சர்க்கம்
சுகனையும் சாரணனையும் கடிந்துகொள்ளுதலும் சார்தூலன் முதலான ஒற்றர்களை அனுப்புதலும்
வானர வீரர்களைக் கண்டு ராவணனின் சினம், சுக சாரணர்களை இகழ்ந்து வெளியேற்றுதல், மகோதரன் வழியாகப் புதிய ஒற்றர்களை அழைத்தல், சார்தூலன் தலைமையில் அவர்களை அனுப்புதல், விபீஷணன் அவர்களைப் பிடித்தலும் ராமன் விடுவித்தலும்
சுகன் சுட்டிக்காட்டிய அந்த வானரப் படைத்தலைவர்களை ராவணன் தானே மாளிகையிலிருந்து பார்த்தான். ராமனின் வலக்கரம் போல நின்ற பெருவீரனான லக்ஷ்மணனையும், ராமனின் அருகில் இருந்த தன் தம்பி விபீஷணனையும், எல்லா வானரர்களுக்கும் அரசனும் அஞ்சத்தக்க வீரமுடையவனுமான சுக்ரீவனையும், வஜ்ராயுதம் ஏந்திய இந்திரனின் பேரனான வலிமைமிக்க அங்கதனையும், பராக்கிரமசாலியான அனுமனையும், வெல்லுதற்கரிய ஜாம்பவானையும் அவன் கண்டான். அவ்வாறே சுஷேணன், குமுதன், நீலன், வானரருள் சிறந்த நளன், கஜன், கவாக்ஷன், சரபன், மைந்தன், த்விவிதன் ஆகியோரையும் அவன் நோக்கினான். இவர்கள் அனைவரையும் ஒருசேரக் கண்டதும் ராவணனின் இதயம் சற்றே கலங்கியது; சினமும் எழுந்தது. பேச்சின் முடிவில் அவன் வீரர்களான சுகனையும் சாரணனையும் கூரிய சொற்களால் கடிந்துகொண்டான். இங்கே ‘கிஞ்சிதாவிக்னஹ்ருதய:’ (இதயம் சற்றே கலங்கியவன்) என்ற சொல் நுட்பமானது — ராவணன் அச்சத்தை ஒப்புக்கொள்ள விரும்பவில்லை, ஆனால் அவன் மனம் நிலைகுலைந்தது உண்மையே. அச்சத்தின் இடத்தில் சினம் வெளிப்படுகிறது — தன் பலவீனத்தைப் பிறர்மேல் சுமத்துவது பலவீனனின் இயல்பு. முதல் இரண்டு சுலோகங்களின் பாதிகளின் வரிசை திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து வேறுபடுகிறது — அங்கே விபீஷணன் முதலில் குறிப்பிடப்படுகிறான், லக்ஷ்மணன் அதன்பின்; அச்சுப் பதிப்பிலோ லக்ஷ்மணன் முதலில். அங்கதன் முதலானோர் எண்ணப்படும் மூன்றாம், நான்காம் சுலோகங்கள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன. வீரர்களின் இந்தப் பெயர்ப் பட்டியல் மீண்டும் ஒருமுறை முழுப் படையையும் ராவணனின் கண்முன் நிறுத்துகிறது; அதனால் அவனுடைய சினத்தின் காரணம் தெளிவாகிறது. இந்தப் பட்டியல் சாரணனும் சுகனும் செய்த வருணனையின் சாரம் போன்றது. சுகனின் விரிவான வருணனையைக் கேட்ட பிறகே ராவணன் அவர்களை நேரில் கண்டான்; ஆகவே அவனுடைய அச்சம் இருமடங்காயிற்று.
