॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 37

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

விபீஷணன் இலங்கையின் காவலைத் தெரிவித்தலும் ராமன் படைத்தலைவர்களை நியமித்தலும்

வானர வீரர்களின் ஆலோசனை, விபீஷணனின் அமைச்சர்கள் பறவை உருவில் கண்ட ராவணனின் ஏற்பாடு, ராக்ஷசப் படையின் அளவு, நான்கு வாயில்களிலும் நடுவிலும் ராமன் செய்த நியமனம், மனித உருவம் எடுக்கத் தடை, சுவேல மலையேறும் முடிவு

மனிதர்களின் அரசனும் வானரர்களின் அரசனுமான ராமனும் சுக்ரீவனும், வாயுவின் மைந்தனான வானரன் அனுமனும், கரடிகளின் அரசன் ஜாம்பவானும், ராக்ஷசனான விபீஷணனும், வாலியின் மகன் அங்கதனும், சுமித்திரையின் மைந்தன் லக்ஷ்மணனும், வானரன் சரபனும், உறவினர்களோடு கூடிய சுஷேணனும், மைந்தனும், த்விவிதனும், கஜனும், கவாக்ஷனும், குமுதனும், நளனும், பனஸனும் — பகைவரின் நாட்டை அடைந்த இவர்கள் ஒன்றுகூடி ஆராய்ந்து இவ்வாறு ஆலோசித்தனர்: ‘ராவணனால் காக்கப்படும் அந்த இலங்கை நகரம் இதோ தெரிகிறது; தேவர்களோடும் நாகர்களோடும் கந்தர்வர்களோடும் கூடிய அமரர்களாலும் இதை வெல்வது அரிது. ராக்ஷசத் தலைவன் ராவணன் எப்போதும் இருக்கும் இந்த நகரைப் பற்றி முடிவு செய்வதில், காரிய வெற்றியை முன்னிறுத்தி ஆலோசியுங்கள்.’ இவ்வாறு அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது ராவணனின் தம்பி விபீஷணன் நயமான சொற்களும் நிறைந்த பொருளும் உடைய சொல்லைச் சொன்னான். வீரர்களின் பெயர்ப் பட்டியல் தலைவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடியதைக் காட்டுகிறது — மனிதர்கள், வானரர்கள், கரடிகள், ஒரு ராக்ஷசன் ஆகியோர் ஒன்றாக. ‘ஸஹதாயாத:’ என்பது சுஷேணனின் அடைமொழி — உறவினர்களோடு கூடியவன்; இந்தி உரையும் ‘உறவினர்களோடும் சுற்றத்தாரோடும்’ என்று விளக்குகிறது. ‘அக்ராம்யபதவத்’ (நாட்டுப்புறச் சொற்கள் இல்லாத) என்பது விபீஷணனின் சொல்லின் செம்மையைச் சுட்டுகிறது — அவன் நன்கு செம்மைப்பட்ட சொற்களால் பேசுகிறான்; ‘புஷ்கலார்த்தம்’ (நிறைந்த பொருளுடையது) என்பதால் பொருள் பொதிந்ததாகவும். போருக்கு முன் ஆலோசிப்பது ராமனின் படையின் நீதிநெறிப் பற்றைக் காட்டுகிறது — பராக்கிரமமும் ஆராய்ந்த பின்பே. ‘அமரர்களாலும் வெல்வது அரிது’ என்பதால் இலங்கை அணுகுதற்கரியது என்று ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறது; ஆனால் அச்சம் இல்லை. விபீஷணனின் சொல் அடுத்த சுலோகங்களில்; ஏனெனில் இலங்கையின் உள் ஏற்பாட்டை அவனே அறிவான். ராமனின் தரப்பிலும் அவன் ‘ராவணனின் தம்பி’ என்றே அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறான் — அவனுடைய குலம் இங்கே பயன்தருகிறது; ஏனெனில் பகைவனின் வழிமுறைகளை அவன் அறிவான். முதல் இரண்டு சுலோகங்களில் பெயர்களின் வரிசை திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து சற்று வேறுபடுகிறது.

