॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 32

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

சீதையின் புலம்பலும் ராவணனின் போர் ஆயத்தமும்

மாயத் தலையைக் கண்டு சீதை மயங்குதல், கைகேயியைப் பழித்தல், ராமனை நினைத்து இரங்கிப் புலம்புதல், தன் சாவை வேண்டுதல், பிரகஸ்தனின் வருகை, ராவணன் அவைக்குள் புகுதல், முரசொலியால் படைகளை அழைத்தல்

அந்தச் சீதை அந்தத் தலையையும் அந்தச் சிறந்த வில்லையும் கண்டு, சுக்ரீவனோடு ராமன் நட்புக்கொண்டதை அனுமன் சொன்னதை நினைவுகூர்ந்தாள்; கணவனுடையவை போன்ற கண்கள், முகத்தின் நிறம், முகத்தின் வடிவம், தலைமுடி, முடி தொடங்கும் இடமான நெற்றி, அந்த மங்கலமான சூடாமணி — இந்த அடையாளங்கள் அனைத்தாலும் அந்தத் தலை ராமனுடையதே என்று அறிந்து அவள் மிகவும் துயருற்றாள். குரரீப் பறவை போலக் கதறியபடி அவள் கைகேயியைப் பழித்தாள்: ‘கைகேயீ, உன் விருப்பம் நிறைவேறட்டும்; குலத்தை மகிழ்விப்பவன் கொல்லப்பட்டான்; சண்டையையே இயல்பாகக் கொண்ட உன்னால் குலம் முழுவதும் அழிக்கப்பட்டது. உயர்ந்தவனான ராமன் கைகேயிக்கு என்ன தீங்கு செய்தான், மரவுரியைக் கொடுத்து அவனை என்னோடு காட்டுக்குத் துரத்துவதற்கு?’ இவ்வாறு சொல்லி, நடுங்கியபடி, தவமங்கையான இளம் வைதேகி வெட்டப்பட்ட வாழைமரம் போலத் தரையில் விழுந்தாள். ஒரு கணத்தில் ஆறுதலடைந்து நினைவு திரும்பப் பெற்ற அகன்ற கண்ணுடைய அவள், அந்தத் தலையை அருகில் வைத்துக்கொண்டு புலம்பினாள்: ‘ஐயோ, நீண்ட கைகளுடையவனே, வீரரின் நோன்பைப் பின்பற்றியவனே, நான் அழிந்தேன்; உன்னுடைய இந்த இறுதி நிலையைக் காணும் நான் விதவையாக்கப்பட்டேன்.’ சீதை அடையாளம் கண்ட வரிசை நுட்பமானது — முதலில் அவள் வில்லைக் கண்டாள், பிறகு தலையின் ஒவ்வோர் உறுப்பையும். சூடாமணியின் குறிப்பு இரக்கமூட்டுவது — அனுமன் மூலம் ராமனுக்கு அடையாளமாகக் கொடுக்கப்பட்ட அதே மணியே இப்போது மாயையால் அவளுடைய துயரத்துக்குச் சான்றாக்கப்பட்டது. சுக்ரீவனோடு கொண்ட நட்பை அனுமன் சொன்னது நினைவுகூரப்படுகிறது; ஏனெனில் ராமன் இலங்கைக்கு வருவதற்கு அதுவே மூலம் — ஆகவே ராமன் வந்தான், கொல்லப்பட்டான் என்று அவள் எண்ணுகிறாள். துயரத்தின் முதல் வெடிப்பு கைகேயியை நோக்கியே, ராவணனை நோக்கி அல்ல — எல்லாக் கேட்டுக்கும் தொடக்கமான மூலகாரணத்தைச் சீதை நினைவுகூர்கிறாள். ‘கலஹஶீலயா’ (சண்டையையே இயல்பாகக் கொண்டவளால்) என்ற சொல் கூர்மையானது; ‘உயர்ந்தவன் என்ன தீங்கு செய்தான்’ என்ற கேள்வி ராமனின் குற்றமின்மையை முழங்குகிறது. வாழைமரத்தின் உவமை சீதையின் மென்மையையும் விழுதலின் திடீர்த்தன்மையையும் காட்டுகிறது. ஐந்தாம் சுலோகத்தின் பிற்பாதி திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து வேறுபடுகிறது — அங்கே ‘மரவுரி தரித்தவனாக அவளால் வீட்டிலிருந்து அனுப்பப்பட்டான்’; அச்சுப் பதிப்பில் ‘மரவுரியைக் கொடுத்து என்னோடு காட்டுக்குத் துரத்தப்பட்டான்’. கற்புடைய சீதையும் ஒவ்வோர் உறுப்பையும் கண்டு ஏமாறும் அளவுக்கு மாயை நுட்பமானது.