சுகனும் சாரணனும் பணிவுடன் தலைகுனிந்து வணங்கி நின்றனர். அப்போது ராவணன் சினத்தால் தழுதழுத்த குரலில், கொதிப்புடன் கடுஞ்சொல் சொன்னான்: ‘அரசனைச் சார்ந்து வாழும் அமைச்சர்கள் அரசன் முன்னிலையில் விரும்பத்தகாததைச் சொல்வது தகாது; ஏனெனில் தண்டிப்பதற்கும் அருள்புரிவதற்கும் அரசனே தலைவன். எதிர்த்துப் போர்புரிய வந்திருக்கும் பகைவர்களைத் தகாத நேரத்தில் புகழ்வது உங்களுக்குப் பொருந்தாது. நீங்கள் ஆசிரியர்களையும் குருமார்களையும் முதியோர்களையும் வீணாகவே பணிந்திருக்கிறீர்கள்; ஏனெனில் அரசநூல்களின் எந்தச் சாரத்தைப் பற்றி வாழ வேண்டுமோ, அதை நீங்கள் கற்றுக்கொள்ளவில்லை. கற்றிருந்தாலும் மறந்துவிட்டீர்கள்; நீங்கள் அறியாமையின் சுமையையே சுமக்கிறீர்கள். இத்தகைய மூட அமைச்சர்களைக் கொண்ட நான் நல்வாய்ப்பால்தான் அரசைத் தாங்குகிறேன். ஆட்சி செய்யும் என் நாவே நன்மையையும் தீமையையும் வழங்குகிறது; அத்தகைய என் முன்னிலையில் கடுஞ்சொல் பேச உங்களுக்குச் சாவின் அச்சம் இல்லையா? காட்டுத்தீ தீண்டிய பின்னும் காட்டில் மரங்கள் சில வேளை நிலைத்திருக்கலாம்; ஆனால் அரசதண்டனையால் தீண்டப்பட்ட குற்றவாளிகள் நிலைப்பதில்லை. பகைவர் தரப்பைப் புகழும் பாவிகளான உங்களை நான் கொன்றே இருப்பேன் — முன்பு நீங்கள் செய்த உதவிகளால் என் சினம் தணியாமல் இருந்திருந்தால். என் அருகிலிருந்து விலகுங்கள், ஒழிந்துபோங்கள்; உங்கள் உதவிகளை நினைத்து நான் உங்களைக் கொல்லவில்லை. என்மீதான அன்பிலிருந்து முகம் திருப்பிய நன்றிகெட்டவர்களான நீங்கள் கொல்லப்பட்டவர்களுக்கே சமம்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சுகனும் சாரணனும் நாணத்துடன் ராவணனை ‘வெற்றி உண்டாகுக’ என்று வாழ்த்திவிட்டு வெளியேறினர். பதினான்காம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது. ராவணனின் சொற்களில் அரசியல் நீதியின் சொற்கள் உள்ளன; ஆனால் அவற்றின் பயன்பாடு தலைகீழானது — உண்மை பேசுபவர்களே தண்டிக்கப்படுகிறார்கள். காட்டுத்தீயின் உவமை அரசதண்டனையின் தவிர்க்க முடியாமையைக் காட்டுகிறது. ராவணனின் குற்றச்சாட்டு மூவகையானது — முதலாவதாக, அரசன் முன் விரும்பத்தகாததைச் சொன்னதால் அவர்கள் பணிவற்றவர்கள் என்கிறான்; இரண்டாவதாக, குருமார்களுக்குச் செய்த பணிவிடை பயனற்றுப் போனதால் அவர்கள் அறிவிலிகள் என்கிறான்; மூன்றாவதாக, பகைவர்களைப் புகழ்ந்து தலைவனின் அன்பைக் கைவிட்டதால் அவர்கள் நன்றிகெட்டவர்கள் என்கிறான். ஆனால் உண்மையில் சுகனும் சாரணனும் அரசன் கேட்ட உண்மையையே தெரிவித்தார்கள்; அவர்களிடம் குற்றம் உண்டென்றால் அது உண்மை சொன்னது மட்டுமே. ‘திஷ்ட்யா தராம்யஹம்’ (நல்வாய்ப்பால் நான் அரசைத் தாங்குகிறேன்) என்ற சொல் ராவணனின் அகந்தையைக் காட்டுகிறது — தன் சொந்த வல்லமையாலேயே அரசைக் காப்பதாக அவன் நினைக்கிறான், அமைச்சர்களின் அறிவைப் பொருட்படுத்துவதில்லை. ‘ஜிஹ்வா ப்ரயச்சதி ஶுபாஶுபம்’ (நாவே நன்மை தீமையை வழங்குகிறது) என்ற சொற்றொடரால் அரசனின் சொல்லே தண்டனையின் வடிவம் என்று கூறப்படுகிறது — அவனுடைய ஒரு சொல்லே வாழ்வையோ சாவையோ தருகிறது. முன் உதவிகளை நினைத்து அவன் அவர்களைக் கொல்லவில்லை; ஆனால் அரசவையிலிருந்து வெளியேற்றப்படுவதும் ஒரு பணியாளனுக்குச் சாவுக்கு நிகரே; அதனால்தான் ‘கொல்லப்பட்டவர்களே’ என்கிறான். சுக சாரணர்களின் மௌனமும் வெற்றி வாழ்த்தும் அவர்களுடைய பணியாளர் தர்மத்தைக் காட்டுகின்றன — அவமதிக்கப்பட்டும் அவர்கள் தலைவனை வணங்கிவிட்டே வெளியேறுகிறார்கள்.
