சர்க்கம்
சரமை சீதையைத் தேற்றுதல்
சரமையின் நட்பு, ராவணனின் மாயையைத் தகர்த்தல், ராமன் வந்த இனிய செய்தி, இலங்கையில் போர் ஆயத்தத்தின் ஆரவாரம், ராமனோடு மீண்டும் இணையும் நம்பிக்கை, சூரியனைச் சரண் அடையும்படி அறிவுரை
ராவணனின் மாயையால் மயங்கி மிகவும் துயருற்றிருந்த சீதையைக் கண்டு, வைதேகியிடம் அன்புகொண்ட இனிய தோழியான சரமை என்ற ராக்ஷசி அவளை அணுகினாள். மென்மையாகப் பேசும் அந்தச் சரமை, ராக்ஷசேந்திரனால் மயக்கப்பட்ட சீதையை அப்போது தேற்றினாள். ராவணனின் ஆணைப்படி அவள் சீதையைக் காவல் காத்து வந்தாள்; ஆனால் காக்கப்பட்ட சீதையோடு அவள் நட்புக்கொண்டிருந்தாள்; அவள் இரக்கமுடையவள், உறுதியான நோன்புடையவள். புழுதியில் புரண்டு எழுந்த, சோர்ந்துபோன, களைத்த பெண்குதிரை போல நினைவிழந்து கிடந்த தோழி சீதையை அவள் கண்டாள். நல்ல நோன்புடைய அவளைத் தோழியின் அன்போடு அவள் தேற்றினாள்: ‘வைதேகீ, ஆறுதல் கொள்; உன் மனத்துக்கு வேதனை வேண்டாம். அஞ்சுபவளே, ராவணன் உன்னிடம் சொன்னதையும், நீயே அவனுக்கு மறுமொழியாகச் சொன்னதையும், தோழியின் அன்பால் ராவணனிடமிருந்து அச்சத்தை விட்டுவிட்டு, அடர்ந்த ஆளற்ற இடத்தில் மறைந்திருந்து நான் கேட்டேன். அகன்ற கண்ணுடையவளே, உனக்காக எனக்கு ராவணனிடம் அச்சம் இல்லை.’ ராக்ஷசியான சரமையும் நல்லவள் — இலங்கையில் சீதைக்கு இருக்கும் ஒரே தோழி. ‘ராவணனிடம் அச்சம் இல்லை’ என்ற அவளுடைய சொல் துணிவைக் காட்டுகிறது — அரச ஆணையை மீறி அவள் தோழியின் நலனைச் செய்கிறாள். பெண்குதிரையின் உவமை சீதையின் நிலையைச் சித்திரிக்கிறது — தரையில் புரண்டு எழுந்த களைத்த குதிரை போல. ஐந்தாம், ஆறாம் சுலோகங்கள் ஆறு அடிகளுடையவை. ஐந்தாம் சுலோகத்தின் மூன்றாம் பாதியில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘ப்ரயுக்தஶ்ச’ என்று பாடம் உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ப்ரத்யுக்தம் ச’ (மறுமொழியாகச் சொன்னது); இந்தி உரையிலும் ‘நீ அவனுக்குக் கொடுத்த மறுமொழி’ என்பதே பொருள்; அச்சுப் பாடம் காக்கப்பட்டுள்ளது. ஆறாம் சுலோகத்தின் முடிவில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘நஹி மே ராவணாத்பயம்’ (எனக்கு ராவணனிடம் அச்சம் இல்லை); திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ந ஹி மே ஜீவிதம் ப்ரியம்’ (எனக்கு உயிர் அருமையானதல்ல).