‘பெண்ணுக்கு முன்னால் கணவன் இறப்பது அவளுடைய குறைபாடு என்று சொல்லப்படுகிறது — பெண்ணின் அமங்கலத்தின் விளைவு. நான் நன்னடத்தையுடையவள்; நன்னடத்தையுடைய நீ எனக்கு முன்பே இறந்துவிட்டாய். பெருந்துயரில் விழுந்து சோகக் கடலில் மூழ்கிய என்னைக் காப்பதற்காக முனைந்தவனான நீயும் வீழ்த்தப்பட்டாய். ராகவா, கன்றை இழந்த பசு போல, அன்புமிக்க என் மாமியார் கௌசல்யை மகனான உன்னை இழந்தவளாக்கப்பட்டாள். சோதிடர்கள் உனக்கு நீண்ட ஆயுள் என்று குறித்தார்கள்; அவர்களுடைய சொல் பொய்யாயிற்று, ராகவா, நீ குறைந்த ஆயுளுடையவனாய் இருக்கிறாய். அல்லது அறிவாளியாக இருந்தும் உன் அறிவு அழிகிறது; உயிர்களின் தோற்றத்துக்குக் காரணமான இந்தக் காலமே இவனைப் பக்குவப்படுத்துகிறது. நீதிநூல் அறிந்தவனே, துன்பங்களுக்கான உபாயங்களை அறிந்தவனே, அவற்றைத் தவிர்ப்பதில் வல்லவனே, எதிர்பாராத சாவை நீ எப்படி அடைந்தாய்? தாமரைக் கண்ணனே, கொடியதும் மிகக் கொடூரமுமான காளராத்திரி உன்னைத் தழுவி என்னிடமிருந்து பறித்துக்கொண்டு போய்விட்டாள். நீண்ட கைகளுடையவனே, ஆண்களில் சிறந்தவனே, தவமங்கையான என்னை விட்டுவிட்டு, அன்பான பெண்ணைப் போலப் பூமியைத் தழுவிக்கொண்டு இங்கே கிடக்கிறாய்.’ ‘வைகுண்யம்’ (குறைபாடு) என்ற சொல் சீதையின் தன்னிழிவைக் காட்டுகிறது — கணவனின் சாவைத் தன் குற்றம் போல அவள் கருதுகிறாள். ‘ஸுவ்ருத்த: ஸாதுவ்ருத்தாயா:’ என்ற சொற்களின் அழகு — இருவருமே நன்னடத்தையுடையவர்கள், ஆனாலும் பேரிடர். கன்றை இழந்த பசு என்ற கௌசல்யையின் உவமை தாயின் பாசத்தை நெஞ்சைத் தொடும்படி காட்டுகிறது; தன் துயரிலும் சீதை மாமியாரின் துயரை நினைக்கிறாள். சோதிடர்களின் சொல் பற்றிய குறிப்பு, முடிசூட்டு நேரத்தில் சொல்லப்பட்ட நீண்ட ஆயுளை நினைவூட்டுகிறது. காலம் ‘பக்குவப்படுத்துகிறது’ என்ற உருவகம் வினைப்பயனின் முதிர்வைச் சுட்டுகிறது — இந்தி உரையும் ‘நல்வினை தீவினைகளின் பலனோடு இணைக்கிறது’ என்று விளக்குகிறது. பூமியைத் தழுவுதல் என்ற உருவகம் — அன்புக் காதலியின் அணைப்பில் கிடப்பது போல ராமன் பூமியில் கிடக்கிறான் — சீதையின் பொறாமையையும் இரக்கத்தோடு கலக்கிறது. காளராத்திரியின் அணைப்பும் அதே உருவகத்தின் பிரதிபலிப்பு — ஒருத்தி காதலி, மற்றொருத்தி சாவு. சீதையின் புலம்பலில் ராமனின் குணங்கள் கேள்வி வடிவில் நினைவுகூரப்படுகின்றன — நீதி அறிந்தவன், உபாயம் அறிந்தவன், திறமையுடையவன் எப்படி இறந்தான் என்று. இந்தக் கேள்வியே அவளுடைய நம்பாமையின் விதையைக் காட்டுகிறது; அது அடுத்த சர்க்கத்தில் சரமையின் சொல்லால் வளர்கிறது.

