷ்மணனோடும் படைத்தலைவர்களின் கூட்டங்களோடும் சுவேல மலையின் உச்சியில் சுகமாகத் தங்கினான். போருக்கு முந்தைய இந்த அமைதியான முழுநிலவு இரவு, வரப்போகும் கொடிய போருக்கு எதிரான சித்திரம். விருந்தோம்புபவன் போல விபீஷணன் ராமனை உபசரிக்கிறான்; ஏனெனில் இலங்கையின் வருங்காலத் தலைவன் அவனே. சர்க்கத்தின் இறுதியில் வம்சஸ்த யாப்பில் கவி ஓய்வின் அமைதியான சித்திரத்தை நிறைவு செய்கிறார்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डेऽष्टात्रिंशः सर्गः॥ ३८॥