சர்க்கம்
சார்தூலன் வானர வீரர்களை அறிமுகப்படுத்துதல்
ராமன் சுவேல மலையில் முகாமிட்டதை ஒற்றர்கள் தெரிவித்தல், சார்தூலனின் அச்சமும் பிடிபட்ட வரலாறும், ராவணனின் அசையாத முடிவு, வானர வீரர்களின் தேவப் பிறப்பு பற்றிய வருணனை
கலக்க முடியாத படையுடைய ராகவன் சுவேல மலையில் முகாமிட்டிருப்பதை ஒற்றர்கள் இலங்கை அரசனான ராவணனிடம் தெரிவித்தனர். பெருவலிமையுடைய ராமன் வந்துவிட்டான் என்று ஒற்றர்களின் வாயிலாகக் கேட்டு ராவணன் சற்றே கலக்கமுற்றான்; சார்தூலனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘இரவில் உலவுபவனே, உன் நிறம் முன்போல இல்லை; நீ வருந்தியவன் போலத் தோன்றுகிறாய். சினங்கொண்ட பகைவர்களின் பிடியில் நீ சிக்கவில்லையே?’ அரசனால் இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட சார்தூலன், அச்சத்தால் நடுங்கியவனாய், மெல்லிய குரலில் ராக்ஷசர்களில் புலி போன்ற ராவணனிடம் சொன்னான்: ‘அரசே, அந்த வானரச் சிறந்தோரிடையே ஒற்று வேலை செய்ய முடியாது; அவர்கள் பராக்கிரமசாலிகள், வலிமைமிக்கவர்கள், ராகவனால் காக்கப்படுபவர்கள். அவர்களோடு பேசவும் முடியாது; கேள்வி கேட்க வாய்ப்பே கிடைப்பதில்லை; மலை போன்ற வானரர்களால் வழி எல்லாப் பக்கங்களிலும் காக்கப்படுகிறது.’ சார்தூலனின் முகம் நிறம் இழந்திருந்ததே அவனுடைய அனுபவத்துக்குச் சான்று — அவனைப் பார்த்த உடனேயே ஏதோ தீங்கு நேர்ந்திருக்கிறது என்று ராவணன் ஊகிக்கிறான். ‘சார்தூலன்’ (புலி) என்பது ஒற்றனின் பெயர்; ‘ராக்ஷசசார்தூலன்’ (ராக்ஷசர்களில் புலி) என்பது ராவணனின் அடைமொழி — ஒரே அடியில் கவி இந்தப் பெயர்ச்சொற்களைக் கொண்டு விளையாடுகிறார். வானரர்கள் மலைகள் போல நின்று வழியைக் காக்கிறார்கள் என்ற உவமை அவர்களுடைய உறுதியான அணிவகுப்பைக் காட்டுகிறது. ஒற்று வேலை என்பது மறைவாகப் பகைவனின் படைக்குள் நுழைவது; ராமனின் படையில் அதுவும் இயலாது என்று சார்தூலன் ஒப்புக்கொள்கிறான். இவ்வாறு ராமனின் படையின் கட்டுப்பாடும் விழிப்பும் பகைவனின் வாயாலேயே வெளிப்படுகின்றன. திறனாய்வுப் பதிப்பில் நான்காம் சுலோகத்தில் ‘பயவிஹ்வல:’ என்பது பாடம்; அச்சுப் பதிப்பில் ‘பயவிக்லவ:’ — இரண்டும் அச்சத்தால் நிலைகுலைந்தவன் என்ற பொருளே. ராவணனின் கேள்வியிலும் அவனுடைய சொந்த அச்சம் பிரதிபலிக்கிறது — ‘கச்சித்’ (…இல்லையே?) என்ற சொல் ஐயத்தைச் சுட்டுகிறது.
