॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 34

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

சரமை ராவணனின் முடிவைத் தெரிவித்தல்

ராமனிடம் செல்லச் சரமை முன்வருதல், ராவணனின் முடிவை அறிய வேண்டுமென்ற சீதையின் வேண்டுகோள், சரமை மறைந்திருந்து கேட்டல், தாயின் அறிவுரையையும் முதிய அமைச்சரின் அறிவுரையையும் ராவணன் புறக்கணித்தல், வானரப் படையின் முரசொலியும் சங்கொலியும்

ராவணனின் அந்தச் சொல்லால் மயங்கித் துயரில் வெந்துகொண்டிருந்த அந்தச் சீதையை, வெந்த பூமியை நீர் குளிர்விப்பது போலச் சரமை தன் சொல்லால் மகிழ்வித்தாள். கோடையில் வெந்த பூமி மழைநீரால் குளிர்வது போல, சீதையின் வெந்த மனம் சரமையின் சொல்லால் அமைதி பெற்றது. பின்னர் தோழிக்கு நலம் செய்ய விரும்பியவளும், காலம் அறிந்தவளும், புன்முறுவலோடு பேசுபவளுமான தோழி சரமை, உரிய நேரத்தில் தகுந்த சொல்லைச் சொன்னாள்: ‘கருவிழியாளே, நான் சென்று உன் சொல்லை ராமனிடம் தெரிவித்து, உன் நலத்தையும் சொல்லிவிட்டு, மறைவாக மீண்டும் திரும்பி வர என்னால் இயலும். பற்றுக்கோடற்ற வானில் நான் செல்லும்போது என் வழியைப் பின்தொடரக் காற்றாலும் கருடனாலும் முடியாது.’ சரமையின் இந்த முன்மொழிவு அவளுடைய நட்பின் உச்சம் — ராவணனின் ஆணையை மீறிப் பகைவனிடம் செல்லவும் அவள் ஆயத்தமாக இருக்கிறாள். ‘காலஜ்ஞா’ (காலம் அறிந்தவள்) என்ற அடைமொழி அவள் வாய்ப்பை அறிந்தவள் என்பதைச் சுட்டுகிறது — போர் நெருங்கிய இப்போது செய்தியின் முக்கியத்துவம். ‘ஸ்மிதபூர்வாபிபாஷிணீ’ — அவள் முதலில் புன்னகைக்கிறாள், பிறகு பேசுகிறாள்; இது நல்லோரின் அடையாளம்; வால்மீகி ராமனின் வருணனையிலும் இதைப் பயன்படுத்துகிறார். சரமையின் வான்வழிச் செல்லும் ஆற்றல் ராக்ஷசர்களுக்கு இயல்பான மாய ஆற்றல்; அதை அவள் நற்காரியத்தில் பயன்படுத்த விரும்புகிறாள். காற்றையும் கருடனையும் குறிப்பிடுவது அவளுடைய வேகத்தின் மிகுதியைக் காட்டுகிறது — கருடன் வேகமுடையோரில் சிறந்தவன், காற்று எங்கும் செல்வது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் முதல் சுலோகத்தின் பிற்பாதியில் ‘ப்ருதிவீம் த்யௌரிவாம்பஸா’ (வானம் நீரால் பூமியை மகிழ்விப்பது போல) என்பது பாடம்; அச்சுப் பதிப்பில் ‘மஹீம் தக்தாமிவாம்பஸா’ (வெந்த பூமியை நீரால் போல) — உவமையின் வடிவம் சற்று வேறுபடுகிறது.

இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சரமையிடம் சீதை, முன்பிருந்த சோகம் தோய்ந்த இனிய மென்மையான குரலில் இவ்வாறு சொன்னாள்: ‘நீ வானத்துக்கும் பாதாளத்துக்கும் செல்ல வல்லவள்; என் பொருட்டு என் விஷயத்தில் செய்ய வேண்டியது எது என்பதை இன்று அறிந்துகொள். எனக்கு இனியதைச் செய்ய வேண்டுமென்றால், உன் எண்ணம் உறுதியானதென்றால், நீ சென்று ராவணன் என்ன செய்கிறான் என்பதை அறிய நான் விரும்புகிறேன். மாயையே வலிமையாகக் கொண்டவனும், கொடியவனும், பகைவரை அழச்செய்பவனும், தீய உள்ளமுடையவனுமான அந்த ராவணன், அருந்திய உடனேயே மயக்கும் மது போல என்னை மயக்குகிறான். மிகக் கொடிய ராக்ஷசிகளைக் கொண்டு என்னை எப்போதும் காவல் காக்கும் அவன், அவர்கள் மூலம் என்னை எப்போதும் மிரட்டுவிக்கிறான், பலமுறை கடிந்துகொள்ளச் செய்கிறான். நான் கலக்கமுற்றவளாகவும் ஐயமுற்றவளாகவும் இருக்கிறேன்; என் மனம் நிலையாக இல்லை; அவனுடைய அச்சத்தால் கலக்கமுற்ற நான் அசோகவனத்துக்கு வந்தேன். அவன் அமைச்சர்களோடு பேசியதையோ, அவன் முடிவு செய்ததையோ, அனைத்தையும் எனக்குத் தெரிவிப்பாயானால், அதுவே எனக்கு நீ செய்யும் பேருதவியும் வரமும் ஆகும்.’ சீதையின் வேண்டுகோள் விவேகம் நிறைந்தது — ராமனுக்குச் செய்தி அனுப்புவதை அல்ல, பகைவனின் முடிவை அறிவதையே அவள் வேண்டுகிறாள். முன்பு மாயையால் ஏமாற்றப்பட்ட அவள் இப்போது உண்மையை அறிய விரும்புகிறாள்; ஏனெனில் உண்மையை அறிவதே மாயைக்கு மருந்து. மதுவின் உவமை நுட்பமானது — மது அருந்திய உடனேயே அறிவைக் கவர்வது போல, ராவணனின் மாயை ஒரு கணத்திலேயே அவளுடைய விவேகத்தைக் கவர்ந்தது. ‘ஶத்ருராவண:’ — பகைவர்களை அலறச் செய்பவன், அழச் செய்பவன் — இது ராவணன் என்ற பெயரின் சொற்பிறப்பு. ‘தர்ஜாபயதி’, ‘பர்த்ஸாபயதி’ என்ற பிறவினைச் சொற்கள் — அவன் தானே அல்ல, ராக்ஷசிகள் மூலம் மிரட்டுகிறான். சீதை ‘கலக்கமுற்றவள்’ என்பதை இருமுறை சொல்வது அவளுடைய மனவேதனையை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது.

இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டிருந்த சீதையிடம், மென்மையாகப் பேசும் சரமை கண்ணீரால் நனைந்த அவளுடைய முகத்தைத் தடவியபடி சொன்னாள்: ‘ஜானகீ, இதுவே உன் விருப்பமென்றால் நான் போகிறேன்; மைதிலீ, பகைவனின் எண்ணத்தை அறிந்துகொண்டு திரும்பி வருகிறேன்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அவள் அங்கிருந்து அந்த ராக்ஷசனின் அருகே சென்று, அமைச்சர்களோடு ராவணன் பேசியதைக் கேட்டாள். முடிவுகளை அறிவதில் வல்ல அவள், தீய உள்ளமுடைய அவனுடைய முடிவைக் கேட்டு, மீண்டும் விரைவில் அழகிய அசோகவனத்துக்கு வந்தாள். உள்ளே நுழைந்த அவள், தன்னையே எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த, தாமரையை நழுவவிட்ட திருமகள் போன்ற ஜனகனின் மகளைக் கண்டாள். மீண்டும் வந்து சேர்ந்த இனிமையாகப் பேசும் சரமையைச் சீதை மிகுந்த அன்போடு தழுவித் தானே ஆசனம் கொடுத்தாள்: ‘இங்கே சுகமாக அமர்ந்து, கொடியவனும் தீய உள்ளமுடையவனுமான அந்த ராவணனின் முடிவை முழுவதும் உள்ளபடியே எனக்குச் சொல்.’ இவ்வாறு நடுங்கியபடி சீதையால் சொல்லப்பட்ட சரமை, அமைச்சர்களோடு ராவணன் பேசியது அனைத்தையும் எடுத்துரைத்தாள். ‘ப்ரஷ்டபத்மா ஶ்ரீ:’ (தாமரையை நழுவவிட்ட திருமகள்) என்ற உவமை நெஞ்சைத் தொடுவது — கையிலிருந்து தாமரை விழுந்துவிட்ட லக்ஷ்மியைப் போன்றவள் சீதை; அழகு இருக்கிறது, ஆனால் பொலிவு அழிந்தது. சீதை தானே ஆசனம் கொடுத்தது தோழியின்மீதான மரியாதையைக் காட்டுகிறது — அரசகுமாரி ஒரு ராக்ஷசிக்குப் பணிவிடை செய்கிறாள். ‘நிஶ்சயஜ்ஞா’ (முடிவுகளை அறிபவள்) என்ற சரமையின் அடைமொழி அவளுடைய அறிவைச் சுட்டுகிறது — அவள் சொற்களை மட்டுமல்ல, அவற்றின் உட்பொருளையும் புரிந்துகொள்கிறாள். சீதையின் நடுக்கம் — அச்சமும் நம்பிக்கையும் கலந்தது; ஏனெனில் என்ன கேட்கப்போகிறோம் என்று அவள் அறியவில்லை. சரமையின் செயல் விரைவானது — போவதும், கேட்பதும், திரும்புவதும் ஒரு கணத்தில் நிகழ்ந்தது போல. ‘பாஷ்பவிக்லவம்’ (கண்ணீரால் கலங்கிய) சீதையின் முகத்தைத் தடவுவது தோழியின் நெருக்கத்தைக் காட்டுகிறது. சரமை தெரிவிப்பதற்கு முன் ‘உள்ளபடியே சொல்’ என்ற சீதையின் வற்புறுத்தல், மாயையால் ஒருமுறை ஏமாற்றப்பட்டதால் இப்போது எவருடைய சொல்லையும் ஆராய்ந்த பின்பே அவள் ஏற்கிறாள் என்பதைக் காட்டுகிறது.