பின்னர் பத்துத்தலையன் அருகில் இருந்த மகோதரனிடம், ‘என் ஒற்றர்களை விரைவில் என்முன் கொண்டு வா’ என்றான். இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட மகோதரன் உடனே ஒற்றர்களுக்கு ஆணையிட்டான். அரசனின் கட்டளைப்படி விரைந்து வந்த ஒற்றர்கள் கைகூப்பி நின்று, வெற்றி வாழ்த்துச் சொல்லி அரசனைப் போற்றினர். நம்பிக்கைக்குரியவர்களும் வீரர்களும் உறுதியானவர்களும் அச்சமற்றவர்களுமான அந்த ஒற்றர்களிடம் ராக்ஷசத் தலைவன் ராவணன் சொன்னான்: ‘இங்கிருந்து சென்று ராமனின் நோக்கத்தை ஆராயுங்கள். ஆலோசனைகளில் அவனுக்கு நெருக்கமானவர்கள் யார், அன்பால் அவனோடு சேர்ந்தவர்கள் யார் — அவர்களுடைய முடிவையும் அறிய முயலுங்கள். அவன் எப்படித் தூங்குகிறான், எப்படி விழித்திருக்கிறான், இன்று என்ன செய்யப்போகிறான் — இவை அனைத்தையும் நுட்பமாக அறிந்து முழுமையாகத் திரும்பி வாருங்கள். ஒற்றன் மூலம் அறியப்பட்ட பகைவனை, அறிவுள்ள மன்னர்கள் போரில் சிறு முயற்சியாலேயே நெருங்கி வீழ்த்திவிடுகிறார்கள்.’ அந்த ஒற்றர்கள் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, மகிழ்ச்சியுடன் சார்தூலனை முன்னிட்டுக்கொண்டு ராக்ஷசேசுவரனை வலம் வந்தனர். பதினாறாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது; அதன் மூன்றாம் பாதி வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. முந்தைய ஒற்றர்களின் உண்மையான அறிக்கையை ராவணன் பொறுக்கவில்லை; ஆனாலும் மீண்டும் ஒற்றர்களையே அனுப்புகிறான் — அவனுடைய முரண்பாடு தெளிவாகத் தெரிகிறது. ‘ஒற்றன் மூலம் அறியப்பட்ட பகைவன்’ என்ற நீதிவாக்கியம் உண்மையே; ஆனால் அதன் பலனைக் கேட்க ராவணன் விரும்பவில்லை. ராமனின் உறக்கத்தையும் விழிப்பையும் அறிய ராவணன் விரும்புவது, தூங்கும் பகைவனை வஞ்சகத்தால் கொல்லவும் அவன் எண்ணுகிறான் என்பதைச் சுட்டுகிறது — அடுத்த சர்க்கத்தில் மாயையால் தூங்கும் ராமன் கொல்லப்பட்டதாகப் புனையப்படும் கதை இதன் எதிரொலியே. இந்த ஒற்றர் கூட்டத்தில் சார்தூலன் தலைமையானவன்; அவன் முன்பும் வானரப் படையைப் பார்த்திருக்கிறான் என்று முந்தைய சர்க்கங்களில் சொல்லப்பட்டுள்ளது. வலம் வருதல் அரசன்மீதான மரியாதையின் அடையாளமும், நல்ல பயணத்துக்கான மங்கலச் சின்னமும் ஆகும்.