சார்தூலன் தன் அனுபவத்தைக் கூறுகிறான்: ‘அந்தப் படைக்குள் நான் நுழைந்தவுடனேயே, நான் ஆராயத் தொடங்குவதற்குள்ளேயே, அடையாளம் காணப்பட்டேன்; விபீஷணனின் தோழர்களான ராக்ஷசர்களால் வலுக்கட்டாயமாகப் பிடிக்கப்பட்டு, இங்குமங்கும் பலவாறு விசாரிக்கப்பட்டேன். பொறுமையற்ற வானரர்கள் முழங்கால்களாலும் முஷ்டிகளாலும் பற்களாலும் உள்ளங்கைகளாலும் என்னைக் கடுமையாக அடித்து, படையின் நடுவே எல்லா இடங்களிலும் இழுத்துச் சென்றனர். எல்லா இடங்களிலும் இழுத்துச் சென்றபின், இரத்தம் வழியும் வாடிய உடலுடன், நிலைகுலைந்து, புலன்கள் கலங்கிய நிலையில் நான் ராமனின் அவைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டேன். வானரர்களால் அடிக்கப்பட்டு, கைகூப்பி இரந்துகொண்டிருந்த என்னை ராகவன் ‘வேண்டாம், வேண்டாம்’ என்று சொல்லித் தற்செயலாகக் காப்பாற்றினான். இந்த ராமன் மலைப்பாறைகளால் பெருங்கடலை நிரப்பி, இலங்கையின் வாயிலை அடைந்து ஆயுதங்களுடன் நிற்கிறான். கருட வியூகம் அமைத்து, எல்லாப் பக்கங்களிலும் வானரர்களால் சூழப்பட்ட அந்தப் பேரொளியாளன் என்னை விடுவித்துவிட்டு இலங்கையை நோக்கியே வருகிறான். அவன் மதிலை அடைவதற்குள் விரைவில் இரண்டில் ஒன்றைச் செய் — சீதையை உடனே திருப்பிக் கொடு; அல்லது போர் கொடுக்கப்படட்டும்.’ அதைக் கேட்டு ராக்ஷசத் தலைவன் அப்போது மனத்தில் அதை ஆராய்ந்து சார்தூலனிடம் மிகப் பெரிய சொல்லைச் சொன்னான். சார்தூலனின் கதை முந்தைய சர்க்கத்தின் சுருக்கமான வருணனையை விரிவாக்குகிறது — அங்கே பிடிபட்டது மட்டுமே சொல்லப்பட்டது; இங்கே அடியும் ராமனின் கருணையும் நுட்பமாகச் சித்திரிக்கப்படுகின்றன. ராமனின் ‘வேண்டாம், வேண்டாம்’ என்ற சொல் அவனுடைய கருணையைக் காட்டுகிறது; பகைவனின் ஒற்றனையும் அவன் காக்கிறான். கருட வியூகம் — கருடனின் வடிவில் அமைந்த படை அணிவகுப்பு; அதில் இரு சிறகுகளும் அலகும் வாலும் படைப்பிரிவுகள். சார்தூலனின் இறுதி அறிவுரை தெளிவானது — இரண்டே வழிகள்: சமாதானம் அல்லது போர்; நடுவழி இல்லை. இந்த அறிவுரையின் துணிவும் குறிப்பிடத்தக்கது; ஏனெனில் முந்தைய சர்க்கத்திலேயே சுகனும் சாரணனும் உண்மை சொன்னதற்காக வெளியேற்றப்பட்டார்கள். விபீஷணனைப் பின்தொடர்ந்த ராக்ஷசர்களே சார்தூலனை அடையாளம் காண்கிறார்கள்; ஆகவே ராவணனின் ஒற்று முயற்சி அவனுடைய சொந்தத் தம்பியின் காரணமாகவே பயனற்றுப் போகிறது. ‘பஹுதா விசாரித:’ (பலவாறு விசாரிக்கப்பட்டவன்) என்ற சொல், அவன் பலமுறை சோதிக்கப்பட்டு கேள்விகளால் துன்புறுத்தப்பட்டான் என்பதைச் சுட்டுகிறது. சார்தூலன் தன் இழிநிலையைத் தயக்கமின்றிச் சொல்கிறான்; அதனால் அவனுடைய உண்மை பேசும் தன்மை புலனாகிறது. ராமனின் அணைகட்டுதல், இலங்கை வாயிலில் அவன் நிற்பது, கருட வியூகம் — இந்த மூன்றும் ராவணனுக்கு நெருங்கிவரும் ஆபத்தின் அறிகுறிகள்.