‘மைதிலீ, ராக்ஷசேசுவரன் எதற்காகப் பரபரப்புடன் வெளியே சென்றானோ, அதையும் நான் வெளியே சென்று முழுமையாக அறிந்துகொண்டேன். தன்னை அறிந்த ராமனைத் தூங்கும்போது கொல்வது இயலாது; அந்த ஆண்புலியிடம் கொலை என்பதே பொருந்தாது. மரங்களால் போரிடும் வானரர்களையும் இவ்வாறு கொல்ல இயலாது; தேவர்களில் சிறந்த இந்திரனால் தேவர்கள் காக்கப்படுவது போல ராமனால் அவர்கள் நன்கு காக்கப்படுகிறார்கள். நீண்டு உருண்ட கைகளுடையவன், சீர்மிக்கவன், அகன்ற மார்புடையவன், வீரப்பொலிவுடையவன், வில்லாளி, உறுதியான உடற்கட்டுடையவன், தர்மாத்மா, உலகில் புகழ்பெற்றவன், பராக்கிரமசாலி, தன்னையும் பிறரையும் காப்பவன், தம்பி லக்ஷ்மணனோடு இருப்பவன், உயர்குலத்தவன், நீதிநூல் அறிந்தவன், பகைவர் படைத்திரள்களை அழிப்பவன், எண்ணற்கரிய வலிமையும் ஆண்மையும் உடையவன், பகைவரை அழிக்கும் சீர்மிக்க ராகவன் — சீதையே, அவன் கொல்லப்படவில்லை. தகாத எண்ணமும் செயலும் உடையவனும், எல்லா உயிர்களுக்கும் பகைவனும், கொடியவனுமான அந்த மாயாவியால்தான் இந்த மாயை உன்மேல் பயன்படுத்தப்பட்டது. உன் சோகம் நீங்கியது; எல்லா நலங்களும் உன்னை வந்தடைந்துள்ளன; திருமகள் உன்னை நிச்சயமாக நாடுகிறாள்; உனக்கு இனியது நிகழ்கிறது, கேள்.’ சரமையின் வாதம் இருவகையானது — முதலாவது ராமனின் இயல்பு (தன்னை அறிந்தவன், விழிப்புடையவன்), இரண்டாவது அவனுடைய குணங்கள் (வீரன், காப்பவன், நீதி அறிந்தவன்). ‘ஸௌப்திகம்’ என்ற சொல் தூங்குவோரைக் கொல்வதைச் சுட்டுகிறது — அத்தகைய வஞ்சகம் ராமனிடம் பலிக்காது. குணங்களின் நீண்ட பட்டியல் சீதையின் மனத்தில் நம்பிக்கையை மீண்டும் நிறுவுவதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. எட்டாம் சுலோகத்தில் ‘ந ஶக்யம் ஸௌப்திகம்’ என்ற இடத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘ஸௌஸிகம்’ போலத் தெரிகிறது — ‘ப்த’ கூட்டெழுத்தின் அச்சு வரம்பு இது. ‘ஸர்வபூதவிரோதினா’ (எல்லா உயிர்களுக்கும் பகைவன்) என்ற ராவணனின் அடைமொழி அவனுடைய அழிவின் காரணத்தைச் சுட்டுகிறது — எல்லாருக்கும் பகைவனானவனை எல்லாரும் எதிர்க்கிறார்கள். சரமை சீதையை ‘சீதையே’ என்று விளித்து, அன்போடு ‘உனக்கு இனியது நிகழ்கிறது, கேள்’ என்று ஆவலைத் தூண்டுகிறாள். சரமையே ஒரு ராக்ஷசி; ஆகவே ராக்ஷசர்களின் மாயையின் வழிமுறையை அறிவாள்; அவளுடைய சான்று சீதைக்குச் சிறப்பாக நம்பத்தக்கது. ராவணன் வெளியேறியதன் காரணத்தையும் — பிரகஸ்தனின் வருகையும் போர் ஆலோசனையும் — அவள் அறிந்திருந்தாள்; அதனால் ராமன் உயிரோடிருக்கிறான் என்பது நிறுவப்படுகிறது; இல்லையெனில் போர் ஆலோசனை தேவையற்றதாகியிருக்கும். இந்த வாதம் எளிமையானது, உறுதியானது.