‘வீரனே, நான் எப்போதும் கவனத்தோடு சந்தனத்தாலும் மாலைகளாலும் பூசித்த, எனக்கு அன்பான, பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட உன்னுடைய வில் இதுதான். குற்றமற்றவனே, என் மாமனாரும் உன் தந்தையுமான தசரதனோடும் முன்னோர் அனைவரோடும் நீ சுவர்க்கத்தில் நிச்சயமாகச் சேர்ந்துவிட்டாய். பெருஞ்செயல் புரிந்து விண்ணில் நட்சத்திரமாகிவிட்ட புண்ணியமான உன் ராஜரிஷி குலத்தை நீ புறக்கணிக்கிறாய். அரசே, ஏன் என்னைப் பார்க்கவில்லை, ஏன் மறுமொழி சொல்லவில்லை? இளமையில் நீ இளம்பெண்ணாகப் பெற்ற உடன்வாழும் மனைவியான என்னை. காகுத்ஸ்தா, என் கையைப் பற்றியபோது ‘தர்மத்தை உடன் நடத்துவேன்’ என்று நீ வாக்களித்ததை நினை; துயருற்ற என்னையும் அழைத்துச் செல். செல்வோரில் சிறந்தவனே, என்னை விட்டுவிட்டு, இந்த உலகைத் துறந்து, துயருற்ற என்னையும் கைவிட்டு ஏன் அந்த உலகுக்குச் சென்றாய்? மங்கலமான பணிவிடைகளோடு நானே தழுவிய உன் அழகிய உடல் இப்போது ஊனுண்ணிகளால் நிச்சயமாக இங்குமங்கும் இழுக்கப்படுகிறது. தகுந்த தட்சிணைகளோடு அக்னிஷ்டோமம் முதலான வேள்விகளைச் செய்த நீ, எந்தக் காரணத்தால் அக்னிஹோத்திர நெருப்பால் இறுதிச் சடங்கைப் பெறாமல் போவாய்?’ அச்சுப் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பு சுட்டுகிறது — இக்ஷ்வாகு குலத்து அரசனான திரிசங்கு வானில் நட்சத்திரமாகி ஒளிர்கிறான்; ஆகவே ஒருவரைக் கொண்டு குலத்தைக் குறிக்கும் முறைப்படி குலம் முழுவதும் நட்சத்திரக் குலம் என்று சொல்லப்படுகிறது. வில்லைப் பூசித்ததன் நினைவு வனவாசத்தின் அன்றாடப் பக்தியைக் காட்டுகிறது — சீதை ராமனின் ஆயுதத்தையும் வழிபட்டாள். ‘பாலாம் பாலேன’ (இளையவனால் இளையவள்) — திருமணத்தில் இருவருமே இளையவர்கள்; நீண்ட இல்வாழ்க்கை. பாணிக்கிரகணத்தின் வாக்குறுதி ‘உடன் தர்மம் நடத்துதல்’ — அந்த வாக்குறுதியை நினைவூட்டி, சாவிலும் உடன்செல்ல அவள் வேண்டுகிறாள். ஊனுண்ணிகளின் குறிப்பு சீதையின் அச்சமூட்டும் கற்பனைச் சித்திரம் — அன்பனின் உடல் ஊன் தின்னிகளால் இழுக்கப்படுகிறது. அக்னிஹோத்திரச் சடங்கு இல்லாமை வேள்வி செய்த க்ஷத்திரியனுக்குப் பெருந்துயரம்; தர்மாத்மாவுக்கும் இறுதிக்கடன் நடைபெறாது என்பதே அவள் வேதனை. இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘துயருற்ற என்னையும்’ என்ற மீள்கூறல் இருபத்தோராம் சுலோகத்தின் முடிவை எதிரொலிக்கிறது — ‘துயருற்ற என்னையும் அழைத்துச் செல்’, ‘துயருற்ற