ராவணன் உறுதியாகச் சொல்கிறான்: ‘தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் தானவர்களும் என்னை எதிர்த்துப் போரிட்டாலும், எல்லா உலகங்களின் அச்சத்துக்கு அஞ்சியும் நான் சீதையைத் திருப்பிக் கொடுக்கவே மாட்டேன்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுப் பேரொளியுடைய ராவணன் மீண்டும் சொன்னான்: ‘நீ அந்தப் படையில் உலவி வந்திருக்கிறாய்; அங்கே வீரர்களான வானரர்கள் யார்? அணுகுதற்கரிய அந்த வானரர்கள் எத்தகைய வல்லமையுடையவர்கள், எப்படிப்பட்டவர்கள், அன்பனே? அவர்கள் யாருடைய மக்கள், யாருடைய பேரர்கள் — இதை உள்ளபடியே சொல், ராக்ஷசனே. அவர்களுடைய வலிமையையும் வலிமையின்மையையும் அறிந்து நான் அதற்கேற்ப இங்கே செயல்படுவேன்; போரை விரும்புபவன் பகைவர்களைக் கணக்கிடுவது இன்றியமையாதது.’ ராவணனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சிறந்த ஒற்றனான சார்தூலன் ராவணனின் முன்னிலையில் இந்தச் சொல்லைச் சொல்லத் தொடங்கினான். ராவணனின் முடிவு இங்கே மாற்ற முடியாதது — எல்லா உலகங்களின் அச்சமும் அவனுக்குச் சிறியதே. ஆனால் போரின் நீதியை அவன் அறிவான் — பகைவரின் வலிமையை முதலில் கணக்கிட வேண்டும். அவனுடைய கேள்விகள் மூவகையானவை — வல்லமை, இயல்பு, குலம். குலம் பற்றிய கேள்வி சிறப்பாகப் பொருள் பொதிந்தது; ஏனெனில் வானரர்கள் தேவர்களின் மக்கள் என்று கேட்டு, அவர்களுடைய வலிமையின் மூலத்தை அறிய அவன் விரும்புகிறான். முன்பு பகைவரைப் புகழ்ந்ததற்காக அவன் சுகனையும் சாரணனையும் பழித்தான்; இப்போதோ தானே பகைவர்களின் விவரத்தைக் கேட்கிறான் — அவன் மனத்தின் நிலையின்மை தெளிவாகிறது. ‘ஸௌம்ய’ (அன்பனே) என்ற விளிப்பும் கவனிக்கத்தக்கது — சுக சாரணர்களிடம் கடுமையாக இருந்த அவன் சார்தூலனிடம் மென்மையாக இருக்கிறான்; ஏனெனில் அவனுடைய அச்சம் உள்ளுக்குள் வளர்கிறது.