சரமை கூறுகிறாள்: ‘வைதேகீ, உன்னை விடுவிப்பதற்காக ராக்ஷசேந்திரனிடம் அவனுடைய தாயும், மிகுந்த அன்புடைய ஒரு முதிய அமைச்சரும் பெரிய சொல்லைச் சொல்லித் தூண்டினார்கள்: “மைதிலியை மன்னர்களின் தலைவனான ராமனிடம் மரியாதையோடு கொடுத்துவிடு; ஜனஸ்தானத்தில் நிகழ்ந்த அந்த வியப்பான நிகழ்ச்சியே உனக்குப் போதுமான எடுத்துக்காட்டு. கடலைத் தாண்டுதல், அனுமன் சீதையைக் கண்டது, போரில் ராக்ஷசர்களைக் கொன்றது — இவற்றை எந்த மனிதன் போரில் செய்ய முடியும்?” இவ்வாறு முதிய அமைச்சர்களாலும் தாயாலும் மிகவும் அறிவுறுத்தப்பட்டும், பொருளையே பெரிதாகக் கருதுபவன் பொருளை விடாதது போல, அவன் உன்னை விடுவிக்க விரும்பவில்லை. மைதிலீ, போரில் சாகாதவரை அவன் உன்னை விடுவிக்க விரும்பமாட்டான் — அமைச்சர்களோடு கூடிய அந்தக் கொடியவனின் முடிவு இதுவே. சாவின்மீது கொண்ட ஆசையால் எழுந்த அவனுடைய இந்த எண்ணம் மிக உறுதியானது; போரில் வீழ்த்தப்படாதவரை, அச்சத்தால் அவன் உன்னை விடுவிக்க முடியாது — எல்லா ராக்ஷசர்களின் அழிவாலும் தன் அழிவாலுமே அது நிகழும். கருவிழியாளே, ராமன் போரில் கூரிய அம்புகளால் ராவணனை முற்றிலும் கொன்று உன்னை அயோத்திக்கு அழைத்துச் செல்வான்.’ இந்தி உரை ‘மந்த்ரிவ்ருத்த’ என்ற சொல்லை ‘ஒரு முதிய அமைச்சர்’ என்று விளக்குகிறது — அவர் அவித்தனோ மால்யவானோ என்பது உரையாசிரியர்களின் கருத்து. ‘அர்த்தம் அர்த்தபரோ யதா’ என்ற உவமை — பேராசைக்காரன் செல்வத்தை விடாதது போல, ராவணன் சீதையை விடுவதில்லை. ‘ம்ருத்யுலோபாத்’ (சாவின்மீதான ஆசையால்) என்பது முரண்நகை — ராவணன் சாவையே ஆசைப்படுபவன் போல; அவனுடைய பிடிவாதம் அழிவுக்கே. ‘அம்ருத: ஸன்’ (சாகாதவரை) — உயிரோடிருக்கும்வரை அவன் உன்னை விடமாட்டான்; அதாவது அவனுடைய சாவால் மட்டுமே உனக்கு விடுதலை. இருபத்தாறாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது.

இதற்கிடையில் முரசுகளும் சங்குகளும் கலந்த, எல்லாப் படைகளின் நிலப்பரப்பையும் அதிரவைத்த ஒலி கேட்டது. வானரப் படையின் அந்த முழக்கத்தைக் கேட்டு, இலங்கையில் இருந்த ராக்ஷச அரசனின் பணியாளர்கள் வீரம் இழந்து, செயல்களில் இழிநிலை சூழ்ந்தவர்களாயினர்; அரசனின் குற்றத்தால் அவர்கள் நலம் எதையும் காணவில்லை. இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது. வானரர்களின் முழக்கம் ராக்ஷசர்களின் முரசொலிக்கு மறுமொழி போன்றது — முந்தைய சர்க்கத்தில் இலங்கையில் போர் ஆயத்தத்தின் ஆரவாரம், இப்போது வானரப் படையின் முழக்கம். ‘அரசனின் குற்றத்தால்’ என்று கவி தெளிவாகச் சொல்கிறார் — மக்களின் துயரத்துக்குக் காரணம் அரசனின் அதர்மம். ராக்ஷசர்களும் ராவணனின் குற்றத்தை அறிவார்கள்; ஆனால் அவர்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. இவ்வாறு சரமையின் ஆறுதலோடு ராக்ஷசர்களின் நம்பிக்கையின்மையையும் நிறுவிச் சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. ‘ஹதௌஜஸ:’ (வீரம் இழந்தவர்கள்) என்ற சொல், போருக்கு முன்பே அவர்களுடைய மனவுறுதி உடைந்துவிட்டதைக் காட்டுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे चतुस्त्रिंशः सर्गः॥ ३४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க