‘ராமன் வானரப் படையோடு கடலைக் கடந்து, கடலின் தென்கரையை அடைந்து முகாமிட்டிருக்கிறான். நோக்கம் நிறைவேறியவனாய் லக்ஷ்மணனோடு இருக்கும் காகுத்ஸ்தனை நான் கண்டேன்; கடற்கரையில் நிலைகொண்ட ஒன்றுதிரண்ட படைகளால் அவன் காக்கப்பட்டு நிற்கிறான். இந்த ராவணன் அனுப்பிய விரைந்து செல்லும் ராக்ஷசர்கள் ‘ராகவன் கடந்துவிட்டான்’ என்ற செய்தியை இங்கே கொண்டுவந்தனர். அகன்ற கண்ணுடையவளே, அந்தச் செய்தியைக் கேட்டு இந்த ராக்ஷசத் தலைவன் ராவணன் அமைச்சர்கள் அனைவரோடும் ஆலோசனை செய்கிறான்.’ இவ்வாறு சரமை என்ற ராக்ஷசி சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே, முழு முனைப்போடு ஆயத்தமாகும் படைகளின் அச்சமூட்டும் ஒலியை அவள் சீதையோடு சேர்ந்து கேட்டாள். கோலால் அடிக்கப்படும் முரசின் பேரொலியைக் கேட்டு இனிமையாகப் பேசும் சரமை சீதையிடம் இவ்வாறு சொன்னாள். சரமையின் செய்தி முந்தைய சர்க்கங்களின் நிகழ்ச்சிகளைச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறது — சுக சாரணர்களையும் சார்தூலனையும் அனுப்பியது, அவர்கள் திரும்பியது, ஆலோசனை. ‘பரிபூர்ணார்த:’ (நோக்கம் நிறைவேறியவன்) என்ற ராமனின் அடைமொழி வெற்றியின் முன்னறிவிப்பு — அவனுடைய நோக்கங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறியவை போல. கதையின் காலம் இங்கே இணைக்கப்படுகிறது — சரமை பேசும்போதே முரசொலி; அது முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் ராவணனால் ஆணையிடப்பட்டது. ‘த்ருஷ்டோ மே’ (நான் கண்டேன்) — சரமை தானே ராமனைக் கண்டதாகச் சொல்கிறாள்; ஆகவே அவளுடைய சொல் நேரடிச் சான்று. ‘லகுவிக்ரமா:’ (விரைந்து செல்பவர்கள்) என்பது ஒற்றர்களின் அடைமொழி — அவர்கள் விரைந்து செல்பவர்கள்; ஆனால் அவர்களுடைய செய்தி ராவணனுக்குத் தீயது. ‘தண்டநிர்காதம்’ என்ற முரசு அடிக்கும் முறை முந்தைய சர்க்கத்தின் ‘கோணாஹதேன’ (கோலால் அடிக்கப்பட்ட) என்பதோடு பொருந்துகிறது. ‘ஸர்வோத்யோகம்’ — நகரம் முழுவதும் போருக்கு ஆயத்தமாவது. சரமையின் சொல் முரசொலியாலேயே மெய்ப்பிக்கப்படுகிறது — ராமன் கொல்லப்பட்டிருந்தால், இலங்கையில் போர் ஆயத்தம் எதற்கு?
‘அஞ்சுபவளே, போர்க்கோலம் பூணச் செய்யும் அச்சமூட்டும் முரசு இது; மேக முழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த முரசொலியைக் கேள். மதங்கொண்ட யானைகள் அணிசெய்யப்படுகின்றன; தேர்களில் குதிரைகள் பூட்டப்படுகின்றன; ஈட்டி ஏந்திய குதிரை வீரர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் காணப்படுகிறார்கள். ஆங்காங்கே போர்க்கோலம் பூண்டவர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் விரைந்து வருகிறார்கள்; வியப்பூட்டும் தோற்றமுடைய படைகளால் அரசவீதிகள் நிரம்புகின்றன — வேகமாக ஒலித்துப் பாயும் நீர்ப்பெருக்குகளால் கடல் நிரம்புவது போல. ஒளிரும் ஆயுதங்கள், கேடயங்கள், கவசங்கள், தேர்கள், குதிரைகள், யானைகள், ராக்ஷசேந்திரனைப் பின்தொடரும் மகிழ்ச்சியும் வேகமும் உடைய