‘அனலன், பனஸன், சம்பாதி, பிரமதி — என்னுடைய இந்த அமைச்சர்கள் இலங்கைக்குச் சென்று மீண்டும் இங்கே வந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் பறவைகளாக உருமாறிப் பகைவனின் படைக்குள் புகுந்தனர்; செய்யப்பட்ட ஏற்பாட்டைக் கண்டு திரும்பி வந்திருக்கிறார்கள். ராமா, தீய உள்ளமுடைய ராவணனின் ஏற்பாட்டை அவர்கள் சொன்னபடியே முழுவதும் உள்ளவாறு சொல்கிறேன், கேள். கிழக்கு வாயிலைப் படையோடு பிரகஸ்தன் அடைந்து நிற்கிறான்; தெற்கு வாயிலைப் பெருவீரர்களான மகாபார்சுவனும் மகோதரனும். மேற்கு வாயிலை இந்திரஜித் பல ராக்ஷசர்கள் சூழ நிற்கிறான் — பட்டிசம், வாள், வில் ஏந்தியவர்களும், சூலமும் முத்கரமும் கைகளில் கொண்டவர்களும், பலவித ஆயுதங்கள் உடையவர்களுமான வீரர்களால் ராவணனின் மகன் சூழப்பட்டிருக்கிறான். நகரின் வடக்கு வாயிலில் ராவணனே நிற்கிறான் — ஆலோசனை அறிந்தவனாயினும் உள்ளுக்குள் மிகவும் கலக்கமுற்றவனாய், ஆயுதம் ஏந்திய பல்லாயிரம் ராக்ஷசர்களோடு. விரூபாக்ஷனோ, சூலமும் வாளும் வில்லும் உடைய பெரும்படையோடும் ராக்ஷசர்களோடும் நடுக் காவல்நிலையை அடைந்திருக்கிறான்.’ விபீஷணனின் அமைச்சர்கள் பறவை உருவில் நுழைந்தது ராக்ஷசர்களின் மாய ஆற்றலின் நல்ல பயன்பாடு — ராவணனின் ஒற்றர்கள் வானரர்களால் பிடிபட்டனர்; விபீஷணனின் ஒற்றர்கள் காணப்படாமலே வந்து சேர்ந்தனர். முந்தைய சர்க்கத்தில் ராவணன் செய்த ஏற்பாடு இங்கே அப்படியே தெரிவிக்கப்படுகிறது — கதையின் இழை அறுபடவில்லை. ‘பரமஸம்விக்ன:’ (மிகவும் கலக்கமுற்றவன்) என்ற ராவணனின் அடைமொழி நெஞ்சைத் தொடுவது — வெளியே செருக்குடைய அவன் உள்ளே மிகவும் கலங்கியிருக்கிறான்; இந்தி உரையும் ‘உள்ளுக்குள் மிகவும் கலக்கமுற்றவன்’ என்கிறது. அச்சுப் பதிப்பில் ‘ஸம்விக்னோ’ என்ற இடத்தில் ‘க்ன’ கூட்டெழுத்து ‘க்ர’ போலத் தெரிகிறது. ‘யாதாதத்யேன’ — உள்ளபடியே, எதையும் மாற்றாமல். விபீஷணன் ராமனை ‘ராமா’ என்று நேரடியாக விளிக்கிறான்; அதனால் அவனுடைய நம்பிக்கையும் நட்பும் சுட்டப்படுகின்றன. விபீஷணனின் அமைச்சர்களின் பெயர்கள் — அனலன், பனஸன், சம்பாதி, பிரமதி — திறனாய்வுப் பதிப்பில் சற்று வேறுபடுகின்றன (சரபன், பிரகஸன்); அச்சுப் பதிப்பின் பெயர்களே காக்கப்பட்டுள்ளன. அந்த நால்வரும் விபீஷணனோடு இலங்கையை விட்டு வந்தவர்கள்; ஆகவே இலங்கையின் வழிகள் அவர்களுக்குப் பழக்கமானவை. இந்திரஜித்தின் வருணனையில் ஆயுதங்களின் விரிவு — பட்டிசங்கள், வாள்கள், விற்கள், சூலங்கள், முத்கரங்கள் — அவனுடைய படையின் அச்சமூட்டும் தன்மையைக் காட்டுகிறது; ராவணனின் சிறந்த போர்வீரன் அவனே என்று விபீஷணன் அறிவான். நடுக் காவல்நிலையின் குறிப்பு, இலங்கையின் காவல் ஐந்தாகப் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதைச் சுட்டுகிறது — நான்கு வாயில்களும் நடுப்பகுதியும்.