அந்த ஒற்றர்கள், ராக்ஷசர்களில் சிறந்த மகாத்மாவான ராவணனை வலம் வந்து, லக்ஷ்மணனுடன் ராமன் இருந்த இடத்துக்குச் சென்றனர். சுவேல மலையின் அருகே மறைந்திருந்து அவர்கள் சுக்ரீவனோடும் விபீஷணனோடும் இருந்த ராம லக்ஷ்மணர்களைக் கண்டனர். அந்தப் பெரும் படையைப் பார்த்து அவர்கள் அச்சத்தால் நிலைகுலைந்தனர். அங்கே நின்றிருந்த அந்த ராக்ஷசர்களை, தர்மாத்மாவான ராக்ஷசேந்திரன் விபீஷணன் கண்டான்; தற்செயலாக அவர்கள் பிடிபட்டனர். ‘இவன் பாவி’ என்று சார்தூலன் ஒருவன் மட்டும் சிறப்பாகப் பிடித்துக் கொடுக்கப்பட்டான். வானரர்களால் அடிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த அவனையும் ராமன் விடுவித்தான்; மற்ற ராக்ஷசர்களும் ராமனின் இரக்கத்தால் விடுவிக்கப்பட்டனர். பராக்கிரமமும் விரைந்த வீரமும் உடைய வானரர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட அவர்கள், மூச்சிரைத்தபடி, நினைவிழந்தவர்களாய், மீண்டும் இலங்கையை அடைந்தனர். பின்னர் எப்போதும் வெளியில் உலவுபவர்களும் பெருவலிமையுடையவர்களுமான அந்த ஒற்றர்கள் பத்துத்தலையனிடம் சென்று, சுவேல மலையின் அருகே ராமனின் படை முகாமிட்டிருப்பதைத் தெரிவித்தனர். இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது. இருபத்திரண்டாம் சுலோகம் முதல் இருபத்தேழாம் சுலோகம் வரை பல பாதிகள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன — சார்தூலன் பிடிபட்ட கதை திறனாய்வுப் பதிப்பில் சுருக்கமாக உள்ளது. ராமனின் கருணை மீண்டும் தெரிகிறது — பகைவனின் ஒற்றர்களையும் அவன் கொல்வதில்லை. விபீஷணனின் விழிப்புணர்வும் தெளிவாகிறது — ராக்ஷசர்களின் உருவத்தை அவன் அறிவான்; அதனால் அவர்களை எளிதில் அடையாளம் காண்கிறான். இவ்வாறு ராவணனின் இரண்டாவது ஒற்று முயற்சியும் அச்சத்தையே கொண்டுவருகிறது. ‘பாபோ(அ)யம்’ (இவன் பாவி) என்ற காரணத்தால் சார்தூலன் சிறப்பாகப் பிடிக்கப்படுகிறான் — அவன் முன்பும் ஒற்றுவேலை செய்திருந்ததால் வானரர்கள் அவனை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள் என்று இந்தி உரையும் சுட்டுகிறது. வானரர்கள் அவனை அடிக்கிறார்கள்; ஆனால் ராமன் ‘வேண்டாம், வேண்டாம்’ என்று தடுத்து அவனை விடுவிக்கிறான் — தூதர்களும் ஒற்றர்களும் கொல்லத்தகாதவர்கள் என்ற தர்மத்தை அவன் காத்தான். ‘மூச்சிரைத்தபடி, நினைவிழந்தவர்களாய்’ என்ற சொற்களால் அவர்களுடைய அச்சத்தின் மிகுதி தெரிகிறது. இறுதியில் அவர்கள் படையின் இருப்பிடத்தை மட்டுமே தெரிவிக்கிறார்கள்; ராமனின் நோக்கத்தை அறிய அவர்களால் முடியவில்லை — ராவணனின் நோக்கம் நிறைவேறாமலே போகிறது. சுவேலம் இலங்கைக்கு அருகில் உள்ள மலை; அங்கே ராமன் படையோடு முகாமிட்டிருக்கிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकोनत्रिंशः सर्गः॥ २९॥