என்னையும் கைவிட்டு’ — துயரத்தின் மீட்சி சொற்களின் மீட்சியால் வெளிப்படுகிறது. ‘கதிமதாம் வர’ (செல்வோரில் சிறந்தவனே) என்ற விளிப்பில் முரண்நகை — செல்வோரில் சிறந்தவன், தானே மறுலகுக்குச் சென்றுவிட்டான். ராஜரிஷி குலத்தைப் புறக்கணித்தல் என்ற சொல், ராமனின் சாவால் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் மரபும் உடைந்தது என்பதைச் சுட்டுகிறது.

‘காட்டுக்குச் சென்ற மூவரில் லக்ஷ்மணன் ஒருவன் மட்டுமே திரும்பி வருவதைச் சோகத்தில் ஆழ்ந்த கௌசல்யை காண்பாள். அவள் கேட்கும்போது, இரவில் ராக்ஷசர்களால் உன் நண்பர் படையும் நீயும் கொல்லப்பட்டதை அவன் சொல்வான். நீ தூங்கும்போது கொல்லப்பட்டதையும், நான் ராக்ஷசனின் வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டதையும் அறிந்து, இதயம் பிளந்து அவள் உயிர் வாழமாட்டாள் — உயிரைத் துறப்பாள், ராகவா. இழிந்தவளான என் பொருட்டு, குற்றமற்றவனும் வீரமுடையவனுமான அரசகுமாரன் ராமன் கடலைக் கடந்தும் பசுவின் குளம்படிச் சுவட்டில் கொல்லப்பட்டான். தன் குலத்துக்கே இழுக்கான நான் தசரதனின் மகனால் மயக்கத்தால் மணக்கப்பட்டேன்; ஆர்யபுத்திரனான ராமனுக்கு மனைவியாகச் சாவே பிறந்தது. முற்பிறவியில் நான் நிச்சயமாக ஒரு சிறந்த தானத்தைத் தடுத்திருக்க வேண்டும்; எல்லா விருந்தினரையும் உபசரிப்பவனின் மனைவியான நான் இன்று இப்படிப் புலம்புகிறேன். ராவணா, என்னை உடனே ராமன்மேல் வைத்து நன்றாகக் கொன்றுவிடு; கணவனோடு மனைவியைச் சேர்த்துவை; சிறந்த நன்மையைச் செய். என் தலையை இவன் தலையோடும், என் உடலை இவன் உடலோடும் இணைத்துவிடு; மகாத்மாவான என் கணவனின் வழியைப் பின்பற்றுவேன்.’ இவ்வாறு துயரத்தால் வெந்து, அகன்ற கண்ணுடைய ஜனகனின் மகள், கணவனின் தலையையும் வில்லையும் பார்த்தபடி புலம்பினாள். ‘பசுவின் குளம்படிச் சுவட்டில் கொல்லப்பட்டான்’ என்ற உவமை கூர்மையானது — பெருங்கடலைக் கடந்துவிட்டுப் பசுவின் குளம்படியில் தேங்கிய நீரில் மூழ்கியது போல, சிறு ஆபத்திலேயே அழிந்தான். சீதையின் தன்னிழிவு உச்சத்தை அடைகிறது — ‘மனைவியாகச் சாவே பிறந்தது’ என்று. முற்பிறவியில் தானத்தைத் தடுத்ததைத் தன் துயரத்தின் காரணமாக அவள் கருதுகிறாள் — இது கர்மக் கொள்கையின் பிரதிபலிப்பு. இறுதி வேண்டுகோள் ராவணனிடமே — ‘என்னைக் கொன்று கணவனோடு சேர்த்துவை’ — சாவிலும் ராமனோடு ஒன்றியிருக்க அவள் விரும்புகிறாள்; ராவணனின் மனைவியாவதை