ராக்ஷசர்கள் — இவற்றின் பரபரப்பு இது. பல நிறங்களில் எழும் ஒளியை வீசும் அவர்களுடைய தோற்றத்தைப் பார் — கோடையில் காட்டை எரிக்கும் நெருப்பைப் போல. மணிகளின் முழக்கத்தையும், தேர்களின் ஒலியையும், கனைக்கும் குதிரைகளின் சத்தத்தையும், வாத்திய ஒலியையும் கேள். ஆயுதங்களை ஓங்கிய கைகளுடன் ராக்ஷசேந்திரனைப் பின்தொடரும் ராக்ஷசர்களின் இந்தப் பரபரப்பு ஆரவாரமானது, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்வது.’ இருபத்து நான்காம் சுலோகம் சமஸ்கிருத எண்முறைப்படி ‘வேகவத்பிர்நதத்பிஶ்ச…’, ‘ஶஸ்த்ராணாம் ச ப்ரஸன்னானாம்…’ என்ற இரு பாதிகளால் அமைந்தது. இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘துமுலோ லோமஹர்ஷணம்’ என்று பாடம் உள்ளது — ஆண்பால் சொல்லான ‘ஸம்ப்ரம:’ என்பதற்கு அஃறிணை ஒன்றன்பால் அடைமொழி; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘லோமஹர்ஷண:’; அச்சுப் பாடமே காக்கப்பட்டுள்ளது. சரமையின் வருணனையில் போரின் ஆரவாரம் கேட்கும் காணும் சித்திரங்களால் முன்வைக்கப்படுகிறது — முரசொலி மேக முழக்கம் போல, படை கடல் போல, ஆயுதங்களின் ஒளி காட்டுத்தீ போல. ஆனால் அவளுடைய கருத்து தலைகீழானது — ராக்ஷசர்களின் பரபரப்பு அச்சத்தின் அறிகுறி, வெற்றியின் அறிகுறி அல்ல. இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தின் பிற்பாதியும் இருபத்தைந்தாம் சுலோகமும் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன. போரின் ஆரவாரத்தையே சரமை சீதையின் நம்பிக்கைக்குக் காரணமாக்குகிறாள் — ராக்ஷசர்கள் போருக்கு ஆயத்தமாகிறார்கள் என்பதே ராமன் உயிரோடிருக்கிறான் என்பதற்கு உறுதியான சான்று. மணிகள், தேர்கள், குதிரைகள், வாத்தியங்கள் என்ற நால்வகை ஒலி படையின் நால்வகை உறுப்புகளை நினைவூட்டுகிறது. ‘ஹ்ருஷிதானாம்’ (மகிழ்ச்சியுடையவர்கள்) என்ற சொல் ராக்ஷசர்களின் ஊக்கத்தைக் காட்டுகிறது; ஆனால் ‘ஸம்ப்ரம:’ என்ற சொல் அவர்களுடைய கலக்கத்தையும் காட்டுகிறது. ஆயுதங்களின் ஒளியை நெருப்போடு ஒப்பிடுவது அழிவின் அறிகுறி — நெருப்பு காட்டை எரிப்பது போலப் போர் இலங்கையை எரிக்கும். இருபத்தேழாம் சுலோகத்தில் ‘கேள்’ என்ற வினைச்சொல் மும்முறை மீண்டும் வருகிறது; அதனால் கேட்கும் சித்திரம் உயிர்பெறுகிறது.
‘சோகத்தை அழிக்கும் திருமகள் உன்னை நாடுகிறாள்; ராக்ஷசர்களுக்கு அச்சம் வந்துவிட்டது. தாமரையிதழ்க் கண்ணனும், சினத்தை வென்றவனும், எண்ணற்கரிய பராக்கிரமமுடையவனுமான உன் கணவன் ராமன், இந்திரன் தைத்தியர்களை வென்றது போல, போரில் ராவணனை வென்று கொன்று உன்னை அடைவான். விஷ்ணுவோடு சேர்ந்து இந்திரன் பகைவர்களிடையே பராக்கிரமம் காட்டியது போல, லக்ஷ்மணனோடு சேர்ந்து உன் கணவன் ராக்ஷசர்களிடையே பராக்கிரமம் காட்டுவான். பகைவன் வீழ்த்தப்பட்ட பின் வந்த ராமனின் மடியில், நோக்கம் நிறைவேறிய கற்புடையவளாக உன்னை நான் விரைவில் காண்பேன். ஜானகீ, அகன்ற மார்புடைய அவனுடைய மார்பில் சேர்ந்து