‘இவ்வாறு இலங்கையில் அந்தக் காவல்நிலைகளை நன்கு பார்த்துவிட்டு என் அமைச்சர்கள் அனைவரும் விரைவில் மீண்டும் இங்கே வந்தனர். ராவணனிடம் பத்தாயிரம் யானைகள், பத்தாயிரம் தேர்கள், இருபதாயிரம் குதிரைகள், ஒரு கோடிக்கும் மேற்பட்ட ராக்ஷசர்கள் உள்ளனர். இந்த இரவில் உலவுவோர் பராக்கிரமசாலிகள், வலிமையுடையவர்கள், போர்களில் கொலைவெறியுடையவர்கள், ராக்ஷச அரசனுக்கு எப்போதும் அன்பானவர்கள். மக்கள் தலைவனே, இங்கே போருக்காக ஒவ்வொரு ராக்ஷசனுக்கும் பத்து லட்சம் பேர் கொண்ட பரிவாரம் துணை நிற்கிறது.’ நீண்ட கைகளுடைய விபீஷணன், அமைச்சர்கள் சொன்ன இந்தச் செய்தியைச் சொல்லி, அந்த ராக்ஷச அமைச்சர்களை ராமனுக்குக் காட்டினான்; அமைச்சர்களோடு சேர்ந்து இலங்கையில் நிகழ்ந்ததனைத்தையும் ராமனுக்குத் தெரிவித்தான். பின்னர் சீர்மிக்க ராவணனின் தம்பி ராமனுக்கு இனியது செய்ய விரும்பித் தாமரையிதழ்க் கண்ணனான ராமனிடம் இந்த மேலான சொல்லைச் சொன்னான்: ‘ராமா, ராவணன் குபேரனோடு போரிட்டபோது அறுபது லட்சம் ராக்ஷசர்கள் புறப்பட்டனர்; அவர்கள் பராக்கிரமத்திலும், வீரத்திலும், ஒளியிலும், உள்ளுரத்தின் பெருமையிலும், செருக்கிலும் தீய உள்ளமுடைய ராவணனுக்கு நிகரானவர்கள். இதில் சினம் கொள்ள வேண்டாம்; நான் உன்னைச் சினமூட்டுகிறேன், அச்சமூட்டவில்லை; வீரத்தால் தேவர்களையும் அடக்க நீ வல்லவன். ஆகவே நால்வகைப் பெரும்படை சூழ்ந்த இந்த வானரப் படையை அணிவகுத்து நீ ராவணனை நசுக்குவாய்.’ இருபதாம், இருபத்தோராம் சுலோகங்களின் முதல் பாதிகள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன; இருபத்திரண்டாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது. விபீஷணனின் சொல்லில் திறமை இருக்கிறது — பகைவரின் படையின் உண்மையான அளவை அவன் சொல்கிறான்; ஆனால் அது அச்சமூட்டுவதற்காக அல்ல, ராமனின் ஊக்கத்தை வளர்ப்பதற்காக — ‘சினமூட்டுகிறேன், அச்சமூட்டவில்லை’. குபேரனை வென்றதைக் குறிப்பிடுவது ராவணனின் முந்தைய வலிமையைக் காட்டுகிறது; இப்போது அத்தகைய ராக்ஷசர்களே அவன் பக்கத்தில் உள்ளனர். விபீஷணனின் வருணனையில் எண்கள் உண்மையானவை போலத் தோன்றுகின்றன — யானைகள் பத்தாயிரம், தேர்கள் பத்தாயிரம், குதிரைகள் இருபதாயிரம், காலாட்கள் ஒரு கோடிக்கும் மேல் — முந்தைய சர்க்கங்களில் வானரப் படைக்குச் சொல்லப்பட்ட மிகைப்படுத்திய எண்களிலிருந்து இவை வேறுபட்டவை. ‘ஒவ்வொருவனுக்கும் பத்து லட்சம்’ என்ற பரிவார வருணனை ராக்ஷசர்களின் அளவற்ற வலிமையைச் சுட்டுகிறது. ராவணன் குபேரனை வென்றதை நினைவுகூர்வது சிறப்பாகப் பொருள் பொதிந்தது — குபேரன் ராவணனின் சகோதரனே; அவனுடைய இலங்கை ராவணனால் பறிக்கப்பட்டது; விபீஷணனும் ஒரு சகோதரனே, அவன் இப்போது ராமனின் தரப்பில் இருக்கிறான். ‘இதில் சினம் கொள்ள வேண்டாம்’ என்ற சொல்லால் விபீஷணன் ராமனுக்கு எழக்கூடிய சினத்தை முன்கூட்டியே தணிக்கிறான் — பகைவனின் வலிமையைப் புகழ்வது போலக் கேட்கும் செய்தி நண்பனின் மனத்தில் ஐயத்தை உண்டாக்கக்கூடும். ‘நால்வகைப் படை’ — வானரப் படையில் குதிரைகளும் தேர்களும் இல்லை; ஆனாலும் விபீஷணன் அதை நால்வகைப் படை போல வருணிக்கிறான்; அதனால் அது அரசப் படைக்கு நிகரானது என்று சுட்டப்படுகிறது. ‘வ்யூஹ்ய’ (அணிவகுத்து) என்ற சொல் போரின் நீதியை நினைவூட்டுகிறது — படையின் அணிவகுப்பே வெற்றியின் வேர்.