ஒருபோதும் அல்ல. இருபத்தெட்டாம் சுலோகம் முதல் முப்பதாம் சுலோகம் வரை ஆறு பாதிகள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ வேறு ஐந்து பாதிகள் (029e–031c — ‘முஹூர்தமபி நேச்சாமி…’, கற்புடையோரின் உலகங்கள், ராமனின் குணங்கள்) உள்ளன; அவை அச்சுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை. லக்ஷ்மணன் தனியாகத் திரும்புவான் என்ற கற்பனை சீதையின் இரக்கத்தை விரிவாக்குகிறது — தன் துயரத்தைவிட மேலாகக் கௌசல்யையின் துயரத்தை அவள் நினைக்கிறாள்; இது அவள் இயல்பின் பெருந்தன்மையைக் காட்டுகிறது. ‘ராக்ஷசனின் வீட்டுக்குச் சென்றவள்’ என்ற சொல்லால் அவள் தன் நிலையை நாணத்தோடு வருணிக்கிறாள் — அவள் வலுக்கட்டாயமாகக் கவரப்பட்டவள்; ஆனாலும் உலகத்தின் பார்வையில் அது குற்றம் போலத் தோன்றும். ‘ஸ்வகுலபாம்ஸனீ’ (தன் குலத்துக்கு இழுக்கு) என்பது தன்னிழிவின் உச்சம் — குலத்தின் அணிகலனான அவள் தன்னைக் களங்கமாகக் கருதுகிறாள். ராவணனிடம் செய்யும் இறுதி வேண்டுகோள் முரண்நகை நிறைந்தது — தன் துயரத்தைச் செய்தவனிடமே ‘நன்மை செய்’ என்று அவள் இரக்கிறாள்.

இவ்வாறு சீதை அங்கே புலம்பிக்கொண்டிருக்கும்போது, ராவணனின் படையைச் சேர்ந்த ஒரு ராக்ஷசன் கைகூப்பியபடி தன் தலைவனை அணுகினான். ‘ஆர்யபுத்திரரே, வெற்றி பெறுவீராக’ என்று வணங்கி மகிழ்வித்து, படைத்தலைவன் பிரகஸ்தன் வந்திருப்பதைத் தெரிவித்தான்: ‘அமைச்சர்கள் அனைவரோடும் பிரகஸ்தன் உங்களைக் காண வந்திருக்கிறார்; உங்களைக் காண விரும்பி அவர் என்னை அனுப்பினார், தலைவரே. பொறுமையுடைய மகாராஜரே, அரசு நிமித்தமாக ஏதோ அவசரக் காரியம் இருக்கிறது என்பது உறுதி; அவர்களைச் சந்தியுங்கள்.’ ராக்ஷசன் தெரிவித்த இதைக் கேட்டுப் பத்துத்தலையன் அசோகவனத்தை விட்டு அமைச்சர்களைக் காணச் சென்றான். தன் காரியம் அனைத்தையும் அமைச்சர்களோடு ஆராய்ந்து, ராமனின் பராக்கிரமத்தை அறிந்து, அவைக்குள் புகுந்து அவன் ஏற்பாடுகளைச் செய்தான். ‘ஆத்யயிகம்’ (அவசரமானது) என்ற சொல் போர் நெருங்கியதைச் சுட்டுகிறது — தாமதமின்றிச் செய்ய வேண்டிய காரியம். ராவணனின் மாயை முயற்சி முற்றுப்பெறாமலே நிற்கிறது — சீதை வசப்படவில்லை; ஆனால் அரசுக் காரியம் அவனை அங்கிருந்து இழுக்கிறது. தூதனின் ‘ஆர்யபுத்திர’ என்ற விளிப்பு தனித்தன்மையுடையது — பணியாளனும் ராவணனை