சார்தூலன் கூறுகிறான்: ‘அரசே, ருக்ஷரஜஸின் மகன் (சுக்ரீவன்) போரில் வெல்லுதற்கு மிக அரியவன்; ஜாம்பவான் என்று புகழ்பெற்றவன் கத்கதனின் மகன். கத்கதனின் மற்றொரு மகனும் இங்கே இருக்கிறான் — இந்தி உரையின்படி அவன் பெயர் தூம்ரன். நூறு வேள்விகள் செய்த இந்திரனின் குருவான பிருஹஸ்பதியின் மகன் கேசரி; அவனுடைய மகனான அனுமன் ஒருவனாலேயே ராக்ஷசர்களின் படுகொலை செய்யப்பட்டது. தர்மாத்மாவும் வீரமுடையவனுமான சுஷேணன் தர்மதேவனின் மகன்; சாந்தமான ததிமுகன் என்ற வானரன் சோமனின் மைந்தன். சுமுகன், துர்முகன், வேகதர்சி ஆகிய வானரர்கள் மிருத்யுவின் (சாவின்) மக்கள் — சுயம்புவான பிரமனால் சாவே வானர உருவில் படைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது உறுதி. படைத்தலைவனான நீலன் வேள்வித் தீயைச் சுமக்கும் அக்னியின் சொந்த மகன்; அனுமான் என்று புகழ்பெற்றவன் வாயுவின் மகன். இந்திரனின் பேரனும் எதிர்க்க முடியாதவனும் வலிமையுடைய இளைஞனுமானவன் அங்கதன்; வலிமைமிக்க மைந்தனும் த்விவிதனும் அசுவினிதேவர்களிடமிருந்து பிறந்தவர்கள். கஜன், கவாக்ஷன், கவயன், சரபன், கந்தமாதனன் ஆகிய ஐவரும் ஊழிக்கால யமனுக்கு நிகரானவர்கள்; விவஸ்வானின் மகனான யமனின் மக்கள். போரை விரும்பும் சீர்மிக்க தேவமைந்தர்களான வீர வானரர்கள் பத்துக் கோடிப் பேர்; மீதமுள்ளவர்களைச் சொல்ல எனக்கு இயலாது. சிங்கம் போன்ற உடற்கட்டுடைய இளைஞனான இந்த ராமன் தசரதனின் மகன்; இவனால்தான் தூஷணனும் கரனும் திரிசிரஸும் கொல்லப்பட்டனர்.’ அச்சுப் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பு சுட்டுகிறது — இங்குள்ள வானரர்களின் பிறப்பு வருணனை பால காண்டத்தின் பதினேழாம் சர்க்கத்திலிருந்து வேறுபடுகிறது; அங்கே சுஷேணன் வருணனிடமிருந்தும், சரபன் பர்ஜன்யனிடமிருந்தும், கந்தமாதனன் குபேரனிடமிருந்தும் பிறந்ததாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது; அந்த முரணுக்குத் தீர்வு — இங்கே வருணிக்கப்படும் சுஷேணன் முதலானோர் வேறு நபர்களே. ‘கத்கதனின் மகன்’ என்ற இரு வாக்கியங்களும் திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் காணப்படுகின்றன; ஜாம்பவானின் தந்தையின் பெயர் கத்கதன் என்பது இந்தச் சர்க்கத்தின் தனிச்சிறப்பு. இருபத்தேழாம், இருபத்தெட்டாம் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இருபத்தொன்பதாம், முப்பதாம் இடங்களில் உள்ளன. இவ்வாறு சார்தூலனின் வருணனையில் ஏறக்குறைய எல்லாத் தேவர்களும் — இந்திரன், பிருஹஸ்பதி, தர்மன், சோமன், மிருத்யு, அக்னி, வாயு, அசுவினிதேவர்கள், யமன், சூரியன், வருணன், விசுவகர்மா, வசு — தம் அம்சத்தால் வானரர்களிடையே இருக்கிறார்கள். ஆகவே ராவணனின் போர் வானரர்களோடு மட்டுமல்ல, எல்லாத் தேவர்களோடும் என்று சுட்டப்படுகிறது. முன்பு ராவணன் தேவர்களை வென்றான்; இப்போது அவர்களே வானர உருவில் அவனுக்கு எதிராகத் திரண்டிருக்கிறார்கள். ‘ம்ருத்யுர்வானரரூபேண’ (சாவே வானர உருவில்) என்ற வாக்கியம் சிறப்பாக அச்சமூட்டுவது — சாவே தானாக வானர வேடத்தில் வந்திருக்கிறது என்கிறான் சார்தூலன். ‘மீதமுள்ளவர்களைச் சொல்ல இயலாது’ என்ற சொல்லால் படையின் எண்ணற்ற தன்மை மீண்டும் சுட்டப்படுகிறது.