ராவணனின் தம்பி விபீஷணன் இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போது, பகைவர்களை எதிர்த்துத் தாக்குவதற்காக ராகவன் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘இலங்கையின் கிழக்கு வாயிலில் வானரச் சிறந்தோனான நீலன் பல வானரர்கள் சூழப் பிரகஸ்தனை எதிர்த்துப் போரிடட்டும். வாலியின் மகன் அங்கதன் பெரும்படை சூழத் தெற்கு வாயிலில் மகாபார்சுவனையும் மகோதரனையும் தடுக்கட்டும். அளவிட முடியாத உள்ளுரமுடைய வாயுமைந்தன் அனுமன் பல வானரர்கள் சூழ மேற்கு வாயிலை நெருக்கி உள்ளே நுழையட்டும். தைத்திய, தானவக் கூட்டங்களுக்கும் மகாத்மாக்களான முனிவர்களுக்கும் தீங்கிழைப்பதில் இன்பம் காண்பவனும், இழிந்தவனும், வரத்தின் வலிமை உடையவனுமாய், மக்களை வருத்தியபடி எல்லா உலகங்களிலும் சுற்றித் திரிபவன் எவனோ, அந்த ராக்ஷசேந்திரனைக் கொல்வதில் நானே உறுதிபூண்டிருக்கிறேன். சுமித்திரையின் மைந்தனோடு சேர்ந்து நான் நகரின் வடக்கு வாயிலை நெருக்கி, படையோடு ராவணன் இருக்கும் இடத்துக்குள் புகுவேன். வலிமைமிக்க வானர அரசன் சுக்ரீவனும், வீரமுடைய கரடி அரசன் ஜாம்பவானும், ராக்ஷசேந்திரனின் தம்பி விபீஷணனும் நடுக் காவல்நிலையில் இருக்கட்டும்.’ ராமனின் நியமனம் ராவணனின் ஏற்பாட்டுக்கு நேரடியான மறுமொழி — ஒவ்வொரு ராக்ஷசப் படைத்தலைவனுக்கும் தகுந்த வானர வீரன். அக்னியின் மகனும் படைத்தலைவனுமான நீலன் படைத்தலைவன் பிரகஸ்தனுக்கு எதிராக; இந்திரனின் பேரன் அங்கதன் உடன்பிறந்த இருவருக்கு எதிராக; அனுமன் மாயாவியான இந்திரஜித்துக்கு எதிராக. ராவணனுக்கு எதிராக ராமனே — இது அவனுடைய உறுதிமொழிக்கு ஏற்றது. ராவணனின் குற்றங்களின் வருணனை — தீங்கிழைப்பதில் இன்பம் காண்பவன், இழிந்தவன், வர வலிமையுடையவன், உலகை வருத்துபவன் — அவனைக் கொல்வதன் தர்மநெறியை நிறுவுகிறது. முப்பதாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘பரிக்ரமதி’ என்று குறில்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘பரிக்ராமதி’; அச்சுப் பாடம் காக்கப்பட்டுள்ளது. ராமனின் ஆணை சுருக்கமானது, உறுதியானது — ஒவ்வொருவரின் பெயர், இடம், எதிரி ஆகியவை ஒவ்வொரு வாக்கியத்தில். நீலனுக்கு ‘எதிர்த்துப் போரிடட்டும்’, அங்கதனுக்குத் ‘தடுக்கட்டும்’, அனுமனுக்கு ‘நெருக்கி நுழையட்டும்’ — வினைச்சொற்களின் வேறுபாடு பணிகளின் வேறுபாட்டைச் சுட்டுகிறது: நீலன் எதிர்த்து நிற்கட்டும், அங்கதன் தடை செய்யட்டும், அனுமன் உள்ளே நுழையட்டும். மேற்கு வாயிலில் இந்திரஜித்தின் மாயையை