தழுவப்பட்டவளாய் நீ மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர் சொரிவாய். தேவி சீதையே, பல மாதங்களாகத் தாங்கி வந்த, இடுப்பு வரை தொங்கும் ஒற்றைச் சடையைப் பெருவலிமையுடைய ராமன் விரைவில் அவிழ்ப்பான். தேவீ, உதித்த முழுநிலவு போன்ற அவனுடைய முகத்தைக் கண்டு, பாம்பு சட்டையை உதிர்ப்பது போல நீ சோகத்தால் பிறந்த கண்ணீரை உதிர்ப்பாய். மைதிலீ, போரில் ராவணனைக் கொன்று, விரைவிலேயே சுகத்துக்குத் தகுந்தவனான ராமன் நிறைவோடு அன்பான உன்னோடு சுகம் பெறுவான். மகாத்மாவான ராமனால் போற்றப்பட்டு, நல்ல மழை பெற்ற பயிருடன் பூமி மகிழ்வது போல நீ மகிழ்வாய்.’ ஒற்றைச் சடையை அவிழ்ப்பது பிரிவு நோன்பின் முடிவின் அடையாளம். பாம்பு சட்டையை உதிர்க்கும் உவமை — பெண்பாம்பு பழைய தோலை விடுவது போல, சீதை சோகத்தை விடுவாள். நல்ல மழை பெற்ற பூமி என்ற உவமை மீண்டும் இணைவதன் வளத்தைச் சுட்டுகிறது. சரமையின் ஆறுதலில் எதிர்கால வினைகளின் பயன்பாடு உறுதியைக் காட்டுகிறது — ‘அடைவான்’, ‘பராக்கிரமம் காட்டுவான்’, ‘காண்பேன்’, ‘சொரிவாய்’, ‘அவிழ்ப்பான்’, ‘உதிர்ப்பாய்’, ‘பெறுவான்’, ‘மகிழ்வாய்’ — எல்லா வினைச்சொற்களும் வரப்போகும் இன்பத்தின் உறுதியான வாக்குறுதி. இந்திரன்-விஷ்ணு உவமை ராம லக்ஷ்மணர்களின் உறவுக்குத் தெய்வீக வடிவம் தருகிறது — லக்ஷ்மணன் விஷ்ணுவைப் போலத் துணைவன், ராமன் இந்திரனைப் போலத் தலைவன். ‘ஸித்தார்த்தாம்’ (நோக்கம் நிறைவேறியவள்) என்பது சீதையின் அடைமொழி — அவளுடைய நோன்பின் தவத்தின் பயன் கைகூடியது. ‘ஸுகார்ஹ:’ (சுகத்துக்குத் தகுந்தவன்) என்ற ராமனின் அடைமொழி இரக்கமூட்டுவது — சுகத்துக்குத் தகுந்தவன் வனவாசத்தில் துன்பத்தையே அனுபவித்தான். ‘இடுப்பு வரை தொங்கும் சடை’ என்ற வருணனை சீதையின் நீண்ட பிரிவுக்காலத்தைச் சுட்டுகிறது — பல மாதங்களாக முடி சீவப்படாமல் ஒற்றைச் சடையாகக் கட்டப்பட்டு இடுப்பு வரை தொங்குகிறது. சரமை சீதையின் பிரிவு அடையாளங்களை — கண்ணீர், சடை, சோகம் — ஒவ்வொன்றாகச் சுட்டிக்காட்டி அவை நீங்கும் என்கிறாள். இவ்வாறு அவளுடைய சொல் வெறும் செய்தி அல்ல, வரப்போகும் மறுஇணைவின் சித்திரம்.
இறுதியில் சரமை புஷ்பிதாக்ரா யாப்பில் சீதைக்கு அறிவுரை கூறுகிறாள்: ‘மலைகளில் சிறந்த மேருவைச் சுற்றிக் குதிரை போல விரைந்து வலம் வருபவனான, பகலைச் செய்யும் அந்தச் சூரியனை, தேவீ, இங்கே சரண் அடைவாயாக; ஏனெனில் இவனே உயிர்களின் தோற்றத்துக்குக் காரணம்.’ சூரியன் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் முதல் தெய்வம்; ஆகவே அவனைச் சரண் அடைவது ராமனின் குலதெய்வத்தைச் சரண் அடைவதாகும். திறனாய்வுப் பதிப்பில் முதல் அடியில் ‘அனுவர்தமான:’, அச்சுப் பதிப்பில் ‘விவர்தமான:’. இந்தச் சுலோகத்தோடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; சூரிய வழிபாடு ஆதித்யஹ்ருதயத்தின் முன்னறிவிப்பு போன்றது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे त्रयस्त्रिंशः सर्गः॥ ३३॥