உயர்குலச் சொல்லால் அழைக்கிறான். முப்பத்தாறாம் சுலோகத்தின் பிற்பாதியும் முப்பத்தேழாம் சுலோகத்தின் முற்பாதியும் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன. கதையின் போக்கு இங்கே மாறுகிறது — அந்தப்புரத்தின் அவலச்சுவையிலிருந்து அவையின் வீரச்சுவைக்கு. ராமனின் பராக்கிரமத்தைப் பற்றிய அறிவு ராவணனையும் எச்சரிக்கையாக்குகிறது; இப்போது மாயையால் அல்ல, வலிமையால் பதில் தர அவன் முடிவு செய்கிறான். அசோகவனத்துக்கும் அவைக்கும் இடையிலான அவனுடைய போக்குவரவு அவனுடைய இருவகை வாழ்வைக் காட்டுகிறது — ஓரிடத்தில் காமம், மற்றோரிடத்தில் அரசு. பிரகஸ்தன் படைத்தலைவன்; ஆகவே அவனுடைய வருகை போர் பற்றியதே என்று ராவணன் அறிவான்.

ராவணன் புறப்பட்ட உடனேயே அந்தத் தலையும் அந்தச் சிறந்த வில்லும் மறைந்துவிட்டன — மாயையின் எல்லை அவனுடைய இருப்போடு சேர்ந்தே முடிந்தது. பின்னர் ராக்ஷசேந்திரன் அஞ்சத்தக்க வீரமுடைய அமைச்சர்களோடு சேர்ந்து, ராமனைக் குறித்துச் செய்ய வேண்டியதைத் தீர்மானித்தான். அருகில் நின்ற நலம் விரும்பும் படைத்தலைவர்கள் அனைவரிடமும் ராக்ஷசத் தலைவன் ராவணன் காலனைப் போன்ற சொல்லைச் சொன்னான்: ‘கோலால் அடிக்கப்படும் முரசின் தெளிவான ஒலியால் படைகளை விரைவில் திரட்டுங்கள்; ஆனால் காரணம் சொல்லக்கூடாது.’ பின்னர் தூதர்கள் ‘அப்படியே’ என்று அந்தச் சொல்லை ஏற்று, அப்போதே திடீரெனப் பெரும்படையைத் திரட்டி, அது வந்து சேர்ந்ததைப் போரை விரும்பிய தலைவனிடம் தெரிவித்தனர். இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது. மாயத் தலையின் மறைவு சீதைக்கு மர்மமாகவே நிற்கிறது — அடுத்த சர்க்கத்தில் சரமை அவளுடைய மயக்கத்தைப் போக்குகிறாள். ‘காரணம் சொல்லக்கூடாது’ என்ற கட்டளை ராவணனின் இரகசியம் காக்கும் தன்மையைக் காட்டுகிறது — படைகள் போரின் காரணத்தை அறியா; அரசனின் ஆணையை மட்டுமே நிறைவேற்றும். சொல்லுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ‘காலனைப் போன்ற’ என்ற அடைமொழி வரப்போகும் அழிவைச் சுட்டுகிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் இறுதிச் சுலோகத்தின் முற்பாதியில் ‘பலாதிபாஸ்தே மஹதாத்மனோ பலம்’ என்ற வேறு பாடம் உள்ளது. முரசைக் கோலால் அடிப்பது போரின் தொடக்கத்துக்கான மரபுவழி அடையாளம். தூதர்கள் ‘திடீரென’ச் செயல்பட்டது இலங்கையின் படை அமைப்பின் ஆயத்த நிலையைச் சுட்டுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे द्वात्रिंशः सर्गः॥ ३२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க