‘பூமியில் பராக்கிரமத்தில் ராமனுக்கு நிகரானவன் எவனும் இல்லை; அவனால்தான் விராதனும் யமனுக்கு நிகரான கபந்தனும் கொல்லப்பட்டனர். ராமனின் குணங்களைச் சொல்ல நிலத்தில் எந்த மனிதனாலும் இயலாது; ஜனஸ்தானத்துக்குச் சென்றிருந்த அத்தனை ராக்ஷசர்களும் அவனால் கொல்லப்பட்டனர். இங்கே யானைகளில் சிறந்த காளை போன்ற தர்மாத்மாவான லக்ஷ்மணனும் இருக்கிறான்; அவனுடைய அம்பின் வழியில் அகப்பட்டால் இந்திரனும் உயிர் பிழைக்க மாட்டான். இங்கே சூரியனின் மைந்தர்களான ஸ்வேதனும் ஜ்யோதிர்முகனும் இருக்கிறார்கள்; வருணனின் மகனான ஹேமகூடன் என்ற வானரனும் இருக்கிறான். விசுவகர்மாவின் மகனான வீரன் நளன் வானரருள் சிறந்தவன்; பராக்கிரமமும் வேகமும் உடைய துர்தரன் வசுவின் மகன். ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனான உன் தம்பி விபீஷணன் இலங்கை நகரைப் பெற்றுக்கொண்டு ராகவனின் நன்மையில் ஈடுபட்டிருக்கிறான். இவ்வாறு சுவேல மலையில் நிலைகொண்டிருக்கும் வானரப் படை முழுவதையும் நான் விவரித்துவிட்டேன்; மீதமுள்ள காரியத்தில் தாங்களே கதி.’ முப்பத்திரண்டாம், முப்பத்து மூன்றாம் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இருபத்தேழாம், இருபத்தெட்டாம் இடங்களில் உள்ளன; அதாவது இரண்டு சுலோகங்களின் இடம் மாறியுள்ளது. ‘மீதமுள்ள காரியத்தில் தாங்களே கதி’ என்ற சார்தூலனின் இறுதிச் சொல் பணிவானது — அவன் அறிவுரை கூறாமல், முடிவை அரசனிடமே விட்டுவிடுகிறான். விபீஷணனைப் பற்றிய குறிப்பும் பொருள் பொதிந்தது — ‘இலங்கையைப் பெற்றுக்கொண்டு’ என்பதால், ராமன் அவனை அரசனாக்கிவிட்டான் என்பது மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது. ராமனின் பராக்கிரமத்துக்கான எடுத்துக்காட்டுகள் — விராதன், கபந்தன், ஜனஸ்தானத்தின் பதினாலாயிரம் ராக்ஷசர்கள் — ராவணனின் சொந்த மக்களின் அழிவே; ஆகவே அவனுக்கு மிகவும் கசப்பானவை. லக்ஷ்மணனின் அம்பின் வழியில் இந்திரனும் பிழைக்கமாட்டான் என்ற உயர்வுநவிற்சி அவனுடைய வில்வித்தையின் மேன்மையைக் காட்டுகிறது. சார்தூலன் ராமனை ‘சிங்கம் போன்ற உடற்கட்டுடைய இளைஞன்’ என்று வருணிக்கிறான் — உடல்வலிமை, இளமை, பராக்கிரமம் ஆகிய மூன்றும் அவனிடம் ஒருசேர உள்ளன. இவ்வாறு ராவணனின் பிடிவாதத்துக்கும் வானரப் படையின் வலிமைக்கும் இடையே பதற்றத்தை நிறுவிச் சர்க்கம் நிறைவடைகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे त्रिंशः सर्गः॥ ३०॥