எதிர்க்க, இலங்கையை அறிந்தவனும் முன்பே அங்கே நுழைந்தவனுமான அனுமனே தகுந்தவன். நடுக் காவல்நிலையில் சுக்ரீவன், ஜாம்பவான், விபீஷணன் — வானரர்களின் அரசன், கரடிகளின் அரசன், ராக்ஷசர்களின் வருங்கால அரசன் — மூன்று அரசர்களின் கூட்டு படையின் மையத்தைக் காக்கிறது. ராவணன் இருக்கும் வடக்கு வாயிலை ராமன் தானே ஏற்கிறான்; இதனால் தலைவனுக்கும் தலைவனுக்கும் இடையிலான போர் உறுதியாகிறது. லக்ஷ்மணன் அவனோடு — உடன்பிறந்த இருவரும் ஒருபோதும் பிரிவதில்லை. ராவணனின் குற்றங்களை வருணிப்பதன் மூலம் ராமன் தன் உறுதிமொழியின் தர்மநெறியை நிறுவுகிறான்.

‘போரில் வானரர்கள் மனித உருவம் எடுக்கவே கூடாது; இந்தப் போரில் வானரப் படைக்கு இதுவே நம் அடையாளக் குறியாக இருக்கட்டும். நம்மவர்களிடையே வானர உருவமே நமக்கு அடையாளமாக இருக்கும்; நாங்கள் ஏழு பேர் மட்டுமே மனித உருவில் பகைவர்களோடு போரிடுவோம் — நான், பேராற்றலுடைய தம்பி லக்ஷ்மணன், தன்னோடு ஐவராக இருக்கும் என் நண்பனான இந்த விபீஷணன்.’ இவ்வாறு விபீஷணனிடம் சொல்லிவிட்டு, காரியம் நிறைவேறுவதற்காக அறிவுடைய தலைவன் ராமன், சுவேல மலையின் மிக அழகிய சரிவைக் கண்டு, சுவேல மலையில் ஏற முடிவு செய்தான். பின்னர் மகாத்மாவான ராமன் பெரும்படையால் பூமி முழுவதையும் மூடியபடி, பகைவனைக் கொல்வதில் மனம் வைத்து, மகிழ்ச்சி பொங்கும் தோற்றத்துடன் இலங்கையை நோக்கிச் சென்றான். அடையாளக் குறியின் உத்தி போர் நீதியின் நுட்பம் — ராக்ஷசர்கள் விரும்பிய உருவம் எடுக்க வல்லவர்கள்; மனித உருவத்தையும் தரிக்க முடியும்; ஆகவே வானரர்கள் தம் இயல்பான உருவிலேயே இருக்கட்டும்; அப்போது நண்பனும் பகைவனும் எளிதில் வேறுபடுத்தப்படுவார்கள். ‘ஏழு’ என்ற எண் — ராமன், லக்ஷ்மணன், விபீஷணன், அவனுடைய நான்கு அமைச்சர்கள் என்று இந்தி உரை விளக்குகிறது. முப்பத்து நான்காம் சுலோகத்தில் ‘ஸப்த’ (ஏழு) என்பது அச்சுப் பதிப்பில் ‘ஸஸ’ போலத் தெரிகிறது — ‘ப்த’ கூட்டெழுத்தின் அச்சு வரம்பு. முப்பத்தாறாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது; அதன் இறுதிப் பாதி வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது. இவ்வாறு திட்டமிட்டு ராமன் சுவேலத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்; அடுத்த சர்க்கத்தில் அவன் அதன்மேல் ஏறி இலங்கையைப் பார்க்கிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे सप्तत्रिंशः सर्गः॥ ३७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க